|
PANORAMA
„Juist, en dit,” de heer Van Laar nam het telegram
terug en bekeek het nog eens, „is de manier waarop hij
zijn woede toont over het niet opvolgen van zijn advies.
Dank den hemel, Dora, dat hij zijn waar karakter heeft
laten zien, nü, voordat je met hem getrouwd zijt. Stel
je voor, dat hij tegen jou zoo te keer ging. Je zult
natuurlijk doen wat je verstand je in deze aanraadt. Op
mijn studeerkamer ligt schrijfbehoefte. Schrijf hem een
briefje, maar maak het kort. Over een kwartiertje wacht
ik je aan het diner?’
Dora ging naar haars vaders kamer. Ze had zich nog
nimmer zoo ongelukkig gevoeld. Tien minuten zat ze
ais wezenloos. Neen, ze kon dien brief niet schrijven.
Nu nog niet.
Het kwartier was om. Plotseling nam zp een besluit.
Ja, dat moest ze doen. Ze schreef een telegram, gaf dit
de meid met het noodige geld en ging naar de eetkamer.
„Heb je geschreven, Dora?”
„Ja, vader 1 Dina is er mee naar de Post.”
Dora zat in de huiskamer, niet in staat te lezen of
te handwerken. Angstvallig luisterde ze naar de bel. Het
was stil in huis. Haar vader hield zijn gebruikelijk
namiddagslaapje op zijn kamer.
Zou Karei gevolg geven aan haar telegrafisch verzoek
Medaille uitgegeven ter gelegenheid van de Koloniale
tentoonstelling te Semarang.
en vanavond komen? Als hij niet kwam, dan zou ze,
dat wist ze zeker, vannacht niet slapen. Wat zou hij
voor verontschuldigingen hebben voor het zenden van
zulk een afschuwelijk telegram? Hij moest toch begrepen
hebben wat daarvan de gevolgen zouden zijn. Had ze
zich werkelijk in hem bedrogen ? Zou hij met opzet aldus
gehandeld hebben om van haar ontslagen te worden?
Dora had reeds besloten, hoe ze hem ontvangen zou,
als hij kwam. Geen kus, natuurlijk, zelfs geen hand zou
hij krijgen. Ze zou achter haar stoel gaan staan en hem
met een ongenaakbare houding afwijzen, hem bevelen in
het midden der kamer te blijven staan om haar akte
van beschuldiging aan te hooren. Mocht hij niet in staat
zijn zich te verontschuldigen, dan zou een onmiddellijke
verwijdering zijn straf zijn. Dora was blij dat ze kort te
voren een melodrama had bijgewoond, ze wist nu precies
hoe ze in deze omstandigheden handelen moest.
Ze hoorde voetstappen aan de voordeur. Daar gingde
bel over. Ze beefde over al haar leden, Om zich een
houding te geven, boog ze zich zenuwachtig over een
borduurwerkje heen. De dienstmeid had order gekregen
den heer Snelleman onmiddellijk toe te laten, zoo stil
mogelijk, opdat Papa niet wakker zou worden.
De deur ging open.
„Mijnheer Snelleman, juffrouw 1”
De bezoeker trad dadelijk binnen.
„Wel, Doortjel Wat is er, meid?” t
Dora bleek al een heel slechte tooneelspeelster te zijn.
Ze vergat haar rol geheel, want voordat ze het zelf wist,
was ze als gewoon lijk in zijn armen gevlogen en beantwoordde
ze zijn liefkoozingen zooals altijd.
„Moet je niet plaats nemen,” stamelde ze eindelijk.
„Ik zal daar gaan zitten.”
„En zeg mij nu eens, Dora, wat is er gaande. Waarom
beef-je zoo, schat?”
„O, Karei, dat telegram !”
„Ja, dat heb ik ontvangen natuurlijk, maar daar heb
je me niets in gezegd.”
„Neen, dat bedoel ik niet. Het telegram dat je aan
vader zondt, over de kaarten.”
„Wel, wat is daarmee?”
„Hoe kon je zoo iets afsturen?”
„Wat! Het was toch duidelijk genoeg, geloof ik?
Heeft hij de kaarten?”
„Nee. . .” Ze barstte uit in tranen.
„Maar ik schreef hem toch duidelijk, waar hij heen
moest gaan! Hij deed het toch, is ’t niet?”
,Hoe kun je zoo slecht zijn! Er nu nog me** spotten
Een aardig tafereeltje in de Scheveningsche boschjes.
(foto P. van Tol).
ook! O, Karei, ik heb nimmer kunrten denken .. ..” En
weer begon ze te weenen.
Snelleman stond op en wandelde de kamer op en neer.
Eindelijk greep hij haar bij den arm.
„Wat in ’shemelsnaam beteekent dat toch, Dora? Ik
herinner mij ieder woord dat ik geschreven heb. Ik wist
dat er nog tal van kaarten verkrijgbaar waren aan de
Hal!”
„Hal! Schreef je hal?”
„Ja, natuurlijk!”
„O, Karei, ik dacht wel dat er een vergissing moest
hebben plaats gehad. Vader was woedend, zei dat ik mijn
verloving met je moest verbreken, dadelijk.”
„Maar, Doortjelief, ik begrijp er nog niemendal van.
Verklaar je toch eens nader.
Was het telegram verminkt?”
„Vreeselijk!” Ze begon opeens te lachen. „Er stond:
„Ga naar de.... naar de....” welnu, de „a” van hal
was veranderd in een „e”, ziedaar!”
Nu barstte Snelleman in lachen uit en Dora hierdoor
aangestoken schaterde het eveneens uit, tot ze er eindelijk
aan dacht, dat haar vader hierdoor wakker zou
kunnen worden.
„Dat is de mooiste mop, die ik in langen tijd gehoord
heb. Geen wonder, Dora, dat de oude heer danig op me
gebeten was. Ik .. . .” En hij schudde opnieuw van het
lachen.
„Stil toch, Karei! Hij mocht eens wakker worden.
De vraag is nog, zal hij je verklaring willen gelooven?”
„Ben je daar bang voor, schat?”
„Hij was vreeselijk boos!”
„Veronderstel dat ik mijn bewering met bewijs staven
kan!”
„Kun je dat?”
VEILIGHEIDSMAATREGEL.
Aan het Hollandsche Spoorstation te ’s-Gravenhage is bij
het seinhuis een groote spiegel geplaatst, waarin de seinhuiswachter
van uit zijn huisje het geheele perron kan
overzien, en aldus op een gemakkelijke wijze kan waarnemen
of de hoofdsporen belemmerd zijn door een nog zich in
het station bevindenden trein, of door een nog niet gelosten
goederentrein. (foto P. van Tol.)
„Dat kan ik! Zakelijk zijn is toch maar alles! Ik
stuur nooit een telegram weg, zelfs over privé-zaken of
ik houd er een copietje van. Kijk, hier heb je het duplicaat
van mijn telegram.”
Hij haalde triumfantelijk een papier voor den dag.
„Hier staat duidelijk „hal” is ’t niet? Ik had eerst
den naam van het gebouw voluit geschreven, maar heb
dit weer doorgeschrapt om tien woorden te krijgen. Zoo
zie je dat de zuinigheid de wijsheid bedriegt.”
Ze waren zoo verdiept in de studie van het document,
dat geen van beiden opmerkten dat de deur open ging
en de heer Van Laar binnentrad. In zijn clubstoel sluimerende
was hij gewekt door den luiden lach van een
manspersoon.
Op zijn pantoffels was hij toen naar beneden
gekomen en stond nu in de grootste verbazing het
tooneeltje voor hem gade te slaan, zichzelven afvragende
of hij wel klaar wakker was.
„Dora!”
Beide jongelieden keerden zich hierop om. Toen vloog
het meisje op haar vader af, het kostbare papier boven
haar hoofd zwaaiende.
„Vader! Het was een vergissing van de Post. Zie
maar hier!”
Eenige dagen later was Karei Snelleman de impressario
van Dora’s uitstekend geslaagd concert.
Keerzijde van nevenstaande medaille. De medaille is
vervaardigd door de Kon. Utr. fabriek van zilverwerken
van C. J. Begeer te Utrecht en ontworpen door den heer
J. C. Wienecke.
Uitslag Verloting C, Thijsen en
G, Thysen - öskens
Toor de bijdragen door Panorama-lezeressen
\/en-lezers zijn vier prijzen enwekdeno’s
* 165 - 167 - 169 - 1345. Twee daarvan komen
aan mijne vriendelijke helpster Mevr. v. R. v. V.
te W. Het doet me veel genoegen dat twee kunstwerken
in onze omgeving komen.
Een, en wel no. 1345, moet een heele :eis maken.
Op één na het laatste lot, dat mij gevraagd werd,
was bestemd voor den Heer en Mevr. K. - P.,
verblijf houdende in Chili. Panorama had dus een
heele reis gemaakt en in dit verre werelddeel de
Hollanders op de hoogte gehouden van wat hier
omging. Ik ben recht dankbaar voor het welwillend
schrijven uit Chili en hoop er voor te zorgen dat
het kunstwerk in goede orde in Chili arriveert.
Met een groet uit het Vaderland aan de sympathieke
Hollanders daar in den vreemde belast
ik Panorama.
Verder viel no. 169 ten deel aan den Heer
H.S. te L.
Dank, nogmaals dank aan allen voor de vele
kleine steentjes. ELSIE YOUNG.
BERICHT.
In overleg met enkele collega’s der geïllustreerde bladen
hebben wij besloten, waar het recht van fotografeeren op de
Internationale Bakkerijtentoonstelling te Amsterdam weer verpacht
is geworden aan een enkelen fotograaf en de officieele
foto-redacteuren der geïllustreerde pers aldus in de vrije uitoefening
van hun beroep belemmerd zijn, geen foto’s van deze
Tentoonstelling te publiceeren.
|