Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3141 tot 3145 van 11897
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 i (Vervolg van pag. 6). Terwijl hij aan een der buffetten stond te drinken, begon het orkest een bezielde ragtime, en onbevangen en genoeglijk traden de paren naar de leege dansruimte middenin, en begonnen de min of meer rhythmische wandeling uit te voeren. Het was een even prettig-roezemoezig als eerlijk gezegd, bevreemdend schouwspel. Het was of er een parodie op de vaderlandsche en algemeene geschiedenis en op de meest verheven litteraire gewrochten vertoond werd. Een middeleeuwsch ridder hield een Zeeuwsche boerin aan het harnas geklemd of het zoo hoorde ; Frans I had Gretchen om de taille gevat; Mefisto voerde een pikzwarte boschnegerin mede; een kanjer van een Sultan hield een zedige burgerwees omstrengeld, — kort en goed, de geschiedenis werd al spelend hier uit hare voegen gerukt, grenzen van ruimte en van tijd werden aan de laarzen gelapt, de eeuwen, volken, zeden en kleederdrachten waren in dit prettig uur, alsof het maar zoo niks was, door elkaar gesmeten. En het was een vermakeiijk schouwspel v*an je wèlste. Dit vond Prosper ook, toen hij na zijn glas punch zich weer tusschen de menschen bewoog. Hij had zich zóó bepraat, uithet glaasje punch moed te putten, dat hij het werkelijk geloofde. Brutaal mengde hij zich in het gesprek tusschen een garde van Napoleon, een schoorsteenveger, een toreador, een suiker-bakker en een statige Perzische vorstin. Zijn drang tot spreken hield echter heel geen verband met den inhoud van zijn woorden. Hij had bitter weinig conversatie, maar ook dat was geoorloofd op een bijeenkomst» als deze. — „Ik zal u dadelijk aansluiten, dames en heeren,” zei hij, instinctmatig de spreekstof aan zijn beroep ontleenend, „Wat heb jij voor pijn ?” vroeg de suikerbakker hoonend. „Het gevraagde nummer is bezet,” vervolgde Prosper. „Hou u uw kop,” masker, beet lachend de garde hem toe. En de vorstin, terwijl ze als een ooievaar op èèn been ging staan, voegde er gichélend bij : „Ja, houd uw kop; of eet u uw kop anders op ; dan kan u buikspreken.” De toreador sloeg, jandorie, de heidenhand aan de navaja, en nam een moorddadige houding aan, en quasi gekkend, maar eigenlijk toch wel een beetje uit het lood door de conversatie met zooveel menschen tegelijk, vluchtte Prosper naar stiller oorden. Een Tyrolienne die in een eenigszins bedeesde houding wat achteraf naar het dansen stond te kijken, koos Prosper nu tot zijn prooi. En gelijk de valk op de duive, zoo tuimelde hij op haar aan. „Wat staat u alleen ?” vleide hij op zijn manier, „het is pleizieriger met zijn tweeën, lijkt me. Waarom danst u niet ?” „Omdat ik alleen ben,” antwoordde de Tyrolienne in zuiver Nederlandsch. Dit liet onze vriend zich geen tweemaal zeggen. „Samen zijn wij met ons tweeën,” opperde hij snedig. De Tyrolienne lachte. Prosper vond het een lieven lach. Het schoot hem een wijle in de beenen. „Mag ik u mijn arm aanbieden ?” vroeg hij hoffelijk. En de Tyrolienne nam lachend zijn arm. Zegevierend stapte Prosper met haar voort. Maar dat was ook alles wat men op dat oogenblik van hem verlangen kon. Hij kikte niet. Te ontroerd als hij was om een woord uit te brengen, laat staan een verstandig woord ook nog. De muziek zette een stepje in, onverstoorbaar wandelde Prosper verder. En eindelijk, schuchter, de stem der Tyrolienne: „Zullen we dansen ?” Hij hikte. Een rukje aan zijn arm. En de stem weer : „Zullen we dansen ?” Hij slikte. Weer een rukje, wat harder nu. En de lieve stem: „slaapt u ?” En Prosper, die allengs zijn moed verzameld had : „Wat blieft u ?” „Of we nu gaan dansen ?’* „Wat ?” „Dansen.” „Dansen. Hoe komt u daarbij?” mompelde hij verward. En de lieve lach klonk luider nu op. Prosper had den uiterst soberen steppas afgekeken. „Heel graag,” zei hij dan eensklaps, en hij omvatte het fluweelen keurslijf der Tyrolienne. Het viel niet mee, dat dansen. Doodsch en stijf en vreesachtig schoof hij voort, maar hij was en bleef uit de maat, was er trouwens geen oogenblik in geweest. „U kunt het niet, geloof ik,” lachte de stem. „Neen, eigenlijk niet,” antwoordde Prosper, „maar wat geeft DRENTSCH HEIDELANDSCHAP. Hierboven bieden wij onzen lezers ’n bijzonder-geslaagde foto aan van een der Drentsche heidelandschappen, die thans door Uen brand geheel in een woestenij zijn herschapen. Zooals men waarschijnlijk zal weten, vermindert het houden van schapen den laatsten tijd in Drente aanzienlijk. Dientengevolge is de grond zooveel droger en het gevaar voor brand zooveel grooter geworden. DE ZIGEUNERS IN ONS LAND. Er vertoeven in Nederland talrijke zigeuners, die door den oorlogstoestand niet ons land kunnen verlaten. Ze trekken nu rusteloos van de eene provincie naar de andere, van de eene stad naar de andere, den kost verdienend — vaak ook niet-verdienend — met stoelenmatten, ketellappen, kaartleggen enz. Thans heeft een dier benden een kamp opgeslagen in de omgeving van Leiden, waar een onzer medewerkers hen wist te bewegen, voor hem te poseeren. DE ZIGEUNERS IN ONS LAND. De jonge schoonen, meer ijdel dan hun mannelijke en oudere rasgenooten, waren minder afkeerig om op het plaatje te komen. dat? Laat ons wat wandelen.” — Zij wandelden, en wandelden. Bij step en wals, bij roulirouli en fox-trot, bij boston en valeta,.. . zij wandelden. Even wandelden zij niet; dat was toen zij aan het buffet een glas warme punch dronken. Maar ènders. . . . Prosper was gelukkig, door en door gelukkig. Hij had al den tegenslag van zijn heele leven vergeten, en zijn menschenschuwheid en zijn neus en. . . . alles. Ze spraken over allerlei, en lachten, en Prosper was in den zevenden hemel Zoo had zijn voor het eerst van zijn leven dezen avond ontplooide energie zoowaar succes gehad. Zoo zie je, je moest maar durven. Hij stelde zich voor hoe zij er wel zou uitzien, en gelijk een dorstig hert naar de waterbron, zoo verlangde hij naar het dé­ masqué. Eindelijk brak het beslissend oogenblik aan. De dansers en danseressen deden hun maskers af. Met bevende hand nam hij haar masker, en lichtte het op. Zijn ziel jubelde bij den aanblik van een frisch, knap meisjesgezicht; heldere oogen, blozende wangen, lief mondje, en zoo; — het pleizierige goede soort, U weet wel waar veel vraag naar is. „Nu u,” zei lachend het meisje, en wilde zijn masker aanvatten. Maar ineens bedacht hij dat dit niet ging: dat de kans op een échec zeer groot was, wanneer hij daar ineens met een naakt gezicht voor haar staan zou ; dat zij hem wellicht met eén woord, eén gebaar van teleurstelling, schrik, afschuw misschien uit zijn zevenden hemel omlaag in de oude ellende stooten zou. „Ik houd het liever op,” stamelde hij „Dat mag niet,” lachte zij, en vóór hij erop verdacht was, schoof zij 'zijn masker af. En.. ., en. .. . daar was zijn gezicht moedernaakt, en akelig verschrikt eensklaps keek het aardige meisje naar dat gezicht. Maar ze zweeg. En zijn wankelende ziel hoopte. . .. hoopte. Dan kwam een grapjas voorbij, bleef staan, en gilde luidnaar den aarzelenden Prosper: „Hei, heidaar, démasqué, kerel. Doe je neus af.” Het effect was walglijk, allen gilden, kakelden van het lachen, en het luidst van allen wel het aardige meiske. En Prosper voelde den grond onder zijn voeten wegzakken. Hij waggelde als een kegel, die slecht getroffen is. Keek om zióh heen. Zocht. Hoestte. Bloosde. Beefde. Zijn oogen puilden angstig uit. Hij was radeloos. Dan ineens, in een .woeste vlaag van schaamte greep hij het masker, drukte het voor zijn gehoonden neus, en vluchtte de zaal uit onder het smadelijk gegier van het gezelschap, naar buiten, in den kouden, wreeden nacht van menschensehuwheid en celibaat. Nu voor goed. Gulden Woorden. De rijpe kennis hoort, De onrijpe neemt het woord. Schiller. Menigmaal bepaalt de vooringenomenheid van ons hart de richting van ons oordeelen, want het juiste oordeel verliezen wij gemakkelijk vanwege onze eigenliefde, Thomas a Kempis. hebt Indien gij eens wist, dat ge vanavond zoudt sterven of ook eenvoudig, dat ge voor altijd heenging!, zoudt ge dan voor ’t laatst menschen en dingen juist zóó zien, als tot nu toe ? en zoudt ge niet liefhebben zooals ge nog nooit liefgehad ? M. Maeterlinck. De duivel is een egoïst En doet niet licht pro Deo Wat voor een ander nuttig is. G o e t h e. Ach, waren alle menschen wijs En wilden daerbij wel I De Aerd’ waer haer een Paradijs! Nu isse meest een Hel. Dirk Rafaelsz. Camphuysen. Eet dat gaer is, Drinckt dat klaer is, Spreeckt. dat waer is, Schout dat zwaer is, Trout dat paer is, Scheert daer hayr is. C a t s. Een genoegen te verwachten is ook een genoegen. Lessvn g.
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
11
Tekst
I I HANUKAMA DE WEDRENNEN TE GRUNEWALD Donderdag 17 Mei hebben de openingsrennen op Grunewald, nabij Berlijn, plaats gehad. Er was zeer veel belangstelling voor deze eerste rennen van het seizoen, hetgeen onze linker foto, die van de tribune af werd genomen, doet zien; de rechter foto geeft een drietal mannequins, die de nieuwe voorjaarstoiletten op de renbaan demonstreerden. op deze stad worden nog steeds GRAAF TISZA, de Hongaarsche minister-president, die, niet meer tegen de oppositie opgewassen, zijn ontslag ais zoodanig heeft genomen. ST. QUENTIN. Engelsohe eerste linie. De aanvallen voortgezet. DE STADSBIBLIOTHEEK TE ZÖRICH. Het nieuwe gebouw van de Stadsbibliotheek. dat onlangs gereedgekomen is. Gezicht op St. Quentin vanuit de DE VERWOESTING VAN ATRECHT. Hierboven reproduceeren wij een tweetal foto’s van de ruïnes van het stadhuis te Atrecht, die in hun sprekende stilzwijgendheid een scherper aanklacht tegen onze twintigste-eeuwsche beschaving zijn, dan de felste afkeuringen, de meest-spontane kreten van verontwaardiging. De overblijfselen van een kasteel te Caulincourt (Westelijk front),
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
12
Tekst
IN M IVf /A No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY r s 1' i!Ï (17) HOOFDSTUK XIII. (Vervolg). oe wist u dat?” en Furneaux keerde zich onmiddellijk tot den Amerikaan. ,,Door de grijze stof in mijn hersenpan te gebruiken,” was ’t antwoord. „Wong Li Fu heeft nooit van een Chinees geleerd, hoe hij twee flinke kerels zooals Theydon en uw collega tegen den grond moest gooien. Maar ik wist ’t niet zeker, vóór ik het ivoren doodskop)e gezien had. Toen wist ik genoeg.” „Ik ben
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
13
Tekst
Mollie was op ’t punt in tranen uit te barsten. Haar broer besloot dadelijk om de zaken minder erg te doen lijken dan ze waren, want anders zou ze nog meer over hem tobben. „Hoor eens,” zei hij, haar onderzoekenden blik zonder aarzelen opvangend, „Juffrouw Beale heeft bespottelijke ideeën in dat mooie, hoofdje van jou doen opkomen. Apropos, is dat de laatste mode in hoeden ? Hij staat je uitstekend.” Mevrouw Paxton lachte even, hoewel haar bogen verdacht glinsterden. „Je kunt me heusch niet met een kluitje in ’t riet sturen, Krank, dus probeer ’t maar niet,” zei ze. „Wat heb jij met die ellendige zaak te maken. Waarom ben je aldoor in de weer met detectives ? Waarom ben je gisteren opeens hals over kop naar Eastbourne gegaan ? Wanneer heb je mijnheer Forbes leeren kennen? Heb je zijn dochter al eens ontmoet?” Theydon kende wel zóóveel van ’t vrouwelijk karakter, dat hij begreep dat hij veilig de laatste vraag het eerst kon beantwoorden. „Ja,” zei hij. „Ik heb Juffrouw Forbes nog al heel veel gesproken den laatsten tijd. Heb jij haar wel eens ontmoet?” „Ze was verleden jaar op ’t concours hippique met Lady de Winton. Ze ziet er vreeselijk aardig uit, en zal zeker wel millioenen bezitten. Iemand zei, dat de jonge de Wintoh gewoon doodelijk van haar was, maar hij ziet er zóó vervelend en saai uit, dat ’t haast niet in te denken is, dat die twee samen zullen trouwen. Natuurlijk heeft hij wel een titel, maar toch is een titel ook niet alle$.” De jonge de Winton! Theydon had tot nog toe niet eens geweten, dat er een huwbare afstammeling van die adellijke familie bestond. „Die vent heeft tenminste de laatste dagen niets van zich laten merken,” maar zijn stem klonk niet zoo nonchalant als de bedoeling geweest was, zoodat Mevrouw Paxton snel opkeek. „Misschien was ’t maar een praatje,” zei ze. „Is ’t een aar-, dig meisje om mee te praten ? Ze leek me erg geanimeerd.” „Geanimeerd” — ën dat in gezelschap van dien onnoozelen sukkel de Winton ! Theydon dreef een bittere gedachte weg, toen hij rustig antwoordde: „’t Kan wel niet anders of ze moet zeer intelligent zijn. „Haar vader en moeder zijn alleraardigste menschen. Ik ben bij Mijnheer Forbes ge­ ïntroduceerd omdat ik voor een tijdschrift een artikel moet schrijven over zijn belangstelling in de luchtvaart. Zoo zie je al weer, dat kleine oorzaken groote gevolgen kunnen hebben. Mijnheer Forbes en ik moeten zooveel samen afpraten in de volgende twee dagen, dat ik bij hem ga logeeren. Ik kwam thuis om mijn valies te pakken. Als je nu even stil bent en luistert terwijl ik telefoneer, zal je er alles van hooren.” Hij had de woorden nog niet uitgesproken of hij had ze wel weer, terug willen nemen. Het zou niet gemakkelijk zijn om over Furneaux’ plannen met iemand in Fortescue Square te spreken, zonder dat zijn zuster achter ’t geheim kwam, dat hij daar ging logeeren voor zijn eigen veiligheid. Maar in mevrouw Paxton’s oogen was een blik van nieuwe belangstelling gekomen. „Ik had er geen idee van, dat je zoo intiem met de familie was,” riep zij uit. „Zeg me niet, Frank, dat je zóó hoog gaat vliegen, dat je erover denkt met dochters van millionnairs te trouwen.” „Nu scheld je me uit voor een Mormoon,” grinnikte Theydon. „Je weet wel, wat ik bedoel. Dat meisje Forbes — apropos, hoe heet ze van haar voornaam?” „Laat me eens bedenken. Ik geloof, dat ik hem wel gehoord heb. Doris, of is ’t Phyllis ? O, neen, nu herinner ik ’t me — Evelijn.” „O, als je dat nog niet eens precies weet, zal ik er wel in moeten berusten een ouwen jongeheer tot broer te krijgen.” Hij schudde ’t hoofd tegen haar, „Och, jullie vrouwen,” zei hij. „Ik heb jou altijd voor verstandig gehouden, Mollie ! Hoe zou ik er in vredesnaam maar aan kunnen denken om met de eenige dochter van een man met de positie van Forbes te trouwen ?” „Dat hangt er maar van af,” was het onlogische maar verpletterende antwoord. „Er zijn massa’s dochters van millionnairs, die ik niet goed genoeg voor mijn broer vind. En, laat me je dit vertellen : de familie gaat vooruit. Iemand heeft me laatst verteld, dat George ’t volgend jaar in den adelstand zal worden verheven.” Het was geen nieuws voor Theydon, te hooren, dat zijn zwager hoog aangeschreven stond bij de Regeering, want Paxton was benoemd in twee Koninklijke commissies in verband met de mijnen, maar hij deed erg verbaasd en ongeloovig, om daardoor aan haar vragen te ontkomen. „Lieve Hemel!” grijnsde hij. Hij vergiste zich leelijk. Zijn zuster keek hem verwonderd aan. „Je bent vandaag je zelf niet, Frank,” zei ze weifelend. „Je speelt comedie. Voor wie zijn genoegen ? Zeker niet voor ’t mijne.” „Als de aanstaande barones mij excuseeren wil, ga ik nu even telefoneeren,” weerlegde hij. Alles, zelfs een verward gesprek met iemand van de familie Forbes, was beter dan de onderzoekende blik van die heldere bruine oogen. Hij liet de deur open, zoodat zijn zuster kon hooren wat hij zei, en belde Fortescue Square no. n op. De huisknecht kwam aan de telefoon. „Ben jij daar, Tomlinson ?” zei Theydon. „Wil je aan mijnheer Forbes vragen,* of ’t goed is, dat ik tegen de thee kom ? Als ’t beter schikt, dat ik later kom, heb ik een massa te doen, en kan die paar uur gemakkelijk met iets anders zoekbrengen.” „Ik weet heusch niet, wat ik zeggen moet, mijnheer,” was ’t verbazingwekkend antwoord. „Er is op mevrouw Forbes geschoten . . . .” „Goede God!” „Ja, mijnheer. Zij keek alleen maar uit het raam van den salon, toen er plotseling iemand op haar schoot vanuit een voorbijgaanden auto.” „Ze is toch niet dood?” „Neen mijnheer, zóó erg is ’t nog niet. De kogel heeft haar linkerschouder geraakt. Een paar centimeters lager, en hij zou haar hart doorboord hebben. 13 DE STALEN HELMEN IN ONS LEGER. Een onzer fotografen zendt ons bovenstaande foto van een afdeeling infanterie, die uitrukt met de pas in ons leger ingevoerde stalen helmen. Wij vonden deze foto interessant genoeg om ze onzen lezers voor te leggen, doch wij herinneren er aan, dat wij reeds in het nummer van 26 Juli 1916 het eerst deze helmen afbeeldden, en dat onze militaire medewerker daarbij een interessant artikel schreef over het practische nut dezer hoofdbedekking. Het model is nu eenigszins veranderd. De dokters zijn nu juist bij haar. Ik .............” Er was een onderbreking op de lijn, en de stem van den huisknecht hield op. Theydon, wien het nu niets meer kon schelen, wat zijn zuster er wel van kon denken, wilde juist gaan razen tegen de telefoon-juffrouw, omdat zij de aansluiting afgebroken had. Hij had willen zeggen, dat hij er niet over dacht onder zulke vreeselijke omstandigheden zijn aanwezigheid op te dringen, toen hem plotseling ee^n'kalme, bijna scherpe vraag bereikte. „Jij daar, Theydon.” „Ja,” zei hij. Het was Forbes. „Ik liep juist door de gang, en dacht wel dat jij het was. Kom zoo gauw je maar kunt. Je bent hartelijk welkom. Als we belegerd worden, heb ik iemand noodig, die niet bang is om te schieten. De politieagenten zijn te voorzichtig. Zij zagepdeneen of anderen vervloekten Mongool uit het raampje van een dichten wagen kijken, en hadden hem of dood kunnen schieten, of een kogel zoo dicht bij hem kunnen doen neerkomen, dat hij zijn doel gemist zou hebben. Mijn vrouw is nu slechts door de Voorzienigheid aan den dood ontkomen. Zij boog even naar voren, juist op ’t oogenblik dat de aanvaller schoot, en de kogel heeft haar alleen maar aan haar schouder gewond. Hierna zal ik mezelf en mijn familie wel verdedigen, maar ik heb minstens nog één man noodig, dien ik kan vertrouwen. Wil je komen ?” „Ik zal over twintig minuten bij U zijn.” Hij hoorde, hoe de haak weer op zijn plaats werd gelegd aan het andere einde van de lijn. Het scheen hem toe of hij uit dit geluid kon afleiden, dat Forbes een nieuw besluit had genomen. Hij was tot den aanval gereed, en wat de rechtbank ook later van hem zeggen mocht, hij zou alles wagen om zijn geliefde vrouw en dochter te beschermen. Hierna aarzelde Theydon niet langer. „Bates,” riep hij uit. „Stop alles, wat ik noodig heb voor een paar dagen, die ik bij mijnheer Forbes ga logeeren, in een tasch. Als ik weg ben, moet je je eigen koffer pakken en een week vacantie nemen. Ga overal naar toe, waar je wilt, maar buiten Londen en dadelijk. Zend me je adres naar ’t huis van mijnheer Forbes, en ik zal je wel laten weten wanneer ik je weer noodig heb.” „Als ’t op vechten aankomt met die kerels........ ” Bates was van plan een oorlogsverklaring te doen, maar zijn heer viel hem in de rede. „Ik wou, dat je mijn bevelen stipt opvolgde,” zei hij. Bates werd direct weer de goedgedresseerde huisknecht. „Ja, mijnheer,” zei hij. „Uw valies zal in tien minuten klaar zijn. Een half uur daarna zullen mijn vrouw en ik naar mijn neef in Hampshire vertrekken.” Theydon keerde terug naar de zitkamer. Zijn zuster zag wit van angst, maar hij kon zich nu niet langer beheerschen. „Mollie,” zei hij, zijn handen op haar schouders leggend, „ik houd erg veel van je, maar er is een vrouw op de wereld, die mij nog dierbaarder is. Zij is in gevaar. Als iemand dat van jou tegen je man zei, wat zou hij dan doen ?” Zij kuste hem met bevende lippen. „Hij zou net doen wat jij nu doen gaat,” zei zij. „Maar kan je me niet vertrouwen ? Ik kan je niet helpen, maar ik kan voor je bidden.” „Nu dan, zus, ik zal je alles eerlijk vertellen. Er is een soort veete tusschen mijnheer Forbes en een partij in China. Hij heeft de hervormers financieel gesteund, en de volgelingen van de omvèrgeworpen dynastie trachten nu hem met geweld te dwingen hun een lijst te geven van de voornaamste leiders van de revolutie. Als hij toegeeft, zullen er zoowat honderd op den voorgrond tredende menschen in China, menschen, die alleen maar bedacht zijn op de welvaart en den vooruitgang van hun land, onmeedoogend vermoord worden. Als hij blijft weigeren, staat zijn eigen leven en dat van zijn vrouw en dochter op ’t spel. Die ellendelingen hebben mevrouw Lester vlak bij deze kamer vermoord. Zij hebben haar man zes maanden geleden vermoord. Zij hebben gisteren getracht Evelijn Forbes te ontvoeren, en zijn er eenigen tijd in geslaagd haar moeder weg te voeren, met het plan haar, of hen allebei, dood te martelen. De Hemel sta mij bij — ik houd van Evelijn Forbes en ik zou mijn leven willen geven om haar te verdedigen. Als er soms iet£ met mij gebeurt, en zij blijft gespaard, wil je haar dat dan vertellen ?” „We moeten niet aan den dood denken, maar aan het leven,” was hetmoedigeantwoord. „Kan ik niet iets doen ? Zou George kunnen helpen, als hij hier was ?” „Neen, Mollie. Misschien overdrijf ik de zaak, hoewel alles wat er van de week is gebeurd, vreemd genoeg is. Ik ga er zelfs bij mijnheer Forbes op aandringen, dat de pers de feiten aan ’t licht moet brengen. Londen zou opgeschrikt worden, en alle burgers zouden spoedig de aanwezigheid van Chineezen of Japanneezen in het West End kunnen rapporteeren. Er zouden enkele onschuldige Oosterlingen onder moeten lijden, maar de politie zou tenminste die vervloekte bende te pakken kunnen krijgen, die deze laatste misdaad bedreven heeft. Verbeeld je toch, dat zoo’n koelbloedige schurk op een lieve vrouw als mevrouw Forbes heeft durven schieten !” „Maar de politie kan haar toch zeker wel beschermen ?” „Dat is juist ’t gekke van de zaak, Je hebt natuurlijk niet gehoord, wat mijnheer Forbes gefcegd heeft. „De gewapende detectives, die op wacht stonden in zijn huis, hebben nota bene den Chinees gezien, die geschoten heeft, terwijl hij uit ’t raampje van een dichten auto leunde. Maar ze kunnen maar niet vuren op iederen voorbijganger, die een- Aziatisch uiterlijk heeft. Wat zij echter niet durven doen, zullen hij en ik met genoegen beproeven. Bates!” „Ja, mijnheer,” klonk het uit de slaapkamer. „Als je toch twee tasschen pakt, stop dan dat pistool en een doos patronen in de kleinste.” „Ja, mijnheer.” Mevrouw Paxton hield zich goed. „Ik denk, dat je gelijk hebt, Frank,” zei ze rustig. „Ik kan niet gelooven, dat een rechtbank in Engeland iemand zou veroordeelen, omdat hij ’t leven van zijn vrouw en dochter verdedigd heeft, of jou, omdat je hem geholpen hebt.” (Wordt vervolgd). PANORAMA
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 ,,VIT ESS E-R E VU E”. Scène uit de door Leo Lauer ter gelegenheid van het Vitesse-jubileum vervaardigde revue. De foto geeft een scène uit het vierde bedrijf, n.I, den stedenmaagdendans, voorsteilende de verschillende steden der Oostelijke eerste-klasse-voetbalclubs. JUBILEUM AMSTERDAMSCHE VOLKSVOETBALBON D. Ter geiegendheid van het 12t/2~jarig bestaan van den Amsterdamschen Volksvoetbalbond werd het bestuur den len Pinksterdag gehuldigd. Onze foto geeft de bestuursleden poseerend voer onzen fotograaf. INTERNATIONALE HARDDRAVERIJ TE LISSE. In de afgeioopen week is te Lisse een internationale harddraverij gehouden, waarvoor zeer veel belangstelling was. Onze foto geeft een kijkje op de baan tijdens den wedstrijd. DE VERHOOGDE WERKING VAN DEN BROMO. Onze Indische correspondent zendt ons de hierboven gereproduceerde foto van den Bromo. die thans met ontzettend geweld zijn. gloeiend leven uitraast, en ver in den omtrek de aarde doet beven. Ontzettend is de indruk dien deze berg, die als een overweldiger staat temidden van een grauwen ring van zand, op den beschouwer maakt, wanneer hij, terwijl het in zijn ingewanden kookt en brult, onder het uitstooten van zware rookwolken, staat te dreunen en te schudden en het zonlicht verduistert door den aschregen, dien hij verbreid!.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3141 tot 3145 van 11897