|
,,Mogen we wel zoo zelf de wet in handen nemen ?”
„Mag iemand hier eigenlijk probeeren binnen te
komen, en onzen hals afsnijden terwijl we slapen,
mijnheer ?”
Theydon overwoog het vóór en tegen van dit vraagstuk
nauwkeurig. Hij vreesde voor de verantwoordelijkheid
om iemand ’t leven te benemen, zelfs in zelfverdediging.
Maar aan den anderen kant, was niet elke
maatregel gerechtvaardigd tegenover de ellendelingen,
die Edith Lester geworgd hadden, en Mevrouw Forbes
zouden hebben laten hongerlijden in een leegstaand
huis, tot zij in staat waren hun wraakplannen ten uitvoer
te brengen ?
„Zouden we het niet zóó kunnen inrichten, dat, als
het pistool zou afgaan, het niet noodzakelijk een
doodelijk^ wond teweeg zou brengen ?” zej hij.
„Laten we maar eens zien, mijnheer/' en Bates
zette zich met genoegen aan ’t werk.
Er was niet de minste moeilijkheid om een middel
te vinden om den haan zóó te stellen, dat hij af zou
gaan als de deur open ging. Iedere schooljongen zou
’t met een touwtje in orde hebben kunnen maken.
Zij bepaalden den afstand, en stelden het pistool
zóó, dat iemand, die in de lift zat, ongeveer op de
hoogte van zijn rechterschouder getroffen moest
worden. Toen deed Bates de deur van de bijkeuken
op slot, stopte den sleutel in zijn zak, en verzekerde
zijn bevende vrouw, dat zij als een roos kon gaan slapen,
daar geen ellendige Chinees haar dien nacht
zou kunnen lastig vallen. Theydon zelf ging nu ook
naar bed. Hij was zóó moe, alsof hij den heelen dag
gesjouwd had.
Toen hij wakker w?erd, was het klaarlichte dag. Door
de hoeken van de neergelaten rolgordijnen van zijn
slaapkamer, zag hij het zonlicht binnenstroomen.
Op de klok op den schoorsteenmantel kijkend, was
hij verbaasd te zi$n, dat ’t al tien uur
was, en dus was er niet alleen geen aanval
op hem gedaan, maar had Bates zijn
bevelen woordelijk opgevolgd, en had hem
veel langer dan anders laten slapen.
Hij stond haastig op, vloog naar de
badkamer, en riep : „’t Ontbijt over een
kwartier.” Hij was net in ’t bad, toen de
telefoonbel klonk, en Bates er naar toe
ging. Even later klopte de knecht aan de
deur.
„Een mijnheer Handyside heeft U opgebeld,
mijnheer,” zei hij. „Ik geloof dat
’t een Amerikaan is. Hij wilde weten of
er iets aan de hand is. Hij zei, dat U het
wel zou begrijpen.”
„Zeg hem maar, dat ik nog leef, en om
half twaalf hem aan zijn hotel kom opzöeken.”
„Ja mijnheer.”
Toen Bates het blaadje met het ontbijt
binnen bracht, zat Theydon vlug de
ochtendbladen door te kijken. In enkele
couranten werd het voorval te Eastbourne
vermeld, maar zonder namen te noemen.
De berichtgevers hadden de zaak
beschouwd als een ruzie, waarin een knap
meisje het rttsus belli vormde, en redacteuren
vinden zulke kwesties nogal gevaarlijk,
omdat een Engelsche jury dikwijls
geneigd is ze een groote schadeloosstelling
op te leggen als er een aanklacht wegens laster
tegen couranten ingediend wordt.
Toen viel zijn oog op „nadere bijzonderheden” in
verband met den „moord in de Innesmore Mansions.”
Na een kort verslag van de lijkschouwing, kwam het
volgende :
„Het kan met zekerheid aangenomen worden, dat
de politie een vermoeden heeft over het motief tot
deze vreeselijke misdaad. Hoe vreemd het ons ook
toeschijnen moge — daar het slachtoffer een jonge,
aantrekkelijke vrouw was, die zeer kalm leefde en
weinig zoo eenig deel nam aan ’t maatschappelijk
leven te Londen — bestaat de mogelijkheid, dat de
dood van Mevrouw Lester eerder hef gevolg is geweest
van een politieke kwestie, dan van een gestoorde inbraak.
In ’t begin wees alles erop, dat de een of andere
ellendeling door de dame in haar slaapkamer verrast
was geworden, maar we hebben nu alle reden om te
gelooven, dat er ernstiger gevolgen aan verbonden zijn,
en dat er problemen van groot belang mee samenhangen,
die door de politie opgelost moeten worden.
Wij moeten niet vergeten, dat haar man „plotseling”
ongeveer zes maanden geleden in Shanghai gestorven
is. Vreemd genoeg, zijn de verblijfplaatsen van Chineezen
nu onder strenge bewaking van de politie,
niet alleen in de buurt van de dokken, maar ook in het
deftige West End. Het is misschien louter toeval,
dat gisteren te St. Albans een Chinees gearresteerd is,
die nu in Bow streef gevangen gehouden wordt. Er
zijn zelfs nog meer „toevalligheden”, die er iets mee
uit te staan hebben, en nogal in plaatsen zóó ver van
elkaar verwijderd als een bekende badplaats aan de
Zuidkust en South Croydon. Op ’t oogenblik ligt alles
nog in het duister, maar ieder uur kunnen er opzienwekkende
ophelderingen aan ’t licht komen, en ’t zou
kunnen zijn, dat de moord op Mevrouw Lester nog
een van de meest sensationeele misdaden van de
laatste jaren zal blijken te zijn.”
Theydon zat dit bescheiden, maar juiste bericht
met zorg te lezen, toen hij opmerkte, dat Bates de
deur van de zitkamer gesloten had, voordat hij ’t ontbijt
op de tafel klaar ging zetten. Zoo iets ongewoons
had stellig iets te beteekenen. „Watis er aan de hand ? ”
vroeg hij, naar het onbewogen gezicht van den knecht
kijkend.
„De melkboer heeft me vanochtend verteld, mijnheer,
dat er een politieagent bewusteloos is gevonden
op den weg vlak bij dit huis, kort na drieën,” was ’t
antwoord, dat op een zachten toon gezegd werd, uit
angst dat juffrouw Bates het hooren zou.
„Onaangenaam voor den agent, maar verder niets
bijzonders,” zei Theydon.
„Maar de melkboer had gehoord, dat hij aangevallen
was door drie jonge heeren in rok, die wegliepen,
toen er een tweede agent in ’t zicht kwam.”
„Zeer waarschijnlijk. Zeker een vechtpartijtje,
waarin de politie het onderspit moest delven. Hoe ’t ook
zij, wij zijn tenminste vannacht niet lastig gevallen.”
„Neen, maar ik dacht er alleen maar aan, wat er
gebeurd zou zijn, als de politie niet op haar hoede was
geweest.”
„Hoor eens, Bates,” zei Theydon met nadruk,
„als je zoo dóórgaat, worden we nog gek. Ik begrijp
niet, hoe je zoo kunt zijn ; jij, die nogal in ’t gevecht
bent geweest.’
„’t Spijt me, mijnheer, maar ik dacht alleen maar,
dat U ’t laatste nieuws wel zoudt willen hooren.”
Theydon ontbeet flink, en bewees daardoor, dat
alle emoties van den vorigen dag zijn gestel nog niet
ondermijnd hadden. Nadat hij zijn correspondentie
doorgelezen had, zag hij, dat hij tijd genoeg had om
naar ’t hotel van Haudyside in ’t Strand te loopen.
Toen hij daar aangekomen was, zat de Amerikaan op
hem te wachten, met een lange, dunne sigaar in zijn
mond. — „Is er iets nieuws ?” vroeg hij, nadat ze elkaar
hartelijk begroet hadden.
13
Bij A. W. Sijthoff’j
Zijn persoon - -
vaardig, zóo fel , _ „ „ „
zijwegen kent en van niemand, wien ook, afwijkingen duldt, als ware hij inderdaad — gelijk men hem wel genoemd
heeft — Groot-ïnquisiteur ’van Frankrijk. De samenstellers: Pieter Van der Meer de Walcheren, Willem
Nieuwenhuis, Vincent Cleerdin en Mr. Henri van Haastert, hebben Bloy. die in Nederland dikwijls verkeerd
is beoordeeld, nader tot ons willen brengen. Het komt ons voor dat zij daarin met dit boek slagen zuilen. In
sommige opzichten is het een strijdschrift; juist daarom wenschen wij het in handen van lezers van alle gezindten.
„Ja. De veete gaat steeds door. Je hebt immers
gisteren van die ivoren doodskopjes gehoord?”
„Ja, zeker. Zij deden mij denken aan de verhalen
in mijn jeugd.”
„Welnu, ik heb het mijne gisterenavond gekregen.
Hier is ’t!”
„Groote God !”
Handyside nam het kleine voorwerpje aan dat
Theydon uit zijn vestjeszakje gehaald had. Hij bekeek
het nauwkeurig.
„Ik ben nooit in Azië geweest,” zei hij, nadat hij
’t aan alle kanten bekeken had, „maar een van mijn
stokpaardjes is ’t verzamelen van ivoren voorwerpen.
Bij mij thuis------ ”
„Park Avenue No. 21, 097,” viel Theydon hem in
de rede.
„Juist — vier deuren van de 211de straat af. Nu,
en als je daar eens aan komt zetten, kan je een kamer
vol curiositeiten zien. Ik ben wel niet-bepaald een expert,
maar ik weet er genoeg van om Japansch werk
van Chin^esch te kunnen onderscheiden. Dit is door
een Japanner gemaakt. En dat doet me er aan denken,
dat je mij gisterenavond verteld hebt, dat Wong Li
Fu je omver wierp door een jiu-jitsu truc. Slechts heel
weinig Chineezen hebben weleens van jiu-jitsu gehoord.
Ik heb zoo’n idee, dat er een bende Japanners in deze
zaak gewikkeld is.”
„Heusch ?.”
„Ik geloof ’t stellig. Jullie Europeanen lijken wel
mal, wat de Japanners betreft. Jullie denken, dat ze
beschaafd zijn, omdat ze zich goed kleeden, en prachtig
jullie Westersche manieren kunnen nabootsen. Maar
ze zijn niet beschaafd. Ze zijn het grootste gevaar,
dat Europa nog ooit bedreigd heeft. Geloof jij, dat zij
zullen toestaan, dat China ontwaakt en zich goed
organiseert, vóór zij gereed-zijn er zich mee te bemoeien?
Neen, hoor. Je vriend Forbes heeft gelijk.
De Chinees is een mensch en een broeder, en moet
geholpen worden om de plaats, die hem toekomt, in
te nemen te midden van de andere volken. De Japanner
is een verwaande vent, met een hoofd, dat veel te
groot voor zijn lichaam is. ’t Zou me niets verbazen,
als ik hoorde, dat er evenveel Japanners als Chineezen
in deze zaak betrokken waren. In ieder geval
is dit doodskopje door een Japanschen kunstenaar
uitgesneden, en nogal door een drommels goeden ook.”
Zij stonden met hun tweeën bij den haard van een
ruimen, grooten rooksalon. Erwaren verscheidenemenschen
in de kamer ; sommigen zaten te praten en
anderen zaten te schrijven, of hun zaken af te doen
aan de verschillende schrijftafels. Toevallig stond
Theydon met zijn gezicht naar de draai-deuren
gekeerd, die toegang gaven tot de straat, en hij stak
net het stukje ivoor in zijn zak, toen, tot zijn verbazing,
Furneaux binnenkwam. De detective zag hem
ook — daar was hij heel zeker van — maar deed nét
alsof hij hem niet zag. Nadat hij zijn blik door de kamer
had laten dwalen, alsof hij iemand zocht, ging het
kleine mannetje naar een schrijftafel, krabbelde een
briefje, gaf ’t af aan de portiersloge, liep snel in de
richting van een aangrenzende kamer en het restaurant,
en verdween.
Theydon begreep niets van Furneaux’ zonderling
gedrag, maar zag wel in, dat als de detective niet
gewild had, dat men hem rnet rust liet, hij wel een
teeken van herkenning gegeven zou hebben.
Een chasseur naderde Handyside.
„Een briefje voor U, mijnheer,” zei hij.
De Amerikaan maakte de enveloppe open, en las
een paar regels, die op een enkel blaadje postpapier
gekrabbeld waren. Hij gaf ’t toen aan Theydon.
„Nu begint ’t spul,” zei hij, en Theydon begreep
wat hij bedoelde, toen hij las, wat er in ’t briefje stond.
„Geachte Heer,” stond er. „Neem Mijnheer Theydon
mee naar Uw kamer. Ik kom daar dadelijk bij LL —
C. F. Furneaux.
„Als dit de kleine speurhond is, dien we
gisteren niet gezien hebben, zullen we
nu zeker wat nieuws hooren,” grinnikte
Handyside, die moest lachen om - de
verbijsterde uitdrukking op ’t gelaat van
zijn metgezel.
„Ik was net op ’t punt je te vertellen,
dat Furneaux binnen gekomen was en
door de hall was geloopen.”
„Laten we naar de derde verdieping
gaan. Ik heb den sleutel in mijn zak.”
Zij liepen de lange gang, af, toen Furneaux
aan ’t andere eind verscheen. Behalve
hun drieën, was er geen mensch
in dat gedeelte van het hotel te zien, en
binnen een paar seconden bevonden zij
zich achter de gesloten deur van Handyside’s
kamer.
„Zoo, bent U nog in ’t land der levenden?”
zei de detective Theydon met
belangstelling aanziende.
„Ja, maar ik heb al een oproep gekregen
om van ’t tooneel te verdwijnen,”
was het antwoord.
„Dat heb ik gehoord. De uitvoering
was ook bestemd om spoedig op dien oproep
te volgen. Als Winter gisterenavond
geen voorzorgsmaatregelen genomen had,
zouden de krantenjongens over een tweeden
moord in de Innesmore Mansions aan
’t schreeuwen zijn.” .
Theydon lachte.
„Ik maak geen grappen,” snauwde Furneaux.
„Ik voel me er zelfs erg ongerust over: Ik werd vanochtend
om acht uur wakker en dacht, dat U en Bates
en zijn vrouw in erg ongemakkelijke en gedwongen
houdingen in No. 18 zouden liggen. Ik was er zóó
ellendig over, dat ik den portier opbelde om het ergste
te hooren, en zeer verbaasd was, toen hij zei, dat Bates
juist een praatje met hem was komen maken. U
begrijpt er natuurlijk niets van. Ik heb vergeten U
van de lift te vertellen. Wong Li Fu’s afgevaardigde
is daardoor No. 17 binnengeklommen, en drie van die
kerels zouden U gisterenavond op dezelfde manier
bereikt hebben, als een politieagent hen niet tegen
gekomen was op straat.”
„Mijn knecht had wel iets van een schermutseling
gehoord. Hij dacht ook al, dat het iets met ons te
maken had. Ze hadden hem verteld, dat de politieagent
ernstig gewond was.”
„Ja, maar hij heeft niets gebroken ; hij is bewusteloos
gemaakt door den een of anderen vervloekten Japanschen
worstel-truc.”
„U zegt Japansche ?”
„Precies. De Jonge Mandsjou’s worden bijgestaan
door een tweede bende, die zich de „Zonen van Nippon”
noemt. Ik weet niet waar ’t hier in Londen naar
toe moet. Wij hebben al jaren anarchisten en nihilisten
gehuisvest. Nu hebben we hier ’t gele gevaar. Ik
wou, dat ik een paar dagen koning was. Er zou een
grooter opruiming van reptielen in Engeland gehouden
worden dan die van St. Patrich in Ierland.”
,,Mijnheer Handyside heeft me net tien minuten
geleden gezegd, dat hij overtuigd was, dat er ook
Japanners in ’t spel waren.”
(Wordt vervolgd).
PANORAMA
BERICHT.
In verband met het Pinksterfeest zal ons eerstvolgend nummer
éen dag later verschijnen,
|