|
PANORAMA 12
(19) HOOFDSTUK XV. (Vervolg).
een automobiel mee over ’t Kanaal te
nemen, en een tocht door Duitschland
en Oostenrijk te gaan maken. Maar deze
beide redmiddelen, en ook een halfdozijn
andere, die bij mij opgekomen zijn, beteekenen
toch maar uitstel van executie. Ik
geloof dat ’t beter is om ’t nu maar ineens uit te vechten.
De persoon, met wien ik juist door de telefoon heb
gesproken, is van dezelfde opinie. Het is een van
de rechtskundige adviseurs van het Ministerie van
Binnenl. Zaken, en hij zegt, dat ’t, met de bewijzen,
die in ons bezit zijn, onmogelijk is, om tegen
iemand anders dan Wong Li Fu een aanklacht in
te dienen. Toch weten we zeker dat hij minstens vier
of vijf, en waarschijnlijk wel drie maal zooveel, handlangers
heeft.”
,,Heeft de politie ook eenig idee, van het hoofdkwartier
van de bende ? Zij moeten toch wel de
een of andere plaats hebben, waar ze samen komen.
Zij moeten toch ergens eten en slapen.”
„Die lange detective Winter, is vanochtend hier
geweest. Hij scheen vol vertrouwen in den goeden
uitslag van de zaak, hoewel ik hem een ontzettenden
schrik heb aangejaagd,
toen ik hem vertelde, dat
binnen een uur nadat hij
’t huis verlaten had, er op
mijn vrouw geschoten was,
en dat zij nog maarnet aan
een doodelijke verwonding
ontkomen was. Hij heeft
me gevraagd, jou te verzoeken,
hier te komen. Het
spijt mij verbazend, dat
onze kennismaking, die zoo
prettig begonnen was, nu
tot gevolg heeft, dat je
gevaar loopt.. .
„Wat dat betreft,” viel
Theydon hem in de rede,
„ik zou op dit oogenblik
met • geen mensch ter wereld
willen ruilen.”
Hij vreesde dadelijk, dat
hij te veel gezegd had, en
daarom voegde hij er
lachend bij : „U moet
niet vergeten, mijnheer
Forbes, dat ik boeken
schrijf, waarvan sommige
— ik vrees juist de bekendste,
nogal sensationeel
zijn. Als deze storm voorbij
is, en Wong Li Fu veilig
en wel opgehangen is,
en u en uw familie weer
tot rust komen in Sutherlandshire,
zal ik metnieuwe
kracht aan mijn werk beginnen.
Ik zal nooit meer
tot mezelf zeggen : „O, dat
is te ver gezocht”, of bang
zijn, dat ik te veel van de
goedgeloovigheid van mijn
lezers verg. Als een kleine
bende Chineezen en Japanners
Londen kunnen
verschalken,debeste krachten
van Scotland Yard
kunnen beetnemen, en iemand
van uw positie gevangen
kunnen houden in
uw eigen huis, hoef ik niet
meer terug te schrikken om
beschrijvén, die maar in mijn
kunnen opkomen. ”
„Japanners zeg je ? Waarom spreek je van Japanners?”
„De Amerikaan, Handyside, heeft me verteld,
dat die doodskopjes Japansch werk zijn. Hij beweert
ook, dat die worsteltrucs,- waaronder Winter
en ik, en tot op zekere hoogte ook mevrouw Forbes,
geleden hebben, Japansch zijn. En wat nog meer
zegt: er is vanochtend een Japanner in* de buurt
van mijn huis gearresteerd.”
„Winter heeft wel zoo iets gezegd, maar hij sprak
alleen maar van Chineezen.”
„Ik heb van Fumeaux gehoord, dat de gearresteerde
een Japanner was, en tot een vereeniging
behoort, die zich de „Zonen van Nippon” noemt.”
„Maar alle duivels, ik heb geen ruzie met Japan.
Integendeel, ik ben een van haar beste vrienden.”
„U moest Handyside's geliefkoosde theorie eens
hooren. Hij zegt, dat een machtige en steeds grooter
wordende partij van onze bondgenooten in het Verre
Oosten van plan is China in een toestand van
anarchie te houden, totdat Japan gereed is, wat
financiën en wapenen betreft, een groote rol
in de regeling te spelen. Maar die paar Japansche
alle toestanden te
vruchtbaar brein
avonturiers, die zich met Wong Li Fu verbonden
hebben, tellen eigenlijk nauwelijks mee. Als hij maar
eenmaal gepakt is, zal die vèete wel verder in rook
opgaan.”’
„Als dat niet gebeurt, zal ik de Regeering moeten
verzoeken, mijn vrouw en dochter veilig in de Tower
onder te brengen,” mompelde Forbes, opstaande,
en hij begon op dezelfde nadenkende, zorgvolle wijze
door de kamer heen en weer te loopen, als hij gedaan
had, toen Theydon hem voor den eersten keer van
Edith Lester’s einde gesproken had.
„U hebt gezegd, dat Wong Li Fu wist, dat uw
vrouw gisterenavond bevrijd is,” ging Theydon
voort. „Winter heeft u dat zeker verteld. Is dat
eigenlijk nftiar een veronderstelling van hem of is
er nog iets in Croydon gebeurd ?”
„Vanochtend om tien uur reed er openlijk een auto
vóór. Een politieagent, die dacht dat het een van
zijn chefs was, of dat een vertegenwoordiger van
Scotland Yard ’t huis eens kwam opnemen, was zoo
onvoorzichtig zich aan de deur te vertoonen, waarop
de auto wegrende. Het was een ongelukkige dommigheid,
maar toch kan je ’t den man nauwelijks
kwalijk nemen. De groote brutaliteit van de bende .
is hun beste middel om zich te beschermen.”
Er klonk een * gong in de hall. Beide mannen
schrokken op, en lachten toen.
„Zie je wel,” riep Forbes uit, „die schurken hebben
ons al aardig zenuwachtig gemaakt. Ik weet
niet, hoe lang mijn bedienden ’t uit zullen houden.
Zij zijn erg trouw, en Tomlinson zegt, dat hij er
VEREENIGING TOT VERBETERING VAN KLEI N E-KI N DER EN BEWAARPLAATSEN
Wij geven onzen lezers een levendig kijkje in de Kinderbewaarplaats Prinses Juliana, Warmoesstraat 71 te Amsterdam, een der 4 inrichtingen door
de Vereeniging tot verbetering van Kleine-kinderen Bewaarplaatsen in verschillende stadswijken opgericht. Op 5 Juni l.L was het juist 45 jaar geleden
dat de eerste Kinderbewaarplaats in de Vinkenstraat werd geopend; behoefte aan uitbreiding deea zich spoedig gevoelen, zoodat achtereenvolgens in
1875 in de Warmoesstraat, in 1885 in de 1ste van Swindenstraat en in 1896 in de van Ostadestraat nieuwe Bewaarplaatsen gevestigd werden; die in
de Warmoesstraat voldeed allengs niet meer aan redelijke eischen en werd, herbouwd, op 2 Febr. 1912 in den tegenwoordigen toestand weer in gebruik
genomen. Allen zijn zooveel mogelijk op dezelfde wijze ingericht. Kinderen van 6 weken af, mits gevaccineerd, tot 6 jaar, worden opgenomen en voor
10 cents den geheelen dag van ’s morgens 8 tot ’s avonds 8 uur verzorgd en gevoed. De babies liggen in een afzonderlijke zaal in heldere wiegjes of
spelen in een box of op den vloer. De grootere kinderen van' 3 tot 6 jaar worden door de helpsters beziggehouden met fröbelwerk of kringspelletjes
en bij goed weer mogen zij in den tuin naar hartelust spitten en zandscheppen. Na ’t middagmaal, dat om 12 uur genuttigd wordt, gaan allen een
paar uur slapen op practische britsjes die, niet in gebruik zijnde, tegen den muur worden opgeklapt. Allerlei aardig speelgoed staat op planken langs
de wanden gerangschikt. De Vereeniging doet een nuttig werk door kinderen van moeders, die buitenshuis den kost moeten verdienen, op te nemen
en te verzorgen. Om 4 Bewaarplaatsen in stand te houden is zeer veel noodig; sedert enkele jaren ontvangt de Vereeniging subsidie van de Gemeente,
verder moet zij bestaan van giften en contributies, die wij haar in steeds ruimere mate toewenschen. Wie nog niet met deze inrichtingen kennis maakte,
raden wij aan er eens’n bezoek te gaan brengen, belangstellenden worden gaarne door de directrices ontvangen en rondgeleid. Mevr. J.Tweer-Westerman
is presidente, mej. M. ter Meulen penningmeesteresse en mej. G, Smit secretaresse.
zeker van is, dat er geen syllabe over wat er voorgevallen
is, buitenshuis gezegd is. Maar de zenuwen
van de dienstboden zijn tot op ’t uiterste gespannen.
Een werkmeid liet straks een karaf vallen, en door
het gerinkel begonnen ze allemaal afgrijselijk te
gillen. Kom, laten we eten en drinken en vroolijk
zijn, want morgen sterven we. Het is niet bepaald
een goed gekozen aanhaling, ’t Klinkt zelfs onheilspellend,
maar toch is zij toepasselijk onder de gegeven
omstandigheden. ’ ’
Hij wierp de deur open, en zag de drie dames naar
beneden gaan.
„Helena,” riep hij streng uit, „de dokter heeft
gezegd, dat' je volstrekt niet je kamer mocht verlaten.”
„Hoor eens, de dokter is maar een man, en denkt,
dat óen vrouw niet geschikt is voor den strijd. Hij
heeft het glad mis. Als we eenmaal beginnen, kunnen
we ontzettend zijn.”
Mevrouw Forbes, wier gelaat bleeker was dan
gewoonlijk, leunde op Evelijns arm. Zij droeg een
blauw tulle japon, die aan haar slanke gestalte iets
teers gaf, maar zij lachte zóó ongekunsteld, dat zelfs
de politieagenten grinnikten.
„Je ziet er heuach boosaardig uit,” zei haar man, die
dadelijk tóegaf, wat ze ook wel verwacht had.
„Ik geloof, dat jullie allemaal jaloersch zijn,” zei
zij. „Ik ben de eenige, die in ’t heetst van ’t gevecht
is geweest. O, neen, ik vergeet u, mijnheer Theydon,
Heeft die vreeselijke kerel u niet tegen den
grond geslagen ?”
„Ja,” zei Theydon, ‘zijn lippen met zijn tong bevochtigend.
Er was zoo’n vreemde klank in zijn
stem, dat ze allemaal begonnen te lachen.
„Als .Frank zoo „ja” bromt, heeft dat een massa
te beteekenen,” zei mevrouw Paxton. „Hij heeft
eens met een slagersjongen gevochten, die onhebbelijk
tegen mij geweest was, en toen ik hem vroeg,
of hij hem flink afgerost had, zei hij „ja” op precies
dezelfde manier. Ik heb dén jongen naderhand gezien,
en zijn gezicht zag er vreeselijk uit.”
„Wees maar niet al t.e lief, Mollie,” merkte haar
broer droogjes op. „Vertel maar eens wat je in werkelijkheid
zei.”
„Ik bent ’t eerlijk vergeten.”
„Je raadde hem aan, om zijn hoofd te kooken,
en het in te maken in azijn.”
.„Lieve hemel, wat een zonderlinge opmerking!”
„Dat vond hij ook, totdat jij hem uitlegde, dat
hij eruit zag als een roode kool.1’
„Wat was ik toch een schandelijk brutaal nest
in dien tijd! ’t Kwam zeker, omdat ik altijd met
mijn broer omging.”
De gasten schenen ernstige onderwerpen gedurende
dien maaltijd te willen vermijden. Evelijn
Forbes begon herinneringen op te halen uit haar
eigen schooltijd in Brussel, en spoedig was ’t gesprek
algemêen en hadden
ze ’t over alles en nog wat,
van de schilderijententoonstelling
af tot het golfkampioenschap
voor dames
toe. Mevrouw Paxton kon
uitstekend iemand nadoen,
en zat juist de stem en de
manieren van een bekende
golf-speelster na te* bootsen,
tót groot amusement
van het gezelschap, toen
zij onderbroken werd door
drie keer een scherp, onregelmatig
gekraak, dat uit
de ramen van de eetkamer
scheen te komen. Op ’t
zelfde oogenblik werd de
lijst van een schilderij op
den muur er tegenover in
tweeën gespleten en viel
een Worcester vaas op het
buffet in duizend diggelen.
Theydon zag ’t eerst
drie kleine stervormige
gaatjes in het spiegelglas
van de ramen.
„Sta niet op!” zei hij
dadelijk. „Er schietiemand
op ’t huis. Kruip in vredesnaam
op den grond!”
De noodzakelijkheid van
dit bevel werd nog verduidelijkt
door een vierden
kogel, die lager kwam,
haast mijnheer Forbes
raakte, een vaas van Venetiaansch
glaswerk op tafel
omgooide, en terecht kwam
in de onderste helft van
het buffet. Forbes, die nief
dacht aan de mogelijke
gevolgen voor zich zelf,
schoot zijn vrouw te hulp,
en terwijl hij haar met
zijn lichaam beschermde,
bracht hij haar naar een
hoek van de kamer, waar
zij veilig was. De andere
dames hadden zich na eenige
aarzeling op den grond laten vallen, en kropen
nu naar dezelfde schuilplaats.
Theydon vloog de kamer uit. De huisdeur stond
open. De politie had het schieten gehoord,
terwijl het door de personen in de huiskamer nauwelijks
opgemerkt was door het gerinkel van glas en
porcelein. Maar na enkele minuten werd een nuttelooze
achtervolging opgegeven. Er was geschoten uit
oen automobiel, die dichtbij het hek van den tuin
stilgestaan had aan den anderen kant van het plein.
Hoewel de boomen bijna geheel m blad stonden,
en dicht struikgewas zulk een aanval op een huis
onmogelijk scheen te maken, bleek ’t later, dat de
ramen van de eetkamer juist als mikpunten hadden
kunnen dienst doen.
Toen Theydon terug kwam vond hij Forbes en
de dames in de hall verzameld. „Weer zijn we er goed
afgekomen, maar de vijand helaas ook,” zei hij
kalm. „Twee agenten waren net te laat om tusschenbeide
te komen. Natuurlijk hadden ze van dien kant
af geen aanval verwacht.”
„Is — e — de vijand er in een auto van door gegaan
?” zei mevrouw Forbes. 4
„Ja. Een agent tracht hem in een taxi te volgen.”
„Welnu, laten we dan af gaan eten. Ik had mijn
kotelet nog nauwelijks aangeraakt.”
No. ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
|