|
PANORAMA 4
Een Schelpenvisscher,
was stil, Zandvoort was druk, Wijk
is .. . nogal stil en ook nogal druk,.. . zoo
tusschenbeiden in. Stil is het zonder saai te
wezen, druk is het zonder wereldsch te zijn.
En vóór alles. . . het is mooi, zóó mooi
dat wij, uwe twee dienstvaardige dienaren,
schrijf- en kiek-redacteur, die anders
niet gauw vervaard staan, het zélf
niet mooier zouden kunnen maken.
Dat willen wij met de hand op
het hart wel erkennen.
We waren per fiets vanuit Haarlem
gegaan, — Haarlem, het centrum van
zooveel verrukkelijke uitstapjes —en
stuurden onze stalen rossen langs den
Rijksstraatweg noordwestwaarts. Het
was mooi weer. Keurig mooi. Zóo
mooi,'dat de menschen op straat het
elkaar toeriepen; enkelen, die niet goed
tegen de warmte konden, trokken daar
dan het wereldvermaarde boerenkiespij
ngezicht bij, maar ze konden toch
niet nalaten in den algemeenen roep
over het mooie zomersche weer in te
stemmen. De weg stond blank van de
zon; in de brokjes schaduw der huizen,
waar wij langs kwamen, lagen
troepjes kinderen lachende uit te blazen
als kakelende kippen, honden hijgden
als postpaarden en staken de tong
uit vanwege de transpiratie; de huizen
dommelden met de gordijnen omlaaggelaten
en de deuren open: mondjeopen
en oogies-toe. Het stof woei om
ons heen in dichte hoopjes, er was
genoeg stof om inplaats één wel een
dozijn artikelen voor „Panorama'’ te schrijven. Op onze
fietsbestuiende handen parelden zweetdroppels, onze jasjes
leken óns wel complete hooikisten, zoo lekker kookten
wij erin; onze daareven nog staande boorden waren reeds
een poos in liggende herschapen vanwege de warmte.
Maar niets was ons liever; we genoten van de heerlijkheid,
terwijl we voortdurend de kilometer-vretende vehikels
onder ons in een flink gangetje hielden; het was
een echte, zomersche, zalige dag, een onvervalschte vacantiedag
vol heerlijke feeststemming; zoo’n morgen,
waarop alles even plezierig aandoet vanwege de lichte,
de aluminium-lichte stemming; het was botertje tot op
den bodem in onze zielen; het was een feest, geen schaduw
van zorg of onbehaaglijkheid gleed door ons gemoed;
geen enkele wanklank werd gehoord, behalve die van een
paar automobielen, die.
als kudden varkens
knorden.
Te Velsen op de pont
ingescheept, koelden we
wat op vanwege het omringende
water, maar
lang duurt die overtocht
niet, en al weer spoedig
peddelden we op den
breeden weg vol juichende
voetgangers, zwermpjes
geestdriftige dagjesmenschen,
die als naar
gewoonte in verspreide
orde zich voortbewogen,
en daardoor als het ware
de fietsers, auto-ers en
koetsiers smeekend om
hen toch vooral te overrijden.
Gelukkig voor
henzelf werd hun opzet
verijdeld, baanden voertuigen
zich toeterend en bellend een weg door de voetgangers
zonder iemand te beschadigen, zoo op de manier
van de kogels onzer veelgesmaalde schutters zaliger.
Maar naarmate wij vorderden, dunden reeds de dagjesmenschen
op onzen weg; de meesten trokken naar de
trambaan, die "verder Beverwijk inligt; wij hadden, met
een wederzijdsch knipoogje van leedvermaak om hen, den
particulieren, fraaien parkweg van „Rooswijck” ingeslagen,
ook voor u, om u ten voorbeeld te zijn, want... mooier
kan het niet. Langs heerlijk geboomte reden we zwierige
zandwegen langs, en al spoedig bereikten we den zoogenaamden
Hoogeweg, dat is de duinweg naar Wijk. Deze
Tiet dorp, van het duin af geaien.
weg behoort tot de mooiste, meest schilderachtige plekken,
die wij in ons land kennen. Verrukkelijke duinlandschappen
wisselen elkaar af; prachtig geboomte, geestig op
gluiende roode daakjes, bekoorlijke verschieten, en een
edel lijnenspel der blonde duinen-ruggen... De weg zelf
daalde en steeg als een ontzaglijke montagne russe; soms
was het een heele trap voor ons, maar hoe dierbaar vrijwielden
we na die inspanning weer heele einden neerwaarts.
Voegen we daarbij, terwille der waarheid, dat het
plaveisel zoo ongelijk is, dat wij behalve het geg^t der
montagne russe ook dat van den hobbelpaarden draaimolen
smaakten. Maar wat deerde het, dat wij een weinig door
elkaar geschud werden; als schooljongens genoten we ook
daarvan op onzen vacantiedag. en opgewonden van de
pret kwamen we met wapperende haren en menierooderStrandleven.
gezichten in een laatsten vol-plané in het dorp neerglijden.
Hoerah! We waren midden in het dorp gedaald vóór we
recht wisten wat er gebeurd was, en stonden oogknipperend
na onzen vliegtocht temidden van een allergenoeglijkste
omgeving te koekeloeren als in een soort van nieuwe
wereld: Wijk-aan-Zee,
Gezellig kleine huisjes, welvarend en keurig opgepoetst
als zondagmenschen, die ter kerke gaan. En het leek
zoowaar wel of *ze werkelijk ter kerke gingen ook,
want heel dichtbij waren ze allemaal rondom een mooi
oud kerkje als saamgeloopen. Dicht om het kerkje lag
een vriéndelijk lapje grond, daarop was een rustig kerkhofje
en vlak daarbij een muziektent;
ernst en vroolijkheid dicht bij elkaar,
evenals in het leven... U ziet, wij
kunnen ook philosophisch zijn. als het
te pas komt. Maar heel lang houden
we dat niet uit, vooral wanneer de
omgeving zoo de aandacht naar de
werkelijkheid roept. Wij waren als in
een dal temidden van hooge duinen,
trotschen heuvelen gelijk, met velerlei
geboomte en landhuizen overdekt. Door
een aardig straatje, dat uitliep op een
duinweg, diep tusschen hooge wanden
uitgegraven, bereikten wij het strand.
We hadden voor onze fietsen een liefderijk
onderkomen gevonden, en bewogen
ons te voet verder. Niet lang
echter, want op een rij stonden de
lokkende badkoetsjes naast elkaar, en
het geluk, dat tóch al geen hekel aan
ons tweeën heeft, was ons al weer
goedgezind: er waren juist twee van
die rollende kleedkamertjes vrij. En
in minder dan geen tijd hadden wij
ons in het badpak gestoken, en profiteerden
we van de koele weldaad
van den grooten plas, en rolden en
ravotteden we als twee uitgelaten
knapen in het wiegelende water.
Met een gevoel of we uitgestoomd,
opgepoetst, gebalsemd, gemasseerd en per hoofd tien jaren
jonger waren, hervonden we ons een halfuurtje later op
het terras van het paviljoen op een nabije hooge duin,
en genoten we van een „plat’’ met „speciaaltje” en een
kleintje koffie achteraan, of het een aangrijpend veelzijdig
bruiloftsmaal was.
En thans was de wandeljool aan de beurt. Met de
sigaret in den mond en de handen op den rug kuierden
wij, lui lanterfantend langs het strand, en voelden ons
zoo emmes te moede als men zich maar voelen kan,
Maar denkt niet, dat wij zoo in het egoïsme gepantserd
waren, dat we niet aan onze „Panorama”-lezende vrindinnen
en vrinden dachten, want... ach, het bloed kruipt waar
het niet gaan kan, en zoo langs onzen neus weg, zoo
tusschen neus en lippen maakten we ondershands een
óen eenaaam bader. 0e branding.
LANGS DE NOORDZEE
WIJK-AAN-ZEE
Bergen
|