|
PANORAMA
doen. Ik durf alles aan — het kan mij niet slechter
gaan, dan het vanavond ging.”
Toen ontvouwde de Professor zijn plan. Hij stelde
voor, dat Kid zijn compagnon zou worden. Binnen tien
minuten zou de ongelukkige tegenpartij van de kampplaats weggedragen worden en de Professor en Kid zouden
de winst samen deelen.
,,Bedoel je, dat ik al na de eerste ronde overwinnaar
zou zijn?” vroeg Kid in de hoogste verbazing.
,,Ik weet niet, hoe lang een ronde duurt, ’ antwoordde
de Professor, „maar ik garandeer u, dat u den man
binnen dertig seconden zult neerslaan.”
,Kan ik nu misschien al een kleine dosis van het
middel probeeren?” vroeg Kid, die zijn glas uitgedronken had en zich weer gesterkt voelde.
„Goede hemel, neen!” zei de Professor verschrikt. „De
eerste uitwerking zou zijn, dat u mij en iedereen in de
nabijheid onmiddellijk zoudt vermoorden. Dat is het
eenige nadeel van het Elixer en u moet er altijd goed
aan denken, dat gij uw tegenstander aankijkt, wanneer
gij een dosis inneemt, want anders zoudt ge met een
ander gaan boksen.”
„Zoo”, zei Kid aarzelend, „in orde, ik zal het probeeren. Morgenavond moet ik tegen Stoker Hartley boksen
in de Cosmopolitan. Kom daar om acht uur met het
drankje.”
In zeer zenuwachtigcn toestand ging de Professor den
volgenden avond naar de kampplaats en het publiek, dat
getroffen werd door zijn zonderlinge verschijning, noemde
hem „vadertje”, en raadde hem vriendelijk aan om „naar
huis te gaan en op het kind te passen”. Om de waarheid te zeggen, zag hij er idioot uit in zijn rood en
zwart gestreept tricot dat hij aangetrokken had inplaats
van zijn zwarte jas en het cnderscheidingsteeken van
zijn nieuw beroep, een niet al te schoone handdoek,
zwaaide voortdurend heen en weer. Hij was nu echter
uit voor zaken en bij de waarschuwing van den scheidsrechter: „Iedereen, die er niet noodig heeft, moet uit de
kampplaats,” plaatste hij vlug het fleschje tusschen de
lippen van Kid B. Juist, toen geroepen werd: „Tijd!”
begon zich de uitwerking van het Elixer bij Kid te doen
gevoelen en hij kwam in hevige botsing met Stoker
Hartley, die langzaam van zijn zetel was verrezen. Deze
had niet lang tijd om na te denken, wat hij doen kon,
want onmiddellijk daarop kreeg hij een stoot onder zijn
kin, die hem naar den anderen kant deed vliegen, waar
hij tegen den grond viel. Toen hij een minuut later
weer opstond, overwoog hij bij zichzelf, dat zijn kleedkamer een geschikte plaats zou zijn om over de zaak te
denken en hij week uit in de richting daarvan, terwijl
Kid nog steeds met zijn vuisten werkende het strijdperk
ronddraafde. .
Nog heden ten dage spreekt het volk over de merkwaardige verandering, die er bij Kid had plaatsgegrepen
en hoe hij van een onbeteekenend bokser ineens de beste
was geworden, maar weinigen wisten de ware reden van
zijn wonderbaarlijk succes. Waaraan zij het ook mogen
toegeschreven hebben, zij zullen nooit zijn uitnemende
bekwaamheden op boksgebied in verband gebracht hebben
met dat kleine, zwakke mannetje, dat hem steeds
vergezelde.
Gedurende twaalf maanden had Kid nu reeds overal
succes gehad. Bij de knock-out-route had hij vijftien
partijen gewonnen bij de eerste ronde en er maar twee
verloren, welke nederlagen het gevolg waren van disqualificaties, omdat hij voortging zijn tegenstanders slagen
toe te brengen, wanneer hij ze al tegen den grond geveld
had. Dat kwam, omdat Kid. onder den invloed van het
Elixer, bleef slaan naar alles, wat zich bewoog, zoolang
hij zich in het strijdperk bevond. Over het geheel had
hij, sedert hij den Professor had leeren kennen, merkwaardig veel succes gehad, zoodat zij reeds de groote
som van £ 8000 verdeeld hadden.
Toen de Professor er in geslaagd was om een match
vast te stellen tusschen Kid en den bekenden John
Jackson, den zwarten wereldkampioen, toen schudden de
menschen het hoofd. Hoewel Kid prachtig gebokst had,
overschatte hij zich toch wel, als hij het durfde opnemen
tegen den onoverwinnelijken neger; maar de Professor
glimlachte geheimzinnig. Hij slaagde erin om een som
van £ 10.000 bij elkaar te verzamelen voor den overwinnaar — aan den verliezende dacht de Professor niet,
dat kwam niet bij hem op.
„Het is een bof!” zei de Professor tegen Kid — de
woordenkeus van het kleine mannetje was jammerlijk
achteruitgegaan sedert zijn kennismaking met de bokswereld.
„Tienduizend pond — dat is voor ieder vijfduizend.”
Kid, die een heelen juwelierswinkel aan zijn vinger had,
haalde ontevreden zijn neus op.
,>Ja, ja,” zei hij, „jij krijgt de helft van de winst en
je doet er niets voor.”
„Doe ik er riiets voor!” riep de Professor. „Wat zou
er van je geworden zijn zonder mijn Elixer.”
„Je bent toch niet zoo gek om te gelooven, dat ik
alles aan jouw Elixer, zooals je het noemt, te danken
heb”, zeide Kid. „Geen haar op mijn hoofd denkt daaraan, oude gek. Waardoof ben ik zoo vooruitgegaan?
Omdat ik zoo uitstekend boks. Omdat ik de beste bokser
van de wereld ben. Ja! dat ben ik”.
„Zonder mij zou je nog maar tien punten halen in
zes ronden, zooals je deed, toen ik je leerde kennen”,
smaalde de Professor.
„Hou je mond,” schreeuwde Kid. ,,lk weet het best,
wat ik kan. Om de waarheid te zeggen, jouw Elixer is
geen cent waard. Nu weet je het!”
„Heel goed, heel goed!” zei de Professor woedend.
„Vecht dan met John Jackson zonder het te hebben
ingenomen, maar dan wil ik geen aandeel in de winst
hebben.” Kid dacht een minuut lang over de zaak, maar
schudde toen zijn hoofd.
„Neen”, antwoordde hij, „ik zal de gewone dosis
innemen, omdat ik daar nu eenmaal aan gewoon ben,
maar niet, omdat ik geloof, dat het iets zal uitwerken”.
De Professor zuchtte — hij had al gedurende eenigen
tijd gemerkt dat het hoofd van Kid op hol was, en het
werd hem duidelijk, dat op den een of anderen dag toch
hun voordeelig compagnonschap zou ontbonden worden.
Dat beteekende voor hem heel veel, want Kid had nu
naam gemaakt. Als Kid met hem brak, dan zou de
Professor opnieuw moeten beginnen met den een of anderen
weinig bekenden bokser, die niet zooveel geld zou kunnen
verdienen. Hij troostte zich echter met de gedachte, dat
hij toch stellig £5.000 zou verdienen aan de bokspartij
met den neger.
De strijd tusschen Kid Bosher van Engeland en John
Jackson van Amerika, die plaats had in een groot openluchtcircus, trok zooveel volk als ooit gebeurd is bij een
bokspartij. Gedurende de laatste week voerden de treinen
voortdurend een groot aantal sportliefhebbers aan en het
stuk land geleek op een militair kamp door zijn vele
witte tentjes. Er werden fabelachtige prijzen voor de
plaatsen betaald en de kleine Professor genoot een groote
voldoening, toen hij met een automobiel de arena binnenreed, terwijl het onbetaalbare fleschje in zijn zak rustte,
Kid zat aan zijn zijde, terwijl hij als een koning tegen
het publiek boog, dat aan iederen kant van den weg
stond en dat maar weinig notitie nam van het tengere,
onbeduidende mannetje naast hem, waaraan hij toch zijn
roem te danken had. Hij had in den laatsten tijd veel
Zie vervolg pag. 16.
BERNHARD KELLERMANN, de auteur van „De Tunnel .
R
EEDS toen wij in een onzer vorige nummers de aankondiging deden,
dat het ons plan was om als gratis bijvoegsel van Panorama den
nieuw verschenen roman van Bernhard Kellermann „De Tunnel
te geven, bereikten ons vele blijken van instemming van onze abonné s,
die het boek reeds hadden hooren noemen in den kring van familie
of kennissen, en daardoor reeds wisten van welken buitengewonen inhoud
het was. Deze bijvalsbetuigingen werden nog bijna verdubbeld gedurende den
tijd dat wij nu geregeld elke week een losse aflevering van den roman bijvoegen.
Wij durven het dan ook gerust te zeggen, zonder bevreesd te zijn
voor pedant te worden aangezien, dat onze abonné’s onze keuze ten
zeerste op prijs stellen en dat de roman met spanning wordt gelezen.
Ja, de schrijver van „De Tunnel” werd onzen lezers zoo sympathiek, dat
vele abonné’s ons om eenige biografische bijzonderheden over Bernhard Kellermann verzochten. Aanvankelijk hebben wij deze per post medegedeeld; daar
echter voortdurend aanvragen bleven inkomen, vonden wij het raadzaam de
gegevens, ons op welwillende wijze door Bernhard Kellermann verstrekt, naast
zijn portret in Panorama af te drukken. Nu kunnen alle abonné s, die gaarne
eens iets over hem zouden willen vernemen, maar door beschroomdheid of
gebrek aan tijd ons niet wilden of konden vragen, er hun voordeel mede doen.
Bovendien, ligt er niet een zekere bekoring in, het leven van de waardigste
vertegenwoordigers der menschheid te vernemen?
Wij laten hier dan, vertaald, de mededeelingen volgen uit het leven van
Bernhard Kellermann, zooals hij ze ons mededeelde:
Den 4en Maart van het jaar 1879 werd hij te Fürth geboren. Zijn vader was
ambtenaar, terwijl zijn voorouders frankische, protestantsche boeren waren.
Nadat hij een middelbare school had doorloopen, legde hij zich toe op de
studie van de schilderkunst. Zijn neiging voor literatuur kreeg echter weldra de
overhand; hij ging eenigen tijd in München studeeren, waar hij zich, na afloop
van zijn studietijd, als schrijver vestigde. Zonder gevolg echter, en hij was genoodzaakt een plaats als leeraar op een middelbare school aan te nemen. Zijn
eerste romans echter, die hij tusschen zijn 22e en 24e jaarschreef, gaven hem de
zoo lang begeerde vrijheid terug. Geruimen tijd vertoefde hij in het buitenland,
o.a. te Rome, Parijs en Londen, terwijl hij een reis om de wereld deed en een
poos in Japan en New-York leefde. De volgende romans zijn door hem uitgegeven: Yester und Li; Ingeborg; Der Tor; Das Meer; Der Tunnel. Verder
zagen nog 2 reisbeschrijvingen van hem het licht, nl. „Ein Spaziergang in
Japan en „JapanischeTanze”. Tegenwoordig woont hij te Berlijn. Als bijzonderheid deelen wij hier nog mede, dat „De Tunnel de grootste oplaag
heeft gehad van alle tot dusverre verschenen werken. Zegt dit niet reeds genoeg?
|