|
Mollie was op ’t punt in tranen uit te barsten. Haar
broer besloot dadelijk om de zaken minder erg te
doen lijken dan ze waren, want anders zou ze nog
meer over hem tobben.
„Hoor eens,” zei hij, haar onderzoekenden blik
zonder aarzelen opvangend, „Juffrouw Beale heeft
bespottelijke ideeën in dat mooie, hoofdje van jou
doen opkomen. Apropos, is dat de laatste mode in
hoeden ? Hij staat je uitstekend.”
Mevrouw Paxton lachte even, hoewel haar bogen
verdacht glinsterden.
„Je kunt me heusch niet met een kluitje in ’t riet
sturen, Krank, dus probeer ’t maar niet,” zei ze. „Wat
heb jij met die ellendige zaak te maken. Waarom ben
je aldoor in de weer met detectives ? Waarom ben
je gisteren opeens hals over kop naar Eastbourne
gegaan ? Wanneer heb je mijnheer Forbes leeren
kennen? Heb je zijn dochter al eens ontmoet?”
Theydon kende wel zóóveel van ’t vrouwelijk karakter,
dat hij begreep dat hij veilig de laatste vraag
het eerst kon beantwoorden.
„Ja,” zei hij. „Ik heb Juffrouw Forbes nog al heel
veel gesproken den laatsten tijd. Heb jij haar wel eens
ontmoet?”
„Ze was verleden jaar op ’t concours hippique met
Lady de Winton. Ze ziet er vreeselijk aardig uit, en
zal zeker wel millioenen bezitten. Iemand zei, dat de
jonge de Wintoh gewoon doodelijk van haar was,
maar hij ziet er zóó vervelend en saai uit, dat ’t haast
niet in te denken is, dat die twee samen zullen trouwen.
Natuurlijk heeft hij wel een titel, maar toch is een
titel ook niet alle$.”
De jonge de Winton! Theydon had tot nog toe
niet eens geweten, dat er een huwbare afstammeling
van die adellijke familie bestond.
„Die vent heeft tenminste
de laatste dagen niets van zich
laten merken,” maar zijn stem
klonk niet zoo nonchalant als
de bedoeling geweest was, zoodat
Mevrouw Paxton snel opkeek.
„Misschien was ’t maar een
praatje,” zei ze. „Is ’t een aar-,
dig meisje om mee te praten ?
Ze leek me erg geanimeerd.”
„Geanimeerd” — ën dat in
gezelschap van dien onnoozelen
sukkel de Winton ! Theydon
dreef een bittere gedachte weg,
toen hij rustig antwoordde:
„’t Kan wel niet anders of
ze moet zeer intelligent zijn.
„Haar vader en moeder zijn
alleraardigste menschen. Ik
ben bij Mijnheer Forbes ge
ïntroduceerd omdat ik voor een
tijdschrift een artikel moet
schrijven over zijn belangstelling
in de luchtvaart. Zoo zie
je al weer, dat kleine oorzaken
groote gevolgen kunnen hebben.
Mijnheer Forbes en ik moeten
zooveel samen afpraten in de
volgende twee dagen, dat ik
bij hem ga logeeren. Ik kwam
thuis om mijn valies te pakken.
Als je nu even stil bent en luistert
terwijl ik telefoneer, zal
je er alles van hooren.”
Hij had de woorden nog niet
uitgesproken of hij had ze wel weer, terug willen nemen.
Het zou niet gemakkelijk zijn om over Furneaux’
plannen met iemand in Fortescue Square te
spreken, zonder dat zijn zuster achter ’t geheim
kwam, dat hij daar ging logeeren voor zijn eigen
veiligheid.
Maar in mevrouw Paxton’s oogen was een blik
van nieuwe belangstelling gekomen.
„Ik had er geen idee van, dat je zoo intiem met de
familie was,” riep zij uit. „Zeg me niet, Frank, dat
je zóó hoog gaat vliegen, dat je erover denkt met
dochters van millionnairs te trouwen.”
„Nu scheld je me uit voor een Mormoon,” grinnikte
Theydon.
„Je weet wel, wat ik bedoel. Dat meisje Forbes —
apropos, hoe heet ze van haar voornaam?”
„Laat me eens bedenken. Ik geloof, dat ik hem wel
gehoord heb. Doris, of is ’t Phyllis ? O, neen, nu herinner
ik ’t me — Evelijn.”
„O, als je dat nog niet eens precies weet, zal ik er
wel in moeten berusten een ouwen jongeheer tot broer
te krijgen.”
Hij schudde ’t hoofd tegen haar,
„Och, jullie vrouwen,” zei hij. „Ik heb jou altijd
voor verstandig gehouden, Mollie ! Hoe zou ik er in
vredesnaam maar aan kunnen denken om met de
eenige dochter van een man met de positie van Forbes
te trouwen ?”
„Dat hangt er maar van af,” was het onlogische
maar verpletterende antwoord. „Er zijn massa’s
dochters van millionnairs, die ik niet goed genoeg
voor mijn broer vind. En, laat me je dit vertellen :
de familie gaat vooruit. Iemand heeft me laatst
verteld, dat George ’t volgend jaar in den adelstand
zal worden verheven.” Het was geen nieuws voor
Theydon, te hooren, dat zijn zwager hoog aangeschreven
stond bij de Regeering, want Paxton was
benoemd in twee Koninklijke commissies in verband
met de mijnen, maar hij deed erg verbaasd en ongeloovig,
om daardoor aan haar vragen te ontkomen.
„Lieve Hemel!” grijnsde hij.
Hij vergiste zich leelijk. Zijn zuster keek hem verwonderd
aan.
„Je bent vandaag je zelf niet, Frank,” zei ze weifelend.
„Je speelt comedie. Voor wie zijn genoegen ?
Zeker niet voor ’t mijne.”
„Als de aanstaande barones mij excuseeren wil,
ga ik nu even telefoneeren,” weerlegde hij.
Alles, zelfs een verward gesprek met iemand van
de familie Forbes, was beter dan de onderzoekende
blik van die heldere bruine oogen. Hij liet de deur
open, zoodat zijn zuster kon hooren wat hij zei, en
belde Fortescue Square no. n op.
De huisknecht kwam aan de telefoon.
„Ben jij daar, Tomlinson ?” zei Theydon. „Wil je
aan mijnheer Forbes vragen,* of ’t goed is, dat ik tegen
de thee kom ? Als ’t beter schikt, dat ik later kom,
heb ik een massa te doen, en kan die paar uur gemakkelijk
met iets anders zoekbrengen.”
„Ik weet heusch niet, wat ik zeggen moet, mijnheer,”
was ’t verbazingwekkend antwoord. „Er is op mevrouw
Forbes geschoten . . . .”
„Goede God!”
„Ja, mijnheer. Zij keek alleen maar uit het raam
van den salon, toen er plotseling iemand op haar
schoot vanuit een voorbijgaanden auto.”
„Ze is toch niet dood?”
„Neen mijnheer, zóó erg is ’t nog niet. De kogel
heeft haar linkerschouder geraakt. Een paar centimeters
lager, en hij zou haar hart doorboord hebben.
13
DE STALEN HELMEN IN ONS LEGER.
Een onzer fotografen zendt ons bovenstaande foto van een afdeeling infanterie, die uitrukt met de pas in ons leger ingevoerde stalen
helmen. Wij vonden deze foto interessant genoeg om ze onzen lezers voor te leggen, doch wij herinneren er aan, dat wij reeds in het
nummer van 26 Juli 1916 het eerst deze helmen afbeeldden, en dat onze militaire medewerker daarbij een interessant artikel schreef
over het practische nut dezer hoofdbedekking. Het model is nu eenigszins veranderd.
De dokters zijn nu juist bij haar. Ik .............”
Er was een onderbreking op de lijn, en de stem van
den huisknecht hield op. Theydon, wien het nu niets
meer kon schelen, wat zijn zuster er wel van kon denken,
wilde juist gaan razen tegen de telefoon-juffrouw,
omdat zij de aansluiting afgebroken had. Hij had
willen zeggen, dat hij er niet over dacht onder zulke
vreeselijke omstandigheden zijn aanwezigheid op te
dringen, toen hem plotseling ee^n'kalme, bijna scherpe
vraag bereikte.
„Jij daar, Theydon.”
„Ja,” zei hij. Het was Forbes.
„Ik liep juist door de gang, en dacht wel dat jij
het was. Kom zoo gauw je maar kunt. Je bent hartelijk
welkom. Als we belegerd worden, heb ik iemand
noodig, die niet bang is om te schieten. De politieagenten
zijn te voorzichtig. Zij zagepdeneen of anderen
vervloekten Mongool uit het raampje van een dichten
wagen kijken, en hadden hem of dood kunnen schieten,
of een kogel zoo dicht bij hem kunnen doen neerkomen,
dat hij zijn doel gemist zou hebben. Mijn
vrouw is nu slechts door de Voorzienigheid aan den
dood ontkomen. Zij boog even naar voren, juist op
’t oogenblik dat de aanvaller schoot, en de kogel heeft
haar alleen maar aan haar schouder gewond. Hierna
zal ik mezelf en mijn familie wel verdedigen, maar
ik heb minstens nog één man noodig, dien ik kan vertrouwen.
Wil je komen ?”
„Ik zal over twintig minuten bij U zijn.”
Hij hoorde, hoe de haak weer op zijn plaats werd
gelegd aan het andere einde van de lijn. Het scheen
hem toe of hij uit dit geluid kon afleiden, dat Forbes
een nieuw besluit had genomen. Hij was tot den aanval
gereed, en wat de rechtbank ook later van hem zeggen
mocht, hij zou alles wagen om zijn geliefde vrouw
en dochter te beschermen.
Hierna aarzelde Theydon niet langer.
„Bates,” riep hij uit. „Stop alles, wat ik noodig heb
voor een paar dagen, die ik bij mijnheer Forbes ga
logeeren, in een tasch. Als ik weg ben, moet je je
eigen koffer pakken en een week vacantie nemen.
Ga overal naar toe, waar je wilt, maar buiten Londen
en dadelijk. Zend me je adres naar ’t huis van mijnheer
Forbes, en ik zal je wel laten weten wanneer ik je weer
noodig heb.”
„Als ’t op vechten aankomt met die kerels........ ”
Bates was van plan een oorlogsverklaring te doen,
maar zijn heer viel hem in de rede.
„Ik wou, dat je mijn bevelen stipt opvolgde,”
zei hij. Bates werd direct weer de goedgedresseerde
huisknecht.
„Ja, mijnheer,” zei hij. „Uw valies zal in tien minuten
klaar zijn. Een half uur daarna zullen mijn
vrouw en ik naar mijn neef in Hampshire vertrekken.”
Theydon keerde terug naar de zitkamer. Zijn zuster
zag wit van angst, maar hij kon zich nu niet langer
beheerschen.
„Mollie,” zei hij, zijn handen op haar schouders leggend,
„ik houd erg veel van je, maar er is een vrouw
op de wereld, die mij nog dierbaarder is. Zij is in gevaar.
Als iemand dat van jou tegen je man zei, wat
zou hij dan doen ?”
Zij kuste hem met bevende lippen. „Hij zou net
doen wat jij nu doen gaat,” zei zij. „Maar kan je me
niet vertrouwen ? Ik kan je niet helpen, maar ik kan
voor je bidden.”
„Nu dan, zus, ik zal je alles eerlijk vertellen. Er is
een soort veete tusschen mijnheer Forbes en een partij
in China. Hij heeft de hervormers financieel gesteund,
en de volgelingen van de omvèrgeworpen dynastie
trachten nu hem met geweld te
dwingen hun een lijst te geven
van de voornaamste leiders van
de revolutie. Als hij toegeeft,
zullen er zoowat honderd op
den voorgrond tredende menschen
in China, menschen, die
alleen maar bedacht zijn op
de welvaart en den vooruitgang
van hun land, onmeedoogend
vermoord worden. Als hij blijft
weigeren, staat zijn eigen leven
en dat van zijn vrouw en
dochter op ’t spel. Die ellendelingen
hebben mevrouw Lester
vlak bij deze kamer vermoord.
Zij hebben haar man
zes maanden geleden vermoord.
Zij hebben gisteren getracht
Evelijn Forbes te ontvoeren,
en zijn er eenigen tijd in geslaagd
haar moeder weg te
voeren, met het plan haar, of
hen allebei, dood te martelen.
De Hemel sta mij bij — ik houd
van Evelijn Forbes en ik zou
mijn leven willen geven om
haar te verdedigen. Als er soms
iet£ met mij gebeurt, en zij
blijft gespaard, wil je haar dat
dan vertellen ?”
„We moeten niet aan den
dood denken, maar aan het leven,”
was hetmoedigeantwoord.
„Kan ik niet iets doen ? Zou
George kunnen helpen, als hij
hier was ?”
„Neen, Mollie. Misschien overdrijf ik de zaak, hoewel
alles wat er van de week is gebeurd, vreemd genoeg is.
Ik ga er zelfs bij mijnheer Forbes op aandringen, dat
de pers de feiten aan ’t licht moet brengen. Londen
zou opgeschrikt worden, en alle burgers zouden spoedig
de aanwezigheid van Chineezen of Japanneezen in
het West End kunnen rapporteeren. Er zouden enkele
onschuldige Oosterlingen onder moeten lijden, maar
de politie zou tenminste die vervloekte bende te pakken
kunnen krijgen, die deze laatste misdaad bedreven
heeft. Verbeeld je toch, dat zoo’n koelbloedige schurk
op een lieve vrouw als mevrouw Forbes heeft durven
schieten !”
„Maar de politie kan haar toch zeker wel beschermen
?”
„Dat is juist ’t gekke van de zaak, Je hebt natuurlijk
niet gehoord, wat mijnheer Forbes gefcegd
heeft.
„De gewapende detectives, die op wacht stonden
in zijn huis, hebben nota bene den Chinees gezien,
die geschoten heeft, terwijl hij uit ’t raampje van een
dichten auto leunde. Maar ze kunnen maar niet vuren
op iederen voorbijganger, die een- Aziatisch uiterlijk
heeft. Wat zij echter niet durven doen, zullen hij en
ik met genoegen beproeven. Bates!”
„Ja, mijnheer,” klonk het uit de slaapkamer.
„Als je toch twee tasschen pakt, stop dan dat pistool
en een doos patronen in de kleinste.”
„Ja, mijnheer.”
Mevrouw Paxton hield zich goed.
„Ik denk, dat je gelijk hebt, Frank,” zei ze rustig.
„Ik kan niet gelooven, dat een rechtbank in Engeland
iemand zou veroordeelen, omdat hij ’t leven van
zijn vrouw en dochter verdedigd heeft, of jou, omdat
je hem geholpen hebt.”
(Wordt vervolgd).
PANORAMA
|