Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3131 tot 3135 van 11897
Nummer
1917, nr.21, 23 mei 1917
Blad
12
Tekst
HAINUKAMA 12 illlBiiiiiwHrölliihnitifiMSjhiüi No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY (16) HOOFDSTUK XII. (Vervolg). jn er ook brieven voor me gekomen?” „Drie, mijnheer, en een klein pakje. Ik heb ze op Uw tafel gelegd. Wilt U nog iets eten, mijnheer?” „Dank je. Ik heb net een kolossaal souper verorberd. Goeden nacht.” ■ „Goeden nacht, mijnheer. Hebt U nog iets te zeggen voor morgenochtend ?” „Laat me maar zoolang slapen als ik kan, behalve als ze me noodig hebben.” Theydon ging de zitkamer binnen. Hij maakte de brieven open. Twee waren er van geen belang; de derde behelsde een verzoek van den uitgever van een tijdschrift dat de „kopij” van zijn artikel over de „Forbes Vredes propaganda” zoo spoedig als maar kon ingestuurd moest worden. Wat was de wereld toch mal! Daar had je nu een belangrijk tijdschrift, dat ongeduldig wachtte op de inzichten van den millionnair over de beste middelen om wereldvrede te krijgen, terwijl diezelfde groote man vervolgd werd door angst voor een paar Chineesche bandieten ! De maatschappij beschouwde Forbes’ ideeën als een middel tegen den oorlog en zijn gruwelen ; Forbes zelf vroeg zich af of sloten en grendels en gewapende bedienden en politieagenten hem en de zijnen zouden beschermen tegen de klauwen van de Jonge Mandsjou’s. Theydon hoorde met een soort dankbaarheid, hoe Bates de voordeur afsloot en grendelde. Hij dacht net hoe onmogelijk het was dat een indringer zich toegang tot No. 18 zou kunnen verschaffen, toen hij het kleine pakje openmaakte, waarvan zijn knecht gesproken had. Hij peinsde er nog even over wat het zou kunnen bevatten, omdat hij zich niet herinneren kon iets besteld te hebben, wat in zoo’n klein pakje kon. Hij nam er een dik stuk papier uit dat dubbel gevouwen was, en een klein wit voorwerpje viel op de tafel en rolde even verder, tot het plotseling stil bleef liggen. Het was een klein, uitgesneden, ivoren doodskopje ! HOOFDSTUK XIII. Eenige nieuwe zetten in het spel. Theydon keek wel haast een minuut lang strak naar het doodskopje. Hij was als een ongeloovige, die plotseling een geestverschijning waarneemt. Toen herstelde hij zich en lachte boos en hard, omdat hij zijn zenuwen niet beter had kunnen bedwingen. Hij bekeek het papier. Er stond niets op geschreven. Het was van precies dezelfde kleur en van ’t zelfde soort als de twee getypte briefjes die Forbes ontvangen had, maar de afzender had blijkbaar gemeend, dat het doodskopje een < duidelijk symbool was van zijn moorddadige bedoelingen, zonder dat hij zich de moeite hoefde te geven van er een geschreven bedreiging aan toe te voegen. Dit ivoren doodskopje leek precies op de vorige. De op elkaar geklemde tanden, de schampere grijns van de magere kaakbeenderen, en de bedreiging in de holle oogkassen ; het geheel was afschuwelijk. Een sigaret opstekend, bekeek Theydon het adres en de poststempels. Het was eigenlijk belachelijk om op het buitenste papier keurig getypt te zien staan „Aan den Heer Francis T. Theydon, 18 Innesmore Mansions, W. C.” Wat een combinatie van moderne wetenschap en middeleeuwsche oefening! Theydon vond het moeilijk zijn gedachten op de zaak te concentreeren. Toch zag hij, dat het pakje ’s middags om half zes in hét West Strand op de post gedaan was ; hieruit tenminste bleek, dat Wong Li Fu het doodskopje niet zelf afgezonden had, maar het aan een handlanger had toevertrouwd. Dit bracht hem in herinnering, dat Juffrouw Beale haar hotel verlaten had „omdat zij er een Chinees had gezien.” „Alle kleine beetjes helpen,” peinsde Theydon, „ik moet het aan Scotland Yard laten weten.” Hij ging dadelijk naar de telefoon, en het deed hem genoegen te hooren, dat Winter weer in ’t hoofdkwartier was. De Hoofdinspecteur was dankbaar gestemd, en gaf daar ook uiting aan. „Het was goed van U bedacht om de boodschap, die Mijnheer Forbes ontvangen heeft, zoo gauw over te brengen,” zei hij. „Ik had ’t plan den geheelen nacht in Croydon te blijven. Niemand is natuurlijk in ’t huis gekomen. Dit wordt verklaard door het briefje van Wong Li Fu. Wat een doortrapte en ellendige duivel is het toch, hè ?” „Ja, zelfs nog doortrapter dan U wel denkt. Hij heeft mij nu ook al onder zijn vijanden opgenomen. Toen ik tien minuten geleden thuis kwam, na een lekker soupertje met Handyside lag het symbool van zijn bende op mij te wachten !” „Wat?” „Een ivoren doodskopje.” „U kunt ’t niet meenen !” en er klonk onverholen verbazing uit Winter’s stem. „Nog iets erbij ?” „Er was niets bij geschreven. Ongetwijfeld denkt de vijand, dat zoo’n kunstwerk wel voor zichzelf spreekt. Dat is ook zoo. Ik moet zeker ook van dezen aardbodem verdwijnen.” Er volgde een opmerkelijke stilte. Toen sprak Winter weer, op een ernstigen toon : „Dat is een gevaarlijke zaak, Mijnheer Theydon. Het ergste ervan is, dat zij zich in een steeds grooteren cirkel schijnen uit te breiden. Als ’t nog veel verder gaat, zullen we alle Chineezen in Londen moeten oppakken, en de goede er uit moeten ziften, tot wij de kwade overhouden. Maakt U zich ongerust ? Als dat zoo is, zal ik U iemand sturen om vannacht te waken.” „Heelemaal niet, dank U wel. Bates en ik zullen wel zorgen dat er zelfs geen wierookstokje in de kamers is, vóór wij naar bed gaan. Maar wacht eens, er is nog iets. Hebt U Juffrouw Beale gesproken ?” „Ja, ze is vanochtend hier geweest. Zij heeft getuigenis afgelegd bij het onderzoek, naar ik* hoor. Wat is er met haar?” „Ik had mijn zuster gevraagd den avond met haar doorte brengen, en ze is zóó geschrokkentoen ze merkte, dat er ook een Chinees in haar hotel vertoefde, dat zij vannacht bij mijn zuster is gaan logeeren.” „De duivel hale alle Chineezen!” riep Winter woedend uit. „Ik ben een boon als ik na deze zaak geen Indische thee ga drinken. Maar we zullen hem eens opzoeken. Slaap wel. Uw vroegere zonden worden U vergeven, omdat U ons vandaag verscheidene diensten hebt bewezen. Ik zal aan ’t politiebureau bij U in de buurt laten weten, dat als er maar op een halve mijl van de Innesmore Mansions vannachtiemand met -BUREAUVOOR KUN/TEN EN WETENSCHAPPEN Met ingang van 1 Mei 1.1. is te Amsterdam, Heerengracht 427, gevestigd een Bureau voor Kunsten en Wetenschappen, Met de oprichting van dit bureau is niet bedoeld de talrijke reeds bestaande Concert- en Theater-Bureaux te vermeerderen, doch een instituut in het leven te roepen ter behartiging en bevordering van Kunsten en Wetenschappen in den ruimsten zin des woords. Het Bureau wenscht dan ook niet in concurrentie te treden met Concert- en Theater-Bureaux. Kunst is geen marktwaar en het ligt niet in de bedoeling, kunst of kunstenaars te exploiteeren. Wat in het buitenland reeds lang staatszorg is, n.I. behartiging van Kunst- en Kunstenaarsbelangen, wenscht het Bureau ook voor Holland te bereiken, door jonge, niet kapitaalkrachtige kunstenaars in de gelegenheid te stellen, zonder eigen risico voor het publiek op te treden, of hun werk door tentoonstellingen of anderszins bekend te maken. Lanceeren van jonge kunstenaars met talent zal hoofdzaak blijven. Het uit dit streven voortspruitende risico zal men trachten te dekken door het geven van goede Opera- en Tooneelvoorstellingen, en Concerten met eerste Binnen- öf Buitenlandsche krpchten. Op deze wijze zullen dus kunstenaars met reeds gevestigden naam door bemiddeling van het bureau medewerken, hunne niet kapitaalkrachtige, maar talentvolle collega’s te steunen. Onderstaande heeren hebben zich bereid verklaard als deskundigen voor het bureau op te treden: Voor Tooneel, Willem Royaards; voor Muziek, Evert Cornelis; voor Schilderen Beeldende Kunst, Ed. Gerdes; voor Letteren en Wetenschappen, Dr. Frederik van Eeden. De Heeren F. F. H. van Gheel Gildemeester, Directeur bij de Maatschappij Zeebad Scheveningen, Mr. E. Hijmans van Wadenoyen en Dr. J. Meihuizen, Directeur van het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen te ’s-Gravenhage hebben zitting genomen in de commissie van advies. Directeur van het Bureau is de heer H. Taal. schuine oogen of een staart gevonden wordt, hij zonder eenige aarzeling in den pot géstopt moet worden.Bewaar dat doodskopje goed. Furneaux heeft er een verzameling van.” „Hebt U hem dan gesproken ?” „Neen, maar ik heb van hem gehoord. Hij is naar huis gegaan, lijdende aan opium-vergiftiging.” „Goede god !” „O, dat is alleen maar zijn manier van zich uit te drukken. Hij bedoelt, dat hij ziek is van de lucht van Chineezen. U kent zijn eigenaardige ideeën over tabak. Als hij den heelen avond rondgezworven heeft door opium-holen in het East End, heb ik heusch met hem te doen. Maar morgen komt hij wel weer tevoorschijn, en zal er wel uitzien als een gevilde wezel. Apropos, het zal U wel interesseeren dat we een kw’estie van ondergeschikt belang opgehelderd hebben. U herinnert zich, dat Ann Rogers,-de dienstbode van Mevrouw Lester, weggeroepen was door een telegram, waarin stond, dat haar vader ziek was ?” „Ja.” „Die oude man, waar je wel wat uit kan krijgen, heeft bekend, dat hij twee pond van een als vreemdeling uitzienden heer gekregen had voor ’t zenden van dat telegram, en voor zijn voorgewende ziekte. Ik wou dat we dien ellendigen ouden schurk in de gevangenis konden stoppen, maar door wat hij gedaan heeft, heeft hij waarschijnlijk gemaakt, dat Ann Rogers niet hetzelfde lot als haar meesteres ondergaan heeft.” „Mijnheer Winter, is het tot U doorgedrongen dat de persoon, die dit complot bedacht heeft, te beginnen met den moord op Mevrouw Lester en te eindigen de hemel weet waar en wanneer, ’t organisatie-talent van een genie heeft ?” „’t Zou U verbazen als U wist hoe ver die zaak wel ging,” zei Winter. „Een anderen keer zal ik U er wel eens meer van vertellen. Goedennacht. Als U morgenochtend uitgaat, laat dan bij Bates de boodschap achter, waar we U kunnen vinden.” Theydon keerde zich van de telefoon en merkte dat Bates naast hem stond. De massieve en flinke exsergeant was gewapend met een rood-gloeienden pook. Van dat oogenblik zag Theydon in, dat het onzin was dien man langer voor den gek te houden. „Neem me niet kwalijk, mijnheer,” zei de huisknecht onderdanig. „Ik kon ’t niet helpen, dat ik hoorde wat U zei, en als er een ellendige Chinees hier ergens verstopt zit, zal ik hem een teeken geven, dat hij niet gauw zal vergeten.” Theydon kon niet laten even te lachen, maar Bates was in vollen ernst. „Ik was eens in Cork gedetacheerd, mijnheer,” zei hij plechtig, „en toen moesten we een opstootje dempen. Toen heb ik de groote waarde van een rood-gloeienden pook leeren kennen. Hij is even goed als een bajonet. Ik heb dezen al bij de hand gehouden sinds mijnheer Furneaux hier vandaan is gegaan. Ik geloof vast dat hij een Chinees gezien had.” „Dat is ook zoo, en, wat meer zegt, hij heeft hem ook gearresteerd. Kom, vooruit, Bates. Er zijn in deze kamers niet veel schuilplaatsen. Ik hoop alleen maar, dat we een bewoner van het Hemelsche Rijk zullen snappen. Dat zou een waardig slot van een drukken dag zijn.” Maar zij zochten tevergeefs, hoewel ze er in slaagden Juffrouw Bates een vreeselijken schrik op ’t lijf te jagen. Het was haast onbegrijpelijk, dat twee mannen, de een een krachtig-gebouwde athleet, en de ander een gewezen soldaat, zelfs maar konden denken dat♦ iemand zich in de kamers verstopt had, maar in de oogen*van Europeanen is alles van Oosterlingen mogelijk, en zij vonden er dus niets geks in een huiszoeking te ondernemen. Vreemd genoeg ontdekten zij iets, dat met den dood van Mevrouw Lester in verband stond. Aan de keuken grensde een smalle bijkeuken ; hier werdén door een lift, die bewogen werd door een wiel op den platten grond, kolenzakken en andere ‘zware pakken naar boven gebracht. Theydon keek naar het paneel, dat opzij geschoven moest worden, om toegang tot de lift te geven, ’t Was duidelijk, dat hij zelden of nooit dit gedeelte van zijn huis bezocht. „Kan dat ding alleen van beneden aï in werking gesteld worden?” vroeg hij. „O, neen, mijnheer,” zei Bates. „Ik trek ze dikwijls op, als ik den aschbak naar beneden wil laten.” „Kan je ’t nu even doen ?” Bates keek eerst verbaasd, toen nadenkend. Theydon’s woorden deden een nieuw denkbeeld bij hem opkomen. Hij maakte het paneel open, trok flink aan een touw, en spoedig kwam de lift, een soort groote kast, aan een kant open, in ’t zicht. „Hemel!” mompelde hij, terwijl hij naar den ruimen bak staarde, „daar heb ik heelemaal niet aangedacht.” „Begrijp je dan wat ik vermeed?” „Natuurlijk, mijnheer Een jtamelijk groote man zou zich hierin kunnen verstoppen, en zich naar elke verdieping kunnen optrekken. Het zou heel gemakkelijk gaan. Een lading steenkool is er niets bij.” „Ik geloof, dat we nu tenminste één manier ontdekt hebben, waarop de man, die Mevrouw Lester vermoord heeft, haar kamers binnen gekomen kan zijn, zonder haar weten ?” '„Ongetwijfeld, mijnheer. Ook bijna geluidloos, en als je de lift hoorde gaan, zou je denken dat zij voor de verdieping onder ons bestemd was, omdat er eën fluitje is dat waarschuwt als ’t voor ons is.” Zij bekeken eenigen tijd stilzwijgend de lift. Toen liet Bates haar weer naar beneden gaan, en Theydon onderzocht de tamelijk onstevige sluiting van het paneel. „Ik ben niet erg zenuwachtig van aard,” zei hij eindelijk, „maar ’t zou niet netjes zijn tegenover jou en je vrouw, Bates, als ik je niet vertelde, dat ik net eën leelijke waarschuwing gekregen heb, dat de bende, die Mevrouw Lester vermoord heeft, nu iets tegen mij in ’t schild voert. Zou ’t niet verstandig zijn als we vanavond nog een paar flinke spijkers in die deur sloegen ?” Bates streek zich over de kin. In zijn oogen blonk iets van zijn sluimerenden strijdlust. „Ik weet iets beters, mijnheer,” grinnikte hij, „laten we liever een spijker slaan in iemand, die met de lift naar boven komt.” „Maar hoe?” „Door Uw pistool stevig aan het aanrecht vast te binden, den haan overte halen— ik weet natuurlijk hoe je dat doen moet — en dan een kogel op de juiste plaats te recht te laten komen, als het paneel half open is.”
PDF
Nummer
1917, nr.21, 23 mei 1917
Blad
13
Tekst
,,Mogen we wel zoo zelf de wet in handen nemen ?” „Mag iemand hier eigenlijk probeeren binnen te komen, en onzen hals afsnijden terwijl we slapen, mijnheer ?” Theydon overwoog het vóór en tegen van dit vraagstuk nauwkeurig. Hij vreesde voor de verantwoordelijkheid om iemand ’t leven te benemen, zelfs in zelfverdediging. Maar aan den anderen kant, was niet elke maatregel gerechtvaardigd tegenover de ellendelingen, die Edith Lester geworgd hadden, en Mevrouw Forbes zouden hebben laten hongerlijden in een leegstaand huis, tot zij in staat waren hun wraakplannen ten uitvoer te brengen ? „Zouden we het niet zóó kunnen inrichten, dat, als het pistool zou afgaan, het niet noodzakelijk een doodelijk^ wond teweeg zou brengen ?” zej hij. „Laten we maar eens zien, mijnheer/' en Bates zette zich met genoegen aan ’t werk. Er was niet de minste moeilijkheid om een middel te vinden om den haan zóó te stellen, dat hij af zou gaan als de deur open ging. Iedere schooljongen zou ’t met een touwtje in orde hebben kunnen maken. Zij bepaalden den afstand, en stelden het pistool zóó, dat iemand, die in de lift zat, ongeveer op de hoogte van zijn rechterschouder getroffen moest worden. Toen deed Bates de deur van de bijkeuken op slot, stopte den sleutel in zijn zak, en verzekerde zijn bevende vrouw, dat zij als een roos kon gaan slapen, daar geen ellendige Chinees haar dien nacht zou kunnen lastig vallen. Theydon zelf ging nu ook naar bed. Hij was zóó moe, alsof hij den heelen dag gesjouwd had. Toen hij wakker w?erd, was het klaarlichte dag. Door de hoeken van de neergelaten rolgordijnen van zijn slaapkamer, zag hij het zonlicht binnenstroomen. Op de klok op den schoorsteenmantel kijkend, was hij verbaasd te zi$n, dat ’t al tien uur was, en dus was er niet alleen geen aanval op hem gedaan, maar had Bates zijn bevelen woordelijk opgevolgd, en had hem veel langer dan anders laten slapen. Hij stond haastig op, vloog naar de badkamer, en riep : „’t Ontbijt over een kwartier.” Hij was net in ’t bad, toen de telefoonbel klonk, en Bates er naar toe ging. Even later klopte de knecht aan de deur. „Een mijnheer Handyside heeft U opgebeld, mijnheer,” zei hij. „Ik geloof dat ’t een Amerikaan is. Hij wilde weten of er iets aan de hand is. Hij zei, dat U het wel zou begrijpen.” „Zeg hem maar, dat ik nog leef, en om half twaalf hem aan zijn hotel kom opzöeken.” „Ja mijnheer.” Toen Bates het blaadje met het ontbijt binnen bracht, zat Theydon vlug de ochtendbladen door te kijken. In enkele couranten werd het voorval te Eastbourne vermeld, maar zonder namen te noemen. De berichtgevers hadden de zaak beschouwd als een ruzie, waarin een knap meisje het rttsus belli vormde, en redacteuren vinden zulke kwesties nogal gevaarlijk, omdat een Engelsche jury dikwijls geneigd is ze een groote schadeloosstelling op te leggen als er een aanklacht wegens laster tegen couranten ingediend wordt. Toen viel zijn oog op „nadere bijzonderheden” in verband met den „moord in de Innesmore Mansions.” Na een kort verslag van de lijkschouwing, kwam het volgende : „Het kan met zekerheid aangenomen worden, dat de politie een vermoeden heeft over het motief tot deze vreeselijke misdaad. Hoe vreemd het ons ook toeschijnen moge — daar het slachtoffer een jonge, aantrekkelijke vrouw was, die zeer kalm leefde en weinig zoo eenig deel nam aan ’t maatschappelijk leven te Londen — bestaat de mogelijkheid, dat de dood van Mevrouw Lester eerder hef gevolg is geweest van een politieke kwestie, dan van een gestoorde inbraak. In ’t begin wees alles erop, dat de een of andere ellendeling door de dame in haar slaapkamer verrast was geworden, maar we hebben nu alle reden om te gelooven, dat er ernstiger gevolgen aan verbonden zijn, en dat er problemen van groot belang mee samenhangen, die door de politie opgelost moeten worden. Wij moeten niet vergeten, dat haar man „plotseling” ongeveer zes maanden geleden in Shanghai gestorven is. Vreemd genoeg, zijn de verblijfplaatsen van Chineezen nu onder strenge bewaking van de politie, niet alleen in de buurt van de dokken, maar ook in het deftige West End. Het is misschien louter toeval, dat gisteren te St. Albans een Chinees gearresteerd is, die nu in Bow streef gevangen gehouden wordt. Er zijn zelfs nog meer „toevalligheden”, die er iets mee uit te staan hebben, en nogal in plaatsen zóó ver van elkaar verwijderd als een bekende badplaats aan de Zuidkust en South Croydon. Op ’t oogenblik ligt alles nog in het duister, maar ieder uur kunnen er opzienwekkende ophelderingen aan ’t licht komen, en ’t zou kunnen zijn, dat de moord op Mevrouw Lester nog een van de meest sensationeele misdaden van de laatste jaren zal blijken te zijn.” Theydon zat dit bescheiden, maar juiste bericht met zorg te lezen, toen hij opmerkte, dat Bates de deur van de zitkamer gesloten had, voordat hij ’t ontbijt op de tafel klaar ging zetten. Zoo iets ongewoons had stellig iets te beteekenen. „Watis er aan de hand ? ” vroeg hij, naar het onbewogen gezicht van den knecht kijkend. „De melkboer heeft me vanochtend verteld, mijnheer, dat er een politieagent bewusteloos is gevonden op den weg vlak bij dit huis, kort na drieën,” was ’t antwoord, dat op een zachten toon gezegd werd, uit angst dat juffrouw Bates het hooren zou. „Onaangenaam voor den agent, maar verder niets bijzonders,” zei Theydon. „Maar de melkboer had gehoord, dat hij aangevallen was door drie jonge heeren in rok, die wegliepen, toen er een tweede agent in ’t zicht kwam.” „Zeer waarschijnlijk. Zeker een vechtpartijtje, waarin de politie het onderspit moest delven. Hoe ’t ook zij, wij zijn tenminste vannacht niet lastig gevallen.” „Neen, maar ik dacht er alleen maar aan, wat er gebeurd zou zijn, als de politie niet op haar hoede was geweest.” „Hoor eens, Bates,” zei Theydon met nadruk, „als je zoo dóórgaat, worden we nog gek. Ik begrijp niet, hoe je zoo kunt zijn ; jij, die nogal in ’t gevecht bent geweest.’ „’t Spijt me, mijnheer, maar ik dacht alleen maar, dat U ’t laatste nieuws wel zoudt willen hooren.” Theydon ontbeet flink, en bewees daardoor, dat alle emoties van den vorigen dag zijn gestel nog niet ondermijnd hadden. Nadat hij zijn correspondentie doorgelezen had, zag hij, dat hij tijd genoeg had om naar ’t hotel van Haudyside in ’t Strand te loopen. Toen hij daar aangekomen was, zat de Amerikaan op hem te wachten, met een lange, dunne sigaar in zijn mond. — „Is er iets nieuws ?” vroeg hij, nadat ze elkaar hartelijk begroet hadden. 13 Bij A. W. Sijthoff’j Zijn persoon - - vaardig, zóo fel , _ „ „ „ zijwegen kent en van niemand, wien ook, afwijkingen duldt, als ware hij inderdaad — gelijk men hem wel genoemd heeft — Groot-ïnquisiteur ’van Frankrijk. De samenstellers: Pieter Van der Meer de Walcheren, Willem Nieuwenhuis, Vincent Cleerdin en Mr. Henri van Haastert, hebben Bloy. die in Nederland dikwijls verkeerd is beoordeeld, nader tot ons willen brengen. Het komt ons voor dat zij daarin met dit boek slagen zuilen. In sommige opzichten is het een strijdschrift; juist daarom wenschen wij het in handen van lezers van alle gezindten. „Ja. De veete gaat steeds door. Je hebt immers gisteren van die ivoren doodskopjes gehoord?” „Ja, zeker. Zij deden mij denken aan de verhalen in mijn jeugd.” „Welnu, ik heb het mijne gisterenavond gekregen. Hier is ’t!” „Groote God !” Handyside nam het kleine voorwerpje aan dat Theydon uit zijn vestjeszakje gehaald had. Hij bekeek het nauwkeurig. „Ik ben nooit in Azië geweest,” zei hij, nadat hij ’t aan alle kanten bekeken had, „maar een van mijn stokpaardjes is ’t verzamelen van ivoren voorwerpen. Bij mij thuis------ ” „Park Avenue No. 21, 097,” viel Theydon hem in de rede. „Juist — vier deuren van de 211de straat af. Nu, en als je daar eens aan komt zetten, kan je een kamer vol curiositeiten zien. Ik ben wel niet-bepaald een expert, maar ik weet er genoeg van om Japansch werk van Chin^esch te kunnen onderscheiden. Dit is door een Japanner gemaakt. En dat doet me er aan denken, dat je mij gisterenavond verteld hebt, dat Wong Li Fu je omver wierp door een jiu-jitsu truc. Slechts heel weinig Chineezen hebben weleens van jiu-jitsu gehoord. Ik heb zoo’n idee, dat er een bende Japanners in deze zaak gewikkeld is.” „Heusch ?.” „Ik geloof ’t stellig. Jullie Europeanen lijken wel mal, wat de Japanners betreft. Jullie denken, dat ze beschaafd zijn, omdat ze zich goed kleeden, en prachtig jullie Westersche manieren kunnen nabootsen. Maar ze zijn niet beschaafd. Ze zijn het grootste gevaar, dat Europa nog ooit bedreigd heeft. Geloof jij, dat zij zullen toestaan, dat China ontwaakt en zich goed organiseert, vóór zij gereed-zijn er zich mee te bemoeien? Neen, hoor. Je vriend Forbes heeft gelijk. De Chinees is een mensch en een broeder, en moet geholpen worden om de plaats, die hem toekomt, in te nemen te midden van de andere volken. De Japanner is een verwaande vent, met een hoofd, dat veel te groot voor zijn lichaam is. ’t Zou me niets verbazen, als ik hoorde, dat er evenveel Japanners als Chineezen in deze zaak betrokken waren. In ieder geval is dit doodskopje door een Japanschen kunstenaar uitgesneden, en nogal door een drommels goeden ook.” Zij stonden met hun tweeën bij den haard van een ruimen, grooten rooksalon. Erwaren verscheidenemenschen in de kamer ; sommigen zaten te praten en anderen zaten te schrijven, of hun zaken af te doen aan de verschillende schrijftafels. Toevallig stond Theydon met zijn gezicht naar de draai-deuren gekeerd, die toegang gaven tot de straat, en hij stak net het stukje ivoor in zijn zak, toen, tot zijn verbazing, Furneaux binnenkwam. De detective zag hem ook — daar was hij heel zeker van — maar deed nét alsof hij hem niet zag. Nadat hij zijn blik door de kamer had laten dwalen, alsof hij iemand zocht, ging het kleine mannetje naar een schrijftafel, krabbelde een briefje, gaf ’t af aan de portiersloge, liep snel in de richting van een aangrenzende kamer en het restaurant, en verdween. Theydon begreep niets van Furneaux’ zonderling gedrag, maar zag wel in, dat als de detective niet gewild had, dat men hem rnet rust liet, hij wel een teeken van herkenning gegeven zou hebben. Een chasseur naderde Handyside. „Een briefje voor U, mijnheer,” zei hij. De Amerikaan maakte de enveloppe open, en las een paar regels, die op een enkel blaadje postpapier gekrabbeld waren. Hij gaf ’t toen aan Theydon. „Nu begint ’t spul,” zei hij, en Theydon begreep wat hij bedoelde, toen hij las, wat er in ’t briefje stond. „Geachte Heer,” stond er. „Neem Mijnheer Theydon mee naar Uw kamer. Ik kom daar dadelijk bij LL — C. F. Furneaux. „Als dit de kleine speurhond is, dien we gisteren niet gezien hebben, zullen we nu zeker wat nieuws hooren,” grinnikte Handyside, die moest lachen om - de verbijsterde uitdrukking op ’t gelaat van zijn metgezel. „Ik was net op ’t punt je te vertellen, dat Furneaux binnen gekomen was en door de hall was geloopen.” „Laten we naar de derde verdieping gaan. Ik heb den sleutel in mijn zak.” Zij liepen de lange gang, af, toen Furneaux aan ’t andere eind verscheen. Behalve hun drieën, was er geen mensch in dat gedeelte van het hotel te zien, en binnen een paar seconden bevonden zij zich achter de gesloten deur van Handyside’s kamer. „Zoo, bent U nog in ’t land der levenden?” zei de detective Theydon met belangstelling aanziende. „Ja, maar ik heb al een oproep gekregen om van ’t tooneel te verdwijnen,” was het antwoord. „Dat heb ik gehoord. De uitvoering was ook bestemd om spoedig op dien oproep te volgen. Als Winter gisterenavond geen voorzorgsmaatregelen genomen had, zouden de krantenjongens over een tweeden moord in de Innesmore Mansions aan ’t schreeuwen zijn.” . Theydon lachte. „Ik maak geen grappen,” snauwde Furneaux. „Ik voel me er zelfs erg ongerust over: Ik werd vanochtend om acht uur wakker en dacht, dat U en Bates en zijn vrouw in erg ongemakkelijke en gedwongen houdingen in No. 18 zouden liggen. Ik was er zóó ellendig over, dat ik den portier opbelde om het ergste te hooren, en zeer verbaasd was, toen hij zei, dat Bates juist een praatje met hem was komen maken. U begrijpt er natuurlijk niets van. Ik heb vergeten U van de lift te vertellen. Wong Li Fu’s afgevaardigde is daardoor No. 17 binnengeklommen, en drie van die kerels zouden U gisterenavond op dezelfde manier bereikt hebben, als een politieagent hen niet tegen gekomen was op straat.” „Mijn knecht had wel iets van een schermutseling gehoord. Hij dacht ook al, dat het iets met ons te maken had. Ze hadden hem verteld, dat de politieagent ernstig gewond was.” „Ja, maar hij heeft niets gebroken ; hij is bewusteloos gemaakt door den een of anderen vervloekten Japanschen worstel-truc.” „U zegt Japansche ?” „Precies. De Jonge Mandsjou’s worden bijgestaan door een tweede bende, die zich de „Zonen van Nippon” noemt. Ik weet niet waar ’t hier in Londen naar toe moet. Wij hebben al jaren anarchisten en nihilisten gehuisvest. Nu hebben we hier ’t gele gevaar. Ik wou, dat ik een paar dagen koning was. Er zou een grooter opruiming van reptielen in Engeland gehouden worden dan die van St. Patrich in Ierland.” ,,Mijnheer Handyside heeft me net tien minuten geleden gezegd, dat hij overtuigd was, dat er ook Japanners in ’t spel waren.” (Wordt vervolgd). PANORAMA BERICHT. In verband met het Pinksterfeest zal ons eerstvolgend nummer éen dag later verschijnen,
PDF
Nummer
1917, nr.21, 23 mei 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 DE SPORTFEESTEN TE GOUDA. van de verleden week te Gouda gehouden sportwedstrijden, waaraan door talrijke vereenigingen werd deelgenomen, geven wij hierboven, links: De optocht, met muziek vooraf, door de stad. Rechts: De opstelling van de deelnemende vereenigingen. DE SPORTFEESTEN TE GOUDA. De algemeene vrije oefeningen voor mannen. DE OPENING DER JACHTHAVEN VAN „DE NIEUWE MEER”. In tegenwoordigheid van vele belangstellenden is verleden week te Aalsmeer de nieuwe jachthaven van de Zeilvereeniging „De Nieuwe’ Meer” feestelijk geopend. Links: Het plechtig moment der officieele opening. Rechts: Een groot aantal keurig gepavoiseerde jachten was tegenwoordig bij de plechtigheid. INTERACADEMIALE LAWN-TEN N «SWEDSTRIJ DEN TE UTRECHT. Van Vrijdag 18 tot Zondag 20 Mei hebben op de banen van de Utrechtsche Studenten Tennisclub „Sphaerinda” de interacademiale lawn-tennis-matches plaats gehad. Wij geven hiervan, links: De Senaat, die bij de wedstrijden tegenwoordig was. Midden: De heer A. Diemer Kool verwerkt op schitterende wijze een bal. Rechts: Overzicht van het heeren dubbelspel.
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
01
Tekst
Zie in dit nummer de serie schitterende foto’s van den hevigen brand in de Drentsche Venen.
PDF
Nummer
1917, nr.22, 30 mei 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 Dubbel Landhuis te Laren. Architect de heer A. J- Kropholler, te Iets over Bouwkunst aandachtige wandelaar, (en, als het een beetje wil zelfs ook de niét aandachtige) zal bij het bekijken der duizenden menschenwoningen, waarmee jaarlijks de aarde verfraaid en vergroot wordt, wel hebben opgemerkt dat alles waar de nijvere bouwer ons mee verblijdt, nu maar niet even mooi is. ja, ook niet even leelijk. Maar in elk geval kan ik met de hand op mijn hart verklaren dat er meer leelijks dan moois uit de handen van die bouwers komt. U zult zeggen, dat dit zoo ongeveer met alle andere zaken als bouwgewrochten al evenzeer het geval is, en ik geef dat graag toe, maar ... het is... het is toch nog wat anders. De leelijkheid van huizen dringt zich meer aan ons op dan die van w&t anders ook; je móet het zien of je wilt of niet Een leelijk pak, een leelijken hoed, een paar leelijke schoenen, ... we laten er den winkelier mee zitten; een leelijk muziekstuk laten we voor stoelen en banken uitvoeren; een leelijk boek laten we op den zolder bij den uitgever verschimmelen; maareén leelijk huis... daar ben je mee opgeknapt tot het einde der dagen ; dat benauwt je dag- in daguit als een obsessie ... En m’n hemel, ze künnen er wat mee. Een wandeling door een villa-park, iets wat je dan toch voor je plezier en niet voor je narigheid onderneemt, — ai, lijkt het soms niet een tocht op den rug van een nachtmerrie ondernomen, zoozeer kwellend voor onzen schoonheidszin, zoozeer geschikt om onze zenuwen van top tot teen in de war te smijten . .. En als we ons nu eens rechtuit afvragen, hoe die bouwerij veelal zoo foeileelijk uitvalt, dan komen we tot de conclusie, dat die menschen het tè mooi willen maken en het daarom te leelijk maken. Tè leelijk, want, nu ja, een beetje leelijk, een enkel leelijk ding ertusschen door zou nog zoo bar erg niet wezen, al was het alleen maar om den wandelaars eens te toonen, hoe het niét Landhuis te Aalsmeer. Architect de heer J. J. P. Oud, te Leiden. Landhuis te Laren. Architect de heer te Scheveningen. J. Kropholler, moet zijn, om hun eens het verschil te laten zien tusschen wat goed en wat slecht gebouwd is. (Even tusschen twee haakjes; Ik heb een barbier gehad, die zelf nooit goed geschoren was, en toen ik hem eens vroeg waarom hij er zoo onverzorgd bijliep, en niet liever zelf het voorbeeld gaf door zich dagelijks keurig te scheren, zei hij: „Mijnheer, ik doe dat expres om den menschen eens te laten zien, hoe leelijk het staat als je niet fatsoenlijk geschoren bent.”). Maar, eilacy, het staat ook niet mooi voor een schrijver, dat hij zijn lezers, zij het dan ook met de beste bedoelingen, met bijkomstigheden van de hoofdzaak afleidt. Ter zake dus. De meeste huizen zijn dus Scheveningen. leelijk omdat de menschen ze te mooi hebben willen maken. Omdat ze overal waar de luim van het oogenblik, en de keuze der als Confectie-massen-artikel voorradige onderdeden hen ertoe brengt, aan het z.g. „versieren” gaan. Bleven ze nu maar bedaard en verstandig eerst de doelmatigheid betrachten, — de doelmatigheid, die bij een huis vrijwel hoofdzaak is, — dan zouden ze, mits ze geen al te groote stoffels zijn, daardoor reeds, en met passende, sobere versiering, zoo men wil, iets moois voor den draad kunnen brengen. Die eischen der doelmatigheid zijn natuurlijk vele; ge Landhuis te Wassenaar. Architect de heer Co Brandes, aldaar. weet dat zelf niet minder goed dan ik; echter komt hier dadelijk de eveneens zeer voorname eisch, dat de gronddoelmatigheid — ik zou zeggen: de bestaansgrond van het huis — in den bouw tot uitdrukking komt, m.a.w. een huis moet een huis zijn; d.w.z. een van muren opgetrokken wijkplaats tegen kou en slecht weer en hitte, overdekt dus met een dak. Welnu, deze twee voornaamste onderdeeien van het huis, — de muur en het dak — dienen goed tot hun recht te komen. Men moet b.v. den muur niet door groote vensters als het ware half-doorzichtig maken of er door opgelegde malle versierstukjes en uitsteeksels het aanzien van hechtheid en fut aan ontnemen. Wat het dak aangaat, men breke dat niet op allerlei willekeurige wijzen in stukjes en brokjes, noch ontsiere het met krinkelkronkels of tierelantijntjes, het dak moet den toeschouwer aandoen als de groote, veilige overhuiving van de menschenwoning. Men denke nu niet, een, twee, drie, vier muren, rits, — en roef, een dak erop, Landhuis te Blaricum. Architect de heer J. J. P. Oud, te Leiden. zonder kraak of smaak, als het maar een indruk van eenvoud en degelijkheid geeft; welneen, er is, bij het in-hetoog-houden van die genoemde grondbegrippen, nog heel wat verscheidenheid, genoeglijkheid, levendigheid aan de huizen te brengen; in dat kader van de soberheid kan de persoonlijkheid van den architect zich zeer wel uitspreken. Kijk u maar eens naar de bij dit artikel door ons gereproduceerde landhuizen, — landhuizen, geen stadshuizen kiekten wij erbij, omdat nu ja het seizoen ons onwillekeurig in die richting wendt, en het landhuis, zoo mogelijk, nog meer als model van bouw dienen kan, b.v. doordat het aan alle kanten vrijstaat en de oplossing van de vier wandvlakken nog moeilijker is dan bij het ingebouwde stadshuis, en dan ook nog wijl het landhuis een andere eigenschap extra bezitten moet; het moet aan het karakter van het omringende iandschap aansluiten. Deze aansluiting nu met het Iandschap wordt op verscheidene manieren, met de meest verschillende hulpmiddelen bereikt. Een huis op de duinen of op golvend heideterrein moet niet dezelfde strengheid van lijnen hebben, welke voor een huis in het polderland juist weer wel goed zal staan. (Vergelijk hierbij eens de twee villa’s van Oud). Ook zal b.v. voor het eerstgenoemde een minder stug aandoend rieten dak zeer passend zijn, ook wat de overeenstemming van kleur tusschen zulk een dak en de heide betreft, terwijl daarentegen voor een huis in het strengere polderlandschap het pannendak, fleuriger van kleur en strakker van vorm als het is, meer geëigend wezen zal. Een huis op een glooiend terrein zal b.v. door de kracht van zijn onderbouw den indruk moeten geven, dat het daar stevig op zoo’n helling bevestigd staat, en zoo het sentiment van veiligheid en rust bij den beschouwer wekken. Zoo zullen ook op de zonzijde gelegen gevels grootere vensters en ruimer deuropeningen mogen hebben dan aan de zijde, die op somberder en winderiger streek gelegen is. Die zijde dient in elk opzicht meer als gesloten aan te doen. Naar het voorschrift der moderne architectuur zijn de villa's, waarvan wij hierbij reproducties aan onze lezers aanbieden, alle opgetrokken in baksteen. En dit voorschrift berust logisch op het feit, dat de baksteen een Landhuis te Wassenaar. Architect de heer F. H. Eschauzier, Den Haag.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3131 tot 3135 van 11897