|
PANORAMA 6
KONINKLIJK BEZOEK AAN DE
GETEISTERDE VENEN.
Donderdag 24 Mei heeft H, M. de Koningin een bezoek gebracht aan Valthermond.
waar Zij zich met verschillende slachtoffers van de ramp onderhield.
ken; daar in zijn donker hokje, waar niemand hem zien
en om zijn onhandigheden en sloomheid kon uitlachen,
beschouwde hij zich als een beminnelijk en tevens plechtig
ceremoniemeester, die onbekenden bij elkander introduceerde,
gevoelde hij zich het middelpunt
eener ingewikkelde conversatie.
Hij kon in zijn extase om den
hem toebedeelden dierbaren post
de weinige noodige woorden soms
tot welwillende of ook wel eens
gewichtige omvangrijker volzinnen
uitbreiden ; ,,zeker, mijnheer, ik
zal u gaarne aansluiten”; of „met
veel genoegen, mevrouw” ; of
,,nummer vier is zoo juist in conferentie,
maar als u mij uw nummer
even wilt opgeven, zal ik het
me tot een voorrecht rekenen, U
even te mogen opbellen”, en zoo
meer.
Wat niet weinig tot zijn bovengenoemde
menschenschuwheid bijdroeg,
was zijn uiterlijk, en dat wel
in het bijzonder zijn neus. Zijn gestalte,
haren, oogen, ooren-en-pooten,
— als ik mij zoo mag uitdrukken,
— waren normaal. Maar
de neus was buiten elke verhouding
te groot. Te lang, te dik, te
kwiers, te violet, te opvallend,
verreweg veel te opvallend was
die neus. Het was eigenlijk in den
strikten zin des woords geen neus;
er bleek van boven een stuk voorhoofd
bij te zijn, en weerszijds een
stuk wang; men kon niet zeggen
waar die neus begon, noch waar
hij eindigde; die neus had, om kort
te gaan, iets oneindigs aan zich.
Wanneer hij op de straat werd. opgemerkt door kwajongens,
klonk al heel spoedig het gejouw „neus, neus” achter hem,
en ook grooteren, die wat plagerig waren aangelegd, lieten
zich bij zijn nadering menigmaal niet onbetuigd. Was het
eigenlijk wel wonder, dat zoo’n man menschenschuw was ?
hij zijn narigheid eigenlijk aan zichzelf te wijten had ; hij
moest brutaler, doortastender zijn, zich opdringen ; wat
hinderde het, zoo’n neus of een anderen neus; er waren
bultenaars, die als schitterende causeurs gehuldigd werden;
lammen, die men als voorbeeldige gasten in de beste gezelschappen
ontvingen eerde ; pokdaligen, kreupelen en gebrekkigen,
die als onovertrefbare conferenciers werden tofege-
’ juicht. . . . Neen, dat uiterlijk hinderde niet. Je moest
durven, dat was alles. . . .
Op een keer geschiedde het, dat in zijn hersens ais een
tondeldoos een vernuftig denkbeeld ontvlamde: Hij zou
naar een bal masqué gaan. Met bedekt gelaat, d. i. dus
bedekten neus, zou hij zich temidden van de bonte, rumoerige
menigte kunnen bewegen, zoo goed als onopgemerkt,
terwijl hij van zijn kant onbevangen en vrijuit zou kunnen
spreken tot wien hij maar wilde.
Hij huurde dien avond aan de zaal een fraai witzijden
Pierrot-kostuum, waarin hij er werkelijk heel niet onaardig
uitzag, vooral toen hij het masker voor zijn gelaat gebonden
had.
Als hij aan den ingang der balzaal het masker oplichtte,
grinnikte een der vele heeren, die in de helverlichte vestibule
hem allen stonden aan te kijken. Instinctmatig schoof
hij onmiddellijk het masker weer voor zijn gelaat. Toen
trad hij de zaal in. Eerst ging het wat bedremmeld ; zijn
tred verried aarzeling, zijn gebaar was wat onzeker, de
houding van het hoofd wat weifelend, maar toen hij zich
nog eens goed doordrongen had van het besef, dat eigenlijk
niemand hem goed zien, monsteren, fixeeren, wegen-en
-te-licht-bevinden kon, kreeg hij een kordaatheid over
zich als nooit tevoren. Hij gevoelde dat hij nu alles durven
zou. Dezen avond zou hij alle schade, die hij door zijn
schuwheid geleden had, inhalen. Dezen avond zou hij op zijn
beurt ook eens in het publiek een voorbeeldig causeur, een
aangenaam gast, een homme du monde zijn. Hij zou een
ieder beschamen.
Met gekruiste armen ging hij middenin de zaal staan,
en een onweerstaanbare lust, om nu eens te worden aangesproken,
beving hem.
In het helle electrische licht, dat uit de vergulde en
kristallen kroonluchters kwam neergestroomd, joelde de
EEN GROOTSCH BOUWWERK HERSTELD.
De vermaarde St-Maartenstoren te Zalt-Bommel, aan welks restauratie
ongeveer tien jaar is gewerkt, is thans geheel gereed.
Prosper knipte rnet de oogen, sloot ze toen heelemaal,
voelde hoe een blos zijn gemaskerde kaken bedekte, en... .
liep bedremmeld verder.
In een hoekje bleef hij staan om wat van den schrik te
bekomen. Wel vond hij den uitslag
van zijn eerste optreden nogal akelig,
maar ineens lukte zooiets ook
maar niet. . . . Straks als hij moed
verzameld hebben zou, ging hij de
tweede proef wagen, en dat die beter
slagen zou, daar zou hij zijn
hoofd wel op kunnen geven.
Spoediger dan hijzelf verwacht
had, stond hij zoowaar weer in
het midden van de zaal. De fortuin
was hem nogal gunstig, want een
drietal oudhollandsche dienstmaagden
kwam ginnegappend hem omsingelen,
en begon hand in hand
een snellen rondedans om hem
henen, daarbij het Vaderlandsche
lied van „Kiezen, Kiezen, Kiezen,
Kiezen, Kiezen” zingend. Toen dat
een paar minuten geduurd had
en de arme Prosper in zoover van
den schrik bekomen was, dat hij
den toestand begrijpen ging, en
zijn aarzelende handen uitstrekte
om op *goed geluk een der drie
dienstmaagden om de oudhollandsche
leest te vatten, lieten
dezen elkaar plotseling los en stoven
joelend uiteen. Prosper’s weifelende
armen omvatten een kubieken
meter ledige ruimte, en sloten zich
zooals zij zich geopend hadden.
Een oogwenk doorkliefde de inval
zijn brein: hen na te loopen. Maar
even snel werd deze inval gefnuikt
door den anderen: dat hij hen niet durfde achterna loopen
daar in dat leege midden der zaal. En, merkwaardig, de
overweging dat hij een masker voor het gezicht droeg, en
niemand dus de weerkaatsing van zijn gemoedsstaat daarop
zou zien, verminderde zijn bedeesdheid nauwelijks meer.
Adr. GOEDKOOP B. TER HORST. M. DE KUNDER.
Te Rotterdam is in den ouderdom van 63 jaar overleden de heer ADR. GOEDKOOP, in
leven directeur der N.V. Leidsche Veem. — Den 15en Mei herdacht de heer B. TER HORST
den dag waarop hy vóór 50 jaar bij de kassiersfirma Van der Vegte en Van Reede te Zwolle
in dienst trad. — Op 2 Juni a.s. hoopt de heer M. DE KUNDER, spoorwegbeambte te
Boxtel, den dag te herdenken, waarop hij vóór 40 jaar bij de S.S. in dienst kwam.
ONTBINDING STATEN-GEN ERAA L.
Z. Exc. de Minister van Binnenlandsche Zaken Gort van der Linden, begeeft zich naar de vereenigde zitting
der Staten-Generaal, om die namens H. M. de Koningin te ontbinden.
bonte, rumoerige menigte. De in roode rokken gedoste
muzikanten, op een podium terzijde opgesteld, speelden
de lieflijkste danswijzen. Een gevoel van zoete behaaglijkheid
overmeesterde Prosper. Dansen kon hij niet; hoe had
hij het trouwens kunnen leeren, hij, de schuchtere, die
geen meisje durfde aanzien of
toespreken, laat staan omvatten
en met zich medevoeren in
het rond. Maar al kon hij niet
dansen, toch zou hij willen dansen
vanavond. Ook dansen was
een kwestie van durven. Wacht
maar, straks ging hij erop,los....
Een lichte temperatuurverhooging
begon zich'reeds bij hem
te openbaren. Wiegelend stond
hij daar met gekruiste armen
in zijn witte, met reusachtige
roode knoopen versierde Pierrot-pak,
het verhitte gelaat in
het zwarte masker verborgen.
Daar ging een allerliefste jongedame
rakelings langs hem
heen. Zij droeg een Carmenpakje
van geel fluweel met roogarneering,
en bevallig om het hoofd een kanten
S. A. van COSTÉE
BISSCHOP, t
GERARD ZALS
MAN. H. AALDERS. t
Op 74-jarigen leeftijd is te Utrecht overleden de oud-generaal-maioor S. A. VAN COSTÉE
BISSCHOP, oud-directeur der Artillerie-Schietschool en Artillerie-ïnrichtingen. — De bekende
concertzanger GERARD ZALSMAN is verleden week over Scandinavië en Siberië naar
Indië vertrokken. — De heer H. AALDERS, hoofdambtenaar bij de Ned. Heidemaatschappij,
een zeer bekende figuur in de landbouwwereld, is op 34-jarigen leeftijd te Arnhem overleden
Prosper gevoelde zich in elk geval diep ongelukkig daardoor,
dacht dikwijls aan het pijnlijke en fnuikende van
de rol die hij in het leven speelde, (of eigenlijk : niet speelde),
en kwam door dat over- en overpeinzen van zijn toestand
natuurlijk nog dieper in de narigheid. Zijn kwaai verergerde.
Niet de minste zijner kwellingen was de overweging, dat
de
sjaal.
Nu of nooit, dacht Prosper, en met één zet stond hij vóór
haar. Lachend met een witten boog tanden onder het zwarte
masker uit bleef ze hem aankijken. Door de oogengaten
blonken glanzend donkere pupillen.
Zijn natuurlijke menschenschuwheid verliet hem ook hier
heelemaal niet. Hij was op verre na niet op zijn gemak. Met
weifelende schreden en neergeslagen blik liep hij vanuit
het midden der zaal naar de dichtbevolkte promenoirs om
zich door een glas punch wat courage in te gieten.
(Zie vervolg op pag. 10)
|