|
Het is goed afgesproken/ * ging hij voort, zich weer
tot den Chinees wendend, „dat ik volmaakte vrijheid
van beweging heb, wat de voorzorgsmaatregelen
betreft ? Ik ben met u eens, dat Wong Li Fu niets
moet merken, en zal er voor zorgen, dat mijn agenten
zich verstoppen. U kunt me ook de vaste verzekering
geven, dat u uw eigen leven niet in gevaar
brengt ?”
„Ik geloof vast en zeker, dat ik even veilig in Charlotte
Street zal zijn als hier/' zei de jutte-koopman,
voor den eersten keer gedurende het onderhoud even
lachend.
„Eén ! Twee ! Drie !” zei Furneaux, terwijl hij de
doodskopjes in de opgehouden hand van den Chinees
liet vallen.
Om de een of andere rede hinderde die daad Winter
evenzeer als de woorden.
„Ik wou, dat je niet zoo verd .. . theatraal deedt!”
bromde hij. ;
Furneaux zei niets. Samen brachten ze de twee
Chineezen naar hun automobiel, en Furneaux floot
zachtjes tusschen zijn tanden, toen hij en Winter
naar Scotland Yard liepen. De dikke detective keek
hem eenige keeren woedend aan, maar zei niets.
Toen zij het Embankment bereikt hadden, nam Winter
Furneaux mee naar zijn kamer, maar liet hem dadelijk
alleen. Hij bleef een heelen tijd weg. Toen hij
weer binnenkwam, zag hij er kalm en opgewekt uit.
„Je bent zeker naar den Commissaris toe geweest ?”
zei Furneaux rustig.
„Ja.”
„Dat kan ik je niet kwalijk nemen. Vond hij ’t
goed ?”
„Hij gaat vanavond met ons mee. Dit is een ernstige
geschiedenis. Het Ministerie van
Buitenlandsche Zaken bemoeit zich
er nu ook al mee. Aan ’t Gezantschap
hebben ze gezegd* dat zij de regeering
die nu aan ’t bewind is in
China, vertegenwoordigen, en dat zij
de tegenstanders zijn van alle mogelijke
partijen, die trachten de Constitutie
omvèr te werpen. De Minister
dringt er op aan, dat er krasse
maatregelen genomen worden. Vóór
alles moet de bende van Wong den
kop ingedrukt worden. De Premier
heeft nota bene vandaagin Fortescue
Square geluncht en gezien, dat er op
het huis geschoten werd. Er is maar
één geweer gebruikt, en dus moet
het een repeteergeweer geweest zijn.”
„Maar is de Commissaris ’t eens
met het plan van onzen vriend, den
jutte-koopman ?”
„Evenals jou en mij, lokt ’t hem
ook niet erg aan, maar hij is ook tot
alles bereid, als de zaak maar niet
verder gaat.”
Weer floot Furneaux tusschen zijn
tanden. Winter fronste zijn wenkbrauwen,
hield een boos gezegde, dat
hem op de tong lag, nog maar net
in, en deed, alsof hij naar een stuk
zocht. Daarop ging Furneaux nog
scheller fluiten, dan te voren. Eindelijk
keerde Winter zich woedend
naar hem toe.
„Jou kleine duivel!” begon hij.
„Niet zeggen, James! Niet zeggen!” gilde Furneaux
haast, die over zijn zenuwen heen was.
„Nou, goed dan maar. Schei uit met dat gefluit en
ga mee wat eten. Ik heb heelemaal geen lunch gehad,
’t Kan me niet erg schelen, want nu zal ik ’t avondeten
des te meer eer aandoen. De Hemel weet, hoe laat we
vannacht in ons bed komen.”
Beide detectives voelden zich niet op hun gemak.
Ze voelden, dat de sluier van geheimzinnigheid, die
er om den moord op No. 17 gehangen had, nu wel ten
deele opgelicht was, maar dat er nu een nieuwe phase
van de zaak ging aanbreken. Zij durfden voor elkaar
hun vage gedachten niet onder woorden te brengen.
Terwijl zij naar hun geliefkoosd eethuis in Soho
liepen, zagen zij een krantenjongen hollen met een
avondeditie van een courant, nog vochtig van de
pers.
De jongen schreeuwde: „Vreeselijke misdaad
in ’t West End! Geweldpleging door Chineezen!”
Furneaux kocht een courant. Er stond een levendige
beschrijving in van den aanval op ’t huis van mijnheer
Forbes, dat een gewapend fort genoemd werd. Troepen
agenten hielden in de buurt de wacht, en onderzochten
eiken voorbijgaande!! automobiel, om te
zien, of er geen Chineesche bandieten inzaten. De
arrestatie van Len Shi in St. Albans, en die van een
Japanner in de buurt van de Innesmore Mansions
werd weer opgehaald, en de Eastbournesche correspondent
had een tamelijk nauwkeurig verslag gegeven
van de ontvoering van mevrouw Forbe$.
„Nou heb je de poppen aan ’t dansen, James,”
grinnikte Furneaux. „Morgen —• „
„0, loop heen met morgen ! Laten we wat gaan eten
en over iets anders praten.”
„Wat ? U allebei ? Dat is aardig !” riep een vroolijke
stem achter hen, en George F. Handyside stak zijn
beide handen uit.
„Ik voelde me een beetje eenzaam in het hotel, en
ging een eindje wandelen om eens naar de winkels te
kijken,” ratelde hij voort. „Zeg, willen jullie soms
iets eten ? Is er ook ergens in Londen gelegenheid
om een behoorlijken biefstuk te eten ? ”
„Een behoorlijke biefstuk !” zei Furneaux minachtend.
„Ga maar eens mee, dan zult u een biefstuk eten,
zooais u er nog nooit een geproefd hebt. Verte! ons
maar eens wat van dat prachtige land, waar u vandaan
komt. We zijn net in een stemming, om ons
alles wijs te laten maken !”
„Maar wat is dat voor een verhaal van een tweede
beschieting in Fortescue Square? Is ’t waai ?”
Toen gaf Furneaux hem een ribbenstoot.
„We zijn hier niet in „the Far West,” zei hij.
„Wij zijn in Londen, mijnheer, in ’t arme, oude, afgeleefde
.Londen, waar de goed-doorvoede burgers
niets doen dan eten, over cricket en golf praten, en
slapen ! Als je de kranten gelooft, krijg je nooit een
juist idee van ons.”
Weer vloog er een krantenjonen, luid schreeuwende,
voorbij.
„’t Is allemaal maar fantasie, hè ?” zei de Amerikaan
peinzend.
„Neen,” zei Winter, „’t is de zuivere waarheid.
Laten we nu op dien biefstuk afgaan, en dan zullen
we u onderwijl wat vertellen, waar u van op zult
kijken.”
Winter vergiste zich, nooit, als hij iemand tot zijn
vriend uitkoos.
Handyside beviel hem, en hij had er veel lust
in hem iets te vertellen van ’t programma voor
dien avond, want de Amerikaan had Wong Li Fu
meer dan eens gezien, en zou van dienst kunnen zijn
om hem te identificeeren.
13
DE OUDE STEENEN BRUG.
De Leidsche kunstschilder Leendert van der Viist, aan wien voor enkele jaren de Koninklijke Subsidie werd toegekend,
exposeert op de „Vierjaarlijksche” te Rotterdam het hierboven afgebeelde schilderij, dat reeds spoedig na de opemng der
- tentoonstelling verkocht werd.
HOOFDSTUK XVII.
. De oplossing.
Len Shi had een voornaam feit aan zijn landgenooten
verteld, wat zij zorgvuldig voor de detectives
verborgen hadden gehouden. De veldtocht tegen
Forbes was dien dag zoo goed als geëindigd. Van dien
dag af waren de Jonge Mandsjou’s van plan een week
lang uit elkaar te gaan, weer hun Chineesche kleeren
aan te tiekken en in Chineesche kosthuizen in het
East End te gaan wonen, waardoor ze de politie voor
den gek zouden houden, die natuurlijk naar de schuldigen
zou zoeken onder Chineezen, die op zijn Europeesch
gekleed waren en op Europeesche manier
leefden.
Forbes zou ondertusschen weei tot rust komen en
zich tamelijk veilig achten. De volgende reeks misdaden
zou even precies als een bus in elkaar sluiten
a!c de eerste. Wong Li Fu was een slimme kerel. Hij
bezat de gave van oneindig veel geduld, een eerste
eisch vooi een' genie. Bovendien hield hij zijn
huurlingen goed in bedwang. Als ze Len Shi niet
naar het huis in Charlotte Street gebracht hadden,
zou hij hem nooit verraden hebben. De aanblik van die
ivoren doodskopjes, het geheime symbool van de
bende, had hem doen beven, maar toen hij naar ’t
hoofdkwartier werd gebracht, dacht hij, dat hij er
alleen nog maar aan zijn eigen leven te redden, door
te bekennen.
Winter was ’t niet met zich zelf eens of hij de bewoners
van No. 11 al of niet zou vertellen van den
inval, die er dien avond in het huif in Charlotte Street
gedaan zou worden. Per slot van rekening achtte hij
’t maar beter om dien avond niets te zeggen. Het was
beter, dat de bedreigde personen en hun bewakers
hun waakzaamheid niet zouden verslappen.,,De mensch
wikt en God beschikt,” en als ’t plan van den juttekoopman,
wat ’t dan ook zijn mocht, eens in duigen
viel, en eenigen van de ellendelingen ontsnapten,
zouden ze wel eens tot onmiddellijke ïepresaille-maatregelen
kunnen overgaan.
De politie nam echter alle mogelijke voorzorgs»
maatregelen. Dien avond, na elf uur, kon er zelfs
geen kat Charlotte Street binnen sluipen, zonder door
scherpe oogen gezien te worden. Bijna vlak tegenover
No. 412 was een groot pakhuis, met een uitgang aan
den achterkant, die vanuit een andere straat bereikt
kon worden. De eigenaar gaf zonder tegenstribbelen
zijn sleutels aan den inspecteur van politie af, en hier
verzamelden zich toen in stilte een twintig detectives
en agenten. Er was geen achterdeur aan het verdachte
huis, maar Winter liet dien kant toch even goed als
den voorkant bewaken. Aan beide uiteinden van de
straat stond een troepje lanterfanters, die volstrekt
geen acht sloegen op personen, die de straat in gingen,
maar iederen burger, die er uit kwam, zóó scherp
aanzagen, dat sommige menschen zich er bij den agent,
die er op wacht stond, over beklaagden, en hij den
nachtvogels streng beval „op te schieten”.
Charlotte Street loopt van ’t Noorden naar ’t Zuiden,
en wordt door net zulke straten doorsneden.
No. 412 staat in ’t midden van de huizenrijen
tusschen twee zijstraten in, en is een hoog, smal,
ouderwetsch huis. In weinig van de huizen daar in
fie buurt kan men ’s avonds licht zien branden ;
de bewoners schijnen er een afkeer van te hebben de
aandacht te trekken. Toch waren op dezen meinacht
niet alleen No. 412, maar ook de huizen er vlak naast
opvallend door hun duisternis en stilte. Het viel
Winter op, toén hij door de straat liep om zijn mannetjes
te inspecteéren. Hij kon begrijpen, dat No. 412
niet de aandacht van eenig voorbijganger wilde
trekken, maar wahrom waren Nos. 410 en 414 even
zedig ? Ze stonden niet leeg. Er
stond geen bordje met „Te huur”
in de ramen. Aan den anderen kant
waren de gordijnen niet zoo zorgvuldig
gesloten als in het middelste
huis. Maar geen sterveling ging in
een van de drie huizen in of uit tusschen
elf en twaalf uur.
Te middernacht kwamen ei drie
Chineezen aanzetten uit Noordelijke
richting, draaiden Charlotte Street
in, en schuifelden zachtjes naar No.
414. Zij klopten aan, en werden na
een oogenblik van wachten binnengelaten.
Een minuut later kwamen
er drie anderen, uit Zuidelijke richting,
klopten aan de deur van No.
410, en verdwenen na iets langer
gewacht te hebben, wat scheen te
komen, doordat ze met iemand van
’t huis eerst hadden moeten onderhandelen.
Daarna kwam er een heele
troep Chineezen, in ’t geheel vijfentwintig,
uit ’t Noorden en uit ’t
Zuiden opdagen, telkens een paar
tegelijk, en gingen die twee huizen
binnen, maar nooit ging er een schepsel
No. 412 in of voorbij, of kwam
er iemand uit. De personen, die later
kwamen, werden onmiddellijk binPANORAMA
nengelaten.
Toen kwam er, wat men in den
schouwburg een „pauze” zou noemen.
Behalve eenige lanterfanters
en van tijd tot tijd een bewoner van een der andere
huizen, die een beetje laat thuis kwam, keerde Charlotte
Street weer tot haar gewone duisternis en rust
terug. . .
Na half twaalf begon Winter, die aan den Zuidelijken
kant op wacht stond, telkens op zijn horloge
te kijken. Een klein mannetje, dat zich bij de straatslijpers
gevoegd had, was even ongedurig. Een lange,
slanke persoon, met een donkere overjas aan, die zich
verscholen had in een portiek vlak bij Winter, trok
zoo hard aan zijn sigaar tot de punt vuurrood w’as, en
hij er bij op zijn horloge kon kijken. Een andere
lange man, iets sterker gebouwd, wachtte blijkbaar
met onverschilligheid af, wat er. zou gaan gebeuren.
Handyside was namelijk in ’t deftig gezelschap van
den Commissaris van Politie, en hoewel de laatstgenoemde
zeer vriendelijk was, nam hij toch een.
Olympische houding aan. Om kwart voor één kwam er’
eenige beweging. Uit Nos. 410 en 414 kwamen vijf en
twintig Chineezen. Zij verzamelden zich op het trottoir,
en trachtten niet zich uit de voeten te maken,
hoewel de troep lanterfanters plotseling van beide kanten
kwam aanzetten, en er uit het pakhuis aan den
overkant opeens een heele bende politieagenten in
uniform aanstormde.
Winter en Furneaux voerden elk een der troepen
aan, die in de straat op wacht hadden gestaan. Een
inspecteur was de leider van het middelste troepje,
en iedere Chinees, al was hij maar één dag in Londen,
had kunnen begrijpen, dat het doel van die bestorming
was hem den weg om te ontsnappen af te snijden.
Maar geen een Chinees verroerde een vin, behalve
één, die den Hoofdinspecteur scheen te herkennen,
want hij stapte naar voren, en zei op vriendelijken
toon : „Dit zijn mijn vrienden. De anderen zijn in
’t huis.
Zij zijn er absoluut veilig. Wees zoo goed tot
één uur te wachten.”
(Slot volgt.)
|