Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3136 tot 3140 van 11897
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA DE VRIJMAKING VAN NOORWEGEN. Den 17en Mei, den datum waarop de grondwet gereed kwam volgens welke Prins Christiaan in 1814 den titel van regent van Noorwegen aanvaardde, zijn er te Christiania groote feesten gehouden ter herdenking der vrijwording van Noorwegen van Denemarken. De geheele stad was versierd met vlaggen en groen, en optochten en muziekuitvoeringen hielden de bevolking in een feestelijke stemming. Onze foto geeft den optocht der schoolkinderen, die met vlaggen getooid, naar het paleis (X) trokken. product is van het land, waar het huis staat. Geen aanwending van uitheemsche steensoorten, terwijl men in het eigen land in den handvormbaksteen een voortreffelijk materiaal bezit, dat wat deugdelijkheid en kleurwerking betreft, voor de andere niet behoeft onder te doen. De handvormbaksteen, niet op eenzelfde kleur gesorteerd, geeft een prachtig bonte en levendige kleurschakeering aan de eenvoudige vlakke muren; ge moet eens opletten welk een rijke, welk een schitterende nuances van Venetiaansch rood tot paars en blauw in zoo’n schijnbaar soberen baksteenmuur worden gevonden. Zandsteen partijen, hier en daar passend aangebracht, verbreken mogelijke eentonigheid, en geven de markante deeien van het gebouw aan. Ter opluistering worden vaak heel eenvoudige baksteenversieringen aangebracht, heel sober, en in dezelfde kleur als de andere baksteen, maar ge moet eens opmerken, hoe geestig alleen hun simpele schaduwwerktng reeds doet op zoo’n vlakken muur. Soms, (als bij een villa van Co Brandes), vindt men ook deze baksteenmuren onderbroken door stukjes prachtig geglazuurd groen of rood of blauw aardewerk van Willem Brouwer, en verrassend is vaak het effect van zoo’n fonkelend kleurbrokje als van een edelsteen. Ik noemde u hier slechts enkele eigenaardigheden van den modernen bouw op om u te doen zien, hoe deze niet uitsluitend op constructie gericht is, d.w.z. op redelijken opbouw van alleen het hoognoodige; er wordt wel degelijk, en zulks allengs meer en meer, .door de moderne architecten op het behaaglijke aangestuurd. Alleen, en dit zal men, hoop ik, wel willen waardeeren: de behaaglijkheid moet te pas zijn aangebracht, en niet uitsluitend uiterlijk zijn; de levendigheid, de speelschheid der vormen, zoo ge wilt, zij dient verband te houden mèt, ja, te groeien uit de beginselen van de zuivere constructie. Er heerschen zelfs bij het beschaafde publiek, bij menschen, die een zeer juist oordeel b.v. over schilderkunst en muziek hebben, nog vaak zulke deplorabele denkbeelden over de bouwkunst, dat het ons niet ondienstig leek eens de aandacht op enkele grondslagen dezer kunst te vestigen. Slechts schetsmatig geschiedde dit in de bovenstaande regelen, maar wij hopen toch, dat zij, hoe luttel ook, mogen bijdragen tot een algemeener waardeering van het werk onzer vele jonge, knappe bouwmeesters. En van de bouwkunst in het algemeen. S. DE VRIJMAKING VAN NOORWEGEN. De optocht voor het paleis van den koning. Op het balcon: de koning, de kroonprins en de koningin. Prosper s Démasqué door JOB STEYNEN Roeienavond, goeienmiddag, goeienmorgen (al naar den tijd van den dag, dat u dit ter hand neemt) lieve lezeressen, beste lezers. Nu moet u eens eventjes luisteren naar dit verhaal, dit korte verhaal van het geweldige avontuur van mijn vriend Prosper, — Prosper den celibatair. Ik heb heel wat zonderlinge menschen ontmoet ; dat begrijpt u wel, hè? Een schrijver ontmoet, noteèrt althans uitsluitend de zonderlinge menschen ; want van gewone huis-, tuinof keukenmenschén is maar bar weinig te vertellen, en daarom laat hij die dan ook gewoonlijk links liggen ; — of rechts; dat hangt van zijn politieke overtuiging af. Mijn vriend Prosper dus was zoo’n zonderling. Hij was eigenlijk gezegd menschenschuw. Met uw permissie. Hij was bedeesd en bang, en huiverig in het bijzijn van menschen ; hij vermeed hen dan ook, waar het maar eenigszins doenbaar was. In koffiehuizen, schouwburgen, concertzalen, enz. kwam hij nooit; liever dan in dergelijke helverlichte vertrekken vol met honderden kijkende menschen binnen te treden, ware hij op staanden voet in den grond verzonken. En zelfs op de straat was hij niet erg op zijn gemak. Hij ontweek de drukke verkeerswegen, en wandelde slechts de vrij leege achterstraatjes door, en dan ook nog alleen met neergeslagen oogen. Was hij' dus menschenschuw of niet? vraag ik maar. Goed dan, wèl menschenschuw dus. En geen beetje ook. Maar nu komt het zonderlingste van de zaak. Hij had niet, ais andere menschenschuwen, een hekel aan de menschen gekregen, een innerlijken wrok, omdat hij niet tegen hun bijzijn opgewassen was. Neen, hij bleef ondanks alles voortdurend behoefte en lust gevoelen om zich in hun midden te bewegen, om met hen te verkeeren op den besten voet, om, zij het dan ook slechts voor een korte poos nu en dan, zich in hunne sympathie te verheugen. Maar.... hij dorst niet. Hij dorst niet. Zijn werkkring was wonderwel passend bij een gemoedsstaat als de zijne: Hij was telefonist aan een groote bankinstelling. Die werkkring bestond hierin, dat hij de opbellenden en opgebeld-wordenden verbond met de verschillende afdeelingén van de Bank. 'En zoo voelde hij zich als een soort van bemiddelaar bij de.meest ingrijpende gesprekDE VRIJMAKING VAN NOORWEGEN. De optocht van 40.000 kinderen naar het paleis (x) van den koning. Deze foto werd gemaakt op de Carl Johannsgade, de hoofdstraat van Christiania.
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 6 KONINKLIJK BEZOEK AAN DE GETEISTERDE VENEN. Donderdag 24 Mei heeft H, M. de Koningin een bezoek gebracht aan Valthermond. waar Zij zich met verschillende slachtoffers van de ramp onderhield. ken; daar in zijn donker hokje, waar niemand hem zien en om zijn onhandigheden en sloomheid kon uitlachen, beschouwde hij zich als een beminnelijk en tevens plechtig ceremoniemeester, die onbekenden bij elkander introduceerde, gevoelde hij zich het middelpunt eener ingewikkelde conversatie. Hij kon in zijn extase om den hem toebedeelden dierbaren post de weinige noodige woorden soms tot welwillende of ook wel eens gewichtige omvangrijker volzinnen uitbreiden ; ,,zeker, mijnheer, ik zal u gaarne aansluiten”; of „met veel genoegen, mevrouw” ; of ,,nummer vier is zoo juist in conferentie, maar als u mij uw nummer even wilt opgeven, zal ik het me tot een voorrecht rekenen, U even te mogen opbellen”, en zoo meer. Wat niet weinig tot zijn bovengenoemde menschenschuwheid bijdroeg, was zijn uiterlijk, en dat wel in het bijzonder zijn neus. Zijn gestalte, haren, oogen, ooren-en-pooten, — als ik mij zoo mag uitdrukken, — waren normaal. Maar de neus was buiten elke verhouding te groot. Te lang, te dik, te kwiers, te violet, te opvallend, verreweg veel te opvallend was die neus. Het was eigenlijk in den strikten zin des woords geen neus; er bleek van boven een stuk voorhoofd bij te zijn, en weerszijds een stuk wang; men kon niet zeggen waar die neus begon, noch waar hij eindigde; die neus had, om kort te gaan, iets oneindigs aan zich. Wanneer hij op de straat werd. opgemerkt door kwajongens, klonk al heel spoedig het gejouw „neus, neus” achter hem, en ook grooteren, die wat plagerig waren aangelegd, lieten zich bij zijn nadering menigmaal niet onbetuigd. Was het eigenlijk wel wonder, dat zoo’n man menschenschuw was ? hij zijn narigheid eigenlijk aan zichzelf te wijten had ; hij moest brutaler, doortastender zijn, zich opdringen ; wat hinderde het, zoo’n neus of een anderen neus; er waren bultenaars, die als schitterende causeurs gehuldigd werden; lammen, die men als voorbeeldige gasten in de beste gezelschappen ontvingen eerde ; pokdaligen, kreupelen en gebrekkigen, die als onovertrefbare conferenciers werden tofege- ’ juicht. . . . Neen, dat uiterlijk hinderde niet. Je moest durven, dat was alles. . . . Op een keer geschiedde het, dat in zijn hersens ais een tondeldoos een vernuftig denkbeeld ontvlamde: Hij zou naar een bal masqué gaan. Met bedekt gelaat, d. i. dus bedekten neus, zou hij zich temidden van de bonte, rumoerige menigte kunnen bewegen, zoo goed als onopgemerkt, terwijl hij van zijn kant onbevangen en vrijuit zou kunnen spreken tot wien hij maar wilde. Hij huurde dien avond aan de zaal een fraai witzijden Pierrot-kostuum, waarin hij er werkelijk heel niet onaardig uitzag, vooral toen hij het masker voor zijn gelaat gebonden had. Als hij aan den ingang der balzaal het masker oplichtte, grinnikte een der vele heeren, die in de helverlichte vestibule hem allen stonden aan te kijken. Instinctmatig schoof hij onmiddellijk het masker weer voor zijn gelaat. Toen trad hij de zaal in. Eerst ging het wat bedremmeld ; zijn tred verried aarzeling, zijn gebaar was wat onzeker, de houding van het hoofd wat weifelend, maar toen hij zich nog eens goed doordrongen had van het besef, dat eigenlijk niemand hem goed zien, monsteren, fixeeren, wegen-en -te-licht-bevinden kon, kreeg hij een kordaatheid over zich als nooit tevoren. Hij gevoelde dat hij nu alles durven zou. Dezen avond zou hij alle schade, die hij door zijn schuwheid geleden had, inhalen. Dezen avond zou hij op zijn beurt ook eens in het publiek een voorbeeldig causeur, een aangenaam gast, een homme du monde zijn. Hij zou een ieder beschamen. Met gekruiste armen ging hij middenin de zaal staan, en een onweerstaanbare lust, om nu eens te worden aangesproken, beving hem. In het helle electrische licht, dat uit de vergulde en kristallen kroonluchters kwam neergestroomd, joelde de EEN GROOTSCH BOUWWERK HERSTELD. De vermaarde St-Maartenstoren te Zalt-Bommel, aan welks restauratie ongeveer tien jaar is gewerkt, is thans geheel gereed. Prosper knipte rnet de oogen, sloot ze toen heelemaal, voelde hoe een blos zijn gemaskerde kaken bedekte, en... . liep bedremmeld verder. In een hoekje bleef hij staan om wat van den schrik te bekomen. Wel vond hij den uitslag van zijn eerste optreden nogal akelig, maar ineens lukte zooiets ook maar niet. . . . Straks als hij moed verzameld hebben zou, ging hij de tweede proef wagen, en dat die beter slagen zou, daar zou hij zijn hoofd wel op kunnen geven. Spoediger dan hijzelf verwacht had, stond hij zoowaar weer in het midden van de zaal. De fortuin was hem nogal gunstig, want een drietal oudhollandsche dienstmaagden kwam ginnegappend hem omsingelen, en begon hand in hand een snellen rondedans om hem henen, daarbij het Vaderlandsche lied van „Kiezen, Kiezen, Kiezen, Kiezen, Kiezen” zingend. Toen dat een paar minuten geduurd had en de arme Prosper in zoover van den schrik bekomen was, dat hij den toestand begrijpen ging, en zijn aarzelende handen uitstrekte om op *goed geluk een der drie dienstmaagden om de oudhollandsche leest te vatten, lieten dezen elkaar plotseling los en stoven joelend uiteen. Prosper’s weifelende armen omvatten een kubieken meter ledige ruimte, en sloten zich zooals zij zich geopend hadden. Een oogwenk doorkliefde de inval zijn brein: hen na te loopen. Maar even snel werd deze inval gefnuikt door den anderen: dat hij hen niet durfde achterna loopen daar in dat leege midden der zaal. En, merkwaardig, de overweging dat hij een masker voor het gezicht droeg, en niemand dus de weerkaatsing van zijn gemoedsstaat daarop zou zien, verminderde zijn bedeesdheid nauwelijks meer. Adr. GOEDKOOP B. TER HORST. M. DE KUNDER. Te Rotterdam is in den ouderdom van 63 jaar overleden de heer ADR. GOEDKOOP, in leven directeur der N.V. Leidsche Veem. — Den 15en Mei herdacht de heer B. TER HORST den dag waarop hy vóór 50 jaar bij de kassiersfirma Van der Vegte en Van Reede te Zwolle in dienst trad. — Op 2 Juni a.s. hoopt de heer M. DE KUNDER, spoorwegbeambte te Boxtel, den dag te herdenken, waarop hij vóór 40 jaar bij de S.S. in dienst kwam. ONTBINDING STATEN-GEN ERAA L. Z. Exc. de Minister van Binnenlandsche Zaken Gort van der Linden, begeeft zich naar de vereenigde zitting der Staten-Generaal, om die namens H. M. de Koningin te ontbinden. bonte, rumoerige menigte. De in roode rokken gedoste muzikanten, op een podium terzijde opgesteld, speelden de lieflijkste danswijzen. Een gevoel van zoete behaaglijkheid overmeesterde Prosper. Dansen kon hij niet; hoe had hij het trouwens kunnen leeren, hij, de schuchtere, die geen meisje durfde aanzien of toespreken, laat staan omvatten en met zich medevoeren in het rond. Maar al kon hij niet dansen, toch zou hij willen dansen vanavond. Ook dansen was een kwestie van durven. Wacht maar, straks ging hij erop,los.... Een lichte temperatuurverhooging begon zich'reeds bij hem te openbaren. Wiegelend stond hij daar met gekruiste armen in zijn witte, met reusachtige roode knoopen versierde Pierrot-pak, het verhitte gelaat in het zwarte masker verborgen. Daar ging een allerliefste jongedame rakelings langs hem heen. Zij droeg een Carmenpakje van geel fluweel met roogarneering, en bevallig om het hoofd een kanten S. A. van COSTÉE BISSCHOP, t GERARD ZALS MAN. H. AALDERS. t Op 74-jarigen leeftijd is te Utrecht overleden de oud-generaal-maioor S. A. VAN COSTÉE BISSCHOP, oud-directeur der Artillerie-Schietschool en Artillerie-ïnrichtingen. — De bekende concertzanger GERARD ZALSMAN is verleden week over Scandinavië en Siberië naar Indië vertrokken. — De heer H. AALDERS, hoofdambtenaar bij de Ned. Heidemaatschappij, een zeer bekende figuur in de landbouwwereld, is op 34-jarigen leeftijd te Arnhem overleden Prosper gevoelde zich in elk geval diep ongelukkig daardoor, dacht dikwijls aan het pijnlijke en fnuikende van de rol die hij in het leven speelde, (of eigenlijk : niet speelde), en kwam door dat over- en overpeinzen van zijn toestand natuurlijk nog dieper in de narigheid. Zijn kwaai verergerde. Niet de minste zijner kwellingen was de overweging, dat de sjaal. Nu of nooit, dacht Prosper, en met één zet stond hij vóór haar. Lachend met een witten boog tanden onder het zwarte masker uit bleef ze hem aankijken. Door de oogengaten blonken glanzend donkere pupillen. Zijn natuurlijke menschenschuwheid verliet hem ook hier heelemaal niet. Hij was op verre na niet op zijn gemak. Met weifelende schreden en neergeslagen blik liep hij vanuit het midden der zaal naar de dichtbevolkte promenoirs om zich door een glas punch wat courage in te gieten. (Zie vervolg op pag. 10)
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA ONTHULLING GEDENKTEÈKEN JAN LIGTHART. Verleden week had te ’s-Gravenhage de onthulling plaats van een gedenksteen ter nagedachtenis aan Jan Ligthart. De steen, waarvan wij links een reproductie geven, is aangebracht in den gevel van het schoolgebouw in de Tullinghstraat. Vele autoriteiten op onderwijsgebied woonden de plechtigheid bij. AJAX“V.S.V. IN DE BEKERFINALE. Zondag 27 Mei had in het Stadion te Amsterdam de Hollandsche cup-final plaats tusschen Ajax en V.S.V, Wij geven hiervan, links, het Ajax-elftal, dat den wedstrijd met 5_0 won van den derde-klasser; rechts: een snap-shot van een spannend spel-moment. EEN GEVEL INGESTORT. Tweeden Pinksterdag om ongeveer 6 uur ’s middags is de voorgevel van perceel 32 aan de Groote Kattenburgerstraat te Amsterdam ingestort, ’t Was een zeer oude gevel, die in de Baedekers als zeer bezienswaard vermeld wordt. Gelukkig hadden er geen persoonlijke ongelukken plaats, hoewel er een vader met zeven kinderen in huis vertoefde. „HET DIER IN DE KUNST”. De opening van de belangwekkende tentoonstelling „Het dier in de kunst” in den kunsthandel Kleykamp te ’s-Gravenhage. Voor deze tentoonstelling was in de officieele wereld een zeer groote belangstelling. • BEGRAFENIS SLACHTOFFERS VAN HET DRAMA OP DEN AMSTEL. De begrafenis van de zoo noodlottig om het leven gekomen veldwachters T. Prins en J. Reyerskerk. Ofschoon het gerechtelijk onderzoek nog niet is geëindigd, is de waarschijnlijkheid groot dat beiden bij hun pogingen om op diefstal betrapte lieden te overmeesteren, in den Amstel zijn verdronken. De belangstelling tijdens de droeve plechtigheid was zeer groot.
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
08
Tekst
ö PANORAM In allerijl worden noodwoningen opgesiagen, waarin de daklooze bevolking een tiidelijk onderkomen vindt Op deze foto komen voor de kamerleden J. Sibinga Mulder, W. O. Koster en A. Smeenge, die de geteisterde streken in de Kamer vertegenwoordigen. De h Veenl In D Van den grooten 1 Venen, die verscheic te, talrijke huizen en millioenen K.< gaan, en die, als i gaat liggen, nog w wij op deze paaii die ons de elïei vorige jaar toen een ontzettenden ;erd werd, weer 1 brengen. Ganse thans weer ger zen loopen bij h zettend is de streek aanger hulp dringe Links: Sluipe zetten de vla nielingswerk wat hun in voort. Rech verbrande Valthermc dat het r ramp h Afgebrande huizen te Valthermond. Slechts hier en daar zijn de muren blijven staan. Slachtoffers der ramp: wat beddegoed, een paar st<
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
09
Tekst
)RAMA 30 MEI 1917 9 Het nog te redden huisraad wordt door de veenders in veiligheid gebracht. De hevige Veenbrand in Drente tn den grooten brand in de Drentsche enen, die verscheidene slachtoffers maak- ï, talrijke huizen geheel in asch legde n millioenen K.G. turf verloren deed {aan, en die, als de wind niet spoedig gaat liggen, nog weken duren kan, geven wij op deze pagina's een aantal foto’s die ons de elfende, geleden in het vorige jaar toen Noord-Holland door een ontzettenden watersnood geteisterd werd, weer helder voor den geest brengen. Gansche families zijn ook thans weer geruïneerd, de dakloozen loopen bij honderden rond, ontzettend is de verwoesting in de streek aangericht. Ook hier is hulp dringend noodig ..... Links: Sluipend over den grond zetten de vlammen hun vernielingswerk, alles verterend i wat hun in den weg komt, l voort Rechts: Een der vele i verbrande huizen van i Valthermond. het dorp, \ dat het meest van de \ ramp had te lijden. De veenders brengen het huisraad, dat zij nog hebben kunnen redden, in veiligheid. ?en paar stoelen en een tafel is al wat gered is kunnen worden.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3136 tot 3140 van 11897