Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3156 tot 3160 van 11897
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA woners van het plein een flauw idee, dat No. n in staat van beleg verkeerde. Als de toestand niet zoo ernstig geweest was, zou ’t bijna om te lachen geweest zijn ! Mevrouw Paxton en Theydon werden dadelijk binnen gelaten, en Forbes zelf kwam naar beneden snellen om hen te begroeten. Hij was bleek, maar zeer kalm. Al zijn zenuwachtigheid van den vorigen dag was verdwenen. Hij was geheel tot den strijd gereed. Als, watt niet onwaarschijnlijk was, Wong Li Fu alles met één slag op ’t spel zette en op klaarlichten dag een aanval op het huis zou .doen, zou de leider van de Mandsjou’s een warm onthaal vinden. Forbes was verbaasd, dat Theydon een dame meegebracht had, maar zei, dat hij het bezoek heel prettig vond en dat ’t juist iets was, wat zijn vrouw en Evelijn goed zou doen. „Ja,” ging hij opgewekt voort, toen hij de verbazing opmerkte, die op zijn woorden volgde, „mijn vrouw is niet ernstig gewond. De kogel heeft haar linkerschouder geraakt, en de wond is pijnlijk, maar gelukkig niet diep. Zij wilde absoluut niet «in. bed blijven, en toen heeft onze dokter maar toegegeven, als ze beloofde, niet meer uit het salonraam te kijken ! ” Mevrouw Paxton, tot wie de gewapende detectives en politieagenten nog meer zeiden dan haar broers woorden, keek met wijd-geopende oogen van verbazing de hall in. Nadat zij en haar broer als vrienden waren binnengelaten, schonken de mannen, die op wacht stonden, hun geen aandacht meer. Op de straat hoorde men de bekende Londensche geluiden ; in ’t huis waren alle voorbereidingen gemaakt voor een treffen. De politie droeg haar revolver^ open eh bloot, in leeren étuis aan hun ceintuur. Op een tafeltje bij de deur van de bibliotheek lagen verscheidene automatische revolvers klaar voor in geval van nood. Een waakzaam detective stond, met zijn revolver in zijn hand, door de gordijnen van bet spreekkamertje te'gluren ; deze schildwacht zou de anderen moeten alarmeeren als, zooals Winter hun voorspeld had, een poging gewaagd zou worden om ’t huis met macht en geweld binnen te dringen. „’t Is of ik droom,” zei zij, trachtend den ernst van den toestand te doen verminderen door op ’t bespottelijke ervan te wijzen. „Ben ik in Londen, of ben ik naar een van de buitenposten der beschaving getooverd, waar Europeanen zich aaneen moeten sluiten om zich tegen de aanvallen van wilde volksstammen te verdedigen ? We lezen wel eens over zulke dingen, terwijl we doodrustig aan ’t ontbijt zitten, en dan vragen we ons af, waarom die menschen ook naar zulke plaatsen toegaan. Maar dat zóó iets in Londen kan gebeuren — het is gewoon ongelooflijk !” „Het is helaas maar al te waar, mevrouw,” zei Forbes, terwijl hij hen vóór ging de trap op. „Wat kunnen we anders doen ? Als de autoriteiten ’t huis omsingelen met een kordon soldaten, zou heel Londen in rep en roer zijn. Ik 'heb me met het Ministerie van Binnenl. Zaken in verbinding gesteld, en ze hebben mij geraden om, als we ons den last willen getroosten, liever hier te blijven, dan ons heil in de vlucht te zoeken. Het schijnt werkelijk nog veiliger te zijn. „Ik weet, dat de politie geen tifd verliest, maar er zijn vele moeilijkheden uit den weg te ruimen, vóór zij handelend kan optreden. Zij vindt ’t van niets geen nut. eerder verkeerd, om een enkelen Chinees afzonderlijk te arresteeren, daar de andere leden van de bende daardoor op hun hoede zouden zijn. De Hoofdinspecteur heeft mij verteld, dat hij eenige hoop heeft vandaag een goede vangst te doen. De grootste last is nog’ de taal. Er zijn maar weinig Chineesche tolken in Londen, en ze wonen ver uit elkaar, en die er nog zijn, bij voorbeeld in ’t East End, zijn heelemaal niet meer op de hoogte van de gebeurtenissen in hun eigen land. U weet, dat dit een politieke kwestie is. Hoe vreemd ’t u ook in de ooren moge klinken: het welslagen van de zaak der Chineesche vrijheid berust hier in huis. Als Wong Li Fu zich meester kon maken van een lijst met namen, die nu achter slot ligt in een bureau in mijn bibliotheek, zou de Constitutioneele partij in China ten ondergaan door gebrek aan leiders. Maar hij zal ze niet krijgen. Dank zij uw broer, mevrouw Paxton, is de ergste aanval gisteren afgeslagen. Het ongeluk van vandaag hebben we aan onszelf te wijten, nlaar hoe hadden we ook kunnen denken, dat ze ’t zouden wagen op den eersten den besten, die uit ’t raam keek, te schieten.” Ze waren boven aan de trap stil blijden staan. „Neem me niet kwalijk, dat ik maar eens ronduit spreek,” zei hij, op gedempten toon. „Ik wil niet, dat mijn vrouw zich over mij gaat ongerust maken. Zij denkt, dat de politie nu de schurken aan ’t zoeken is in alle holen en gaten van Londen. Tot op zekere hoogte is dat waar, maar we weten nooit, wat er ’t volgend oogenblik kan gebeuren, en we moeten voortdurend op onze qiti vive zijn.” Hij hoorde de telefoon-bel bèneden, en keerde zich snel om. „’t Is misschien voor mij,” zei hij. „Ik kom dadelijk bij u. Daar is mijn vrouws boudoir,” en hij wees naar HET VOLKENMUSEUM TE BYODO BIJ CHRISTIANIA. Wij geven hierbij twee interessante foto’s uit het Volkenmuseum te Bygdö bij Christiania. In dit openluchtmuseum zijn vooral veel interessante zaken uit het leven der oude Noordelijke volken bijeengebracht. De foto boven stelt*eenige Noorsche boerenhuisjes voor, versierd met kunstig houtsnijwerk. Beneden ziet men een intérieur van een dergelijk boerenhuisje. een deur. „Mijn vrouw en Evelijn zullen blij zijn u te zien.” Theydon klopte en hoorde Evelijns stem „binnen” roepen. Mevrouw Forbes lag op een divan, en haar dochter zat naast haar de krant te lezen. „Ik heb mijn zuster meegebracht,” legde hij uit. „Ik had haar zooveel van uw heldhaftig gedrag verteld, dat ze absoluut weigerde naar huis te gaan, zonder dat ze u in levenden lijve gezien had.” Mevrouw Forbes wilde opstaan, maar werd teruggehouden doordat haar dochter uitriep : „Moeder, waarom gedraagt u zich nu niet als een gehoorzame zieke ?” „Ze willen me maar persé als een zieke behandelen,” riep mevrouw Forbes vroolijk uit. „Hoe heet uw zuster, mijnheer Theydon?” „Mollie,” zei hij, zonder erbij te denken, want hij had net even Evelijn Forbes’ hand aangeraakt, en die beweging had hem een electrischen schok gegeven. De dames lachten, en mevrouw Paxton bloosde. „Dat is te zeggen, Mollie Paxton,” zei zij, en voelde, dat haar broer alle zelfbeheersching verloren had bij ’t zien van zijn godin. „Daar jij hier blijft logeeren, Frank, moet je mij die paar minuten maar eens gunnen ; ga jij onderwijl maar over je avonturen met mijnheer Forbes praten, terwijl ik een beetje bij de gevangenen zit te babbelen.” Theydon zag, dat zijn zuster met veel tact te werk ging. Zij zouden haar stellig erg aardig vinden. Zij had al dadelijk een prettigen indruk gemaakt doof haar vriendelijke manieren, en een gezellig praatje met haar zou de andere dames opfleuren. „Mag ik, vóór dat ik den aftocht blaas, mevrouw Forbes nog even gelukwenschen met den gelukkigen afloop van het ongeval?” zei hij, bij de deur stilstaand. „Zeker,” antwoordde deze. „En, om u eens te laten zien, dat ik herstellende ben, wees zoo goed aan Tomlinson te zeggen, dat ik met de lunch beneden kom, en dat mevrouw Paxton bij ons zal blijven.” Forbes kwam net van de telefoon, toen Theydon bij hem kwam, en hem vertelde, dat hij door de dames was weggestuurd. Zij gingen naar de bibliotheek. De millionnair deed de deur dicht, en wees zijn metgezel een stoel aan. „Hoe lang zal ’t nog duren, vóórdat Londen ontwaakt en merkt W3t er gaande is?” zei hij. „Staat er iets in de kranten? Ik heb geen tijd gehad om ze te lezen. Ik heb een slapeloozen nacht gehad en ben toen pas laat opgestaan. Toen is er op Helena geschoten. Ik hoef je niet te zeggen, dat mijn tijd van toen af druk bezet is geweest.” Theydon gaf een resumé van het stukje, dat minstens in één ochtendblad gestaan had, en zei, dat hij wel dacht, dat een gedeelte van de waarheid spoedig bekend zou worden. „Ik begrijp niet, hoe ’t komt, dat hier al niet troepen verslaggevers aangekomen zijn,” ging hij voort. „De een of andere voorbijganger moet het schot toch wel gezien of gehoord hebben. Een pistool kan toch maar niet in dit rustige plein afgeschoten worden, zonder dat het de algemeene < andacht trekt.” * „Dat is juist het merkwaardige van de ‘zaak,” zei Forbes, grijnzend. „Er hebben natuurlijk wel enkele menschen het lawaai gehoord maar zij moeten gedacht hebben dat er een band van den auto gesprongen was. Dat hebben tenminste twee politieagenten, die op een afstand van een paar meter van ’t huis op wacht stonden, ook gedacht. Een detective, die in het spreekkamertje geposteerd was, heeft zelfs gezien, dat de man zijn wapen ophief. Hij begreep natuurlijk dadelijk, wat er gebeurde, en holde onmiddellijk naar buiten, maar de auto reed toen al weer met groote vaart door, en was uit ’t oog verdwenen, vóórdat de dichtstbijzijnde agent zelfs kon trachten hem te laten stoppen. En wat had die agent dan nog kunnen doen ? We konden niet van hem verwachten, dat hij een revolver te voorschijn zou halen — als hij er een bij zich had — en maar vierkant op den wagen en de inzittenden was gaan losbranden als de chauffeur geweigerd had op te houden, ’t Is heuseh, Theydon, er zijn weinig boeven bekend, die de politie zóó versteld hebben doen staan als Wong Li Fu. Hij weet, dat zijn gijzelaar uit Crov-' don ontsnapt is, en dus rijdt hij doodkalm langs mijn huis, wetend dat het streng bewaakt wordt, en schiet op den eersten den besten persoon, dien hij voor ’t raam ziet. Mijn arme vrouw was ’t slachtoffer. Zij stond er niet langer dan een paar seconden, en als ’t dus niet louter toeval was, moeten we wel aannemen, dat de auto verscheidene malen voorbij is gereden, en op een gelegenheid gewracht had om zijn moorddadige boodschap over te brengen. De gewetenlooze schurken kennen geen vrees. Zij zullen voor geen middel terugdeinzen om hun doel te bereiken. Tenzij Scotland Yard doet, wat zij gezegd heeft, en de heele bende vangt, zie ik geen betere manier om ons te beschermen, dan van dit huis een vesting te maken. Ik heb al alle mogelijke plannen bedacht bijvoorbeeld om naar het Vasteland te vluchten met mijn vrouw en dochter, en de P. en O.- stoomboot te pakken, die Vrijdag uit Marseille \ertrekt”. (Wordt vervolgd).
PDF
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 DE FABRICATIE VAN TAPIJTEN. De fabricatie van tapijten is een zeer interessant bedrijf, en het is niet onaardig eens een kijkje te nemen in een moderne tapijtfabriek. De foto’s, die wij hierboven onzen lezers aanbieden, werden opgenomen in een Hilversumsche fabriek, waar zooals bekend is, een zeer oude industrie bestaat die, thans gemoderniseerd, haar ouden roep heeft weten te handhaven. Links ziet men het weven van een looper, hetgeen met de hand geschiedt. Rechts zijn de jeugdige arbeiders, onder toezicht van een baas, aan het werk aan het weefgetouw. DE STRIJD TEGEN SAN DOMINGO. m s. meri aansche marine in gevecht tegen de rebellen van San Domingo. Deze soldaten doen dienst als cavalerie en* infanterie. Rechts: Amerikaansche marine-soldaten, 2 een juist door de opstandelingen verlaten stelling hebben ingenomen. VAN DE AMERIKAANSCHE VLOOT. Een Amerikaansch slagschip passeert het nauwste gedeelte van het Panama-kanaal.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
01
Tekst
Zie in dit nummer de serie hoogst-interessante en -actueele foto’s der ontsporing van den Koninklijken trein. No. 50 (24) 13 JUNI 1917 AFZONDERLIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A . W . S IJT H O F F ’ S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT DE ROEIWEDSTRIJDEN VAN HOLLANDIA Race jonge achten. De drie ploegen hangen de heele baan aan elkaar. Njord werd winnaar. / Van de op den Rijn bij Alphen onder begunstiging van fraai, weer gehouden Hollandia-roeiwedstrijden géven wij op deze pagina een drietal opnamen Hierboven, links: Schoonroeien dames-vierriems juniores. Rechts: De damesvier van de „Hunze (Groningen). Ie prijs seniores-ploegen.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA Hangklok, ontwerp van den architect Jac. van den Bosch. 4 om in de dagelijksche omgeving der menschen de Kunst te brengen, zoodat elk voorwerp om ons henen mooi en welgemaakt is, althans niet leelijker dan strikt noodig. Het gebruiksvoorwerp, dat wij eiken dag hanteeren en bezien, mijn hemel, waarom zou men dat nu met alle geweld zoo leelijk moeten maken als maar eenigszins mogelijk is. Want dat leek tot nu toe wel de heerschende manier. En waarvoor is dat noodig, vraag ik u? Waarom moet vrijwel alles in de omgeving van den Mensch, die zich toch heel wat van zijn schoonheidszin verbeeldt, nu zoo akelig afschuwelijk zijn, dat het eind ervan weg is? Mooi hoeft het dan desnoods nog niet eens te zijn. (Dit om te bewijzen, dat ik niet fanatiek ben). Maar zóo leelijk? Het tó ai erg genoeg, als die dingen leelijk zijn, waaraan nu eenmaal niets te veranderen is; b.v. het weer, b.v. het humeur van dezen of genen uit uw naaste omgeving, ... of wat dan ook, waar niet veel of niets aan te doen is, maar wat jezelf koopt of vervaardigen laat, moet zoo behoorlijk mogelijk zijn van kleur en vorm. En wat nu goed van kleur en vorm is? ... Ieder, die zijn oogen en zijn hersens den kost geeft, komt daar spoediger achter dan hij denkt. Er is verschil in smaak, best. Maar toch zijn er vaste dingen, die iedereen in beginsel afkeuren zal; ièdereen. En deze algemeen erkende verkeerdheden te vermijden is al een heel ding. Gelooft me ma&r, vriendelijke lezeressen en lezers. Eenvoud bijvoorbeeld is iets, dat een ieder bij goed bezien waardeeren zal. Degelijkheid niet minder. Zuiverheid, echtheid al evenzeer. Neem b.v. eens een stoel. Die is om op te zitten. Hij moet dus gemakkelijk zijn; doelmatigheid is de hoófdzaak. En de bedoeling van doelmatigheid mag best aan zoo’n stoel bemerkt worden. Waartoe de malle krullen en tierelantijnjes, waaraan men niets dan ongemak heeft bij het zitten, bij het leunen, bij het opstaan, bij het verplaatsen. En zoo is het niet alleen bij stoelen, maar bij alle andere gebruiksvoorwerpen. Een tafelstoel, ontworpen door den architect Jac. van den Bosch. (Het voorgedeelte en de kap kunnen worden afgenomen, zoodat hij later ook als gewone stoel te gebruiken is). Iets over Meubelkunst den trein, die met een knap vaartje voortreed tusschen X. en Z. zat een aangeblazen heer. Deze heer bleek schandlap-, pardon, een landschapschilder, en dat zou allemaal natuurlijk goed en wel zijn, maar die heer pakte zoo vreeselijk bar over zijn kunst uit tegen een der andere passagiers, dat een oud, verfomfaaid kereltje het niet meer harden kon, en, geschandaliseerd door de theorieën van den landschapschilder, ook eens een duit in het zakje van de conversatie wilde gooien, maar de landschapschilder was daar niet van gediend, en vroeg op hoogen toon aan het oudje, wat ter wereld hem het recht wel gaf zijn neus in dit artistieke gesprek te steken; dat moest hij aan kunstenaars overlaten ... „Ik ben ook kunstenaar”, zei de oude man toen, en de artist, tot aan de kruinharen geblameerd door de collegialiteit van zoo’n poover pietlutje, vroeg in welke Kunst deze vrind dan wel thuis was. De aangesprokene nam zijn meerschuimen pijp uit den mond, en zei: „Die heb ik zelfgemaakt.” „Maar dat is geen Kunst,” zei de schilder, (hij zei kunst met een hoofdletter; dat hoor je direct). „Oh neen? geen kunst?” deed het oudje, geprikkeld, — „nou, doe jij het me dan eens na.” De kunstenaar was ontdaan tot in zijn ingewanden om zooveel arrogantie. Ten onrechte. ‘De kloof tusschen kunst en ambacht gaapt niet zóo wijd als sommigen wel gelooven. In de Nijverheidskunst of de Kunstnijverheid ontmoeten kunst en ambacht elkaar, is het ambacht tot de hoogte der Kunst (met een hoofdletter) gestegen. Men noemt de Kunstnijverheid ook wel „toegepaste kunst”, d.w.z. dat de Kunst daarbij is overgebracht uit hare hoogere abstractie en toegepast op voorwerpen van dadelijke, dagelijksche nuttigheid. Schoon is dit streven Een stoel en pianokruk, ontworpen door den architect Jac. van den Bosch. Werkkamer, ontwerp van den architect Dr. H. P. Berlage. Bovendien worden die rariteiten er vaak maar aan aangebracht om de on degelijkheid van het materiaal onder te verbloemen. Ge kent, om iets te noemen, wel het z.g. optische glas, dat is het glas met al die nopjes en afdrukjes aan den binnenkant; maar denk nu vooral niet, dat dit z.g. versierde of bewerkte glas beter van kwaliteit is, dan het glad, eenvoudig glas; integendeel, men gebruikt daar de mindere, onzuivere soort voor, waarin toch al slierten en vlekjes zitten; die gebreken van het materiaal Buffet. Ontwerp van den architect A. J. Kropholler. Schoorsteenbetimmering. Ontwerp van den architect Jac. van den Bosch. zou men op effén glas kunnen zien; het nop- en ribbelwerk echter bedekt die fouten. Men denkt iets beters te hebben, en men heeft iets ordinairdere dan het eenvoudige gewone. Dit is een voorbeeld uit vele. Het is door den’ band met alle goedkoope, zoogenaamd versierde voorwerpen precies eender gesteld. Opzichtigheid, drukke mooiigheid, ook al zou het uit goed materiaal vervaardigd zijn, is trouwens eveneens uit den. booze. Gelukkig echter, dank zij het voorbeeld van begaafde meubelarchitecten en andere kunstnijveren, begint het te dagen in het Oosten. Langzaam, langzaam aan komen e/ betere inzichten bij de goe gemeente heerschen wat den goeden smaak betreft. Aarzelend, op het voorbeeld der waarlijk voortreffelijke meubelarchitecten, dringt het betere door. Ik mag niet ondankbaar zijn. Er is reeds van verbetering in ruimer kring te gewagen. Bij vroeger vergeleken. Veel van wat we ons uit onze jeugd als hèt type van meubileering bij bekenden van onze ouders herinneren, is niet meer, tenminste niet meer zóo algemeen in zwang. Herinnert ge u nog. hoe kamers er toen uitzagen, gij lezeressen en lezers, die zoo tegen den middelbaren leeftijd loopt? Wacht, ik zal u een handje helpen. Voor de vensters de dikke rolgordijnen, en daarachter de vitrages met bespotteliiken wirwar van bloemen en ranken, monsterachtige patronen, opgenomen met vrij walglijke linten en koorden, waaruit dan die vitrages in schommels overbloesden. Een opening was ertusschen, maar zóó klein, dat er nauwelijks een hoekje licht doorhenen drong, en dat hoekje was nog versomberd door een reusachtigen gebloemden bloempot met of zonder, (meestal zónder), bloem erin. En verder was ook alles, grillig en wild gebloemd. Het zeil, het vloerkleed, het behangsel, het plafond, de bekleeding van stoelen, het tafelkleed,... wat was niet gebloemd in zoo’n vertrek? Heb ik overdreven met te zeggen, dat er iets verbloèmd worden moest? Me dunkt. Het kan zoo nogal.
PDF
Nummer
1917, nr.24, 13 juni 1917
Blad
05
Tekst
5 En niet alleen met het gebloemde was dit het geval. Ook'de tafel, de stoelen, de kast, de lamp, de klok, de kachel,... niets van dit alles was zuiver op de graat. De tafel was zoo geschulpt, dat er niet meer dan hoogstens twee menschen aan zitten konden. De stoelen waren zoo gedraaid, dat het maar weinig scheelde of ze draaiden onder je weg. De klok kronkelde onder haar stolp, de vazen dribbelden draaierig weg van den schoorsteenmantel. De lamp was gekruld als hst haar van een neger. De kachel was één stuk „lofwerk”, (ja, lofwerk noemen ze dat,) en het heeie vertrek was een benauwde droom van je welste De eenige oorzaak, dat onze voorvaderen en moederen in hun salons of „mooie-kamers” niet stapelgek geworden zijn, was dan ook, dat... ze er zoo goed als nooit zaten. Was het, ondanks alles, een diepverholen onbewust sluimerend instinct, dat hen ervan terughield in die „mooiekamers” te gaan zi|ten, zoodra ze er maar eventjes van buiten konden? Welk een afgrijselijke onrust * door al die vormen en kleuren, niet waar? En zegt mij nu eens, goede vrienden, of meubels en intérieurs als de hierbij gekiekte niet in hun eenvoud en aangename rust allergenoeglijkst aandoen. ’) Oh, er is nog veel meer van deze meubels te zeggen, die tot het beste behooren wat de binnenhuisarchitectuur maakt, maar we bewaren dat voor later. Kijk u nu eerst maar eens goed. Dan spreken we later elkaar wel weer eens erover, welgezinde lezeressen en lezers. Intusschen saluut 1 __ Kyf-kyf. I) Namaak der bij dit artikel gereproduceerde modellen is verboden. I ZIJN ZOON UIT HET ENGELSCH DOOR DICKY WAFELBAKKER luiken, die drie dagen lang gesloten waren geweest, waren weer opgehaald. Robert Beek was gisteren begraven. De conventie stond dus weer toe, dat alles het gewone aanzien kreeg. Van binnen was het huis geheel schoongemaakt. De zware bloemengeur, die de atmosfeer had bezwangerd, was verdwenen. Laura Beek slaakte een zucht van verlichting, toen de laatste bezoekereindelijk was heengegaan. Ze wilde alleen zijn, alléén... Toen het lijk van haar man nog boven aarde stond, kon ze onmogelijk kalm en koel over het verleden denken. Hoe kon ze kalm nadenken, terwijl ze voor al die dingen moest zorgen, die nu eenmaal noodig zijn bij een begrafenis. En dan voortdurend al die menschen, die ze te woord moest staan, de zoogenaamde „medelijdende” vrienden, die zoo graag iets voor haar wilden doen. Hoe kon ze al dien menschen zeggen, dat het éénige wat ze voor haar konden doen, was, haar rust te geven, rust en stilte. Ze wilde het liefst niemand zien en alleen haar zoon bij zich hebben. Nu was de tijd gekomen, dat ze met hem over zijn toekomst kon spreken, maar vóór alles wilde ze nèdenken. Want ze moest nu beslissen, wat zê hem zou vertellen. Ze had altijd gehoopt, dat Robert zélf open met den jongen zou spreken, dat hij hem vertellen zou, wélk kwaad hij van Salon. Ontwerp van den architect Dr. H. P. Berlage. hem geërfd kon hebben. ... de neiging tot slechtheid, die haar leven had verwoest. Het was zijn plicht geweest den jongen te waarschuwen.... Ze had hem zelfs eens hierop gewezen. Nu ze er kalm . over nadacht, kon ze zich niet voorstellen, dat zij, die was opgevoed in een omgeving, waar men nooit over die dingen sprak, den moed had gehad dit onderwerp aan te roeren. „Als ik een dochter had,” had zij gezegd, „zou ik het als een plicht beschouwen haar te waarschuwen voor alle dingen. En dan «komen meisjes nog niet voor zooveel verleiding te staan als jongens.” „Lawrence en ik begrijpen elkaar,” had haar man geantwoord. „Maar als je het noodig vindt, wil ik er wel met hem over spreken.” Hij zei dit laatste op een luchthartigen, bijna onverschilligen toon. ... Ze herinnerde zich, dat dit altijd zijn manier van spreken was, als hij een onderwerp wilde vermijden. Maar ze had tóch doorgesproken. „Als ik een dochter had,” vervolgde ze op ijskouden toon, „zou ik niet bang behoeven te zijn, dat zij slechte neigingen van mij had geërfd. Maar je zoon.__” PANORAMA Ze zweeg beteekenisvol. De pijl raakte doel. Ze zag aan den heeten blos, die over zijn gezicht trok, dat ze hem getroffen had. „Nee,” antwoordde hij, „jouw dochter, als je er een had, zou zeer zeker geen slechte eigenschappen van je hebben geërfd. Jij bent een goede vrouw, die nooit in verleiding is geweest. Maar ik geloof niet,” vervolgde hij driftig, „dat er iets vreeselijkers op de wereld kan bestaan, dan vrouwen, die deugdzaam zijn, enkel en alleen omdat ze nooit in de gelegenheid zijn geweest, anders dan deugdzaam te zijn.” De tranen drongen haar in de oogen. „En dat zeg je tegen mij.... Na alles wat ik je jaren geleden vergaf.” „... Maar nooit vergat," vulde hij bitter aan. „Wat gaf me je vergiffenis, terwijl je me ieder ©ogenblik van den dag liet voelen, dat je nooit vergeten hadt. Je hadt me heusch niet meer in herinnering kunnen brengen, wat ik tegenover je had gedaan.... Je toonde het maar al te duidelijk. . . . Wat kon het jou schelen, hoe groot mijn berouw was en wat ik om dien éénen misstap geleden heb.... Na dat eene feit heb je me nooit meer vertrouwd. __” „Ik geloof, dat een man, die eens zooiets gedaan heeft, het meer zal doen,” antwoordde ze. „Het spijt mij, als ik zonder het te weten hard voor je ben geweest, want dat was mijn bedoeling niet. Maar vergeet niet, dat er een ding is, dat een vrouw nooit kan vergeten en... Je hebt al mijn geluk verwoest. ... Ik heb nooit mijn plichten tegenover jou vergeten. ... Ik was zoo gelukkig met je en toen plotseling kwam dat. . . „Dus door dat ééne feit, was je al onze geluksjaren plotseling vergeten,” zei hij. — „Ik kon het niet helpen,” antwoordde ze. . . „Geen fatsoenlijke vrouw zou dat kunnen. Bedenk eens, hoe vreeselijk het voor me is geweest.” „Dat weet ik wel. Maar vergeet dan ook niet, hoe groot mijn berouw is geweest. Maar daar lette je niet op. ... Je hebt nooit kunnen vergeten, wat er gebeurd was.” „Nee,” antwoordde ze koel. „Dat zal ik nooit kunnen. Ik wilde, dat het mogelijk was.” Hij maakte een beweging om de kamer te verlaten. Ze deed een schrede naar hem toe. „Jij bracht het gesprek hierop.. .. toen ik over Lawrence begon. ...” „Maak je maar niet bezorgd over Lawrence. . . . Het is een goeieJongen.” „ Eens dacht ik, dat ƒƒƒ goed was,” klonk het cynisch. Toen zij dit gezegd had, draaide hij zich om, ging vlak voor haar staan en terwijl hij haar recht,in de oogen keek, zei hij: „Nu we lang geleden besloten hebben, terwille van den jongen bij elkander te blijven....” — hij sprak langzaam, den nadruk op ieder woord leggend — „kon je tenminste trachten dit onderwerp niet meer aan, te roeren.... Ik begrijp heel goed, dat ik het recht verspild heb nog een enkele gunst Onder onze lezeressen en lezers zullen er zeker niet velen zijn, die de mondaine, toonaangevende badplaats !f ander, dat velen, zelfs Hagènaars, onbekend is. We bedoelen het oude dorpje zelf, de „kern", waar omheen de Sêheveningen niet kennen. Bij een bezoek aan de Residentie, staat als vanzelfsprekend op het program ook een | weidsche hotels en grootsche villa’s gebouwd zijn. Het is een complex nauwe steegjes en slopjes, waarvan bezoek aan Schevenmgen met zijn Ku;haus, z’n Wandelpier, zijn vroolijk, levendig strand en al de vermakelijk- J weinigen het bestaan in deze wereldsche omgeving, zelfs ook maar vermoeden. Daarom vonden wij het wet de heden, die daarmee annex zijn, en er „logisch” uit volgen. Naast dit Scheveningen is er echter nog een jj moeite waard onzen lezers eens eèn kijkje in dit gedeelte te geven, door hun hierboven een viertal foto’s ervan voor te leggen. SCHEVENINGEN OP Z'N SMALST.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3156 tot 3160 van 11897