Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3151 tot 3155 van 11897
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
08
Tekst
PANORAMA € Voor den sprokkelaar levert het nieuwe bedrijf een aardig bundeltje hout op. Foto links: Prachtige, kaarsrechte dennen zijn er in de bosschen, die getuigen. — Linkerhelft cirkel: Het begin: het weghalen van den bast. — Hoe Nederland ach R ijk aan hout is ons lage land nooit geweest Al waant men zich in Gelderland in uitgestrekte bosschen met een overvloedigen rijkdom aan boomen, — van de onmetePjke, on uitputtelijke wouden, die in Rusland en Amerika aangetroffen worden, hebben wij Hollanders geen flauw besef. Meer dan een luttel hulp-bronnetje ter aanvulling van de enorme behoefte aan hout, zijn onze bosschen niet. Hun waarde ligt meer naar den kant van het natuurschoon... Maar nu is er de oorlog. Nu is de groote bron. die millioenen voA en kubieken meter aanvoerde uit Archangel, uit Amerika, uit Duitschiand. voor binten, vloeren, heipalen, kozijnen, ramen, meubelen enz., verstopt. En gebouwd moet er, want de woningnood, vooral in groote steden, laat zich terdege voelen. In Rotterdam. waar alles onderheid moet, zoo sterk, dat de vereeniging van bouwers herhaaldelijk met klem aandrong op officieele bemoeiing, op „regeerings”- of „gemeente”-heipalen enz. De oorlog, de alles opeischende~ alles herzienende, óók voor óns land, heeft tot rondzien in eigen land geleid, dat geen hout, geen enkelen heipaal heet te bezitten. De bouwnood was sterker dan het natuurschoon, toen bleek, dat voor een deel in eigen behoefte kon worden voorzien. Zoo is er voor ons land een nieuw bedrijf ontstaan: de verwerking van natuur-hout, van boomen, van bosschen tot bedrijfs-hout. Op de Veiuwe, in Brabant, in Overijssel, zijn tal van bosschen geïnspecteerd en in exploitatie genomen of aangewezen om te verdwijnen. Kaarsrechte dennen tot 20 M. hoogte staan er onder. Een Het opmeten en wegsleepen der gev< Het ophijschen der De aanvoer aan hef station te Ede met de speciale wagens. zware boomen op den mallejan.
PDF
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
09
Tekst
^MA 6 JUNI 1917 9 Boomen van 18 a 20 M. lengte en 50 a 60 cM. doorsnee zijn geen zeldzaamheid. ►schen, die nu geveld worden. Ook brandhout komt er af, zooals de „houtmijten’ en bast. Rechterhelft cirkel: Het doorzagen van den stam. Rechts: De laatsten. zich van Hout voorziet der gevelde en van takken ontdane dennen. voor een valien ze als offers van de oorlogs-omstandigheden.,. Eerst wordt rond den voet de schors ingèhakt, dan worden zij daar doorgezaagd, even een licht kraken, een overhellen, al sneller, en met een doffen slag ploft hij ter aarde. Dan worden de takken en knoesten afgezaagd en afgehakt en voor brandhout bestemd. De zware stammen worden dan met drieën of vieren op den dubbelen mallejan geheschen en moeizaam over de boschwegen naar de stations getransporteerd. Op de plaats van bestemming worden zij te water gelaten, gekeurd en gemerkt en als vlot naar de houtzagerij gesleept. Al naar het doel, waarvoor zij moeten dienen, worden zij ineens bewerkt of nog een tijd lang in het water gelaten. Van den heer Joh. J. Vermeer te Rotterdam, die mede net initiatief nam tot dit nieuwe bedrijf, mochten wij vernemen dat er veel hout van uitstekende kwaliteit is, dat dikwijls de verwachtin gen overtreft Wij werden door hem in de gelegenheid gesteld een serie interessante foto’s te nemen. Voor zeer veel doeleinden is dit snlandsche hout, dat boven Ede van de Veluwe afkomstig is, bruikbaar. Wanneer nu maar met eenige omzichtigheid te werk wordt gegaan bii de ontbossching, zoodat het natuurschoon niet heel en al ten offer valt aan den houtnood’ Dat is vooral te duchten van het stelsellooze omkappen van jong hout voor brandhout’ En, gezien de advertenties in de dagbladen, waarin tientallen hectaren dennenbosschen en duizenden dennen tegelijk worden aangeboden, staat dit nieuwe bedrijf voor een ongekende vlucht’ s Aan het station te Ede. waar het houtvervoer onafgebroken plaats vindt. Het moeizaam opladen der zware boomen.
PDF
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
10
Tekst
lj ‘/ViCJi zx PANORAMA (Vervolg van pag. 6). vrouw ontmoeten, nadat zij mij een vervelenden kerel, een sul, een treindief genoemd had en mij ten slotte als zakkenroller had willen laten arresteeren, neen, dat nooit, dan. . . . ging ik nog liever de gevangenis in. Terwijl ik met mijn hoed diep in de oogen en achter mijn krant verscholen in een hoek der wachtkamer aldus zat te peinzen, hoorde ik opeens een stem, die mij den schrik om het hart deed slaan. „Wel, kerel, ben je hier? Wat drommel, ik begreep er niets van! Ik was een paar minuten te laat, kwam mijn vrouw en mijn nichtje net'aan den uitgang tegen ; vroeg nog of ze jou niet ontmoet hadden ; maar mijn vrouw was uit haar humeur; zei dat ze niemand gezien had, dan een doofstommen gek, die niet doofstom was. Ik begreep er niets van maar had geen tijd langer naar haar te luisteren. Enfin, dat verhaal krijgen we strakjes in kleuren en geuren ; mijn vrouw heeft altijd wederwaardigheden op reis. Laten we maar gauw opstappen!” „Het spijt me, Willemsen,” zei ik nu, „ik moet terstond Dr. abraham kuyper. De oud-Minister Dr. Abraham Kuyper gekiekt tijdens een wandeling op den boulevard te Scheveningen. begon zij. „Er heeft een vergissing plaats gehad, die voor den heer Jansen zeer onaangename gevolgen had kunnen hebben, als hij niet als een werkelijke humorist er de vroolijke zijde van ontdekt had. Tante is met de tram naar huis gegaan, zij kon niet langer wachten. En wij zuilen naar huis wandelen en dan zult u alles weten !” Een oogenblik aarzelde ik nog, maar ik zei tot mijzelf, dat ik liever vijftig tantes zou ontmoeten, dan één zoo’n lieve nicht vaarwel zeggen, voordat ik haar ervan overtuigd had, dat ik niet altijd zoo dom was en dat ik somtijds zelfs heel anders kon wezen dan vervelend. Ik ging niet alleen mee naar mijn vriends woningen waagde het te verschijnen voor de verschrikte en verlegen tante, maar ik bleef er zelfs volle veertien dagen en toen ik Bennekom weer verliet, was ik verloofd met de lieve nicht en begon ik mevrouw Willemsen reeds „tante” te noemen, deels om haar te toonen, dat ik geen wrok koesterde en deels om haar te doen inzien, dat de domme, vervelende vent ten slotte nog gewonnen had. Piet Verschuur. Dr. J.STARCKE.t C. BOER. t P. VAN DEN HOOFF Sr. + Op 34-jarigen leeftijd is te Amsterdam overleden Dr. JOHAN STARCKE, een zeer bekend geneesheer, vooraf om hetgeen hij deed op het gebied der pokkenbestrijding. Hij gaf uitstekende vertalingen van Freud en was ook op litterair gebied geen onbekende. — Te Bodegraven is in den ouderdom van 75 jaar overleden de heer C. BOER. Hij was ongeveer 15 jaar lid van den gemeenteraad aldaar, 25 jaar Hoogheemraad, later Dijkgraaf van het Grootwaterschap te Waarden. — De heer P. VAN DEN HOOFF Sr. is te Amersfoort op 69-jarigen leeftijd overleden. De overledene was als hoofdopzichter bij de Gemeentewerken aldaar een bekende persoonlijkheid die de algemeene achting der gemeentenaren had. Wat ik* hierop geantwoord zou hebben, weet ik niet, want een nieuw onheil naderde mij in de gedaante van het bekoorlijke nichtje. Met verwondering keek ze van haar oom naar mij, toen plotseling de situatie begrijpende, riep ze: „O, ’t is f mijnheer Jansen 1” en barstte in een onbedwingbaren schaterlach uit. Er was niets zoo onweerstaanbaars en besmettelijks ais de heldere lach van dit jonge meisje. Ik kon het niet helpen, maar ook ik schaterde het uit van den lach, terwijl nu Willemsen met verbazing van de een naar den ander keek. De jonge dame sprak het eerst. HET ECHTPAAR OEKELE B. W.K. WALSTRA + KAMMINGA. Het echtpaar OEKELE B. KAMMINGA te Roodeschuur (Gemeente Achtkarspelen) herdacht den dag, waarop zij vóór 60 jaar in het huwelijk traden. De nog vrij krasse oudjes mogen zich verheugen in een goede gezondheid, — Op 65-jarigen leeftijd overleed te Arnhem de heer W. K. WALSTRA, hoofd eener schooi en bekend paedagoog. In onderwijskringen was de overledene zeer in aanzien. „Oom I” terug voor een ernstige aangelegenheid. Ik heb zooeven getelegrafeerd, dat ik met den eerstvolgenden trein terugkeer !” „Wat is er aan de hand? Is er iemand ziek of dood?’ „Ja. . . . ik ontving zoo even een telegram van mijn. . . oom, die plotseling overleden is.” „Hm ! Zoo ! stierf hij plotseling!” meesmuilde Willemsen, „en stuurde hij je toen een telegram, hierheen ? Laat me dat telegram eens zien ?” Ik zocht in mijn portefeuille en mompelde dat ;ik het verloren had. „Da’s niemendal,” verklaarde mijn vriend onverstoorbaar. „Aan het telegraaf-bureau hiernaast zullen ze je wel een duplicaat geven 1” En hij drong mij de wachtkamer uit naar de kamer van den telegrafist. „Mag ik een duplicaat van het telegram, dat u zooeven ontvangen heeft?” „Welke naam, mijnheer?” „Jansen !” „Jansen...,? Ik heb geen telegram ontvangen voor Jansen !” „Wat vertel je mij nou ? Hier is mijnheer Jansen zelf. Nog geen kwartier geleden ontving hij het telegram en stuurde er direct een terug!” „Ik heb dezen heer nog nooit gezien !” antwoordde de beambte koeltjes. „Ik heb geen telegram voor hem ontvangen, noch van hem ontvangen !” „Zeg, Jansen, wat beteekent dat alles ? Ben je gek geworden ?” „Ik zal je alles wel schrijven en uitleggen als ik weer thuis ben,” antwoordde ik moede. „Ik kan nu niets zeggen, de slag was te plotseling! Neem geen notitie van mij. Ik ben te vatbaar voor dat soort dingen!” „Hij is er vatbaar voor dat een oom van hem plotseling sterft en hem dan een telegram stuurt! Kerel, Jansen, je bent niet wel: je ziet er slecht uit! Ga dadelijk met mij naar huis, dan zal ik mijn dokter laten komen!'* HULDIGING Jhr. Mr. A. F. DE SAVORNIN LOHMAN. Ter gelegenheid van zijn 80sten verjaardag op Dinsdag 29 Mei is den minister van Staat, oud-minister van Binneniandsche Zaken, Jhr. Mr. A. F. de Savornin Lohman, lid der Tweede Kamer voor Goes, door een huldigingscommissie een door Toon Dupuis vervaardigd borstbeeld aangeboden. Geleerdheid. beroemde Elias Annes Borger kreeg op zekeren dag ijn turfschipper bij zich, die zijn verbazinguitdrukte, dat iemand zich zoo aanhoudend kon bezighouden met op oufie letters te turen. „Ja,” zeïde Borger, „ieder heeft zoo zijn liefhebberij en zijn vak. Mij zou dat heen en weer trekken in een tjalk nu weer niet bevallen. Daarentegen heb ik de studie lief. Hoe moeilijker, hoe beter, hoe meer zij den geest prikkelt. Zoo heb je hier een woord, waar ik al veertien dagen op zit te peinzen, zonder het te kunnen ontcijferen. Zie je, ’t is een Chaldeeuwsch woord en stonden hier nu drie puntjes, dan zou ik terstond de beteekenis weten ; doch er staan er vier, en nu kan ik het niet ontcijferen.” De turfschipper bekeek het handschrift, en wel met zooveel aandacht, alsof hij professor in de Oostersche talen was. Plotseling begon hij te proesten van het lachen en riep uit: „dit eene is geen punt . .. , ’t is een muggenvuiltje.” Borger keek nogmaals toe ; hield het handschrift vlak tegen het licht en erkende dat de turfschipper gelijk had en beter de moeilijkheden, van het Chaldeeuwsch kon ophelderen dan hijzelf. Gulden Woorden, Een rijken vrede konden wij hebben als wij ons eens niet bemoeien wilden met woorden en daden van anderen, waaraan ons niets gelegen is. ThomasaKempis. Tusschen ’t verhevene en ’t belachelijke ligt slechts één schrede. Napoleon I. Des levens onvermengde vreugde Is geen sterveling ten deel gevallen. Schiller. Velen zoeken in hetgeen zij doen heimelijk zichzelven, en zij weten het niet. f h o m a s a Kempis HULDIGING Jhr. Mr. A. F. DE SAVORNIN LOHMAN. De officieele huldiging van Jhr. Mr. A. F. de Savornin Lohman in Hotel „De Twee Steden” te ’s-Gravenhage. Onze foto geeft den jubilaris temidden zijner familieleden.
PDF
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
11
Tekst
II PANORAMA* DE DUI KBOOT-OORLOG. Nu er in de couranten zoo vaak geschreven wordt over het leven aan boord der duikbooten, zuilen onze lezers het ongetwijfeld op prijs stellen, eenige foto’s te zien, die dit leven op sprekende wijze illustreeren. Wij geven daarom op deze pagina een vijftal interessante kieken, die onze Duitsche correspondent ons zond. Links: Een U-boot-moederschip met zijn pleegkinderen in de haven van.... (Natuurlijk heeft de censor den naam der haven geschrapt). Rechts: Het aan boord brengen der levensmiddelen. DE DUI K BOOT-OO R LOG. Links: Een duikboot ontvangt in volle zee van haar moederschip nieuwen voorraad torpedo’s. Midden: Een Duitsch watervliegtuig bij het opstijgen midden in zee na de ontmoeting met een U-boot. Rechts: In het oliemotorenruim van een U-boot Rechts op den voorgrond de kapitein der boot, een nog zeer jonge man. HET BRITSCHE WESTFRONT IN FRANKRIJK. De door de Duifschers bij hun terugfochf opgeblazen kerk van Etrelliers. HET BRITSCHE WESTFRONT IN FRANKRIJK. De verwoesting in de omgeving vari Fleurbaix.
PDF
Nummer
1917, nr.23, 6 juni 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY HOOFDSTUK XIV. (Vervolg). [s de vredelievende Chineesche inwoners van Londen hét gevaar willen mijden, moeten ze maar uit de buurt van Forteseue Square no. n blijven. Mag ik met je meegaan ?’’ „Jij Mollie ?" Hij keek haar verward aan; hij was zóó opgewonden, dat hij haar niet begreep. Zij lachte dapper. ,,Ik bedoel niet als een van de bezetting," zei zij. „Mag ik niet eens met die menschen kennis maken ? Soms is ’t al een troost te weten, dat iemand anders van je zorgen op de hoogte is en met je meevoelt. Juffrouw Beale verwacht mij niet vóór thee-tijd. Ik heb haar gezegd, dat ik misschien bij jou zou koffiedrinken. Ik heb haar zelfs beloofd aan haar hotel aan te gaan, om te zien of er ook brieven voor haar waren, en dat is op jouw weg." „Je bent een schat, Mollie," zei haar broer. „Ik geloof vast, dat Evelïjn Forbes blij zal zijn je te zien. ’t Wonderbaarlijkste van die heele kwestie is nog, dat niemand van de vele vrienden, die mijnheer en mevrouw Forbes en hun dochter in Londen wel moeten hebben, een flauw begrip van de waarheid heeft. Ik denk wel, dat den bedienden opgedragen is om gewone bezoekers te zeggen, dat de verschillende leden van de familie uit zijn, of ongesteld, of zoo iets . . . Maar vooruit! Ik hoor Bates mijn bagage in de gang zetten. Ik snak er naar, om daar te zijn, en een aandeel in ’t gevecht te nemen." Spoedig zaten zij in een taxi en reden ze naar Smith's Hotel in Jermijn Street. „Heb je juffrouw Beale gevraagd, om bij je te blijven logeeren zoolang ze in Londen is, zus ?" zei Theydon, die een oogenblik ook aan andere personen in het drama dacht. „Ja, wat kon ik anders doen ? ’t Arme mensch was in doodsangst, bij ’t idee van onder ’t zelfde dak te moeten slapen als een Chinees." „Nu, dat kan ik me wel voorstellen. Maar er is voor jou toch ook eenig gevaar aan verbonden, Mollie „Och, schei toch uit! Maak me niet wijs, dat een paar Chineezen heel Londen kunnen bedreigen." Toch sloeg zelfs de moedige mevrouw Paxton de angst om ’t hart, toen de taxi langzamer ging rijden achter een grijzen automobiel, die al voor het Smith’s hotel stond, en haar broer haar plotseling bij haar pols vatte. „Zit stil," zei hij. „Nu kunnen we misschien enkelen van de bende op ’t spoor komen. Dat is de auto, dier mij Maandagavond achtervolgd heeft." Zijn zuster begreep er natuurlijk niets van. Zij had niets van die achtervolging en wat daarna gebeurd was gehoord. „Bedoel je, dat dit een van de wagens is, die die menschen gebruiken," fluisterde ze buiten adem. „Ja, ik zal ’t later wel uitleggen. Maar wat een brutaliteit! De schurken hebben niet eens het nummer veranderd." Ontegenzeggelijk >. as ’t nummer van de grijze landaulette, die nu een paar passen van hen atstond, X Y 1314. Theydon boog zich voorover, opende een reistasch, die aan zijn voeten stond, en nam er het automatisch pistool uit, dat Bates er in gedaan had. Hij stopte het in zijn rechter jaszak. „Nu zal ik eens op verkenning uitgaan," zei hij, en deed het portier open. De chauffeur zat al naar zijn vrachtje te kijken, en begreep er niets van, waarom ze niet uitstapten. „Maak dat je klaar bent om op ’t oogenblik dat ik ’t je zeg, weg te rijden," zei Theydon tot den man, en hij liep den grijzen wagen voorbij, iedere zenuw gespannen. Als Wong Li Fu er in zat, zou hij zijn pistool op hem gericht houden, tot de politie kwam, of hem doodschieten, als hij ook maar eenigszins tegenstribbelde. Gelukkig bleek de auto geheel leeg te zijn, behalve een blad van de Times op de achterbank. Zelfs de aanwezigheid van die krant had een beteekenis. In dat nummer had Forbes’ antwoord aan „J. M." moeten staan, dat Furneaux per slot als onnoodig achtergehouden had. Er zat een chauffeur aan het stuur — geen Chinees, maar een jonge Engelschman in een nauw spannende jas en met zwarte belegstukken aan — een echte chauffeur. „Wiens wagen is*dat ?’’ vroeg Theydon. „Hij hoort aan het Chineesche Gezantschap, mijnheer," zei de man, die beleefd antwoordde, maar, ’t geen niet te verwonderen was, eenige verbazing toonde over die plotselinge vraag. „Staat u te wachten op iemand van ’tGezantschap?" ging Theydon voort. „Niet precies, mijnheer, op eenige kennissen van Zijn Excellentie." De man keek naar de deur van het hotel. „Daar heb je zé," voegde hij er aan toe. Theydon keerde zich om. Twee Chineezen, met lange staarten, daalden plechtig de stoep af. Naast hen liep Furneaux. Eén van de Oosterlingen wierp Theydon een onderzoekenden blik toe, daar hij hem blijkbaar met den chauffeur had zien praten. Maar Furneaux zei, na hem onverschillig aangestaard te hebben, tegen den anderen Chinees, gewoon in ’t Engelsch: „Wilt u zoo goed zijn, mij even aan Scotland Yard af te zetten ?’’ „Met genoegen," was ’t kalme antwoord. De drie gingen in den grijzen automobiel die wegreed, terwijl Theydon hem met open mond nastaarde. Hoewel zijn zuster in ’t eerst hevig geschrokken was, kreeg zij spoedig haar zelfbeheersching terug. Zij maakte zelfs een grapje over het voorval. „Heb je wel eens ooit zóó op je neus staan kijken, Frank ?" gichelde zij. HOOFDSTUK XV. Op de spits gedreven. Hoewel Theydon zich bewust was van een dreigend gevaar, was hij niet blind voor den humor van dat oogenblik, Mevrouw Paxton wist natuurlijk niet, 12 Z. K. H. PRINS HENDRIK BIJ DE PADVINDERS. Verleden week heeft Z. K. H. Prins Hendrik een bezoek gebracht aan het Padvinderskamp te Soesterberg. Onze fotograaf kiekte Z. K. H. (x) temidden der Padvinders. wie dat kleine mannetje, dat de Chineezen vergezelde, was. Zij had gezien, hoe haar broer den automobiel en de gewaande inzittenden op een allerzonderlingste rqanier bfeslopen had, en hoe hij daarna geheel uit ’t veld geslagen had staan kijken. Zij dacht natuurlijk, dat hij een paar dood-onschuldige bewoners van het Hemelsche Rijk gezien had, en daar zij tot die gelukkige menschen behoorde» die eerder lachen dan huilen, plaagde zij hem met zijn vergissing. „Ik had nog nooit gemerkt, dat je zoo’n zenuwknoop was, Frank," zei zij, toen ze eenige brieven voor juffrouw Beale afgehaald hadden, en weer op weg waren. „Kom, vertel eens eerlijk op.. Als Evelijn Forbes — of, laat me eens even zien, is het Phyllis of Doris? Neen, Evelijn. Als Evelijn Forbes niet toevallig*zoo’n bijzonder knap meisje was,'zou je dan wel zoo ontzettend veel gewicht hechten aan de daden van een troep Chineesche fanatici ? Ik betwijfel ’t." • De taxi moest zich een weg banen door St. JamesStreet en Piccadilly op dezen drukken middag midden in de „season", en Theydon had.haar een heeleboel te vertellen, vóór zij Fortescue Square bereikten, maar toch zat hij eenigen tijd stil naast haar. Zijn gedachten waren afgedwaald naar een verhaal, dat een vriend, die artist was en in Parijs woonde, hem eens op een avond gedaan had. Twintig jaar geleden, toen het op het Mi-Carême Bal altijd nog heel lustig toeging, was er in de opera ruzie gekomen tusschen een pierrot en een jongen man in rok, die een valschen neus op had. Het ging natuurlijk om een meisje, en de beide tegenstanders waren zóó heftig, dat zij besloten onmiddellijk naar het Bois te’ gaan, om hun ruzie door een duel te beslechten. Ongelukkig genoeg werd Theydon’s vriend als secondant in de zaak betrokken. Het was een bitter koude nacht, en er viel sneeuw, maar zelfs niet het grapje, dat twee zulke vuureters eigenlijk moesten wachten tot ’t warmer weer was, was in staat om het duel te voorkomen, dat spoedig na ’t aanbreken van den dag op een open plek bij de fontein plaats greep. De twee strijdenden stonden op een afstand van vijfentwintig meter van elkaar verwijderd, en de toeschouwers hoopten, dat door dezen afstand de schoten niet raak zouden zijn. Maar de pierrot, die nog nooit te voren een haan overgehaald had, deed een kogel vlak in ’t hart van zijn tegenstander terecht komen, en het gezicht van dien bleeken jongen in rok, die op zijn rug lag, zijn overhemd vol met zijn levensbloed, en den bordpapieren neus in de hoogte gestoken, terwijl de sneeuw op hem neerdaalde, was iets, dat een onuitwischbaren indruk op den kunstenaar had achtergelaten. Hoe ’t kwam wist hij niet, maar de ontmoeting met Furneaux in Jermijn Street deed Theydon denken aan dat langvergeten drama in Parijs. De kleine detective, met zijn vreemd gerimpeld gezicht en zijn onnatuurlijk schitterende oogen, zijn snelle bewegingen en zijn keurige kleeding was in zon derling gezelschap geraakt met die Chineezen met staarten en rokken. Er kon moeilijk een vreemder trio door Londen’s straten loopen. Theydon was in diep gepeins verzonken, toen zijn zuster eindelijk zei: „’t Lijkt niets op jou, Frank, om zoo je toevlucht in stilzwijgen te zoeken, ’t Spijt me, als mijn geplaag je geërgerd heeft. Je moet niet vergeten, dat jij alles van die geheimzinnige zaak afweet, en ik maar héél weinig." Haar vriendelijke stem deed hem uit zijn gepeins ontwaken. „Mijn- verbeelding had me te pakken, zus," zei hij zacht. „Het was niet aardig van me. Ik denk, dat die twee Chineezen op de een of andere manier in verband staan met het Gezantschap. Die derde, dat kleine mannetje met een blauw serge pak en strooien hoed, is Furneaux van Scotland Yard, een wonder onder de detectives, zoo’n soort opspoorder van misdadigers als waarvan je leest in Gaboriau, maar waar je nauwelijks van kunt aannemen, dat ze in werkelijkheid bestaan." Van dat oogenblik af piltte hij zich uit om haar alles, wat er de laatste drie dagen gebeurd was, te vertellen. Hij merkte, dat er een siddering door al haar leden ging, toen hij sprak over ’t ivoren doodskopje, dat tusschen Edith Lester’s ondergoed gevonden was, en zooals er ook een als een afgrijselijk symbool aan Forbes gestuurd was, en daarom vertelde hij haar maar niet, wat hem den vorigen avond bij zijn thuiskomst overkomen was. Furneaux had hem dien morgen om het stukje ivoor gevraagd, en had terloops de andere uit zijn zak tevoorschijn gehaald. Hij had niet gezegd, waarom hij zoo op die tropeeën was, maar scheen er erg veel gewicht aan te hechten. Terwijl hij een levendig gesprek met zijn zuster gaande hield, trachtte Theydon te ontdekken, wat het motief van den detective om die akelige dingen overal met zich mee te sleepen, zou kunnen zijn. Hoe hij er ook over nadacht, hij kon er geen verklaring voor vinden, maar hij was niet zoo dom om te denken, dat het maar een inval van den detective was geweest. Die mannen van Scotland Yard hadden een gegronde reden voor alles wat ze deden. Zelfs dat bezoek aan Smith’s Hotel en toen Furneaux’ meerijden in dien grijzen automobiel had iets te beteekenen in den strijd tegen Wong Li Fu. Daar was hij van overtuigd. In Fortescue Square no: n waren er geen uiterlijke kenteekenen van de groote opwinding die er heerschte, behalve een politieagent op eiken hoek van de huizenrij, waarvan ’t huis van mijnheer Forbes zoowat in ’t midden lag. Theydon had verwacht een verbrijzeld raam te zien in den salon op de eerste verdieping, waar mevrouw Forbes vermoedelijk gestaan had, toen het schot gelost werd, maar iedere ruit in de drie groote ramen was gaaf, en de vensters waren gesloten. Toen schoot ’t hem te binnen, dat met zulk prachtig weer het raam zeker open was geweest. Twee ramen op de tweede verdieping en het raam van het spreekkamertje naast de huisdeur waren een klein eindje opengeschoven, maar.de gordijnen waren dicht gedaan, zoodat iemand, die er achter op den uitkijk mocht staan, niet gezien kon worden. Er stonden werkelijk gewapende detectives achter verborgen, en ze haddefi bevel gekregen, zonder vooraf te waarschuwen op iederen Chinees, wiens gedrag verdacht was, te schieten, terwijl er drie mannen in de hall gereed stonden om het plein op te snellen en onder dergelijke omstandigheden iemand te arresteeren. In die deftige buurt kwamen op dat uur allerlei soorten automobielen voorbij rijden. Pal naast ’t huis stond een keurige équipage met twee paarden klaar van een oude dame, die een zitje in het Park ging maken. 7'ot nu toe had geen van de andere be­
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3151 tot 3155 van 11897