|
PANORAMA 10
Ze volgde zijn oogen. O, nu
was hij daar — dat scènetje
had ze nogal goed getroffen —
hij gaapte opeens schijnbaar
verveeld.
„Geef maar hier/’ zei ze, het
blad uit zijn handen trekkend.
„Je vindt er niets aan zeker.”
„Nou, om je de waarheid te
zeggen, nèe,” bekende hij. „Ik
begrijp niet, hoe menschen hun
tijd nog kunnen verdoen om
K. ZIJNSTRA. C. VAN GIJS t
BROEDER
ALOUISIUS
Den 5den Mei herdacht de Kneip-Inrichting te Heerlen haar vijfentwintigjarig bestaan.
BROEDER ALOUISIUS is al die jaren Directeur van die Inrichting. V$le zeer dankbare
genezenen en zij die verzachting in hun lijden hebben ondervonden in die Inrichting herdenken
met vreugde en dankbaarheid den zegenrijken werkkring van Broeder Alouisius en hopen, dat
die eenvoudige, maar hoogst bekwame Broeder nog lang moge gespaard blijven, tot heil der
penschen. — Den 12en Mei herdacht de heer KORNELIS ZIJNSTRA den dag waarop hij
vóór 50 jaar in dienst trad bij de firma Hofman, Goudsmid te Kollum. Bij deze Firma heeft
hij bijna uitsluitend gewerkt aan de bekende „Friesche kappen”. — Te Middelburg is overleden
de heer C. VAN GIJS, gep. Brig.-Majoor der Rijksveldwacht.
(Vervolg van pag. 6). .
uit in den tuin zonder iets te zien. Haar gedachten waren zoo
ijl en licht. Door de wijd-opgeschoven ramen woei de geur
van rozen naar binnen. Ze wist niet, waarom ze nog steeds
de stem hoorde, die haar den vorigen avond zoo ontroerd
had. Ze doorvoelde alle kleinigheden nu zoo hevig, zoo hevig,
dat ze het zou kunnen opschrijven. Haar gezicht verlevendigde
— ze greep papier en potlood — en vlug, vlug, alsof
ze bang was haar gedachten niet te kunnen achterhalen,
schreef ze haar gevoelens neer. Had ze zich ooit zoo gelukkig
gevoeld, zoo volmaakt bevredigd
? Zou dan plotseling
verwezenlijkt worden, wat
ze al zoo lang in stilte had
gehoopten verwacht ? Toch,
toen ze haar gedachten in
een geheel had neergezet,
zag ze haar onmacht om zuiver
weer te geven, wat ze
dacht — maar ze nam zich
voor veel te lezen, flink te
gaan studeeren, en met ernst
het haar zooeven geopenbaarde
te ontplooien —
misschien dat ze het dan
ééns, ééns zoo ver zou kunnen
brengen, dat ze haar
innigste gevoelens terug zou
kunnen vinden in het geschrevene.
. .
* *
*
zulken onzin neer te kladden.
Laten ze liever....”
Ze vermoedde een lang, zwaar
betoog, en om dat te voorkomen,
schopte ze een voetbankje
met veel kracht den tuin in.
Toen zei ze: „Ik heb het geschreven.”
— „Wat ? Jij ?” — „Ja.” Ze zag
met genoegen, dat hij verschrikt was. Van zijn
gezicht was de zelfingenomenheid verdwenen. Hij keek haar
bete aan. „Maar — maar — Wat wil je daarmee ? Ik bedoel
— hoe kom je zoo dwaas....”
„Als je het schetsje heelemaal gelezen had,” zei ze, „zou
je het misschien begrepen hebben. Misschièn. Want je
begrijpt niet gauw wat, tenminste niet van mij. Wel van
zaken en zoo. Enfin, dat kan zeker niet samengaan.” — Haar
stem klonk zoo rustig. — ,Hij denkt beslist, dat ik mal
geworden ben,’ dacht ze, naar zijn verwezen gezicht
kijkend.
DE HULDIGING VAN Dr. CUYPERS.
Ter gelegenheid van zijn 90sten verjaardag is de groote bouwmeester Dr. P. H. Cuypers door de stad Roermond op grootsche
wijze gehuldigd. Onze foto geeft de ontvangst ten stadhuize weer. Vooraan zittend de jubilaris.
Het schetsje werd geplaatst
— het korte briefje
van de Redactie, waarin
stond, dat het aangenomen
was, droeg ze in haar blouse
verstopt. Ze sprak er nog
niet over — wanneer ze het
nummer ontvangen had,
waarin het schetsje stond,
zou ze het laten lezen aan Vader en Moeder en Jan. Als Jan
nu ’s avonds kwam, vond hij steeds haar oogen stralend,
haar gezichtje blij-opgewekt, en hij vermoedde niet, dat
ze zoo gelukkig was, omdat er iets gekomen was in haar
leven, wat al haar gedachten in beslag nam. Hij wist niet,
dat ze nu tegen hem zoo vriendelijk kon zijn, omdat ze nooit
meer aan hem dacht.
En op een avond, weer een van die geheimzinnig-mooie
zomeravonden, toen ze samen in de serre zaten, schoof ze
hem over de tafel heen een tijdschrift toe.
„Je moet dat schetsje eens lezen,” zei ze. En ze wees hem
op haar verhaal.
„Maar ik houd niet van die novelletjes,” zei hij. „Geef me
liever de beursberichten even. Daar heb ik meer aan.”
„Lees dit nu eerst,” drong ze.
„Nu, vooruit dan maar.”
„Enne. .. .als we getrouwd zijn. . .
„Dan schrijf ik ook. Dan krijg je boeken inplaats van eten.
Heüsch.” Ze begreep niet, hoe ze nog schertsen kon, terwijl
ze stond voor een crisis, die niet meer af te wenden was.
Maar hij, zich rechtzettend op zijn stoel, zei: „Ik wil
niet, dat mijn vrouw schrijft. Je weet wat mijn opinie is
daaromtrent. ...”
„Ja,” zei ze, „die weet ik. Je verlangt het eten klaar, als
je thuiskomt, en schoone boorden op tijd, en ’s winters je
warme pantoffels voor de kachel en je pijp gestopt. Ja,
dat weet ik allemaal. De vrouw hoort in de huishouding hè?
Zoo is het. Maar ik voel het anders. Heèl anders.” — Toch,
terwijl ze dat beweerde, wist ze, dat, als ze maar eèns van
iemand hield, ze ook zou zorgen voor die vele kleinigheden,
die haar nu zoo banaal en leeg leken te zijn. En dat ze het
dan heerlijk vinden zou.
„Och,” zei hij toen zelfbewust,
„je zult nog wel
veranderen.”
Nu voelde ze zich driftig
worden, juist door zijn zelfbewustheid.
En vlug gooide
ze er haar zinnetjes uit.
„Nee, ik verander niét.
Nooit. Nooit. Ik had het je
al eerder willen zeggen. We
passen niet bij elkaar.
„Je hebt toch zelf gezien
zoo pas, dat je me absoluut
niet begrijpt. Ik—ik—o,
voél je dan niet, dat ik niet
van je houd.. .
’s Avonds vertelde ze aan
Vader en Moeder, dat het
af was. Vader bromde iets
van wispelturigheid en een
mooie partij, zoo maar te
vergooien door een gril,
maar Moeder streek over
haar gezichtje, en kuste
haar.
Den volgenden dag las ze
samen met Moeder haar
schetsje — en het was
D. H. BOLTEN.t Prof. Dh. M. W.
DE VISSER
Os. G. F. J.
Wl ESINGER.
In de afgeloopen Weak herdacht Ds. G. F. J. WIESINGER, Duitsch predikant bij de Ev.
Luth. Gemeente zijn 25-jarige ambtsvervulling. De jubilaris was vroeger hulpprediker te
Hannover. — De heer D. H. BOLTEN, een bekend Haagsch musicus, is op 66-jarigen leeftijd
overleden. — Tot professor in den nieuwen leerstoel in het Japansch aan de Leidsche Universiteit
is benoemd Prof. Dr. M. W. DE VISSER, tot heden conservator aan^het RijksEthnographisch
museum aldaar.
haar, alsof ze nu pas aan den ingang van het leven stond.
Een half jaar later hoorde ze toevallig, dat hij getrouwd
was.
Nog eens zag ze hem, na eenige jaren, terug.
Lang, slank, tenger, leek ze een jong meisje, een kinderlijkblij
jong meisje, dat met stralende oogen keek naar den man,
die hun boot voortroeide met forsche slagen. Terwijl ze
achterover lag in de kussens van den stuurstoel, gingen
onwillekeurig haar gedachten terug naar den avond, jaren
geleden, toen ze zich zoo ongelukkig en onbevredigd gevoeld
had. En nu ? Nu was het leven een droom van geluk, hij
was altijd daar, om haar te
steunen met zijn sterken arm,
hij was altijd daar, om haar
bij het schrijven raad te geven
— te helpen — op te
beuren vaak. O, hij, haar
flinke sterke man en ze
knikte hem toe, terwijl haar
glanzende oogen spraken
van oneindige dankbaarheid.
Toen ze de boot aanlegden
bij de uitspanning, zag
ze, terwijl ze aan wal sprong,
hem, hém, mét zijn vrouw
aan een der tafeltjes, heèl
vooraan zitten.
Hij was dikker en nog
zelfgenoegzamer geworden.
Ze hoorde zijn stem, die
zwaar op de hand iets beweerde,
dan plotseling zweeg.
Luchtig, licht, haèst dansend,
liep ze naast haar
man den weg over, haar
handen in de zakken van
haar jersey gestoken, haar
geheele verschijning de personificatievan
jeugden geluk.
Hij zag haar, zoo mooi en
jong en levendig — zoo ïief
en vroolijk en blij — en hij
wist opeens niet, of hij toen
destijds - wel het goede gekozen had.
Gulden Woorden.
Dat is juist de vloek der booze daad,
Dat zij voorttelend steeds het booze moet voortbrengen.
Schiller.
De meester, in zijn Wijsheid, gist.
De Leerling, in zijn Waan, beslist.
Als de wijn gaet in den man.
Leyt de wijsheyt in de kan. Cats.
TEWATERLATING s.s. „BENGKALIS”.
Verleden week liep van de werf „Feijenoord” te Rotterdam te water het s.s. „Bengkalis”, gebouwd
voor rekening van de Maatschappij „Nederland”. Hierboven: Mevrouw Van Gelder-Reese
verbreekt de laatste beletselen.
TEWATERLATING s.s. ,,BENGKAL1S”.
Hel s.s. „Bengkalis” na zijn tewaterlating.
S t a r i n g.
|