|
PANORAMA 10
(Vervolg van pag. 6).
ga zitten?” vroeg hij. „Het is het
heerlijkste plaatsje, dat ik ken.”
Ze glimlachte. „Natuurlijk mag je
dat.”
Hij leunde het hoofd tegen haar
knieën aan, terwijl hij in het vuur
staarde. „Het is zulk somber weer,” zei
hij toen. „Zoo heerlijk om nu een
vuurtje aan te hebben.” En toen na
een kleine pauze. ... „Ik ben op het
kerkhof geweest, moeder.”
Ze schrikte op. „Naar het kerkhof.
. . . met zulk weer!”
„ Ja, moeder. ... ik kon het niet
Jaten. . . . Het was er zoo triestig.”
Even zweeg hij. . . . Toen begon hij
plotseling weer, na een diepen zucht:
„Moeder, geloof je, dat er iets vreeselijkers
bestaat dan de dood?”
„Ja, boy. ... er zijn erger dingen . . .
Schande. . . . en. . . . zonde is vreeselijker.”
Hij zweeg, en als een wervelwind
ging het door haar gedachten, dat
dit nu een goede gelegenheid was om
het gesprek te beginnen.
„Zonden verwoesten iemands heele
leven. . . . Alles verandert er door...
wordt anders."
„Ja, maar het is toch niet noodig
verkeerde dingen te doen. . . . dat kun je vermijden. . . .
maar je kunt nooit verhinderen, dat iemand, dien je liefhebt,
van je weggenomen wordt. ...” Bij de laatste woorden
beefde zijn stem en hij slikte een paar maal. Dit was
DRAVERIJEN TE LEIDEN.
De Leidsche Vereeniging'tot bevordering der Paardensport hield Woensdagmiddag 1.1. te Leiden een
harddraverij en eten tweetal springconcoursen op het Schuttersveld. De deelneming en de belangstelling
waren zeer bevredigend. Hierboven een moment uit het springconcours.
zijn eerste verdriet, dacht ze en dat lijkt altijd het
wreedste. ... >
Ze voelde, dat ze een moeilijker taak op haar schouders
had genomen, dan zij aanvankelijk had gedacht. . . . Het
leek nu zoo ontzettend zwaar het onderwerp aan te
roeren ... — „Ik wilde graag eens ernstig met je
praten, Lawrence,” begon zij. „Binnen een paar
weken zul je de school verlaten hebben en je plaats
in de maatschappij moeten innemen. Je zult voor
veel verleiding komen te staan. ...”
„Dat weet ik,” antwoordde hij kalm.
„Je weet dat...” vroeg ze verbaasd, bijna angstig.
„ Ja, moeder, en ik ben blij, dat ik eens met u uit kan
praten vanmiddag. Vroeger was. . . . vader. ... er
altijd. ... en natuurlijk liet u het aan hem over,
over alle dingen met mij te spreken. . . . U wist, dat
u dat aan hem kon overlaten. -. . Maar nu. . . nu”
— de jonge stem beefde weer als even tevoren —
„nu, dat hij gestorven is — wilde ik u zeggen
moeder, dat U heusch niet ongerust over mij hoeft te
zijn . . Ik zal het vertrouwen, dat vader in me
had, heusch niet beschaamd maken. ...”
Ze begreep er niets van. „Het vertrouwen, dat
hij in je had, beschaamd maken. .
„Ja, moeder. . . . misschien wist u niet, hoeveel vader
en ik altijd samen warerr en hoe ik hem alles toevertrouwde.
Ik geloof zelfs, dat vader ü niet eens vertelde, wat ik hem
al niet bekende .... Ik heb er wel eens over nagedacht,
VOOR EEN HERSTELLINGSOORD.
De Christelijke Jongemannen-Vereeniging „Excelsior” heeft eenige gebouwen te Laren aangekocht om
daarin een herstellingsoord te stichten. Wij geven hierboven van deze schilderachtig gelegen gebouwen
een overzicht.
hoe jongens het maken, die nooit zoo'n vader hadden. ...”
Een heel lange tijd heerschte er de diepste stilte. De
jongen zat met de armen onder |iet hoofd in het vuur te
staren, terwijl zijn moeder zacht door zijn golvend haar
streek. Eindelijk
zei ze, bijna aarzelend
.... „Ik
wist niet. i. .”
„Natuurlijkwist
u dat niet, moedertje,”
viel hij
haar in de rede.
„En juist daarom
wilde ik met u
praten. . . opdat u
zult weten, dat u
nooit over mij zult
hebben te tobben..
Dat u mij altijd
zult kunnen vertrouwen.
.”
„Ik moet je kunnen
vertrouwen,
jongen,” zeide zij.
„Daarom wilde ik
juist vandaag eens met je praten.”
Hij dacht even na: „Maar begrijp me goed, moeder,
als vader er niet geweest was, zou ik zeker niet anders
zijn geweest dan alle andere jongens van mijn leeftijd.”
„Ziet u,” ging hij voort„vanaf den tijd dat ik een
A. M. A. G. H. H. A. NEBBENS
GULDEN, t HEILERSIG. t STERLING, t
Te Zaltbommel is in den ouderdom van 77 jaar overleden de heer A. M. A. GULDEN. De
overledene was ongeveer 50 jaar gemeente-architect aldaar. — De heer G. H. HEILERSIG,
lid der Prov. Staten van Overijssel en gemeente-ontvanger van Markelo, is aldaar overleden.
— Op 54~jarigen leeftijd is te Dordrecht overleden de heer H. A. NEBBENS STERLING,
een bekende figuur op economisch en landbouwgebied, directeur der Vereeniging van Landsverbetering,
enz.
klein kind was, zijn vader en ik kameraden geweest. . .
Hij behandelde me altijd alsof ik een man was. . . Daardoor
sprak ik altijd met hem over alle mogelijke dingen...
En eens — dat gebeurde in een van mijnteerste vacantiedagen
— toen ik in moeilijkheden
raakte met. . . een vrouw. . . ging ik
regelrecht naar vader en vertelde hem
alles. Ik wist, dat het verkeerd was,
wat ik had gedaan en dat het nooit
had moeten gebeuren, en ik had al
dagen loopen denken, öf ik dit feit
misschien niet zou kunnen verzwijgen
tegenover hem, omdat ik me schaamde.
Maar toen ik bij hem zat en we weer
een van onze oude gesprekken hadden...
vertelde ik het hem en ik herinner me
nog heel goed, dat ik ineens begon te
huilen alsof ik nog een heel klein jongetje
was. . . . Een oogenblik dacht
ik, dat vader me daarom zou uitlachen,
maar dat deed hij niet, moeder ... Hij
sloeg zijn armen om me heen en klopte
me op den schouder en zei alleen
maar, dat hij het begreep. Dat was
alles moeder.”
Even zweeg hij en ging toen verder :
„Ik zal nooit in mijn heele volgende
leven kunnen vergeten, hoe hij toen
met me gesproken heeft. Hij verweet
me niets, absoluut niets. . . . terwijl ik
wist, dat ik me als een gek. .. een stommeling.
. . . had gedragen. ... Hij zei
alleen, dat hij zoo blij was, dat ik bij
hem was gekomen om over dat alles
te praten. ... En dat hij ervan overtuigd
was, dat ik nooit iets zou doen, waarover ik me mijn
heele leven zou moeten schamen. , . . Weet u, wat hij toen
ook zei, moeder....? Hij zei: „Mannen koopen hun
zonden met kussen en betalen ze met hun bloed." Ik heb
DRAVERIJEN TE LEIDEN.
Een spannende race.
dat nooit vergeten. ... Ik geloof ook niet, dat er veel zulke
vaders zijn, als hij voor mij is geweest.”
„Nee, boy,” hoorde ze zichzelf antwoorden.
„En,” vervolgde de jongen toen, „ik wilde u vertellen,
dat nü. ... nu hij van ons weg is. . . . ik voor niets ter
wereld ooit zijn vertrouwen in mij zou willen beschamen.
Dat geloof je toch, is het niet, moeder?”
„Ja,” zei ze heel zacht,... „ik geloof je,.Lawrence.
Ik ben ervan overtuigd. ...”
„Ik denk, dat het een soort „noblesse oblige”
voor me is. . . . Een jongen, die zód’n vader heeft
gehad, moet goed blijven.” — Hij stond op en keek
haar aan. „Moedertje,” zei hij plotseling, „wat zie
je er moe uit. . . . doodmoe. . . Heb ik te veel met
je gepraat ?” — „O, nee,” stelde ze hem gerust, terwijl
ze trachtte te glimlachen. „Ik ben zoo gelukkig,
dat je me dit alles hebt verteld... ïk wist dat niet...”
„Nee, moeder.... hoe kon je dit alles ook weten...
Al houdt een vrouw ook nóg zooveel van haar
man, geloof ik tóch, dat er dingen zijn, die ze niet
van hem kan begrijpen.”— „Ja,” antwoordde ze
langzaam. „Ik geloof niet, dat een vrouw alles
van een man kan begrijpen.”
Toen de jongen de kamer had verlaten en ze
weer alleen was, haalde ze een geelgeworden brief
uit haar zak. Terwijl ze zich naar het vlammend haardvuur
overboog, wierp ze het papier er in.
Een oogenblik flikkerde het hel op . .. kronkelde zich in
de vlammen om onmiddellijk daarop tot asch teworden...
EEN BIJZON DERE PLECHTIGHEID.
Dinsdag 5 Juni 1917 werd in het Interneeringskamp te Harderwijk de soldaat René Colsoulle, aldaar geïnterneerd, gedecoreerd met het Oorlogskruis, alsmede het ridderschap in de Leopoldsorde met palm, wegens zijn moedig
strijden bij het begin van den oorlog in 1914. waarbij hij ook ernstig gekwetst werd. Alle Nederlandsche officieren, die aan het Depót behooren, en alle Belgische officieren en soldaten te Harderwijk geïnterneerd, waren bij deze
plechtigheid tegenwoordig. Links: Het oogenblik der decoratie. Rechts: Het défilé voor den gedecoreerde.
|