|
OIT iS HtT öESTt
YOtOCROH MNWW! _
vluG OF TE ~~~
P.LAMMEHS
DOGCAKES-rABRIE
BANDEN
VLAGGENvoor Motors,
y Automobielen en Booten.
Vlagjes met propellen of bel. Rugzakken
vanaf 95 Ct.. Bowden pneumatische Vooren Achtervels- of dito handremmen,
Jasbeschermers, Broekkappen, Versnelllngsnaven. Rijwiel- en Moterpompen, Lantaarns. Zadels, Tasschen,
Hutchlnsonbanden. Velligheidsscheerapparaten enz.
enz. Our Glory EngeiSCh Heerenrijwlel met Hutchinsonbanden f50, te betalen met f5 p. m. Damesrijwielen f 5.—
hOOger, met 1 jaar garantie. Repareeren, vernikkelen
en emailleeren. Verz. door geheel Nederland door Magazijn
VELO, Korte Prinsengracht 51, bij de Haarlemmerstr.,
Amsterdam. Telef 5077.
EERSTE
ntPtKLAnDSCMt
KUIKEnVOLR
E12RAS
DORDRECHT
ONDOELMATIGE. VOEDING
•VEROORZAAKT GROOTE
STERFTE ONDER
JOH GE KUIKENS
TER BLIJVENDE HERINNERING aan 12V2., 25- of 50-Jarige
Feesten, bij verjaardagen, of ter herinnering aan overledenen, is niets
waardigers denkbaar dan in natuurgetrouwe, olieverf kleuren geschilderde
PORTRETTEN BOGAERTSy
Prijzen vanaf f8.25 met breede vergulde lijst. Uitvoerige geïllustr.
Prijscourant gratis op aanvrage. j_r RQGAERTS & Co. - BOXTEL.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Aan den Rand van den Afgrond
door FRANK H. SHAW (Slot).
■J
O
PEENS kwam de tweede stuurman naar achteren loopen, vreeselijk smerig en heesch, terwijl hij probeerde
het bloed te stelpen, dat uit een wond in zijn arm vloeide.
„Het is hard aan ’t branden, kapitein,” zei hij.
„Blijf hier, Norwoord.” Maxwell ging naar voren om
naar de aan de pompen zwoegende mannen te kijken. De
stuurman had een gat gehakt in het dek, zooveel mogelijk
boven de plaats van den brand en de bemanning was bezig
emmers waier er doorheen te gooien. Toen hij den stuurman
vroeg, hoe het gihg, Schudde deze verdrietig het hoofd.
„We kunnen het niet voldoende bereiken, kapitein ; wij
kunnen slechts naar de plaats van den brand gissen.”
„Open nog een luik daar, dan kunnen wij het beter
zien. Wacht even, we zullen voor den wind gaan.”
„Er moet een man naar beneden, om te gaan zien waar
de brand is I” Een man kwam naar voren en klauterde de
ijzeren ladder af, maar dadelijk was hij weer terug, moeielijk
ademhalende. „Het brandt er erg, kapitein — ik zag de
vlammen — juist achter het luik.”
Maxwell dacht aan zijn vrouw en wist, dat er gevaar
dreigde. Maar wanneer een man naar beneden ging met
een flinke slang en dan den oorsprong van den brand kon
bereiken, zou het misschien mogelijk zijn den brand te
stuiten, voordat het te laat was. Om zich heen ziende,
zag hij zijn vrouw staan. „Wat doe jij hier, Bessie — ga
naar het achterschip”. Met tegenzin ging zij weg, maar
Baker, die haar gevolgd was, bleef.
„Vlug een touw hier,” zei Maxwell. „Laat de slang door
het luik zakken. Ik zal wel gaan kijken, waar de brand is.”
Men probeerde hem van dit plan af te brengen, hem
wijzende op het groöte gevaar van de onderneming, maar
het gaf niets.
„Laat mij naar beneden gaan, kapitein/’ zei de stuurman
aarzelend. Mijnheer Troster was toch al niet al te dapper
en voor vuur was hij juist erg bang. Maxwell keek naar
de oude gestalte, die ineengekrompen was van rheumatiek
en schudde het hoofd.
„Geef me de slang,” zei hij en met deze in de hand klom
hij de ladder af. Twee minuten later was hij weer boven,
snakkend naar adem, met roet bedekt en verschroeid.
„Ga door met pompen, ik geloof, dat ik het gevonden
heb/* zei hij. „Ik moet even op adem komen, dat is alles.”
De matrozen gingen onvermoeid met pompen door. Baker,
doodsbang, keek naar de rookwolken, die opstegen.
„Nu ben ik klaar.” Weer ging Maxwell naar voren, met
SPECIALE
FABRIEK
VOOR
WINKELDOOZEN
MET LINNEN
OVERTROKKEN
__________ _ FIJN KOPER HANDVAT EN ETIKETMOUDER cmx. ©
öö HOUTEN ZIJWANDENas lijqg dennaldeti as
-...."~c prima! zzzzzzzr
Verkrijgbaar bij lederen Rijwielhandelaar.
R. S. STOKVIS&ZONEN Ltd.
===== ROTTERDAM =
een touw om zijn middel gebonden. Hij haalde diep adem,
ging de ladder af en verdween uit het gezicht. Een minuut
ging voorbij, en nog een en nog een, doch de kapitein kwam
niet terug. Gedurende vijf lange minuten wachtte men,
maar geen teeken van leven kwam er van beneden.
„Haal het touw op, mannen,” zei Troster. „Laten we
zien, wat er gebeurd is.” Maar toen ze aan het touw trokken, voelden zij er belaas in ’t geheel geen gewicht aan. Het
losse einde scheen hun de waarheid te vertellen. Het touw
was doorgebrand en beneden lag Maxwell, machteloos,
met den dood voor oogen, als bij al niet reeds dood was.
„Eenigen van jullie naar beneden, om hem eruit te halen,”
beval Troster, die zelf zeer bang was. Twee mannen kwamen
naar voren, keken door het luik, maar durfden niet.
„Waar is mijn man ?” Het was Bessie, naar de plaats des
onheils getrokken door een kracht, sterker dan haar eigen
wil. „Waar is kapitein Maxwell ?” Een dozijn paar oogen
keken onwillekeurig naar het gapende ruim, maar niemand
antwoordde haar, totdat zj Baker bij den arm greep.
„Waar is mijn echtgenoot?” Hij trachtte het stilzwijgen
te bewaren, maar de blik van baar oogen noodzaakte hem,
te antwoorden.
„Hij is naar beneden gegaan — de vlammen — het
touw is doorgebrand.”
Zij trokken haar van bet luik weg. Het scheen hun toe
dat zij zich anders zonder aarzeling naar beneden zou
werpen. Zij verweerde zich, hun hulp inroepende.
„Wil niemand van jullie helpen ? O, lafaards, lafaards I”
„Het is onmogelijk, mevrouw,” hijgde Troster.
Baker keek naar het meisje en besefte de grootte van
haar smart. Hij was bang — banger dan hij ooit geweest
was. Een panische schrik greep hem aan, hij wilde van dit
tooneel wegvluchten, zich verbergen, vergetelheid zoeken,
ergens, waar dan ook.
Opeens hoorde hij een hartverscheurenden snik. Bessie
Maxwell’s gelaat, doodsbleek, was vlak bij het zijne. Plotseling viel hem een gedachte in, die alle andere gedachten
verbande en een bijzonderen geestdrift in hem opwekte.
Er stak niets goeds in hem ; hij had nog nooit iets goeds
in zijn leven gedaan ; maar hier was een vrouw, die in hem
geloofd had en zij verkeerde in moeilijkheden.
Hij kon zich slpchts haar woorden herinneren, zelfs na
zijn tweeden val. Wetende, hoe hij haar teleurgesteld had,
dacht* ze toch nog goed over hem en had medelijden met
zijn zwakhèid en zij — zij had hem deze kans gegeven ; zij
had hem dagen van hoop bezorgd. Wanneer de reis geëindigd zou zijn, zou hij toch weer tot zijn vroeger, nietswaardig bestaan terugkeeren ; maar voordat het eind kwam,
was het dan niet mogelijk, dat hij door iets zijn dankbaarheid kon toonen ? Hij kon niet veel doen ; hij was slechts
een zwakkeling, geestelijk en lichamelijk; maar — hij kon
MOOIEVORMEN.
Wondervolle Buste en
blanke huid verkrijgt en behoudt iedere Dame van eiken
leeftijd door mijp methode.
Uitwendig gebruik. Succes gegar. Zend adres en
5 cents postzegel en U
ontvangt gratis inlichtingen.
Malson NIEMANN, Adam,
Da Costakade 43 M, huls.
Spreekuur 11 ’sm.9 ’sav.
een voorbeeld aan flinkere mannen geven. Hij kwam dichter
bij het luik staan, maar schrok voor den rook terug. Hij
keek naar Bessie en zag, dat haar oogen op hem gevestigd
waren : misschien raadde ze zijn gedachten.
„Bij God, zij gelooft in mij,” zei hij tot zichzelf en onhandig knoopte hij een touw om zijn middel.
„Help me,” zei hij ; en voordat iemand werkelijk wist,
wat er gebeurde, klom hij naar beneden en verdween uit
het gezicht. De rook was verstikkend, de hitte enorm ;
maar hij scheen bet niet te voelen.
Een gloeiende adem verschroeide hem. Hij wrong zich weer
verder naar beneden. Een vreemde duizeling overviel hem,
hij kon niet meer nadenken. Door een bovenmenschelijke
inspanning kwam hij weer bij . Weer voorwaarts kruipende, ontmoetten zijn handen
iets zachts. Zijn gevoel zeide hem, dat dit Maxwell was;
doch of deze leefde of niet, dat kon hij niet zeggen. Maar
ongetwijfeld was het Maxwell en hij kwam om hem te
redden. Hij legde zijn handen op de onbeweeglijke gestalte
en probeerde ze voort te sleepen, maar zijn krachten schoten
hierbij te kort. De vlammen naderden hem ; hij verloor
het bewustzijn. Lucht! lucht moest hij hebben. Hij begon
denzelfden weg terug te kruipen, dien hij gekomen was,
den vreeselijken strijd opgevende, totdat hij weer opnieuw
aan het wachtende meisje dacht. „Zij geloofde in mij:
Zij probeerde, om een eerlijk man van mij te maken,” zei
hij, „en — het eenige, wat ik doen kan is —” Hij maakte
het touw om zijn middel los. Zachtjesaan, vreezende om op
het laatste oogenblik zijn moed te verliezen, bond hij het
touw om Maxwell’s middel. Een flinke ruk en hij voelde,
dat er aan het touw getrokken wérd. Het onbeweeglijke
lichaam werd opgehaald. Zijn slapen klopten ; het was nu
onmogelijk om adem te halen. Hij probeerde om weer weg
te kruipen, doch hij kon geen vin meer verroeren. Hij riep
en stiet'een doordringenden kreet uit; maar het geraas
van de vlammen overstemde hem. Toen dacht hij aan zijn
tehuis in Engeland en het scheen hem toen alsof hij het
gelaat van zijn moeder zag, dat hem glimlachend welkom
heette. Maar zijn moeder ....
Een Duitsch zeilschip praaide de brandende „Shining
Light" en een paar uur later zond men booten uit om
de in nood verkeerende bemanning op te nemen. Tot den
laatsten man toe werden zij gered. Eenige van hen hadden
brandwonden. Maxwell was zwaar gewond, doch levend.
„Is dat het overschot?” vroeg de Duitsche kapitein,
toen Maxwell en Troster verschenen. z
„Ja, wij zijn de laatsten,” zei Maxwell, denkende aan
hem, die achtergebleven was en boete gedaan had.
|