|
13 PANORAMA
woners van het plein een flauw idee, dat No. n in
staat van beleg verkeerde. Als de toestand niet zoo
ernstig geweest was, zou ’t bijna om te lachen geweest
zijn !
Mevrouw Paxton en Theydon werden dadelijk
binnen gelaten, en Forbes zelf kwam naar beneden
snellen om hen te begroeten. Hij was bleek, maar
zeer kalm. Al zijn zenuwachtigheid van den vorigen
dag was verdwenen. Hij was geheel tot den strijd
gereed. Als, watt niet onwaarschijnlijk was, Wong Li
Fu alles met één slag op ’t spel zette en op klaarlichten
dag een aanval op het huis zou .doen, zou de leider
van de Mandsjou’s een warm onthaal vinden.
Forbes was verbaasd, dat Theydon een dame meegebracht
had, maar zei, dat hij het bezoek heel prettig
vond en dat ’t juist iets was, wat zijn vrouw en Evelijn
goed zou doen.
„Ja,” ging hij opgewekt voort, toen hij de verbazing
opmerkte, die op zijn woorden volgde, „mijn
vrouw is niet ernstig gewond. De
kogel heeft haar linkerschouder
geraakt, en de wond is pijnlijk,
maar gelukkig niet diep. Zij wilde
absoluut niet «in. bed blijven, en
toen heeft onze dokter maar toegegeven,
als ze beloofde, niet meer
uit het salonraam te kijken ! ”
Mevrouw Paxton, tot wie de
gewapende detectives en politieagenten
nog meer zeiden dan
haar broers woorden, keek met
wijd-geopende oogen van verbazing
de hall in. Nadat zij en haar
broer als vrienden waren binnengelaten,
schonken de mannen,
die op wacht stonden, hun geen
aandacht meer. Op de straat hoorde
men de bekende Londensche
geluiden ; in ’t huis waren alle
voorbereidingen gemaakt voor
een treffen. De politie droeg haar
revolver^ open eh bloot, in leeren
étuis aan hun ceintuur. Op een
tafeltje bij de deur van de bibliotheek
lagen verscheidene automatische
revolvers klaar voor in
geval van nood. Een waakzaam
detective stond, met zijn revolver
in zijn hand, door de gordijnen
van bet spreekkamertje te'gluren
; deze schildwacht zou de anderen
moeten alarmeeren als,
zooals Winter hun voorspeld had,
een poging gewaagd zou worden
om ’t huis met macht en geweld
binnen te dringen.
„’t Is of ik droom,” zei zij,
trachtend den ernst van den toestand
te doen verminderen door
op ’t bespottelijke ervan te wijzen.
„Ben ik in Londen, of ben
ik naar een van de buitenposten
der beschaving getooverd, waar
Europeanen zich aaneen moeten
sluiten om zich tegen de aanvallen
van wilde volksstammen te verdedigen
? We lezen wel eens over
zulke dingen, terwijl we doodrustig
aan ’t ontbijt zitten, en
dan vragen we ons af, waarom
die menschen ook naar zulke
plaatsen toegaan. Maar dat zóó
iets in Londen kan gebeuren —
het is gewoon ongelooflijk !”
„Het is helaas maar al te waar,
mevrouw,” zei Forbes, terwijl hij
hen vóór ging de trap op. „Wat
kunnen we anders doen ? Als de
autoriteiten ’t huis omsingelen
met een kordon soldaten, zou
heel Londen in rep en roer zijn.
Ik 'heb me met het Ministerie
van Binnenl. Zaken in verbinding
gesteld, en ze hebben mij
geraden om, als we ons den last
willen getroosten, liever hier te
blijven, dan ons heil in de vlucht te zoeken. Het
schijnt werkelijk nog veiliger te zijn.
„Ik weet, dat de politie geen tifd verliest, maar er zijn
vele moeilijkheden uit den weg te ruimen, vóór zij
handelend kan optreden. Zij vindt ’t van niets geen
nut. eerder verkeerd, om een enkelen Chinees afzonderlijk
te arresteeren, daar de andere leden van de
bende daardoor op hun hoede zouden zijn. De Hoofdinspecteur
heeft mij verteld, dat hij eenige hoop heeft
vandaag een goede vangst te doen. De grootste last
is nog’ de taal. Er zijn maar weinig Chineesche tolken
in Londen, en ze wonen ver uit elkaar, en die er nog
zijn, bij voorbeeld in ’t East End, zijn heelemaal
niet meer op de hoogte van de gebeurtenissen in hun
eigen land. U weet, dat dit een politieke kwestie is.
Hoe vreemd ’t u ook in de ooren moge klinken:
het welslagen van de zaak der Chineesche vrijheid
berust hier in huis. Als Wong Li Fu zich meester kon
maken van een lijst met namen, die nu achter slot
ligt in een bureau in mijn bibliotheek, zou de Constitutioneele
partij in China ten ondergaan door gebrek
aan leiders. Maar hij zal ze niet krijgen. Dank zij uw
broer, mevrouw Paxton, is de ergste aanval gisteren
afgeslagen. Het ongeluk van vandaag hebben we aan
onszelf te wijten, nlaar hoe hadden we ook kunnen
denken, dat ze ’t zouden wagen op den eersten den
besten, die uit ’t raam keek, te schieten.”
Ze waren boven aan de trap stil blijden staan.
„Neem me niet kwalijk, dat ik maar eens ronduit
spreek,” zei hij, op gedempten toon. „Ik wil niet, dat
mijn vrouw zich over mij gaat ongerust maken. Zij
denkt, dat de politie nu de schurken aan ’t zoeken is
in alle holen en gaten van Londen. Tot op zekere hoogte
is dat waar, maar we weten nooit, wat er ’t volgend
oogenblik kan gebeuren, en we moeten voortdurend
op onze qiti vive zijn.”
Hij hoorde de telefoon-bel bèneden, en keerde zich
snel om.
„’t Is misschien voor mij,” zei hij. „Ik kom dadelijk
bij u. Daar is mijn vrouws boudoir,” en hij wees naar
HET VOLKENMUSEUM TE BYODO BIJ CHRISTIANIA.
Wij geven hierbij twee interessante foto’s uit het Volkenmuseum te Bygdö bij Christiania. In dit openluchtmuseum
zijn vooral veel interessante zaken uit het leven der oude Noordelijke volken bijeengebracht. De
foto boven stelt*eenige Noorsche boerenhuisjes voor, versierd met kunstig houtsnijwerk. Beneden ziet men
een intérieur van een dergelijk boerenhuisje.
een deur. „Mijn vrouw en Evelijn zullen blij zijn u te
zien.”
Theydon klopte en hoorde Evelijns stem „binnen”
roepen. Mevrouw Forbes lag op een divan, en haar
dochter zat naast haar de krant te lezen.
„Ik heb mijn zuster meegebracht,” legde hij uit.
„Ik had haar zooveel van uw heldhaftig gedrag verteld,
dat ze absoluut weigerde naar huis te gaan,
zonder dat ze u in levenden lijve gezien had.”
Mevrouw Forbes wilde opstaan, maar werd teruggehouden
doordat haar dochter uitriep :
„Moeder, waarom gedraagt u zich nu niet als een
gehoorzame zieke ?”
„Ze willen me maar persé als een zieke behandelen,”
riep mevrouw Forbes vroolijk uit.
„Hoe heet uw zuster, mijnheer Theydon?”
„Mollie,” zei hij, zonder erbij te denken, want hij
had net even Evelijn Forbes’ hand aangeraakt, en
die beweging had hem een electrischen schok gegeven.
De dames lachten, en mevrouw Paxton bloosde.
„Dat is te zeggen, Mollie Paxton,” zei zij, en voelde,
dat haar broer alle zelfbeheersching verloren had
bij ’t zien van zijn godin. „Daar jij hier blijft logeeren,
Frank, moet je mij die paar minuten maar eens gunnen
; ga jij onderwijl maar over je avonturen met
mijnheer Forbes praten, terwijl ik een beetje bij de
gevangenen zit te babbelen.”
Theydon zag, dat zijn zuster met veel tact te werk
ging. Zij zouden haar stellig erg aardig vinden. Zij
had al dadelijk een prettigen indruk gemaakt doof
haar vriendelijke manieren, en een gezellig praatje
met haar zou de andere dames opfleuren.
„Mag ik, vóór dat ik den aftocht blaas, mevrouw
Forbes nog even gelukwenschen met den gelukkigen
afloop van het ongeval?” zei hij, bij de deur
stilstaand.
„Zeker,” antwoordde deze. „En, om u eens te laten
zien, dat ik herstellende ben, wees zoo goed aan Tomlinson
te zeggen, dat ik met de lunch beneden kom,
en dat mevrouw Paxton bij ons zal blijven.”
Forbes kwam net van de telefoon,
toen Theydon bij hem
kwam, en hem vertelde, dat hij
door de dames was weggestuurd.
Zij gingen naar de bibliotheek.
De millionnair deed de deur
dicht, en wees zijn metgezel een
stoel aan.
„Hoe lang zal ’t nog duren,
vóórdat Londen ontwaakt en
merkt W3t er gaande is?” zei
hij. „Staat er iets in de kranten?
Ik heb geen tijd gehad om ze te
lezen. Ik heb een slapeloozen
nacht gehad en ben toen pas laat
opgestaan. Toen is er op Helena
geschoten. Ik hoef je niet te zeggen,
dat mijn tijd van toen af
druk bezet is geweest.”
Theydon gaf een resumé van
het stukje, dat minstens in één
ochtendblad gestaan had, en zei,
dat hij wel dacht, dat een gedeelte
van de waarheid spoedig
bekend zou worden. „Ik begrijp
niet, hoe ’t komt, dat hier al niet
troepen verslaggevers aangekomen
zijn,” ging hij voort. „De
een of andere voorbijganger moet
het schot toch wel gezien of gehoord
hebben. Een pistool kan
toch maar niet in dit rustige
plein afgeschoten worden, zonder
dat het de algemeene < andacht
trekt.” *
„Dat is juist het merkwaardige
van de ‘zaak,” zei Forbes,
grijnzend. „Er hebben natuurlijk
wel enkele menschen het lawaai
gehoord maar zij moeten gedacht
hebben dat er een band van den
auto gesprongen was. Dat hebben
tenminste twee politieagenten,
die op een afstand van een
paar meter van ’t huis op wacht
stonden, ook gedacht. Een detective,
die in het spreekkamertje
geposteerd was, heeft zelfs gezien,
dat de man zijn wapen ophief.
Hij begreep natuurlijk dadelijk,
wat er gebeurde, en holde
onmiddellijk naar buiten, maar
de auto reed toen al weer met
groote vaart door, en was uit ’t
oog verdwenen, vóórdat de dichtstbijzijnde
agent zelfs kon trachten
hem te laten stoppen. En
wat had die agent dan nog kunnen
doen ? We konden niet van
hem verwachten, dat hij een revolver
te voorschijn zou halen —
als hij er een bij zich had — en
maar vierkant op den wagen en
de inzittenden was gaan losbranden
als de chauffeur geweigerd
had op te houden, ’t Is heuseh,
Theydon, er zijn weinig boeven
bekend, die de politie zóó versteld hebben doen staan
als Wong Li Fu. Hij weet, dat zijn gijzelaar uit Crov-'
don ontsnapt is, en dus rijdt hij doodkalm langs
mijn huis, wetend dat het streng bewaakt wordt,
en schiet op den eersten den besten persoon, dien
hij voor ’t raam ziet. Mijn arme vrouw was ’t slachtoffer.
Zij stond er niet langer dan een paar seconden,
en als ’t dus niet louter toeval was, moeten we wel
aannemen, dat de auto verscheidene malen voorbij
is gereden, en op een gelegenheid gewracht had om
zijn moorddadige boodschap over te brengen. De
gewetenlooze schurken kennen geen vrees. Zij zullen
voor geen middel terugdeinzen om hun doel te bereiken.
Tenzij Scotland Yard doet, wat zij gezegd
heeft, en de heele bende vangt, zie ik geen betere
manier om ons te beschermen, dan van dit huis een
vesting te maken. Ik heb al alle mogelijke plannen
bedacht bijvoorbeeld om naar het Vasteland te
vluchten met mijn vrouw en dochter, en de P. en O.-
stoomboot te pakken, die Vrijdag uit Marseille \ertrekt”.
(Wordt vervolgd).
|