|
PANORAMA
No. ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
HOOFDSTUK XIV. (Vervolg).
[s de vredelievende Chineesche inwoners
van Londen hét gevaar willen mijden,
moeten ze maar uit de buurt van Forteseue
Square no. n blijven. Mag ik
met je meegaan ?’’
„Jij Mollie ?"
Hij keek haar verward aan; hij was zóó opgewonden,
dat hij haar niet begreep. Zij lachte dapper.
,,Ik bedoel niet als een van de bezetting," zei zij.
„Mag ik niet eens met die menschen kennis maken ?
Soms is ’t al een troost te weten, dat iemand anders
van je zorgen op de hoogte is en met je meevoelt.
Juffrouw Beale verwacht mij niet vóór thee-tijd. Ik
heb haar gezegd, dat ik misschien bij jou zou koffiedrinken.
Ik heb haar zelfs beloofd aan haar hotel aan
te gaan, om te zien of er ook brieven voor haar waren,
en dat is op jouw weg."
„Je bent een schat, Mollie," zei haar broer. „Ik
geloof vast, dat Evelïjn Forbes blij zal zijn je
te zien. ’t Wonderbaarlijkste van die heele
kwestie is nog, dat niemand van de vele vrienden,
die mijnheer en mevrouw Forbes en hun
dochter in Londen wel moeten hebben, een
flauw begrip van de waarheid heeft. Ik denk
wel, dat den bedienden opgedragen is om gewone
bezoekers te zeggen, dat de verschillende
leden van de familie uit zijn, of ongesteld,
of zoo iets . . . Maar vooruit! Ik hoor Bates
mijn bagage in de gang zetten. Ik snak er
naar, om daar te zijn, en een aandeel in ’t gevecht
te nemen."
Spoedig zaten zij in een taxi en reden ze
naar Smith's Hotel in Jermijn Street.
„Heb je juffrouw Beale gevraagd, om bij
je te blijven logeeren zoolang ze in Londen
is, zus ?" zei Theydon, die een oogenblik ook
aan andere personen in het drama dacht.
„Ja, wat kon ik anders doen ? ’t Arme
mensch was in doodsangst, bij ’t idee van
onder ’t zelfde dak te moeten slapen als een
Chinees."
„Nu, dat kan ik me wel voorstellen. Maar er
is voor jou toch ook eenig gevaar aan verbonden,
Mollie
„Och, schei toch uit! Maak me niet wijs,
dat een paar Chineezen heel Londen kunnen
bedreigen."
Toch sloeg zelfs de moedige mevrouw Paxton
de angst om ’t hart, toen de taxi langzamer
ging rijden achter een grijzen automobiel,
die al voor het Smith’s hotel stond, en haar
broer haar plotseling bij haar pols vatte.
„Zit stil," zei hij. „Nu kunnen we misschien
enkelen van de bende op ’t spoor komen. Dat
is de auto, dier mij Maandagavond achtervolgd
heeft."
Zijn zuster begreep er natuurlijk niets van.
Zij had niets van die achtervolging en wat
daarna gebeurd was gehoord.
„Bedoel je, dat dit een van de wagens is,
die die menschen gebruiken," fluisterde ze
buiten adem.
„Ja, ik zal ’t later wel uitleggen. Maar
wat een brutaliteit! De schurken hebben niet
eens het nummer veranderd."
Ontegenzeggelijk >. as ’t nummer van de
grijze landaulette, die nu een paar passen van
hen atstond, X Y 1314. Theydon boog zich
voorover, opende een reistasch, die aan zijn voeten
stond, en nam er het automatisch pistool uit, dat
Bates er in gedaan had. Hij stopte het in zijn rechter
jaszak.
„Nu zal ik eens op verkenning uitgaan," zei hij, en
deed het portier open. De chauffeur zat al naar zijn
vrachtje te kijken, en begreep er niets van, waarom
ze niet uitstapten.
„Maak dat je klaar bent om op ’t oogenblik dat ik
’t je zeg, weg te rijden," zei Theydon tot den man,
en hij liep den grijzen wagen voorbij, iedere zenuw
gespannen. Als Wong Li Fu er in zat, zou hij zijn pistool
op hem gericht houden, tot de politie kwam,
of hem doodschieten, als hij ook maar eenigszins tegenstribbelde.
Gelukkig bleek de auto geheel leeg te zijn,
behalve een blad van de Times op de achterbank.
Zelfs de aanwezigheid van die krant had een beteekenis.
In dat nummer had Forbes’ antwoord aan „J.
M." moeten staan, dat Furneaux per slot als onnoodig
achtergehouden had. Er zat een chauffeur aan het
stuur — geen Chinees, maar een jonge Engelschman
in een nauw spannende jas en met zwarte belegstukken
aan — een echte chauffeur.
„Wiens wagen is*dat ?’’ vroeg Theydon.
„Hij hoort aan het Chineesche Gezantschap, mijnheer,"
zei de man, die beleefd antwoordde, maar,
’t geen niet te verwonderen was, eenige verbazing
toonde over die plotselinge vraag.
„Staat u te wachten op iemand van ’tGezantschap?"
ging Theydon voort.
„Niet precies, mijnheer, op eenige kennissen van Zijn
Excellentie." De man keek naar de deur van het hotel.
„Daar heb je zé," voegde hij er aan toe.
Theydon keerde zich om. Twee Chineezen, met lange
staarten, daalden plechtig de stoep af. Naast hen
liep Furneaux. Eén van de Oosterlingen wierp Theydon
een onderzoekenden blik toe, daar hij hem blijkbaar
met den chauffeur had zien praten. Maar Furneaux
zei, na hem onverschillig aangestaard te hebben,
tegen den anderen Chinees, gewoon in ’t Engelsch:
„Wilt u zoo goed zijn, mij even aan Scotland Yard
af te zetten ?’’
„Met genoegen," was ’t kalme antwoord. De drie
gingen in den grijzen automobiel die wegreed, terwijl
Theydon hem met open mond nastaarde. Hoewel zijn
zuster in ’t eerst hevig geschrokken was, kreeg zij
spoedig haar zelfbeheersching terug. Zij maakte zelfs
een grapje over het voorval.
„Heb je wel eens ooit zóó op je neus staan kijken,
Frank ?" gichelde zij.
HOOFDSTUK XV.
Op de spits gedreven.
Hoewel Theydon zich bewust was van een dreigend
gevaar, was hij niet blind voor den humor van
dat oogenblik, Mevrouw Paxton wist natuurlijk niet,
12
Z. K. H. PRINS HENDRIK BIJ DE PADVINDERS.
Verleden week heeft Z. K. H. Prins Hendrik een bezoek gebracht aan het
Padvinderskamp te Soesterberg. Onze fotograaf kiekte Z. K. H. (x) temidden
der Padvinders.
wie dat kleine mannetje, dat de Chineezen vergezelde,
was. Zij had gezien, hoe haar broer den automobiel
en de gewaande inzittenden op een allerzonderlingste
rqanier bfeslopen had, en hoe hij daarna geheel uit ’t
veld geslagen had staan kijken. Zij dacht natuurlijk,
dat hij een paar dood-onschuldige bewoners van het
Hemelsche Rijk gezien had, en daar zij tot die gelukkige
menschen behoorde» die eerder lachen dan huilen,
plaagde zij hem met zijn vergissing.
„Ik had nog nooit gemerkt, dat je zoo’n zenuwknoop
was, Frank," zei zij, toen ze eenige brieven voor
juffrouw Beale afgehaald hadden, en weer op weg
waren. „Kom, vertel eens eerlijk op.. Als Evelijn Forbes
— of, laat me eens even zien, is het Phyllis of Doris?
Neen, Evelijn. Als Evelijn Forbes niet toevallig*zoo’n
bijzonder knap meisje was,'zou je dan wel zoo ontzettend
veel gewicht hechten aan de daden van een
troep Chineesche fanatici ? Ik betwijfel ’t."
• De taxi moest zich een weg banen door St. JamesStreet
en Piccadilly op dezen drukken middag midden
in de „season", en Theydon had.haar een heeleboel
te vertellen, vóór zij Fortescue Square bereikten,
maar toch zat hij eenigen tijd stil naast haar. Zijn
gedachten waren afgedwaald naar een verhaal,
dat een vriend, die artist was en in Parijs woonde,
hem eens op een avond gedaan had. Twintig jaar
geleden, toen het op het Mi-Carême Bal altijd nog heel
lustig toeging, was er in de opera ruzie gekomen tusschen
een pierrot en een jongen man in rok, die een
valschen neus op had. Het ging natuurlijk om een
meisje, en de beide tegenstanders waren zóó heftig,
dat zij besloten onmiddellijk naar het Bois te’ gaan,
om hun ruzie door een duel te beslechten.
Ongelukkig genoeg werd Theydon’s vriend als
secondant in de zaak betrokken. Het was een bitter
koude nacht, en er viel sneeuw, maar zelfs niet het
grapje, dat twee zulke vuureters eigenlijk moesten
wachten tot ’t warmer weer was, was in staat om het
duel te voorkomen, dat spoedig na ’t aanbreken van
den dag op een open plek bij de fontein plaats greep.
De twee strijdenden stonden op een afstand van vijfentwintig
meter van elkaar verwijderd, en de toeschouwers
hoopten, dat door dezen afstand de schoten
niet raak zouden zijn. Maar de pierrot, die nog nooit
te voren een haan overgehaald had, deed een kogel
vlak in ’t hart van zijn tegenstander terecht komen,
en het gezicht van dien bleeken jongen in rok, die
op zijn rug lag, zijn overhemd vol met zijn levensbloed,
en den bordpapieren neus in de hoogte gestoken, terwijl
de sneeuw op hem neerdaalde, was iets, dat een
onuitwischbaren indruk op den kunstenaar had achtergelaten.
Hoe ’t kwam wist hij niet, maar de ontmoeting
met Furneaux in Jermijn Street deed Theydon
denken aan dat langvergeten drama in Parijs. De
kleine detective, met zijn vreemd gerimpeld gezicht
en zijn onnatuurlijk schitterende oogen, zijn snelle bewegingen
en zijn keurige kleeding was in zon
derling gezelschap geraakt met die Chineezen
met staarten en rokken. Er kon moeilijk een
vreemder trio door Londen’s straten loopen.
Theydon was in diep gepeins verzonken, toen
zijn zuster eindelijk zei:
„’t Lijkt niets op jou, Frank, om zoo je toevlucht
in stilzwijgen te zoeken, ’t Spijt me, als
mijn geplaag je geërgerd heeft. Je moet niet
vergeten, dat jij alles van die geheimzinnige
zaak afweet, en ik maar héél weinig."
Haar vriendelijke stem deed hem uit zijn
gepeins ontwaken.
„Mijn- verbeelding had me te pakken, zus,"
zei hij zacht. „Het was niet aardig van me. Ik
denk, dat die twee Chineezen op de een of andere
manier in verband staan met het Gezantschap.
Die derde, dat kleine mannetje met
een blauw serge pak en strooien hoed, is Furneaux
van Scotland Yard, een wonder onder
de detectives, zoo’n soort opspoorder van
misdadigers als waarvan je leest in Gaboriau,
maar waar je nauwelijks van kunt aannemen,
dat ze in werkelijkheid bestaan."
Van dat oogenblik af piltte hij zich uit om
haar alles, wat er de laatste drie dagen gebeurd
was, te vertellen. Hij merkte, dat er
een siddering door al haar leden ging, toen
hij sprak over ’t ivoren doodskopje, dat tusschen
Edith Lester’s ondergoed gevonden was,
en zooals er ook een als een afgrijselijk
symbool aan Forbes gestuurd was, en daarom
vertelde hij haar maar niet, wat hem den
vorigen avond bij zijn thuiskomst overkomen
was.
Furneaux had hem dien morgen om het
stukje ivoor gevraagd, en had terloops de
andere uit zijn zak tevoorschijn gehaald. Hij
had niet gezegd, waarom hij zoo op die tropeeën
was, maar scheen er erg veel gewicht
aan te hechten. Terwijl hij een levendig gesprek
met zijn zuster gaande hield, trachtte
Theydon te ontdekken, wat het motief van
den detective om die akelige dingen overal met
zich mee te sleepen, zou kunnen zijn. Hoe hij
er ook over nadacht, hij kon er geen verklaring
voor vinden, maar hij was niet zoo dom om
te denken, dat het maar een inval van den
detective was geweest. Die mannen van Scotland
Yard hadden een gegronde reden voor
alles wat ze deden. Zelfs dat bezoek aan Smith’s Hotel
en toen Furneaux’ meerijden in dien grijzen automobiel
had iets te beteekenen in den strijd tegen Wong Li
Fu. Daar was hij van overtuigd.
In Fortescue Square no: n waren er geen uiterlijke
kenteekenen van de groote opwinding die er
heerschte, behalve een politieagent op eiken hoek
van de huizenrij, waarvan ’t huis van mijnheer Forbes
zoowat in ’t midden lag. Theydon had verwacht een
verbrijzeld raam te zien in den salon op de eerste verdieping,
waar mevrouw Forbes vermoedelijk gestaan
had, toen het schot gelost werd, maar iedere ruit in
de drie groote ramen was gaaf, en de vensters waren
gesloten. Toen schoot ’t hem te binnen, dat met zulk
prachtig weer het raam zeker open was geweest.
Twee ramen op de tweede verdieping en het raam van
het spreekkamertje naast de huisdeur waren een klein
eindje opengeschoven, maar.de gordijnen waren dicht
gedaan, zoodat iemand, die er achter op den uitkijk
mocht staan, niet gezien kon worden. Er stonden
werkelijk gewapende detectives achter verborgen,
en ze haddefi bevel gekregen, zonder vooraf te waarschuwen
op iederen Chinees, wiens gedrag verdacht
was, te schieten, terwijl er drie mannen in de hall
gereed stonden om het plein op te snellen en onder
dergelijke omstandigheden iemand te arresteeren.
In die deftige buurt kwamen op dat uur allerlei
soorten automobielen voorbij rijden. Pal naast ’t
huis stond een keurige équipage met twee paarden
klaar van een oude dame, die een zitje in het Park
ging maken. 7'ot nu toe had geen van de andere be
|