Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3171 tot 3175 van 11897
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 Een Schelpenvisscher, was stil, Zandvoort was druk, Wijk is .. . nogal stil en ook nogal druk,.. . zoo tusschenbeiden in. Stil is het zonder saai te wezen, druk is het zonder wereldsch te zijn. En vóór alles. . . het is mooi, zóó mooi dat wij, uwe twee dienstvaardige dienaren, schrijf- en kiek-redacteur, die anders niet gauw vervaard staan, het zélf niet mooier zouden kunnen maken. Dat willen wij met de hand op het hart wel erkennen. We waren per fiets vanuit Haarlem gegaan, — Haarlem, het centrum van zooveel verrukkelijke uitstapjes —en stuurden onze stalen rossen langs den Rijksstraatweg noordwestwaarts. Het was mooi weer. Keurig mooi. Zóo mooi,'dat de menschen op straat het elkaar toeriepen; enkelen, die niet goed tegen de warmte konden, trokken daar dan het wereldvermaarde boerenkiespij ngezicht bij, maar ze konden toch niet nalaten in den algemeenen roep over het mooie zomersche weer in te stemmen. De weg stond blank van de zon; in de brokjes schaduw der huizen, waar wij langs kwamen, lagen troepjes kinderen lachende uit te blazen als kakelende kippen, honden hijgden als postpaarden en staken de tong uit vanwege de transpiratie; de huizen dommelden met de gordijnen omlaaggelaten en de deuren open: mondjeopen en oogies-toe. Het stof woei om ons heen in dichte hoopjes, er was genoeg stof om inplaats één wel een dozijn artikelen voor „Panorama'’ te schrijven. Op onze fietsbestuiende handen parelden zweetdroppels, onze jasjes leken óns wel complete hooikisten, zoo lekker kookten wij erin; onze daareven nog staande boorden waren reeds een poos in liggende herschapen vanwege de warmte. Maar niets was ons liever; we genoten van de heerlijkheid, terwijl we voortdurend de kilometer-vretende vehikels onder ons in een flink gangetje hielden; het was een echte, zomersche, zalige dag, een onvervalschte vacantiedag vol heerlijke feeststemming; zoo’n morgen, waarop alles even plezierig aandoet vanwege de lichte, de aluminium-lichte stemming; het was botertje tot op den bodem in onze zielen; het was een feest, geen schaduw van zorg of onbehaaglijkheid gleed door ons gemoed; geen enkele wanklank werd gehoord, behalve die van een paar automobielen, die. als kudden varkens knorden. Te Velsen op de pont ingescheept, koelden we wat op vanwege het omringende water, maar lang duurt die overtocht niet, en al weer spoedig peddelden we op den breeden weg vol juichende voetgangers, zwermpjes geestdriftige dagjesmenschen, die als naar gewoonte in verspreide orde zich voortbewogen, en daardoor als het ware de fietsers, auto-ers en koetsiers smeekend om hen toch vooral te overrijden. Gelukkig voor henzelf werd hun opzet verijdeld, baanden voertuigen zich toeterend en bellend een weg door de voetgangers zonder iemand te beschadigen, zoo op de manier van de kogels onzer veelgesmaalde schutters zaliger. Maar naarmate wij vorderden, dunden reeds de dagjesmenschen op onzen weg; de meesten trokken naar de trambaan, die "verder Beverwijk inligt; wij hadden, met een wederzijdsch knipoogje van leedvermaak om hen, den particulieren, fraaien parkweg van „Rooswijck” ingeslagen, ook voor u, om u ten voorbeeld te zijn, want... mooier kan het niet. Langs heerlijk geboomte reden we zwierige zandwegen langs, en al spoedig bereikten we den zoogenaamden Hoogeweg, dat is de duinweg naar Wijk. Deze Tiet dorp, van het duin af geaien. weg behoort tot de mooiste, meest schilderachtige plekken, die wij in ons land kennen. Verrukkelijke duinlandschappen wisselen elkaar af; prachtig geboomte, geestig op gluiende roode daakjes, bekoorlijke verschieten, en een edel lijnenspel der blonde duinen-ruggen... De weg zelf daalde en steeg als een ontzaglijke montagne russe; soms was het een heele trap voor ons, maar hoe dierbaar vrijwielden we na die inspanning weer heele einden neerwaarts. Voegen we daarbij, terwille der waarheid, dat het plaveisel zoo ongelijk is, dat wij behalve het geg^t der montagne russe ook dat van den hobbelpaarden draaimolen smaakten. Maar wat deerde het, dat wij een weinig door elkaar geschud werden; als schooljongens genoten we ook daarvan op onzen vacantiedag. en opgewonden van de pret kwamen we met wapperende haren en menierooderStrandleven. gezichten in een laatsten vol-plané in het dorp neerglijden. Hoerah! We waren midden in het dorp gedaald vóór we recht wisten wat er gebeurd was, en stonden oogknipperend na onzen vliegtocht temidden van een allergenoeglijkste omgeving te koekeloeren als in een soort van nieuwe wereld: Wijk-aan-Zee, Gezellig kleine huisjes, welvarend en keurig opgepoetst als zondagmenschen, die ter kerke gaan. En het leek zoowaar wel of *ze werkelijk ter kerke gingen ook, want heel dichtbij waren ze allemaal rondom een mooi oud kerkje als saamgeloopen. Dicht om het kerkje lag een vriéndelijk lapje grond, daarop was een rustig kerkhofje en vlak daarbij een muziektent; ernst en vroolijkheid dicht bij elkaar, evenals in het leven... U ziet, wij kunnen ook philosophisch zijn. als het te pas komt. Maar heel lang houden we dat niet uit, vooral wanneer de omgeving zoo de aandacht naar de werkelijkheid roept. Wij waren als in een dal temidden van hooge duinen, trotschen heuvelen gelijk, met velerlei geboomte en landhuizen overdekt. Door een aardig straatje, dat uitliep op een duinweg, diep tusschen hooge wanden uitgegraven, bereikten wij het strand. We hadden voor onze fietsen een liefderijk onderkomen gevonden, en bewogen ons te voet verder. Niet lang echter, want op een rij stonden de lokkende badkoetsjes naast elkaar, en het geluk, dat tóch al geen hekel aan ons tweeën heeft, was ons al weer goedgezind: er waren juist twee van die rollende kleedkamertjes vrij. En in minder dan geen tijd hadden wij ons in het badpak gestoken, en profiteerden we van de koele weldaad van den grooten plas, en rolden en ravotteden we als twee uitgelaten knapen in het wiegelende water. Met een gevoel of we uitgestoomd, opgepoetst, gebalsemd, gemasseerd en per hoofd tien jaren jonger waren, hervonden we ons een halfuurtje later op het terras van het paviljoen op een nabije hooge duin, en genoten we van een „plat’’ met „speciaaltje” en een kleintje koffie achteraan, of het een aangrijpend veelzijdig bruiloftsmaal was. En thans was de wandeljool aan de beurt. Met de sigaret in den mond en de handen op den rug kuierden wij, lui lanterfantend langs het strand, en voelden ons zoo emmes te moede als men zich maar voelen kan, Maar denkt niet, dat wij zoo in het egoïsme gepantserd waren, dat we niet aan onze „Panorama”-lezende vrindinnen en vrinden dachten, want... ach, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en zoo langs onzen neus weg, zoo tusschen neus en lippen maakten we ondershands een óen eenaaam bader. 0e branding. LANGS DE NOORDZEE WIJK-AAN-ZEE Bergen
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA moet zien te krijgen. ïk ben niet van plan eeuwig daarvoor bij te springen.” Hij klopte de asch uit zijn pijp en er was een strenge, koude trek om zijn mond. Op hetzelfde oogenblik zag hij zijn gezicht in den spiegel weerkaatst en hij lachte hardop . . . kiekje en een aanteekeningetje voor de krant. Een opkomend onweer trok in den heeten dag over onze hoofden henen, maar niet zóó gauw of wij hadden de schilderachtige buienlucht geknipt, zooais u ziet. Onze totaal indruk is: een schat van ’n strand. Ineen woord, of eigenlijk in vijf woorden. En alles tiptop in orde. Niet stil; honderden menschen, vroolijke menschen en kinderen, en toch geen herrie. Wel drukte, maar van de pleizierige soort. Ook hier muzikantje^, omringd door dansende meisjes; ook hier ’n huiselijk leventje in de badstoelen; ook hier een wereldje van loopgraven vol met jubelende wrochtende sappeurtjes en mineurtjes erin; ook hier gewapper van vroolijke vlaggetjes en vertier zoo laat zou worden, hebt.” — Ze viel in overladen handen op om haar ooren in kleine lokjes neerviel en donkerblauwe oogen, omringd van zware, donkere wimpers. Ze droeg een dunne witte, laaguitgesneden japon, waaruit de bloote schouders als ivoor tevoorschijn kwamen. „O, Jackie,” riep ze uit. „Waarom heb je op me gewacht ? Wat ’n dwaasheid is dat van je. Ik wist heusch niet, dat het En wat is het koud. Heerlijk, dat je den haard nog aan den grooten leunstoel neer en warmde de kleine, met ringen . Met een nonchalante beweging wierp ze haar avondmantel tafel. De gloed van het vuur scheen rossig op haar mooien, ronden nek. Maar haar man scheen blind te zijn daarvoor. Zeker weer bridge gespeeld?’, cj\fielhen' 7^est van de ‘Koet ■envajfcen van kinderen, moeders en vaders die bonte vliegers oplaten; ook hier robbedoezende troepjes, die van de duinen rollen als lawines; ook hier het leutige luchtige bedrijf van het baden en plassen, en alle kleine gezellige dingen van het strandleven! Maar het is gehouden binnen de perken van het natuurlijke, het eenvoudige, hetrustige, het echte buitenleven. Geen theater of café-chantant, geen wereldsche luidruchtigheden, . . . het is bier kalm en toch vroolijk, rustig en toch gezellig. Het is een allerpleizierigst badplaatsje, dat Wijk-aan-Zee. Daar gaat niks, niemendal vanaf. De wandelingen in dorpsstraat en langs duinwegen, in bosch en langs strand, ze hebben, behalve een bijna weergalooze schilderachtigheid, ook een eigenaardige intimiteit, die men op menige andere badplaats tevergeefs zoeken zal. Met e$n gevoel van spijtigheid namen wij dan ook in den namiddag afscheid van deze liefelijke plek, waar wij zoo’n prettigen vacantiedag hadden zoekgebracht, wij ge-tweeën. En gij, lezeressen, lezers, ge kunt het er ook gerust eens probeeren. Ge wordt er even goed ontvangen als wij. Kyf-Kyf. öenden op ‘t ijs, vroeg hij op killen toon. — „Ja.” „Hoe lang ben je van plan op deze manier door te gaan ?” „Dat weet ik nog niet;” antwoordde ze, terwijl er een stugge uitdrukking op haar kinderlijk gezicht verscheen. „Ik dacht, dat we overeen waren gekomen ons niet in elkanders zaken te mengen.” „Dat wil zeggen: in het redelijke. Maar d i t gaat alle perken te buiten.” „Vind je het heusch?” klonk het bijna-treiterend antwoord. Haar antwoord irriteerde hem. Hij kwam dichter bij haar stoel. „Als je maar weet, dat ik er nu meer dan genoeg van heb,” zei hij. „Begrijp je me? Ik verdraag het niet langer.... Ze begon te lachen, terwijl ze het vuur wat oppookte. „En wat wil je er dan aan doen ?” vroeg ze, terwijl ze hem met groote, onschuldige oogen aankeek. „Om te beginnen, zal ik je schulden niet langer betalen.” „D&t heb je me al eens verteld,” klonk het antwoord. Ze rilde even, terwijl ze als het ware mechanisch herhaalde : „Dèt heb je me al eens verteld!” öroedende Scholekster. ?4est van het Strandpluviertje. ... .............................■.................... » *}onge Titissen. BRIDGE UIT HET ENGELSCH DOOR DICKY WAFELBAKKER =90 groote marmeren pendule liet twaalf slagen hooren. De man in den armstoel bij den haard keek op. „Twaalf uur,” mompelde hij.... „Twaalf uur en Gwennie nog niet thi is.” Hij stond op, terwijl hij den hond, die aan zijn voeten had liggen slapen, opzij schoof. „Natuurlijk weer het oude liedje .... bridge! Maar ik heb haar nu in elk geval duidelijk genoeg te kennen gegeven, dat, als ze wéér speelschulden maakt, ze het geld daarvoor elders een bitteren, cynischen lach. Twee jaar was hij nu getrouwd . .. twee jaren. Wat een zaligheid had hem ééns dat samenleven met zijn vrouw toegeschenen .... één onafgebroken geluksdroom .... en wat was er van zijn illusies overgebleven ? Overdag was hij op het Gerechtshof, terwijl hij ’s avonds altijd alleen op zijn studeerkamer zat, temidden van zijn boeken, en de vrouw, van wie hij,verwacht had, dat ze alles in het leven met hem zou deelen — zoo goed als niets voor hem was. Als ze niet aan hpt bridge-spelen was, was ze naar een diner, naar een schouwburg of een souper.... Hij lachte weer op dezelfde bittere manier en wilde de lichten uitdraaien .... Plotseling hoorde hij een auto voor het huis stilhouden. Hij liep de trap af en opende de deur. Een jonge vrouw, bijna een kind nog, steeg uit. Ze had koperkleurig, krullend haar, dat „Maar het was mij e r n s t.” „Dat weet ik ook. Heb je ooit iets gezegd wat je niet meende .... behalve toen je me zei, dat je me liefhad . ..” „Ijk had je lief,” antwoordde hij. „H a!” Ze lachte minachtend. Ze stond op en nam haar avondmantel van de tafel. „Vind je het al niet een beetje laat om nü nog te gaan redetwisten ? Ik heb heusch vreeslijken slaap. Ik geloof, dat je me duidelijk genoeg getoond hebt, dat het je absoluut niet interesseerde, wat i k deed.” Terwijl ze de deur opende om naar haar kamer te gaan, viel er iets met een harden klank op den grond. Hij bukte om het voor haar op te rapen. „Geef het mij terug,” zei ze en haar stem klonk ahgstig. „Gauw, geef het mij terug.” Hij bekeek het voorwerp in zijn hand —- ’nzwaren gouden armband, geheel bezet met diamanten. Gwennie had nooit
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
06
Tekst
zoo’n kostbaren armband gehad. Toen ze trouwden, had hij gezegd, dat ze nog te jong was om diamanten te dragen en sindsdien had hij‘ze haar ook nooit ge^- schonken. „Hoe kóm je hieraan?” yroeg hij, van den armband naar haar kijkend. „Het is van mij..,. Geef hem terug....” „W i e gaf je dien armband ?” ,,W a t bedoel je ... . Jack, geef hem me terug.” Ze zag doodsbleek en de oogen van haar man, die zoo veel uitdrukkingen in het Gerechtshof al ontleed hadden, zagen, dat er a n g s t in haar blik was.... een ontzettende angst.’ „Antwoord me,” klonk het streng. „O . . . stotterde het vrouwtje, „ . . . . tante Lucy heeft hem me met m’n verjaardag gestuurd .... Ik heb vergeten om het je te vertellen.” „Dacht je nu heusch, dat je m ij zóó kon voorliegen ?” Hij omvatte haar polsen in een ijzeren greep en zijn gezicht kwam heel dicht bij het hare. Hij voelde, hoe ze beefde. „Zeg me den naam van den man, die je d i t gaf.” Ze trachtte zich los te wringen, „ik verkies niet op zoo’n manier toegesproken te worden, Jack.” Als ze haar man in de twee jaar van hun huwelijk eenigszins bestudeerd had, had ze moeten weten., dat hij nü bijna het bovenmenschelijke deed om zich in te houden. „Je zult deze kamer niet uitgaan, vóór je me verteld hebt, w i e je dit gaf.... PANORAMA DE VIERJAARLUKSCHE TE ROTTERDAM. Wij reproduceeren op deze pagina een vijftal der fraaiste inzendingen, geëxposeerd op de „Vierjaarlijksche” te Rotterdam, Hierboven: Huib Luns: „Herfst”. haar huis gestuurd . . . . Maar op dit moment, staande tegenover zijn jonge vrouw, w a s er geen greintje medelijden in hem. „Je stél het. . ..” zei hij, ieder woord pijnlijk-langzaam uitsprekend . . . „Dus je bent niet alleen een speelster, maar je bent er nog een dievegge bij. Heb je me soms nog meer te vertellen ?” „Ja,”, klonk het antwoord, en er kwam een bijna-woeste uitdrukking in de groote oogen, „Jij wilde me niét meer helpen, maar andere mannen wèl. Er waren er drie, diè vanavond mijn schuld wilden betalen — want ik verloor heel veel.. . En majoor Day kwam ook weer en bood me hetzelfde aan .... Bijna nam ik het van hem aan. maar toch deed ik het1 niet, omdat ik wist, dat jij dat nooit goed zou vinden .... ïk weigerde ... en toen .... toen . . . zag ik den armband en ... . en .... ik moest dus stelen óf het geld van een anderen man accepteeren . . \ En toen stal ik liever . . .” Hij keek haar aan, naar de zachte rosé tint op de nog bijna kinderlijk-ronde wangen, den half-geopenden, vochtig-rooden mond, waartusschen de witte tandjes schitterden .... het verwarde krullende haar.... De uitdrukking in zijn oogen werd iets zachter .... „En vind jij het eervol, jezelf in zoo’n positie te hebben gebracht, dat stelen nog de beste oplossing lijkt?” „Eervol ? . . . , Ik weet het niet.... Het is nu eenmaal mode om te spelen . . . Iedereen doet het. Ferd. G. D. Oldewelt: „Zigeunermeisje”. Begrijp je me?” In Jack’s stem was de „metaalklank’ zooals die op het Gerechtshof genoemd werd. Het vrouwtje werd zoo bleek, dat hij bang was, dat ze 1” bezwijmen zou en hij liet haar los. Ze viel weer terug in den stoel bij den haard en verborg haar gezicht. Plotseling begon ze te snikken, woest, wanhopig-hartstochtelijk, zooals een kind kan doen. „O, _ o, ik wou dat ik dood waè... Ik wou , dat ik dood • was,” klonk he^ gesmoord. Hij trok de handen van haar gezicht weg en keek haar recht in de oogen. „Gwennie, nu voor het laatst.... van w i e n heb je dien armband ?” „Oh . . .. houd toch op ... . schei toch uit.... Ik zal het je vertellen. Kijk me niet zóó aan, Jack.” Ze haalde een oogenblik heel diep adem en toen kwam het antwoord : . . . „Niemand heeft hem mij gegeven. . . . ik heb hem weggenomen?” „W eggenomen?” Bijna uitdagend klonk het toen : „Ik heb hem gestolen.... hoor je, g e s t o 1 e n.” Hij voelde hoe het koude zweet hem uitbrak. „Bén je krankzinnig, of zit je me wéér voor te liegen ?” vroeg hij. „O, dat kan wel,” riep ze uit... . „Misschien ben ik wel gek . . . ’t kan me niet schelen... Ik m o e s t geld hebben en jij hadt gezegd, dat je me geen cenf meer zou geven. Toeh ik mijn mantel aantrok in de kleedkamer zag ik den armband op den grond liggen. Er waren ongeveer twintig gasten dien avond in de kamer geweest.... Ik weet dusxniet van wie de band was ... En niemand wist misschien dat hij juist d a a r' gevonden was .. . . hij kon toch even goed ergens anders verloren zijn. En ... . (de jonge stem stokte) het was heusch niet mijn bedoeling om den armToon Dupuis: „Precieuse”. (Marmer). band op te nemen .... maar ik deed het toch. Ik kón het niet helpen . ... o, ik kón het niet helpen . . , De laatste woorden klonken als een wanhoopskreet.... Haar man had dienzelfden angstkreet ’s morgens op het Gerechtshof gehoord, maar toen uit den mond van een tenger, bijna-uitgéhongerd meisje. . . . Hij had gepleit voor dat kind met al de kracht die er in hem was en hij had haar gered .... Later had hij een politieagent met wat geld naar J. G. Veldheer: „De Brug”. (Houtsnede). S, Klinkenberg: „Maraboe”. (Mahoniehout), Ze zouden me niet meer aankijken, als ik niet meedeed ,En ik schijn het heelemaal niet te kennen, want ik verlies altijd.-Mijn.hoofd doet er soms zoo’n pijn bij en als ze allemaal zitten te rooken, word ik zoo duizelig. . . . Als ik den armband had kunnen verkoopen, had ik de schuld kunnèn betalen en ik geloof niet, Jack, dat ik ooit weer gespeeld zou hebben.” Toen antwoordde hij ruw : „Gekkin, had je dien armband willen verkoopen? Begrijp je dan niet, dat je dat kostbare ding geen honderd mijlen in den omtrek kwijt had kunnen raken, zonder dat alles bekend zou zijn.” Hij zweeg een oogenblik. „Ik geloof, dat het spel alle begrip van eer doodt 1 Tenminste, ik wéét, dat dit het géval is bij mannen. Maar ik had nooit kunnen vermoeden, dat deze phase ooit bij mijn vrouw zou intreden,” Bij de laatste woorden deed hij den armband in zijn zak. „Ik zal dit voorwerp terugbrengen bij mevrouw Martin .... en ik zal haar vertellen, dat mijn vrouw het stal en ook de reden waarom bekend maken.” „O, Jack .... o. . . . doe dat niet.... Dood me liever als dat je dat zou doen .... ïk zou me zoo vreeselijk schamen . . . Ze drukte zich angstig tegen hem aan en trachtte de armen om hem heen te slaan. Hij weerde haar af en zijn stem was ijskoud. (Zie vervolg op pag. 10}
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA VERGADERING NEDERL. PADVINDERS. Verleden week vergaderden in den Dierentuin te ’s-Gravenhage de Hoofdbestuurders, hoplieden en vaandrigs van de Nederlandsche Padvinders. Z.K.H. Prins Hendrik (x) woonde de vergadering bij. MOTORWEDSTRIJDEN OP HOUTRUST. Ondanks het verbod van de K. N. M. V. zijn er Zondag 1.1. op Houtrust te ’s-Gravenhage belangrijke motorwedstrijden gehouden. Onze foto geeft een race voor 1200 Meter tusschen Bernaert Dolk, Weber en Flinterman. VOOR VROUWENKIESRECHT. ïn het Sarphatipark te Amsterdam is een openluchtmeeting gehouden voor het Vrouwenkiesrecht, waarvoor ondanks het warme weer nogal belangstelling was. HET BELGISCHE FEEST TE AMSTERDAM. Van het Belgische feest, dat verleden week op het terrein der Amsterdamsche Ijsclub is geopend, geven wij hierboven een overzicht
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
08
Tekst
ö PANORAMA 20 Hei aanbrengen van een dekplaat. Het bouwen van een Nederl. Regeering c Kon. Mij. „De Schelde" '1 Hei doorbranden van een pantserplaat var Gezicht op dwarsschot, dekschotten en spanten achterschip. Overzicht van de m< Het aan-boord-brengen
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3171 tot 3175 van 11897