Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3161 tot 3165 van 11897
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA o van je te vragen... Maar ik heb in elk geval spijt gehad over wat ik gedaan heb. . . . Als het jou onmogelijk is om te vergeten, doe me dan een pleizier en breng het mij niet telkens in herinnering. Wat bereik je er mee te tobben over iets, waar niets meer aan te veranderen kan zijn Ze antwoordde hem niet direct. Hij bleef haar een oogenblik aanzien en wendde zich toen naar de deur. Toen zei ze: „Ik zal doen, wat je verlangt. Ik beloof je, dat ik er nooit meer over zal spreken.. . . dit onderwerp nooit meer zal aanroeren... . Het is erg gemakkelijk, als men zoo kort van memorie is.” Hij werd bleek van woede, maar hield zich in en sloeg de deur achter zich dicht. Ze had echter al die jaren haar woord gehouden. Met geen enkel woord had ze hem er ooit meer over gesproken. Maar nu..... nu hij dood was.. . . rustte er een groote verantwoordelijkheid op haar... Lawrence zou over zes weken van school thuiskomen. De jongen was haar alles. Het zou haar dood zijn als het met den jongen misliep. Als haar man in werkelijkheid de principes had gehad, die zij dacht dat hij bezat, zou ze zich nergens ongerust over hoeven te maken. Zooals het nu echter was, geloofde zij in erfelijkheid. Er rustte nu een zware plicht op haar. Ze had zich niet kunnen voorstellen, dat zij ooit genoodzaakt zou zijn met haar jongen over dergelijke dingen te moeten spreken. Zulke gesprekken leken haar zoo onvrouwelijk, bijna vulgair. . . . Zoolang als de jongen op school was, had hij onder eenig toezicht gestaan. Zij had hem op een van de beste pensionaten gedaan en had voortdurend in correspondentie gestaan met zijn leeraars. Zij was er bijna zeker van, dat hij tot nu toe nooit dingen had gedaan, waarvoor hij zich tegenover zijn moeder zou hebben moeten schamen. EEN TUINDORP, Te Zuilen bij Utrecht is door de Mij. Werkspoor voor haar personeel een groot aantal huizen gebouwd, welke te zamen een schilderachtig dorpje vormen, een tuindorp, zooals buitenlandsche- fabrieken voor hun beambten zeer dikwijls laten bouwen. ze een brief uit den zak van haar mans jas zien steken . . . - Er was geen enveloppe om en haar oogen waren als vastgekluisterd gebleven aan een zin. . . . Hoewel ze zoo beefde, Oud-Min. J.T. CRÉMER. Den 3Osten Juni a.s. hoopt oud-min. J. T. CREMER, lid der Eerste Kamer voor N.-Holiand, 70 Jaar te worden. Dit iaar is het ook 50 jaar geleden, dat hij in dienst trad bij de Ned. Handel Mij., waarvan hij president geworden is. Mgr. L. E. JANSEN +. In den ouderdom van bijna 75 jaar is, tengevolge van een hartlijden, overleden de deken van Amsterdam, Mgr. L. E. Jansen, geheim kamerheer van Z. H. den Paus. Maar nu zou hij - thuis komen. . . . in het groote, woelige leven. . . . Voor hoeveel verleidingen zou hij niet komen te staan ! .... Hij, met al het geld, dat hij nu zou krijgen. . . . Tot nu toe had ze zijn jaargeld zooveel mogelijk beperkt. . . . Maar nü zou dat zoo heel anders zijn. Ze kon hem nu niet langer beschermen, alsof hij een kind was. ... Ze moest hem dus alles vertellen, hem waarschuwen. . . . zelfs, al zou ze daardoor genoodzaakt zijn hem „het feit” van zijn vader te openbaren. Het was wreed, dacht ze bitter, dat Robert dit weer voor haar had overgelaten. Zij herinnerde zich nog duidelijk hoe hij altijd de-gewoonte had te zeggen, dat hij er niet van hield om over onaangename dingen te praten. . . . Hij had zich altijd met een zekere handigheid overal van afgemaakt. . . En toch, hoe ontzettend veel had de jongen hem gehouden Ze vond het ellendig, dat ze het vertrouwen dat Lawrence in zijn vader had gehad, nu beschaamd moest gaan maken. Zou de jongen haar gelooven ? Hij had altijd vertrouwen in haar gesteld. . . . maar zou hij dit eene feit willen gelooven ? Misschien zou hij. wel denken, dat ze overspannen was van verdriet en niet wist, wat ze op dat oogenblik zei. Zij stond op, nam een sleuteltje uit haar bijouterie-kistje en opende een la. Hier was het overtuigend bewijs, van wat ze hem zou vertellen.. . . Met den brief in haar hand ging ze in een lagen stoel bij den haard zitten. Niettegenstaande het voorjaar al was gekomen, was de dag kil en regenachtig. Ze voelde zich zenuwachtig.. . Op welke manier zou ze het Lawrence moeten zeggen ? Ze sloot haar oogen en dacht terug aan dien tijd, toen de jongen ongeveer twaalf jaar was. Lawrence werd mager en bleek en de dokter had een verblijf van eenigen tijd in de bergen aangeraden. Vier maanden lang was ze daar met het kind gebleven. . . . Toen ze den eersten dag weer thuis kwam, had GEWELDIGE BRAND TE HELMOND. Te Helmond is in de afgeloopen week een geweldige brand uitgebroken in de roodververij der firma J. A. Raymakers en 'Co. aan den Kanaaldijk. De ververij brandde geheel uit, waardoor ongeveer 300 menschen werkloos zijn. dat ze het papier bijna niet vast had kunnen houden, had ze den brief van het begin tot het einde gelezen. Het was een vrouwenhand,,. Er stonden herinneringen in over vroegere ontmoetingen en ze vroeg Robert — ze noemde hem Robby — haar den volgenden dag in een zeker restaurant weer te ontmoeten ... Plotseling was de deur geopend geworden en haar man trad binnen. Ze hield het papier nog in de hand. . .. „Dit viel uit je jaszak,” had ze op kouden toon gezegd. Ze verbaasde zich er nu nog over, dat ze zoo kalm had kunnen blijven. Ze herinnerde zich, hoe hij toen zichzelf voor gek had uitgescholden, dien brief te hebben laten slingeren, inplaats van verscheurd te hebben. . . . hoe hij haar bezworen had, dat dit de eenige keer was geweest, dat hij zich met een andere vrouw bemoeid had» Alles was gekomen, omdat hij zoo eenzaam was geweest,.. , ongerust over den jongen .... maar in hoofdzaak, omdat hij zich zoo verlaten had gevoeld. Hij had haar dit alles verteld bij wijze van uitlegging. . . . niet als excuus. Hij had haar om vergiffenis gesmeekt, terwijl hij haar zijn eerewoord gaf, dat hij de vrouw, na het ontvangen van dien brief, niet meer gezien had en ook na dien tijd niets meer met haar te maken had gehad. Waarom wilde ze het. toch niet gelooven en hem weer vertrouwen ? . . .. Toen had ze hem kil geantwoord, dat ze hem nooit meer kon vertrouwen. ... na dit.. . . maar terwille van baar zoon zou ze bij hem blijven .... Ze hadden toen zoo goed hun comedie gespeeld, dat iedere buitenstaander geloofd zou hebben, dat ze samen volkomer gelukkig waren. Toch waren er tijden geweest, dat ze medelijden met haar man had, als ze zag, hoe hij zijn best deed het haar naar den zin te maken... merkte, hoe hij naar haar teederheid verlangde. ... In het begin had hij haar telkens gevraagd, of zij het verleden niet zou kunnen vergeten. P. E. TEGELBERG, t In den ouderdom van 79 jaar is te Amsterdam overleden de heer P. E. TEGELBERG, oud-directeur der Stoomvaartmij. Nederland, een in handelsen industrieele kringen zeer geziene en bekende figuur. VERTREK Prof. Mr. CARPENTIER ALTING. Met het s.s. „Koningin der Nederlanden” is verleden week naar Indië vertrokken Prof. Mr. Carpentier Alting, die, zooals bekend is, benoemd werd tot President van het Hooggerechtshof van Nederl. Indië. Maar telkens had zij geantwoord, dat zij het niet kon. Later, toen de wonde niet meer zoo versch was, had ze, eigenlijk meer om een einde aan zijn smeeken te maken, gezegd, dat ze hem vergaf. Daarmede had hij tevreden moeten zijn .. . Meer kon ze niet doen. ... De jongen had nooit iets van hun werkelijke verhouding geweten.... zoo goed hadden zij dit voor hem verborgen ... Ze wilde niet dat Lawrence door haar te lijden zou hebben. Als zij Robert verlaten had, zou ze Roberts zoon verdriet hebben aangedaan. . . . Bovendien wilde ze niet laf zijn en haar last van zich afwerpen. . . . Maar dikwijls had ze den grootsten angst gevoeld^ als ze bedacht, wat Robert’s invloed over den jongen zou zijn, als hij van school zou komen... Misschien was haar vrees te voorbarig__overbodig, want zelfs de slechtste man zou nog willen, dat zijn kind goed was. Maar toch maakte ze zich telkens ongerust. . . . Robert was altijd zoo oppervlakkig. .. scheen alles even luchthartig op te nemen. Hoe zou hij ooit ernstig met zijn zoon kunnen praten ... hem waarschuwen. En nu moest zij ' Mbrengen, wat haar man niet op zich nad willen nemen. Missehien was het het beste, als zij Lawrence den bewusten brief liet lezen. Maar neen, dat zou toch te wreed zijn . Maar ze moest hem toch waarschuwen . . . . Ze bedacht met een siddering in hoeveel opzichten de jongen op zijn vader scheen te lijken. . . . Midden in haar overpeinzingen werd zij gestoord door een kloppen op de deur. Onwillekeurig stak zij den brief In haar zak. Haar jongen kwam de kamer binnen. „Ga zitten, Lawrence,” zei ze. Hij nam echter een voetkussen, plaatste dit dicht bij haar en ging er op zitten, precies, zooals hij als kind placht te doen. „Moeder, vind je goed, dat ik zóó (Zie vervolg op pag. JO)
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
07
Tekst
PANORAMA HONDENTENTOONSTELLING TE ’S-GRAVEN HAGE. Haagsche Kynologenclub een hondententoonstelling geopend, waarvoor zeer veel belangstelling bestaat. Onze foto’s links en rechts geven een tweetal fraaie inzendingen. Midden: een groep keeshonden, die zeer de aandacht trekt. In den Dierentuin te ’s-Gravenhage is door de JUBILEUM HENRI BRONDGEEST. De bekende acteur Henri Brondgeest vierde verleden week in het Stadion te Amsterdam met een openlucht-opvoering van Oscar Wilde’s „Salome” en „Een partij Schaak” zijn 25-jarig tooneeljubileum. Links: De jubilaris als Herodus. Rechts: .Een partij Schaak”, gespeeld mét levende figuren in costuums uit den kruistochttijd. ZEILWEDSTRIJDEN OP HET BRAASS^MM ERMEER. Zondag 10 Juni zijn op het Braassemmermeer Zeilwedstrijden gehouden, die dank zij het fraaie weer, uitstekend zijn geslaagd. Onze foto’s geven, links: Handicap voor overdekte Jachten, klasse C. De ihgeborq, eigenaar Gerbrand Vis Jr. Zaandijk, No. I. Midden: De start der Regenboogklasse. Rechts: De Neerlandïa V, eigenaar W. Schouten, Dordrecht, winner van de 6-Meter-klasse. X
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA in iv i ƒ -a i i j*. jb _ Het ingedrukte Koninklijk rijtuig. H.M., op inspectie in Noord-Brabant, tegenwoordig bij het slaan van een brug door pontonniers. ONZE MOEDiGE EN ONVERMOEIDE KONINGIN. I—lef is geen vleierij of onverdiende lof, wanneer wij spreken van onze moedige en onvermoeide * * Koningin. Reeds meermalen gedurende de mobilisatie, hebben wij gelegenheid gehad. Hare Majesteit te bewonderen om de voortdurende, daadwerkelijke belangstelling, welke Zij toonde te bezitten voor alles waf hef welzijn van ons land betreft. En deze belangstelling bepaalt zich niet lot het zich doen voorleggen van officieele rapporten, neen, Zij stelt zich door eigen aanschouwing van den toestand op de hoogte, en ontziet daartoe geen enkele moeite. We herinneren hier slechts aan den Watersnood en den Veenbrand, aan de talrijke, soms dagenlange inspecties, die H. M over hef leger en de vloot houdt, prestaties, waarbij Zij toont lichamelijke vermoeienissen niet te achten. Haar paleis is tegenwoordig Haar salonrijfuig; Haar residentie is het gansche land. Ook in de afgeloopen week vertoefde H. M. wederom in Noord-Brabant, waar Zij verschillende onderdeden van ons leger inspecteerde. En ais door een toéval is Zij, Donderdag 7 Juni, toen zij ferugEen omgekantelde derde-klaswagen. ONZE MOEDIGE EN 01 Hef salonrijfuig van H.M. de Koningin ligf < Minister Lely (x), hef parket uit Utrecht en andere auf<
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
09
Tekst
/IA 13 JUNI 1917 9 ONVERMOEIDE KONINGIN De ontzettende verwoesting. Een afgeknapte telegraafpaal hangt over een wagon. gt geheel uit de rails; de voorste wagon in een sloot. iutorifeilen enkele uren na de ramp. op de plaats des onheils. H.M., op inspectie in Noord-Brabant, wordt met een even te voren gemaakte pont overgezet. keerde, aan den dood ontsnapt De trein, waaraan de twee koninklijke salonrijtuigen gehaakt waren, derailleerde door onbekende oorzaak tusschen Schalkwijk en Houten. De beide salonwagens, waarin zich H. M. de Koningin met Haar gevolg bevond, ontspoorden. Hare Majesteit behield een buitengewone tegenwoordigheid van geest; Zij stapte onmiddellijk uit, deed zich den verbandtrommel uit hef salonrijfuig aangeven en stond daarmede den verschillenden lichtgewonden reizigers — gelukkig zijn er geen zwaargewonden of dooden te betreuren — ten dienste, onderwijl dezen en genen moed en troost in sprekend. Zij wilde van geen bijzondere zorgen Voor Haar eigen persoon wéten, doch stond erop, dat al de aandacht en hulp aan de gewonden gewijd werd. Met den hulpfrein, die direct vanuit Utrecht gezonden werd om de Koninklijke reizigster en andere passagiers af te halen, zette H. M. in een overvuld rijtuig, waar Zij midden tusschen hef publiek zat, Haar reis voort. Begrijpelijkerwijs heeft hef moedige gedrag van onze Koningin in den lande veel ontroering veroorzaakt. H.M., op inspectie in Noord-Brabant, het evacuafie-stalion te Hedel verlatend.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 (Vervolg van pag. 6). ga zitten?” vroeg hij. „Het is het heerlijkste plaatsje, dat ik ken.” Ze glimlachte. „Natuurlijk mag je dat.” Hij leunde het hoofd tegen haar knieën aan, terwijl hij in het vuur staarde. „Het is zulk somber weer,” zei hij toen. „Zoo heerlijk om nu een vuurtje aan te hebben.” En toen na een kleine pauze. ... „Ik ben op het kerkhof geweest, moeder.” Ze schrikte op. „Naar het kerkhof. . . . met zulk weer!” „ Ja, moeder. ... ik kon het niet Jaten. . . . Het was er zoo triestig.” Even zweeg hij. . . . Toen begon hij plotseling weer, na een diepen zucht: „Moeder, geloof je, dat er iets vreeselijkers bestaat dan de dood?” „Ja, boy. ... er zijn erger dingen . . . Schande. . . . en. . . . zonde is vreeselijker.” Hij zweeg, en als een wervelwind ging het door haar gedachten, dat dit nu een goede gelegenheid was om het gesprek te beginnen. „Zonden verwoesten iemands heele leven. . . . Alles verandert er door... wordt anders." „Ja, maar het is toch niet noodig verkeerde dingen te doen. . . . dat kun je vermijden. . . . maar je kunt nooit verhinderen, dat iemand, dien je liefhebt, van je weggenomen wordt. ...” Bij de laatste woorden beefde zijn stem en hij slikte een paar maal. Dit was DRAVERIJEN TE LEIDEN. De Leidsche Vereeniging'tot bevordering der Paardensport hield Woensdagmiddag 1.1. te Leiden een harddraverij en eten tweetal springconcoursen op het Schuttersveld. De deelneming en de belangstelling waren zeer bevredigend. Hierboven een moment uit het springconcours. zijn eerste verdriet, dacht ze en dat lijkt altijd het wreedste. ... > Ze voelde, dat ze een moeilijker taak op haar schouders had genomen, dan zij aanvankelijk had gedacht. . . . Het leek nu zoo ontzettend zwaar het onderwerp aan te roeren ... — „Ik wilde graag eens ernstig met je praten, Lawrence,” begon zij. „Binnen een paar weken zul je de school verlaten hebben en je plaats in de maatschappij moeten innemen. Je zult voor veel verleiding komen te staan. ...” „Dat weet ik,” antwoordde hij kalm. „Je weet dat...” vroeg ze verbaasd, bijna angstig. „ Ja, moeder, en ik ben blij, dat ik eens met u uit kan praten vanmiddag. Vroeger was. . . . vader. ... er altijd. ... en natuurlijk liet u het aan hem over, over alle dingen met mij te spreken. . . . U wist, dat u dat aan hem kon overlaten. -. . Maar nu. . . nu” — de jonge stem beefde weer als even tevoren — „nu, dat hij gestorven is — wilde ik u zeggen moeder, dat U heusch niet ongerust over mij hoeft te zijn . . Ik zal het vertrouwen, dat vader in me had, heusch niet beschaamd maken. ...” Ze begreep er niets van. „Het vertrouwen, dat hij in je had, beschaamd maken. . „Ja, moeder. . . . misschien wist u niet, hoeveel vader en ik altijd samen warerr en hoe ik hem alles toevertrouwde. Ik geloof zelfs, dat vader ü niet eens vertelde, wat ik hem al niet bekende .... Ik heb er wel eens over nagedacht, VOOR EEN HERSTELLINGSOORD. De Christelijke Jongemannen-Vereeniging „Excelsior” heeft eenige gebouwen te Laren aangekocht om daarin een herstellingsoord te stichten. Wij geven hierboven van deze schilderachtig gelegen gebouwen een overzicht. hoe jongens het maken, die nooit zoo'n vader hadden. ...” Een heel lange tijd heerschte er de diepste stilte. De jongen zat met de armen onder |iet hoofd in het vuur te staren, terwijl zijn moeder zacht door zijn golvend haar streek. Eindelijk zei ze, bijna aarzelend .... „Ik wist niet. i. .” „Natuurlijkwist u dat niet, moedertje,” viel hij haar in de rede. „En juist daarom wilde ik met u praten. . . opdat u zult weten, dat u nooit over mij zult hebben te tobben.. Dat u mij altijd zult kunnen vertrouwen. .” „Ik moet je kunnen vertrouwen, jongen,” zeide zij. „Daarom wilde ik juist vandaag eens met je praten.” Hij dacht even na: „Maar begrijp me goed, moeder, als vader er niet geweest was, zou ik zeker niet anders zijn geweest dan alle andere jongens van mijn leeftijd.” „Ziet u,” ging hij voort„vanaf den tijd dat ik een A. M. A. G. H. H. A. NEBBENS GULDEN, t HEILERSIG. t STERLING, t Te Zaltbommel is in den ouderdom van 77 jaar overleden de heer A. M. A. GULDEN. De overledene was ongeveer 50 jaar gemeente-architect aldaar. — De heer G. H. HEILERSIG, lid der Prov. Staten van Overijssel en gemeente-ontvanger van Markelo, is aldaar overleden. — Op 54~jarigen leeftijd is te Dordrecht overleden de heer H. A. NEBBENS STERLING, een bekende figuur op economisch en landbouwgebied, directeur der Vereeniging van Landsverbetering, enz. klein kind was, zijn vader en ik kameraden geweest. . . Hij behandelde me altijd alsof ik een man was. . . Daardoor sprak ik altijd met hem over alle mogelijke dingen... En eens — dat gebeurde in een van mijnteerste vacantiedagen — toen ik in moeilijkheden raakte met. . . een vrouw. . . ging ik regelrecht naar vader en vertelde hem alles. Ik wist, dat het verkeerd was, wat ik had gedaan en dat het nooit had moeten gebeuren, en ik had al dagen loopen denken, öf ik dit feit misschien niet zou kunnen verzwijgen tegenover hem, omdat ik me schaamde. Maar toen ik bij hem zat en we weer een van onze oude gesprekken hadden... vertelde ik het hem en ik herinner me nog heel goed, dat ik ineens begon te huilen alsof ik nog een heel klein jongetje was. . . . Een oogenblik dacht ik, dat vader me daarom zou uitlachen, maar dat deed hij niet, moeder ... Hij sloeg zijn armen om me heen en klopte me op den schouder en zei alleen maar, dat hij het begreep. Dat was alles moeder.” Even zweeg hij en ging toen verder : „Ik zal nooit in mijn heele volgende leven kunnen vergeten, hoe hij toen met me gesproken heeft. Hij verweet me niets, absoluut niets. . . . terwijl ik wist, dat ik me als een gek. .. een stommeling. . . . had gedragen. ... Hij zei alleen, dat hij zoo blij was, dat ik bij hem was gekomen om over dat alles te praten. ... En dat hij ervan overtuigd was, dat ik nooit iets zou doen, waarover ik me mijn heele leven zou moeten schamen. , . . Weet u, wat hij toen ook zei, moeder....? Hij zei: „Mannen koopen hun zonden met kussen en betalen ze met hun bloed." Ik heb DRAVERIJEN TE LEIDEN. Een spannende race. dat nooit vergeten. ... Ik geloof ook niet, dat er veel zulke vaders zijn, als hij voor mij is geweest.” „Nee, boy,” hoorde ze zichzelf antwoorden. „En,” vervolgde de jongen toen, „ik wilde u vertellen, dat nü. ... nu hij van ons weg is. . . . ik voor niets ter wereld ooit zijn vertrouwen in mij zou willen beschamen. Dat geloof je toch, is het niet, moeder?” „Ja,” zei ze heel zacht,... „ik geloof je,.Lawrence. Ik ben ervan overtuigd. ...” „Ik denk, dat het een soort „noblesse oblige” voor me is. . . . Een jongen, die zód’n vader heeft gehad, moet goed blijven.” — Hij stond op en keek haar aan. „Moedertje,” zei hij plotseling, „wat zie je er moe uit. . . . doodmoe. . . Heb ik te veel met je gepraat ?” — „O, nee,” stelde ze hem gerust, terwijl ze trachtte te glimlachen. „Ik ben zoo gelukkig, dat je me dit alles hebt verteld... ïk wist dat niet...” „Nee, moeder.... hoe kon je dit alles ook weten... Al houdt een vrouw ook nóg zooveel van haar man, geloof ik tóch, dat er dingen zijn, die ze niet van hem kan begrijpen.”— „Ja,” antwoordde ze langzaam. „Ik geloof niet, dat een vrouw alles van een man kan begrijpen.” Toen de jongen de kamer had verlaten en ze weer alleen was, haalde ze een geelgeworden brief uit haar zak. Terwijl ze zich naar het vlammend haardvuur overboog, wierp ze het papier er in. Een oogenblik flikkerde het hel op . .. kronkelde zich in de vlammen om onmiddellijk daarop tot asch teworden... EEN BIJZON DERE PLECHTIGHEID. Dinsdag 5 Juni 1917 werd in het Interneeringskamp te Harderwijk de soldaat René Colsoulle, aldaar geïnterneerd, gedecoreerd met het Oorlogskruis, alsmede het ridderschap in de Leopoldsorde met palm, wegens zijn moedig strijden bij het begin van den oorlog in 1914. waarbij hij ook ernstig gekwetst werd. Alle Nederlandsche officieren, die aan het Depót behooren, en alle Belgische officieren en soldaten te Harderwijk geïnterneerd, waren bij deze plechtigheid tegenwoordig. Links: Het oogenblik der decoratie. Rechts: Het défilé voor den gedecoreerde.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3161 tot 3165 van 11897