Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3166 tot 3170 van 11897
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA EEN RUSSISCHE STAD IN DE MACHT DER SOLDATEN. EEN GESCHENK VOOR AFRIKA. De aeroplane „South-Africa”, die door de Londensche Kamer van Koophandel is aangeboden aan generaal Smuts, die het vliegtuig voor den dienst in Zuid-Afrika heeft aanvaard. Het is in Rusland nog lang niet wat het wezen moet; het is en blijft een janboel en van een krachtig optreden naar buiten, kan voorloopig nog geen sprake zijn, als de binnenlandsche toestand zich niet snel wijzigt. Zoo is Tsaratsin aan den Wolga, een stad die over de 100.000 inwoners telt, door oproerige soldaten ingenomen. Zoolang zoo iets gebeurt, is de eenheid in het land nog niet zoo groot, als sommige kringen wel eens naar buiten willen doen blijken. ANDREW CARNEGIE. Volgens berichten in Parijsche bladen ligt Andrew Camegie, de bekende Amerikaansche millionnair op sterven. Hij isbijkansÖO jaar oud en klom van een nietsbezittenden loopjongen op tot een der rijkste mannen der wereld. DE POPULAIRE KEIZER-KONING. Keizer-koning Karl van Oostenrijk-Hongarije aan het Isonzo-front. De troepen die in den strijd gaan, begroeten * den vorst stormachtig. GÉNÉRAAL BROESILOF, vroegercommandant van het Zuid-Oostelijk front, is in de plaats van den afgetreden generaal Alexejef tot opperbevelhebber van het Russische leger gekozen. Reeds meermalen is in dezen oorlog zijn naam in gunstigen zin genoemd. MET DE ENGELSCHEN IN MESOPOTAMIÊ. Een overzicht van Ashar Creek. Aan de rivier Engelsche soldaten, die een „ballam” huren. Ballam is het Arabische woord voor het Engelsche Skiff. DE OQRLOG TUSSCHEN WATERVLIEGTUIGEN. Hierboven geven wij twee interessante foto’s van een Duitsch watervliegtuig, dat een neergeschoten Engelsche vliegmachine bergt.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA 12 (19) HOOFDSTUK XV. (Vervolg). een automobiel mee over ’t Kanaal te nemen, en een tocht door Duitschland en Oostenrijk te gaan maken. Maar deze beide redmiddelen, en ook een halfdozijn andere, die bij mij opgekomen zijn, beteekenen toch maar uitstel van executie. Ik geloof dat ’t beter is om ’t nu maar ineens uit te vechten. De persoon, met wien ik juist door de telefoon heb gesproken, is van dezelfde opinie. Het is een van de rechtskundige adviseurs van het Ministerie van Binnenl. Zaken, en hij zegt, dat ’t, met de bewijzen, die in ons bezit zijn, onmogelijk is, om tegen iemand anders dan Wong Li Fu een aanklacht in te dienen. Toch weten we zeker dat hij minstens vier of vijf, en waarschijnlijk wel drie maal zooveel, handlangers heeft.” ,,Heeft de politie ook eenig idee, van het hoofdkwartier van de bende ? Zij moeten toch wel de een of andere plaats hebben, waar ze samen komen. Zij moeten toch ergens eten en slapen.” „Die lange detective Winter, is vanochtend hier geweest. Hij scheen vol vertrouwen in den goeden uitslag van de zaak, hoewel ik hem een ontzettenden schrik heb aangejaagd, toen ik hem vertelde, dat binnen een uur nadat hij ’t huis verlaten had, er op mijn vrouw geschoten was, en dat zij nog maarnet aan een doodelijke verwonding ontkomen was. Hij heeft me gevraagd, jou te verzoeken, hier te komen. Het spijt mij verbazend, dat onze kennismaking, die zoo prettig begonnen was, nu tot gevolg heeft, dat je gevaar loopt.. . „Wat dat betreft,” viel Theydon hem in de rede, „ik zou op dit oogenblik met • geen mensch ter wereld willen ruilen.” Hij vreesde dadelijk, dat hij te veel gezegd had, en daarom voegde hij er lachend bij : „U moet niet vergeten, mijnheer Forbes, dat ik boeken schrijf, waarvan sommige — ik vrees juist de bekendste, nogal sensationeel zijn. Als deze storm voorbij is, en Wong Li Fu veilig en wel opgehangen is, en u en uw familie weer tot rust komen in Sutherlandshire, zal ik metnieuwe kracht aan mijn werk beginnen. Ik zal nooit meer tot mezelf zeggen : „O, dat is te ver gezocht”, of bang zijn, dat ik te veel van de goedgeloovigheid van mijn lezers verg. Als een kleine bende Chineezen en Japanners Londen kunnen verschalken,debeste krachten van Scotland Yard kunnen beetnemen, en iemand van uw positie gevangen kunnen houden in uw eigen huis, hoef ik niet meer terug te schrikken om beschrijvén, die maar in mijn kunnen opkomen. ” „Japanners zeg je ? Waarom spreek je van Japanners?” „De Amerikaan, Handyside, heeft me verteld, dat die doodskopjes Japansch werk zijn. Hij beweert ook, dat die worsteltrucs,- waaronder Winter en ik, en tot op zekere hoogte ook mevrouw Forbes, geleden hebben, Japansch zijn. En wat nog meer zegt: er is vanochtend een Japanner in* de buurt van mijn huis gearresteerd.” „Winter heeft wel zoo iets gezegd, maar hij sprak alleen maar van Chineezen.” „Ik heb van Fumeaux gehoord, dat de gearresteerde een Japanner was, en tot een vereeniging behoort, die zich de „Zonen van Nippon” noemt.” „Maar alle duivels, ik heb geen ruzie met Japan. Integendeel, ik ben een van haar beste vrienden.” „U moest Handyside's geliefkoosde theorie eens hooren. Hij zegt, dat een machtige en steeds grooter wordende partij van onze bondgenooten in het Verre Oosten van plan is China in een toestand van anarchie te houden, totdat Japan gereed is, wat financiën en wapenen betreft, een groote rol in de regeling te spelen. Maar die paar Japansche alle toestanden te vruchtbaar brein avonturiers, die zich met Wong Li Fu verbonden hebben, tellen eigenlijk nauwelijks mee. Als hij maar eenmaal gepakt is, zal die vèete wel verder in rook opgaan.”’ „Als dat niet gebeurt, zal ik de Regeering moeten verzoeken, mijn vrouw en dochter veilig in de Tower onder te brengen,” mompelde Forbes, opstaande, en hij begon op dezelfde nadenkende, zorgvolle wijze door de kamer heen en weer te loopen, als hij gedaan had, toen Theydon hem voor den eersten keer van Edith Lester’s einde gesproken had. „U hebt gezegd, dat Wong Li Fu wist, dat uw vrouw gisterenavond bevrijd is,” ging Theydon voort. „Winter heeft u dat zeker verteld. Is dat eigenlijk nftiar een veronderstelling van hem of is er nog iets in Croydon gebeurd ?” „Vanochtend om tien uur reed er openlijk een auto vóór. Een politieagent, die dacht dat het een van zijn chefs was, of dat een vertegenwoordiger van Scotland Yard ’t huis eens kwam opnemen, was zoo onvoorzichtig zich aan de deur te vertoonen, waarop de auto wegrende. Het was een ongelukkige dommigheid, maar toch kan je ’t den man nauwelijks kwalijk nemen. De groote brutaliteit van de bende . is hun beste middel om zich te beschermen.” Er klonk een * gong in de hall. Beide mannen schrokken op, en lachten toen. „Zie je wel,” riep Forbes uit, „die schurken hebben ons al aardig zenuwachtig gemaakt. Ik weet niet, hoe lang mijn bedienden ’t uit zullen houden. Zij zijn erg trouw, en Tomlinson zegt, dat hij er VEREENIGING TOT VERBETERING VAN KLEI N E-KI N DER EN BEWAARPLAATSEN Wij geven onzen lezers een levendig kijkje in de Kinderbewaarplaats Prinses Juliana, Warmoesstraat 71 te Amsterdam, een der 4 inrichtingen door de Vereeniging tot verbetering van Kleine-kinderen Bewaarplaatsen in verschillende stadswijken opgericht. Op 5 Juni l.L was het juist 45 jaar geleden dat de eerste Kinderbewaarplaats in de Vinkenstraat werd geopend; behoefte aan uitbreiding deea zich spoedig gevoelen, zoodat achtereenvolgens in 1875 in de Warmoesstraat, in 1885 in de 1ste van Swindenstraat en in 1896 in de van Ostadestraat nieuwe Bewaarplaatsen gevestigd werden; die in de Warmoesstraat voldeed allengs niet meer aan redelijke eischen en werd, herbouwd, op 2 Febr. 1912 in den tegenwoordigen toestand weer in gebruik genomen. Allen zijn zooveel mogelijk op dezelfde wijze ingericht. Kinderen van 6 weken af, mits gevaccineerd, tot 6 jaar, worden opgenomen en voor 10 cents den geheelen dag van ’s morgens 8 tot ’s avonds 8 uur verzorgd en gevoed. De babies liggen in een afzonderlijke zaal in heldere wiegjes of spelen in een box of op den vloer. De grootere kinderen van' 3 tot 6 jaar worden door de helpsters beziggehouden met fröbelwerk of kringspelletjes en bij goed weer mogen zij in den tuin naar hartelust spitten en zandscheppen. Na ’t middagmaal, dat om 12 uur genuttigd wordt, gaan allen een paar uur slapen op practische britsjes die, niet in gebruik zijnde, tegen den muur worden opgeklapt. Allerlei aardig speelgoed staat op planken langs de wanden gerangschikt. De Vereeniging doet een nuttig werk door kinderen van moeders, die buitenshuis den kost moeten verdienen, op te nemen en te verzorgen. Om 4 Bewaarplaatsen in stand te houden is zeer veel noodig; sedert enkele jaren ontvangt de Vereeniging subsidie van de Gemeente, verder moet zij bestaan van giften en contributies, die wij haar in steeds ruimere mate toewenschen. Wie nog niet met deze inrichtingen kennis maakte, raden wij aan er eens’n bezoek te gaan brengen, belangstellenden worden gaarne door de directrices ontvangen en rondgeleid. Mevr. J.Tweer-Westerman is presidente, mej. M. ter Meulen penningmeesteresse en mej. G, Smit secretaresse. zeker van is, dat er geen syllabe over wat er voorgevallen is, buitenshuis gezegd is. Maar de zenuwen van de dienstboden zijn tot op ’t uiterste gespannen. Een werkmeid liet straks een karaf vallen, en door het gerinkel begonnen ze allemaal afgrijselijk te gillen. Kom, laten we eten en drinken en vroolijk zijn, want morgen sterven we. Het is niet bepaald een goed gekozen aanhaling, ’t Klinkt zelfs onheilspellend, maar toch is zij toepasselijk onder de gegeven omstandigheden. ’ ’ Hij wierp de deur open, en zag de drie dames naar beneden gaan. „Helena,” riep hij streng uit, „de dokter heeft gezegd, dat' je volstrekt niet je kamer mocht verlaten.” „Hoor eens, de dokter is maar een man, en denkt, dat óen vrouw niet geschikt is voor den strijd. Hij heeft het glad mis. Als we eenmaal beginnen, kunnen we ontzettend zijn.” Mevrouw Forbes, wier gelaat bleeker was dan gewoonlijk, leunde op Evelijns arm. Zij droeg een blauw tulle japon, die aan haar slanke gestalte iets teers gaf, maar zij lachte zóó ongekunsteld, dat zelfs de politieagenten grinnikten. „Je ziet er heuach boosaardig uit,” zei haar man, die dadelijk tóegaf, wat ze ook wel verwacht had. „Ik geloof, dat jullie allemaal jaloersch zijn,” zei zij. „Ik ben de eenige, die in ’t heetst van ’t gevecht is geweest. O, neen, ik vergeet u, mijnheer Theydon, Heeft die vreeselijke kerel u niet tegen den grond geslagen ?” „Ja,” zei Theydon, ‘zijn lippen met zijn tong bevochtigend. Er was zoo’n vreemde klank in zijn stem, dat ze allemaal begonnen te lachen. „Als .Frank zoo „ja” bromt, heeft dat een massa te beteekenen,” zei mevrouw Paxton. „Hij heeft eens met een slagersjongen gevochten, die onhebbelijk tegen mij geweest was, en toen ik hem vroeg, of hij hem flink afgerost had, zei hij „ja” op precies dezelfde manier. Ik heb dén jongen naderhand gezien, en zijn gezicht zag er vreeselijk uit.” „Wees maar niet al t.e lief, Mollie,” merkte haar broer droogjes op. „Vertel maar eens wat je in werkelijkheid zei.” „Ik bent ’t eerlijk vergeten.” „Je raadde hem aan, om zijn hoofd te kooken, en het in te maken in azijn.” .„Lieve hemel, wat een zonderlinge opmerking!” „Dat vond hij ook, totdat jij hem uitlegde, dat hij eruit zag als een roode kool.1’ „Wat was ik toch een schandelijk brutaal nest in dien tijd! ’t Kwam zeker, omdat ik altijd met mijn broer omging.” De gasten schenen ernstige onderwerpen gedurende dien maaltijd te willen vermijden. Evelijn Forbes begon herinneringen op te halen uit haar eigen schooltijd in Brussel, en spoedig was ’t gesprek algemêen en hadden ze ’t over alles en nog wat, van de schilderijententoonstelling af tot het golfkampioenschap voor dames toe. Mevrouw Paxton kon uitstekend iemand nadoen, en zat juist de stem en de manieren van een bekende golf-speelster na te* bootsen, tót groot amusement van het gezelschap, toen zij onderbroken werd door drie keer een scherp, onregelmatig gekraak, dat uit de ramen van de eetkamer scheen te komen. Op ’t zelfde oogenblik werd de lijst van een schilderij op den muur er tegenover in tweeën gespleten en viel een Worcester vaas op het buffet in duizend diggelen. Theydon zag ’t eerst drie kleine stervormige gaatjes in het spiegelglas van de ramen. „Sta niet op!” zei hij dadelijk. „Er schietiemand op ’t huis. Kruip in vredesnaam op den grond!” De noodzakelijkheid van dit bevel werd nog verduidelijkt door een vierden kogel, die lager kwam, haast mijnheer Forbes raakte, een vaas van Venetiaansch glaswerk op tafel omgooide, en terecht kwam in de onderste helft van het buffet. Forbes, die nief dacht aan de mogelijke gevolgen voor zich zelf, schoot zijn vrouw te hulp, en terwijl hij haar met zijn lichaam beschermde, bracht hij haar naar een hoek van de kamer, waar zij veilig was. De andere dames hadden zich na eenige aarzeling op den grond laten vallen, en kropen nu naar dezelfde schuilplaats. Theydon vloog de kamer uit. De huisdeur stond open. De politie had het schieten gehoord, terwijl het door de personen in de huiskamer nauwelijks opgemerkt was door het gerinkel van glas en porcelein. Maar na enkele minuten werd een nuttelooze achtervolging opgegeven. Er was geschoten uit oen automobiel, die dichtbij het hek van den tuin stilgestaan had aan den anderen kant van het plein. Hoewel de boomen bijna geheel m blad stonden, en dicht struikgewas zulk een aanval op een huis onmogelijk scheen te maken, bleek ’t later, dat de ramen van de eetkamer juist als mikpunten hadden kunnen dienst doen. Toen Theydon terug kwam vond hij Forbes en de dames in de hall verzameld. „Weer zijn we er goed afgekomen, maar de vijand helaas ook,” zei hij kalm. „Twee agenten waren net te laat om tusschenbeide te komen. Natuurlijk hadden ze van dien kant af geen aanval verwacht.” „Is — e — de vijand er in een auto van door gegaan ?” zei mevrouw Forbes. 4 „Ja. Een agent tracht hem in een taxi te volgen.” „Welnu, laten we dan af gaan eten. Ik had mijn kotelet nog nauwelijks aangeraakt.” No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA „Lieve Hemel Helena, die dokter heeft ’t bepaald bij ’t verkeerde eind gehad,” riep haar man uit. „Je hebt gelijk. Als we belegerd worden, moeten we er ons maar in schikken. Mevrouw Paxton, ik hoop, dat er geen granaat zal ontploffen, voor we een kopje koffie* krijgen !” : Theydon keek uit het raam, vóór hij weer ging zitten. „Dat salvo heeft heel wat uitgewerkt!” kondigde hij aan. „Londen ontwaakt eindelijk. Er is een volksoploop vóór het huis en een klein, dik mannetje staat uit te leggen, wat er gebeurd is. Bereid, u nu maar voor, om de vertegenwoordigers van de pers bij drommen te ontvangen.” HOOFDSTUK XVI. Waarin onverwachte bondgenooten komen opdagen. Ofschoon het, zooals we zullen zien aan Furneaux te danken was, dat de Londensche afdeeling van de Jonge Mandsjou’s overwonnen en uitgeroeid werd, was ’t door Winter’s nauwkeurige onderzoekingen, dat de schuilplaats van de bende ontdekt werd, waardoor de zaak spoedig tot een eind gebracht kon worden. Overigens hadden de gebeurtenissen een geregeld verloop, en knap zou de profeet geweest zijn, die dat verloop had kunnen voorspellen. Later waren ze het er dikwijls oneens over of de inwoners van Fortescue Square No. n al of niet van de duivelsche wraakneming gered waren, doordat de crisis verhaast was. Winter hield standvastig vol, dat de politie noodzakelijk op den langen, duur de overwinning had moeten behalen, terwijl Furneaux met nog grooter overtuiging van idee was, dat, hoewel de bende ongetwijfeld uit elkaar zou gaan, dat langgewenschte doel bereikt had kunnen worden na, én niet vóór, een vreeselijke ramp in ’t huis van de familie Forbes plaats gegrepen had. Er was evenveel vóór als tegen dit argument in te brengen, en de lezer zal zijn eigen opinie er wel over vormen. Een waarheidlievend schrijver kan alleen maar de feiten vertellen, en ’t verder maar aan de lezers overlaten ze te beoordeelen. Winter was een knappe detective, die door zijn groote ondervinding de zaak in haar ware licht kon beschouwen. Aan den anderen kant had Furneaux een buitengewone gave om de kronkelingen van den misdadigen geest te doorgronden. Hoe ’t ook zij, het vólgende gebeurde Winter zat op zijn bureau een groote sigaar te rooken en te zwoegen door de rapporten, die ondergeschikten hem ingeleverd hadden over alle opiumkitten en Chineesche kosthuizen in het East End, toen Furneaux binnenkwam. „Hoe staan de zaken?” vroeg de Hoofdinspecteur, één stuk ter zijde leggend, dat een nader onderzoek waard was; hier werd een club in beschreven, die veel bezocht werd door Chineesche inwoners van Londen, en menschen van een beter stand dan de matrozen en stokers, die in de haven afgezet werden door schepen, waarmee handel op ’t Verre Oosten gedreven werd. Dit viel Winter op, omdat het een eigenaardig feit was, dat de Jonge Mandsjou’s van allerlei moderne middelen gebruik maakten. „Zóó zóó,” piepte Furneaux. Hij wierp zich in een grooten leuningstoel, kronkelde zich op als een levende Boeddha, en haaide één van de ivoren doodskopjes uit zijn vestjeszakje te voorschijn. „Als je maar kon spreken, jou leelijk ding!” mompelde hij. „Je bent niet zóó dood, of je kunt nog een boel kwaad verrichten. Waarom kan je je bedreigingen dan niet in woorden uitdrukken ? Dan zouden we naar je luisteren en wat vernemen.” Winter, die nog zijn papieren zat uit te zoeken, stak zijn sigaar vragend in de hoogte in zijn eènen , mondhoek. „O, ik heb een boel over de binnenlandsche politiek van China gehoord,” zei Furneaux korzelig, weer strak naar het doodskopje starend, nadat hij een vluchtigen blik op zijn collega geworpen had.. „Alle kleine beetjes helpen natuurlijk. Ik heb vanochtend een paar Chineezen ontmoet, die Wong Li Fu dolgraag in de kokende olie zouden stoppen. Een kerel, een heele piet onder de handelaren in jutte, heeft een broer en een zwager verloren, de één in Canton, en de ander in Peking, en hij zegt, dat beide sterfgevallen aan Wong te wijten zijn. Een ander, die toevallig in Smith’s Hotel was gaan logeeren, is een afgezant, die hier speciaal naar toe gezonden is om Wong op te speuren en te vermoorden. Ik heb hem gevraagd, hoe hij van plan was te werk te gaan, maar zijn plannen zijn erg vaag. Hij wacht maar rustig af, tot de gelegenheid zich vóói - doet. Ik ga Len Shi met die twee confronteeren in Bow Street. Misschien kunnen ze iets uit hem krijgen. Maar zullen ze ’t ons vertellen, als ze iets hooren? Dat zou ik wel eens willen weten. Die Oostersche Van een lid der Roeivereeniging „De Delftsche Sport” ontvingen wij de hierboven gerepro duceerde foto’s van een boottocht door Zuid-Holland en Utrecht, welke ons het schoone van ons landschap en het heerlijke buitenleven duidelijk doen zien. geest is al net als hun taal. Die heeft drie. duizend manieren, om één denkbeeld uit te drukken, en niet één daarvan is onze manier.” „Is Theydon naar Fortescue Square gegaan?” „Ik denk ’t wel. Hij kwam nota bene in Jermynstreet plotseling opdagen r— vóór het Smith’s Hotel, met een dame in een taxi.” „Een dame? Juffrouw Beale?” „Neen, zijn zuster, naar de familiegelijkenis te oordeelen. Zijn oogen puilden net als de jouwe uit zijn hoofd, toen hij den grijzen wagen zag.” „Heb je hem» dan de zaak niet uitgelegd ?” „Wel neen, ik heb hem vierkant genegeerd. Die Chineezen zijn erg verlegen, en ik durf ze geen schrik aan te jagen, door ze te laten merken, dat er te veel „vreemde duivels” in deze zaak gewikkeld zijn. Mijn Londensche Chinees is zoo slim geweest om het Gezantschap aan ’t werk té zetten, toen de dood'van mevrouw Lester bekend was geworden. Hij begreep dadelijk, dat Wong Li Fu daar een handje in gehad had. * Hoewel hij en een andere man van het Gezantschap Theydon Donderdagavond van ’t WaterlooStation naar ’t huis van Forbes gevolgd hebben, heeft hij hem, vreemd genoeg, vandaag niet herkend. Misschien heeft hij ’t toch wel gedaan, ik weet ’t eigenlijk niet zeker. Je moet nog spreken van den impassieven Roodhuid ! Er gaat niets in dit opzicht boven een echten Chinees!” „Lieve Hemel!” zei Winter bewonderend, „wat ben je vandaag op je praatstoel. Nu, hier is iets, dat misschien nog van dienst kan zijn. Whitechapel gelooft, dat we wel een of meer Jonge Mandsjou’s onder dat zoodje kunnen vinden,” en hij wierp een officieel rapport over de tafel. Furneaux stak het doodskopje weer in zijn zak, en zat mistroostig op het rapport te staren, toen een agent kwam zeggen, dat een boodschapjongen een „detective” wilde spreken over een getypten brief, die op Woensdagavond aan het huis van mijnheer Forbes afgegeven werd. „Laat hem maar binnenkomen,” zei de Hoofdinspecteur, en een jongen in een keurig uniform kwam binnen. Hij keek vragend rond. „O, u bent de heer, die bij ons op ’t kantoor in Piccadilly is geweest,” zei hij tot .Winter. „Ja.” „Nou, mijnheer, ik heb u niet veel te vertellen, maar ik ben ’t geweest, die den brief aan Fortescue Square bezorgd heb. Ik heb den afzender gezien, een heer, een vreemdeling, denk ik dat het was, met zulke vreemde oogen, en ik geloof vast, dat ik hem vanmiddag weer gezien heb. Hij kwam uit een huis in Charlotte Street.” „Weet je dat wel zeker ?” vroeg Winter snel. „Hij leek sprekend op dien man, die mij den brief liet bezorgen, en was op dezelfde manier gekleed.” ,Heb je ’t nummer van dat huis ook gezien?” „Ja, mijnheer. No. 412.” „Ben je er zeker van?” „Ja, mijnheer.” ,,Je bent een beste jongen. Als je inlichtingen ons van eenigen dienst zijn, zal ik er voor zorgen, dat je niet vergeten wordt.” De jongen salueerde en ging heen. „We moeten No. 412 eens gaan opzoeken,” zei Winter rustig, maar er klonk voldoening uit zijn stem, omdat hij meende, dat dit een ontdekking was in de goede richting, en dat hij de kroon op ’t hoofd zou krijgen oip de doortastende manier waarop hij altijd bij een onderzoek te werk ging, terwijl Furneaux liever in ’t vage theorieën zat te maken, dan naar tastbare bewijzen te zoeken. | Furneaux was op ’t punt om een sarcastische opmerking te maken, toen de bel van.de telefoon klonk. Wmter luisterde, en dadelijk was zijn voldaan lachje van zijn gezicht verdwenen. Hij werd hoe langer hoe boozer, toen de agent, die hem opbelde, hem alles van de beschieting van ’t huis in Fortescue Square vertelde. De Hoofdinspecteur gaf kortaf eenige instructies om de geheele politie aan ’t werk te zetten om een herhaling van zoo iets te voorkomen. „Je/ zegt immers, dat niemand gewond is ?” voegde hij er aan toe. „Neen, mijnheer.” „Zijn de dames erg geschrokken ?” „Ze zijn weer aan tafel gaan zitten om de lunch verder te gebruiken.” „Best, ze zijn blijkbaar allemaal van ’t goede soort. Als je wilt, kan je ze dat gerust uit mijn naam zeggen. Zeg aan mijnheer Forbes, dat alle mogelijke maatregelen genomen zullen worden om zijn huis verder te beschermen. j£ moet er voor zorgen, dat krachtige patrouilles geposteerd worden op alle punten, vanwaar op een van de ramen gemikt kan worden tot die van de zolderkamers toe. Bel me weer op als je met den inspecteur over de zaak gesproken hebt, ” Hij hing den telefoonhaak weer op. Wat er nu gebeurd was, had hij niet kunnen vermoeden. „Wat een brutaliteit,” zei hij. ,,A1 weer, geschoten ?” vroeg Fumeaux laconiek. „Ja, een formeele beschieting vanuit de verte. Vier schoten zijn in de eetkamer terecht gekomen.” „Niemand gewond, en niemand gearresteerd?” „Geen sterveling.” (Wordt vervolgd). MOOI NEDERLAND.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 INTERNATIONALE LAWN-TEN NISWEDSTRtJOEN TE ARNHEM. Van de internationale tenniswedstrijden, die Donderdag Li. te Klarenbeek officieel zijn aangevangen, brengen wij op deze pagina een vijftal foto’s. Hierboven, links: Niet alleen zijn de banen in Arnhem de beste uit het land, maar ook de omgeving is voor spelers en kijkers ideaal. Rechts: Een fraai overzicht van de prachtige Arnhemsche banen. INTERNATIONALE LAWN-TENNISWEDSTRIJDEN TE ARNHEM, Links: De bekende Arnhemmer Ra^ in actie. Men lette op de aardige houding van de linkerhand. Voorts toont deze foto hoe keurig alles in Arnhem verzorgd is. De hoeken der baan-omrastering zijn met matrassen bedekt. Midden Dames net-spel. Mevrouw Fabius-Noyon en mejuffrouw Wijnands in het dames dubbelspel. Rechts: Tennis is geen monopolie van de „jeunesse dorée”! HET BELLEVUE-SYMPHONIE-ORKE^T TE AMSTERDAM ONDER LEIDING VAN MAX TAK. 1. H. Beek - 2. L. Kinsbergen - 3, T. Henckel - 4, W. Lohoff - 5. A. Muijsers - 6. Blitz - 7. P. Swaab - 8. F. Kwast - 9. MAX TAK - 10. H. Arbous - 11. Max Hautier - 12. J. Ripken - 13. Corneval - 14. Schrik - 15. Auerhahn - 16. E. Verdelman - 17. Abas - 18. Meijer - 19. Rentmeester - 20. J. Richelman - 21. Koen - 22. Nieuwenhuijs - 23. N. Sulver.
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
01
Tekst
No. 51 (25) 20 JUNI 1917 AFZONDER. LIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A.W. SlJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT Mei ingang van 15 dezer is door H. M. de Koningin benoemd tol Minister van Oorlog Jhr. Mr B. C. de Jonge. administrateuFfelj het departement van Oorlog. Jhr. de Jonge werd 22 Januari 1875 te s-Gravenhage geboren en trad na voltooide studie op 16 Augustus 1901 in ambtelijken dienst ais adjunctcommies bij het departement van Koloniën aan de afdeeling Justitie» Onderwijs, Eeredienst en Nijverheid. De nieuwe minister is bij geen enkele politieke partij aangesloten. Jhr. Mr. B. C. DE JONGE.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3166 tot 3170 van 11897