|
PANORAMA
oom heeft de dwaasheid gehad, dien vervelenden Jansen
te vragen een week bij ons door te brengen.”
„Maar, tante,” antwoordde het meisje, „hoe weet u, dat
hij vervelend is, u heeft hem doch nog nooit ontmoet?”
„Ik weet het, want de vrienden van mijn man zijn allemaal
vervelend. Het lijkt wel of hij voor zijn gasten steeds
de domste, onaangenaamste lui uitzoekt. En wat dien
Jansen betreft, ik heb een paar van zijn boeken gelezen,
iets vervelender kun je je niet voorstellen.”
„Is hij jong of oud?” vroeg het meisje.
„Ik weet het niet. Hij is ongetrouwd heb ik gehoord.
Welk meisje zou ook zoo’n mallen kerel,
zoo’n sul willen trouwen.”
„Wie weet of ik hem nog niet trouw !” zei het
meisje lachende. „Ik vind zoo iemand, die dwaze
boeken schrijft, wel interessant. Wat krijg ik van u,
tantelief, als ik u van dien man verlos en hem inpalm,
terwijl hij in Bennekom is?”
„Ik zou je erg dankbaar zijn, als het niet zoo
dwaas was,” artwoordde tante. „Hij had niet ongelegener
kunnen komenx net in den schoonmaaktijd.
Nu moet ik met schoonmaken wachten tot die Jansen
weg is en de hemel weet, wanneer hij weer
heengaat. Apropos, hij is bepaald in dezen trein,
want hij zou vanmorgen komen.”
Aangename gewaarwording: ik zat in dezelfde
coupé met Willemsen’s vrouw en nicht en de eerste
beschouwde mijn komst ais een van de onaangenaamste
episodes uit haar leven. Wat zou ze wel zeggen,
als ze thuis gekomen bemerkte, dat de „doofstomme”
man die vervelende Jansen was en dat.
deze al haar lieflijkheden had gehoord ?
Natuurlijk was het nu uitgesloten dat ik haar huis
betreden zou, of dat ik mijn incognito zou opgeven.
Ik besloot in het station Ede te wachten tot een
volgenden trein mij terugvoerde en niet met de
stoomtram naar Bennekom te gaan. Ik zou van uit Ede
aan Willemsen telegrafeeren, door dringende zaken teruggeroepen
te zijn en het genoegen van een kennismaking met
zijn vrouw tot gelegener tijd te moeten uitstellen.
De beide dames praatten onderwijl voort en schenen de
tegenwoordigheid van
den ongelukkigen medereiziger
geheel vergeten
te zijn. Opeens stond
mevrouw Willemsen op
om /haar nicht door het
portierraam waar ik zat
iets aan te wijzen; een
slingering van den trein
deed haar bijna voorover
op mijn schoot
vallen.
„Wat schrikte die arme
man van u, tante,”
zei het meisje, toen haar
tante haar plaats weer
hernomen had. „Hij
dacht bepaald dat u op
zijn knieën wilde gaan
zitten.”
„Hij schijnt mij een
stumperd,” zei de tante,
„en toch bevalt mij
zijn blik niet. Sommige
doofstommen zijn niette
vertrouwen. En vind je
hem niet leelijk 1”
„Neen,” antwoordde
de nicht, „ik vind hem
een knappen jongen.
Jammer, dat hij doofstom
is.”
„En ik zeg je : zijn oogen bevallen mij niet. Ik vind het
net iemand, die in staat is je valies en je paraplu mee te
nemen en dan te zeggen, dat het een vergissing was.”
De toestand werd hoe langer hoe onverkwikkelijker.
Ik wist alreeds, dat mevrouw Willemsen den persoon Jansen,
dien zij nooit gezien had, voor een vervelenden kerel hield,
maar nu verdacht zij den Jansen, dien zij
wel gezien had, een treindief te zijn. Gelukkig
waren we dichtbij station Ede en zou
ik weldra mijn onbewuste kwelgeesten voor
het laatst zien.
Juist op dat oogenblik begon de oudste dame
zenuw’achtig en haastig te zoeken naar
haar portemonnaie, waarin blijkbaar haar
spoorkaartje zat. Zij zocht in haar taschje, in
de zakken van rok en mantel, om eindelijk
met ontsteld gelaat haar nicht aan te zien en
te zeggen, dat zij haar portemonnaie kwijt
was.
„Er zit, behalve mijn spoorkaartje ongeveer
vijf en twintig gulden in,” zei ze. „Ik
weet zeker dat ik ze in mijn mantelzak had,
toen ik hier in de coupé kwam.”
„Misschien zit ze in uw valies of hebt u
ze tüsschen uw blouse gestoken,” opperde
haar nichtje.
Mevrouw Willemsen schudde ontkennend
het hoofd, maar niettemin zocht ze alle
plaatsen af waar maar met eenige mogelijkheid
een vrouwelijke beurs zich kon verschuilen,
doch zonder het minste resultaat.
„Ze is weg 1” zei ze eindelijk. „Ik ben er zeker
van dat die verdachte kerel in dien hoek
daar mijn portemonnaie gerold heeft, toen ik
Panorama van het noodwoningen-dorp aan den overkant van het Y.
daar aan zijn coupé-raam stond.” — „Hoe zou hij dat hebben
kunnen doen,” zei nu het meisje. „Ik heb al dien tijd naar
hem gekeken en hij heeft zijn oogen en zijn handen geen
oogenblik van zijn krant -gehad!”
„Maar, mijn lieve kind, denk je nu, dat je in staat bent,
de bewegingen van een volleerden zakkenroller te kunnen
volgen ? Die man heeft pijn portemonnaie, ik ben er zeker
van ; en ik zal het aangeven zoo gauw we aan Ede zijn.”
EEN DORP VAN NOODWONINGEN.
Aan den overkant van het Y (Amsterdam) is een klein dorp van noodwoningen
verrezen, die aldaar gebouwd zijn om tegemoet te komen in den
woningnood, die steeds dreigender begint te worden. Onze foto geeft een
kijkje in dit dorpje.
Het was duidelijk dat ik moest trachten de coupé te verlaten,
voordat de trein stilstond en de dame gelegenheid
had de hulp van een veldwachter in te roepen. De trein
reed al langzamer en daarom zocht ik snel mijn reisbenoodigdheden
bij elkaar om zoo gauw mogelijk te ontsnappen.
„Neen, man, dat zal niet gaan,” zei de militante dame
en zij nam bezit van de coupédeur door met de helft van haai
imposante lichaam uit het raampje te gaan hangen.
Ik zag dat het spel verloren was. Ik kon haar niet zondei
geweld passeere^ en zij zou mij niet vrijwillig doorlaten,
dan nadat er eén veldwachter verschenen was. Ik bleef dus
De Erica-straat in hef vriendelijke noodwoningen-dorpje.
zitten met de kalmte der wanhoop en wachtte de komst
af van den beschermer der wet, die mevrouw reeds met stem
en gebaar tot zich riep.
„Deze man heeft mijn portemonnaie gestolen,” zei ze,
zoodra de veldwachter aan hét portier verscheen. „Fouil
leer hem en je zult mijn eigendom in zijn bezit vinden. Het
is gemerkt A. W. en er zitten twee bankbiljetten van tien
gulden, vier gulden'en wat los geld, benevens mijn spoorkaartje
in.”
„Wat hebt u hierop te zeggen?” vroeg de man
der wet, klaarblijkelijk reeds overtuigd van mijn
schuld.
„Eenvoudig, dat het een leugen is,” antwoordde
ik. „ïk weet niets van deze dame haar portemonnaie
en ik kan bewijzen dat ik een respectabel
persoon ben !”
„Groote goedheid,” riep mijn plaaggeest uit.
„Wat! de kerel is niet doof en stom! Veldwachter,
hij beweerde doofstom te zijn ! Dat bewijst genoeg
welk een booswicht hij is !”
„U zult mij moeten volgen,” zei de veldwachter.
„Ik raad u rustig met mij mee te gaan. U ook,
mevrouw, moet mee gaan, om getuigenis af te
leggen.” •
Ik stond op om den man te volgen, toen mijn
voet tegen iets hards stootte, ik bukte en raapte
het op : het was mevrouw’s portemonnaie.
„Is dat uw verloren eigendom, mpvrouw?” vroeg
ik en hield het haar voor. ,,U moet het verloren
hebben, toen u daar straks uit mijn raampje
keek !”
„Kom, geen praatjes !” zei de veldwachter. „Je
hebt het natuurlijk laten vallen. We kennen die
smoesjes wel. Ga mee en probeer geen kunsten uit
te halen !” ,
„Wacht een oogenblik!” zei nu de jonge dame.
„Tante, ik weet dat u het heeft laten vallen. Ik herinner
mij nu, dat u ze in uw hand had, toen u naar het raampje
ging. En het was in uw linkerhand, deze heer kan ze dus
onmogelijk hebben aangeraakt!”
„Is u daar zeker van, juffrouw?” vroeg de veldwachter.
„Heel zeker! Dezen
heer treft niet de minste
blaam. U moogt hem
niet arresteeren. Tante,
erken dat het een vergissing
is. Denk er aan,
hoe vreeselijk het is,
iemand te beschuldigen,
die onschuldig is.”
Mevrouw Willemsen
opende haar portemonnaie,
zag dat er niets
uit ontvreemd was en
zei aarzelend :
„Ik vrees dat ik mij
vergist heb ; hoewel ik
het toch vreemd vind..”
„Heelgoed, mevrouw!
U trekt dus uw aanklacht
in?”
„Natuurlijk !” zei nu
het meisje haastig. „Het
spijt ons, dat we u hebben
lastig gevallen.”
Toen, zich tot mij wendende,
ging zij voort:
,,We vragen u wel excuus
voor den last dien
wij u veroorzaakt hebben.”
Ik vond het woord
„last” niet den juisten
term voor al de onaangenaamheden die ik gedurende de
laatste uren had ondervonden ; ik was echter zoo blij
met deze ontknooping en zoo verheugd over de hulp van
deze beminnenswaardige jonge dame, dat ik haar antwoordde
:
„O, het was in ’t geheel geen last, integendeel! Tot uw
dienst!” En op dit oogenblik fneende ik
het werkelijk.
’ „Waarom zei hij dat hij doofstom was?”
zei de nog steeds onverzoervlijke mevrouw
Willemsen. „Dat zou ik wel eens willen
weten !”
„Ik zou hem willen aan raden dergelijke
grappen niet meer uit te halen,” hernam nu
de man der wet. „Laat mij u waarschuwen,
mijnheer, niet meer onder valsche voorwendsels
te reizen, anders zult u daar onaangenaamheden
van ondervinden. In allen
geval moet u mij uw naam en adres opgeven,
voor het geval aan deze zaak alsnog gevolg
gegeven wordt.”
Ik gaf hem, zoodra de dames mij verlaten
hadden het gevraagde plus een handvol sigaren,
met het verzoek mijn naam niet aan
mevrouw Willemsen mee te deelen.
Nu verliet ik eveneens de coupé en stak
haastig het perron over om mij in de wachtkamer
te verbergen, tot een volgende trein mij
weer terug zou voeren. Gelukkig was Willemsen
niet op het perron, het zou mij anders
moeite gekost hebben hem te overtuigen dat
ik door dringende zaken genoodzaakt was terug
te keeren. En met hem meegaan en zijn
(Zie vervolg op pag. 10}
|