Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3176 tot 3180 van 11897
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
09
Tekst
\ 20 JUNI 1917 9 n een kruiser voor de ïg op de werven der "Schelde” te Vlissingen >laat van 11 cM. dikte met de oxygeenvlam. brengen van een plaat. Middenschip, machine- en ketelruim. in de machinelqods. Hef knippen en ponsen van platen.
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 (Vervolg van pag. 6). „Schaamte? Wou je beweren, dat j ij dat gevoel nog hadt ?” „O, Jack . . . Jackie . . . boy . . . Doe dat in godsnaam niet.... Wat zou ik moeten beginnen.” Plotseling viel ze neer aan zijn voeten en omvatte zijn knieën . . . Onzacht, bijna brutaal trok hij haar op. ,,Ik ben van plan je buiten alle verleiding te houden,” zei hij. „Ik zal zorgen, dat je noch bij mevrouw Martin, noch bij wie ook, ooit meer gevraagd zult worden om bridge te spelen .... Ik hoop, dat allés nog in het reine zal kunnen worden gebracht. Het kan heel goed zijn, dat de schuld van den diefstal op een van de dienstmeisjes is gevallen .... maar daarover schijn j ij niet te hebben nagedacht. Ik breng morgenochtend zoo vroeg mogelijk der)- armband terug en ik verlang van jou, dat je me vanavond . . . . versta je me, vanavond nog. . . een volledige lijst geeft van je schulden. ïk zal d e z e nog betalen, maar zal er voor zorgen, dat dit ook de laatste maal is.” „O, ik wou, dat ik het geld maar van Majoor Day had aangenomen,” snikte ze. ... . „Ik wou dat ik ’t gedaan had. . .. .” Er klonk zoo iets hulpeloos-kinderlijks in haar stem, dat de uitdrukking van zijp gezicht weer zachter werd. Per slot van rekening was ze toch nogzoo’n kind . . . . zoo jong nog . .. en ze zag er zoo bang en zoo klein uit... . Een oogenblik voelde hij neiging haar in zijn armen te nemen en haar te laten uitsnikken aan zijn schouder, maar hij w i 1 d e f 1 i n k zijn. „Ga nu naar bed,” zei hij. „Morgenochtend zorg je, dat de lijst klaar ligt.” Ze stond op en ging naar de deur... De tranen hingen nog aan de donkere wimpers en haar zachte wangen waren donker getint. Bij de deur gekomen, --------- Z. K. H. PRINS HENDRIK OP DETENNISWEDSTRIJDEN TE ARNHEM. Een onzer lezers zendt ons bovenstaand kiekje van Z. K. H. Prins Hendrik (x), die Zondag 10 Juni een bezoek bracht aan de Internationale Tenniswedstrijden te Arnhem. Z. K. H. is in gesprek met den heer Scheurleer; daarnaast Jhr. J. Feith, voorzitter van aen Ned, Lawn Tennisbond. Verder de spelers Jhr. Van Lennep, Diemer Kool, en even zichtbaar, Mr. Nijpels, door wien zoo juist de final van de heeren-double was afgespeeld, met bet resultaat, dat Scheurleer en Diemer Kool de beide andere wonnen. DE INBRAAK TE SCH EVEN I NGEN. In den nacht van 15 op 16 Juni is ingebroken bij de firma S. Spijer, juweliers, Oranje Galerij te Scheveningen. Onze foto geeft het bovenlicht, langs het Palace-Terras, waardoor de inbrekers het magazijn zijn binnengekomen. keerde ze zich om en er kwam een vreemde, koude, onnatuurlijke uitdrukking op het gezichtje, „Als je maar weet, dat ik bij j o u zeer zeker nooit meer om medelijden zal komen vragen,” zei ze toen. De deur viel achter haar dicht......... Hij bleef in den stoel bij den haard zitten, tot het daglicht aanbrak. Toen nam hij een bad, kleedde zich en ging naar de kamer van zijn vrouw. Hij vond de lijst van haar schulden op de tafel bij haar bed liggen, geschreven met haar eigenaardig kinderlijk handschrift. De inkt was gevlekt^ alsof er tranen op waren gevallen, maar Gwennie zelf sliep . . . , Hij boog zich over haar heen en zag hoe het tengere lichaam, alsvan angst nog, telkensschokte. Hij voelde een prop in zijn keel en wendde, bijna met geweld, zijn blikken van haar af. Toen liep hij de deur uit. . . . Hij ging een restaurant binnen, dronk een kop sterke koffie, maar hij kon niet eten. Toen ging .hij naar het huis van mevrouw Martin. De meid liet hem in de kamer, waar de bridge-tafels nog stonden, die den vorigen avond gebruikt waren geworden. Na eenig wachten kwam een statige grijze dame binnen. Zonder eenige verontschuldiging over het vroege uur van zijn bezoek te maken, begon hij onmiddellijk : „'Mijn naam is Ferrars, en ik geloof dat mijn vrouw gisteravond onder uw gasten behoorde. Is deze armband misschien van u of van uw kennissen?” Ze slaakte een kreet van vreugde. „O, goddank, dat hij gevonden is I We hebben zoo’n angst uitgestaan. Mevrouw Colford had hem pas van haar man gekregen, en ze was bang,, dat hij zou denken, dat zij hem verkocht had of zoo iets.. . . En uw vrouw vond hem? Hoe ontzettend-aardig van u me dén armband al zoo vroeg in den morgen te komen terugbrengen !” Toen antwoordde Perrars, ieder woord langzaam en duidelijk uitsprekend : „Mijn vrouw vond den armband niet. Hij lag op den grond in de kleedkamer en ze s t a 1 hem.” „S ta 1 hem!” riep mevrouw Martin uit, terwijl zij onwillekeurig een stap achteruit week .... „U maakt toch zeker gekheid?” „Mijn vrouw stal den armband om schulden te kunnen betalen, die ze gemaakt had met bridge-spelen in uw huis, mevrouw Martin.” „Ze-s t a 1 hem .... En dat kom u me nog vertellen? Ik begrijp ’t niet. . . .” „Ik herhaal u nog eens: ze stal den armband om haar bridge schulden te betalen.” De uitdrukking van verbazing op haar gezicht maakte plaats voor een van diepe minachting. „Dat is een heel Ds. J. VAN GÏLSE. + S. S. VLES. t C. J. VROUWES, t Ds. J. VAN GILSE, emeritus-predikant bij de Doopsgezinde Gemeente te Groningen, is aldaar overleden. — De heer S. S. VLES, president-commissaris van de Metaal Mij. S. A. Vies & Zonen, oud-Hd van den Kerkeraad der Israëiietische Gemeente te Rotterdam, is aldaar op 76-jarigen leeftijd overleden. De bekende roeier van „Amstel”, C. J. VROUWES, eveneens een vermaard biljartspeler, is te Amsterdam plotseling overleden. buitengewoon geval,” zei ze. ,,Ik had geen flauw idee, dat er onder mijn kennissen menschen waren, die s t a 1 e n.” „Ik vermoed, dat u heel goed wist, dat ze den laatsten tijd veel geld had verloren ?” „Dat was haar zaak, mijnheer Ferrars.” „Dus u geeft toe, dat u dit wist ?” „Ja . . . . Ze is te nerveus om goed te kunnen spelen.” „En niettegenstaande dit, moedigde u haar aan door te spelen ?” . , „Mijnheer Ferrars, ik vind, dat u een heel eigenaardigen toon aanslaat. . .z.” „Pardon, ik wilde slechts eenige inlichtingen Jiebben, waarop ik geloof een zeker recht te hebben. Mijn vrouw is nog heel jong — bijna een kind — Als jonge meisjes of jonggetrouwde vrouwen spelen en verliezen, zooais ik vermoed, dat nog wel met andere dan met mijn vrouw alleen het geval zal zijn geweest — wat gebeurt er dan ? Op w e 1 k é manier verwacht u, dat zij die schulden dan‘kunnen betalen ?” rj cs i D E B R U I N Ds. H. G. VA N H. G.. VA N Dr. J. DE BRUIN. WIJNGAARDEN. KEMPEN. Tot buitengewoon hoogleeraar in de paediatri aan de Universiteit te Amsterdam is benoemd Dr. J. DE BRUIN. — De leden van de Vrije Gemeente te Amsterdam hebben in de vacature van wijlen Mr. H. Rogaar met groote meerderheid van stemmen tot voorganger gekozen Ds. H. G. VAN WIJNGAARDEN, predikant bij de Ned. Herv. Gemeente te Almelo. — Tot burgemeester van Woerden is benoemd de heer H. G. VAN KEMPEN. „Ik vermoed, dat .verschillende hun vrienden hebben . . .” Er kwam een trek van de diepste minachting op Ferrars’ gezicht... „U bedoelt zeker het genre mannen als.... Majoor Day en anderen, die in uw huis komen spelen.” Mevrouw Martin ging naar de deur. „ïk zal den knecht verzoeken u uit te laten,” klonk het. Ferrars plaatste zich echter vóór haar. „Nog een moment,” zei hij. „Hier is de armband, mevrouw Martin, en ik geef u het volste recht aan al uw kennissen over te vertellen, wat ik u zoo juist heb medegedeeld. Maar vergeet één ding niet: wat mijn vrouw gedaan heeft, geschiedde in een oogenblik van wanhoop.,., maar het was een misdaad, waartoe u als’t ware dagelijks zoovelen dwingt.... U spoort ze aan om te spelen en geld te leenen van zulk soort mannen als Majoor Day is .... U brengt ze er toe hun echtgenooten te bedriegen en brengt ze tot God mag weten welke misère. Mijn vrouw heeft gezondigd als een dom, onnadenkend kind en zij zal er ook zelf de gevolgen van hebben te dragen. Maar ik zal die met haar dragen ... en ais er e e n woord van ons onderhoud uitlekt, geef ik u de verzekering, dat ü zich dit uur zult herinneren.” Ze werd bleek tot aan haar lippen. „Laat me voorbij,” zei ze, maar haar houding was minder hooghartig en er was iets van vrees in haar oogen. Ferrars spoedde zich de deur uit. Hij verlangde naar huis . . . naar Gwennie. Hij liep regelrecht naar de slaapkamer en tikte aan de deur. Toen hij binnenkwam, stond ze in den hoek van de kamer, halfaangekleed met al haar krullend haar om ’t hoofdje heen. Ze hield de handen krampachtig tegen haar borst gekneld. Ferrars begreep, dat ze op dit oogenblik de politie dacht te zien binnenkomen. Hij ging naar haar toe en sloeg de armen om haar heen. „Schattekindje,” zei hij, onwillekeurig een lievelingsnaampje gebruikend, dat hij haar in ’t begin van hun huwelijk had gegeven: „Wees maar niet bang.... alles is vergeven en er zal nooit meer zoo ietskunnen gebeuren, is het wel, vrouwtje?” „O, Jackie. . . .” was het eenige, wat ze kon uitbrengen. Ze slaakte een heel diepen zucht, zooais een kind EEN ZELDZAME PLANT. Wij bieden onzen lezers hierboven een foto aan van de Cereus grandiflorus, eigenaar de heer H. W. Stoop, burgemeester van Raadtsingel. Deze zeldzame plant, die alleen in Botanische tuinen en enkele liefhebbersverzame Jingen wordt aangetroffen, is sedert 20 jaar in het bezit der familie Stoop, en het was dezen keer voor het eerst, dat ze een bloemknop vertoonde De bloem is zeer harmonisch gekleurd en verspreidt 'n heerlijke var.illegeur kan doen, dat heel lang naar de moeder heeft verlangd en dat eindelijk inslaapt met moeders hand vast in de zijne geklemd. Zonderlinge gelaatsversieringen. I n vroeger tijd gebruikten de dames ter „versiering” van haar gelaat een zeker soort pleistertjes, van zwarte zijde gemaakt, die men mouches heetïe. Het woord beteekent letterlijk vliegjes, en vroeger schijnen de mouches geen pleistertjes, doch beestjes te zijn geweest. Want we weten, dat de schoone en behaagzieke dochter Julia van Keizer Augustus, uit' Indië levende zwarte kevertjes liet komen, die de eigenschap bezaten te kleven op de huid, zoodat ze bleven zitten op de plaats waar ze gezet waren. Er is een tijd geweest, dat het moesje in geen boudoir mocht ontbreken. Deze mouches werden dan, inzonderheid door de Fransche dames, in allerlei vorm, rond, halfrond, ovaal, geknipt en op het gezicht geplakt. Soms waren de gezichten — ook der Hollandsche vrouwen— er als mede bezaaid, want Rotgans zingt er van : „Die troni, dicht bezaaid Gelijkt een krentekoek.” Het is weinig vleiend, maar waar! Deze zonderlinge mode duurde tot omstreeks het eind der regeering van Lodewijk XV. Onze Nederlandsche vrouwen gebruikten ze reedsin de eerste helft der 17de eeuw. met moesjes klein en groot,
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
11
Tekst
Maarschalk Joffre met den Franschen ambassadeur in de Fiftb Avenue in New York, die geheel j i DE FRANSCHE MISSIE IN AMERIKA. Zooals men weet, heeft men de Fransche missie in Amerika een warme ontvangst bereid. Wij geven hiervan de bovenstaande foto's. Links: Jusserand en Generaal Scott, den Opperbevelhebber van het Amerikaansche leger, bij hun aapkomst te Washington. Rechts: Een eerepoort ------------------------------------------•-------------------- versierd was met de Fransche kleuren. , PRINS ÖEORGE E. LVOFF, de nieuwe premier van het Russische ministerie. KONING CONSTANTIJN van Griekenland, die, door de Geallieerden daartoe genoodzaakt, afstand deed van de Regeering. KERENSKY, , de bekende revolutionnair, die reeds onder het oude régime l veel van zich deed spreken, is thans minister van oorlog in het nieuwe Russische kabinet. EEN PARADE IN NEW YORK. Een saluut aan de vlag. Op deze wijze wordt, Zooals te begrijpen is, een enorm enthousiasme voor het leger opgewekt. KROONPRINS GEORGE van .Griekenland, die met zijn vader het land verlaten heeft. HET LICHTEN VAN DE „GN EISENAU”. JDe groote Lloyd-boot „Gneisenau”, die kort voor den val van Antwerpen door de Engelscfcen tot zinken werd gebracht, is op 23 Mei 1.1. gelicht. Links: Het schip wordt door sleepbooten naar dè binnenhaven van Antwerpen gebracht. Rechts: op het dek der vlot gebrachte „Gneisenau’.
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA 12 No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY (20) Mevrouw ri. van den Steen gaven de verschillende dames en heeren dilettanten, die hun welwillende medewerking verleenden, zeer verdienstelijk spel te zien. Op de foto van links naar rechts: Bartholomeus Velsen - Frans Hoffman; Njo - Claartje Gross; Julius Overdiep - Van Doornere; Matuparisa - Soesman; Ario Prawiro - Heyneman; Sonna - Mevr. Soesman; Niti (lijfmeid van Sonna) - Mej. AbelL HOOFDSTUK XVI. (Vervolg). ames,” zei het kleine ventje plechtig, „die Wong Li Fu maakt ons belachelijk. Weet je wel, dat de kranten zich nu met de zaak zullen bemoeien. Ik zie de opschriften al: „Een Chineesche bende in Londen aan den gang”. „Scotland Yard te slim af geweest.” Morgen om dezen tijd zullen ze ons wel aangeraden hebben ons pensioen aan te vragen.” Wintel ‘prong op, en wierp in zijn haast een stoel omver. „Vooruit,” zei hij. „Als die Chinees in Bow Street niet spreken wil, zal ik hem er toe dwingen. Hoe staat ’t met dien anderen kerel, die bij de Innesmore Mansions gepakt is ?” .„Dat is een Japanner. Hij weet niets, maar is alleen maar voor ’t karweitje gehuurd, om een agent in slaap te maken.” „Waar moet je je Chineesche vrienden te spreken krijgen ?” „Ze komen om half drie hier. Zeur niet zoo, je maakt me onrustig. Ik moet denken, denken. Dit is geen kwestie, die op ’t politiebureau opgelost kan worden.” „Wat bedoel je toch ? Schei toch uit met je eeuwige geheimzinnigheid, of ik zal je met de liniaal er van langs geven.” „Wat is 'ttoch jammer, dat iemand van jouw afmetingen zoo ongeproportioneei d weinig hersenen heeft! M&ar, enfin, ik zal je maar je zin geven. Als we slechts een gedeelte van de bende gevangen nemen, zal de rest zich verspreiden, en zullen zij , elk op zich zelf, nog veel meer gevaar opleveren. Dat zal je misschien nog wel snappen!” De „groote” en de „kleine” detective hadden ’t aan den stok. Dat was een gewichtig teeken. Nooit waren ze zóó gevaarlijk, en nooit .zóó fel op ’t spoor van hun buit, als wanneer ze uit hun humeur raakten en er harde woorden tusschen hen vielen. In zóó’n tijd leek ’t, alsof er aan hun levenslange vriendschap een eind zou komen. Ze keven en gromden als een paar nijdige honden ; Winter was net een brommige bulhond, en Furneaux een keffende terrier. De Hoofdinspecteur stopte nijdig eenige papieren in een la, en gooide zijn sigaar weg, die hij uit had laten gaan. Furneaux haalde weer een ivoren doodskopje tevoorschijn, en ging daarop zitten turen, waarop zijn chef, minachtend snuivend, naar ’t raam stapte, en belangstelling voorwendde in het mooie uitzicht op den Theems. Zoo brachten zij rustig een kwartiertje door, tot een bediende kwam zeggen, dat er twee Chineesche heeren waren om mijnheer Furneaux te spreken. Zonder een woord te wisselen, gingen ze samen in de lift naar beneden. Voor den ingang stond de grijze auto, waarin de Chineezen gezeten waren. Furneaux stelde den Hoofdinspecteur voor, en ze vlogen naar Bow Street. Daar, in een cel, vonden ze Len Shi, een man met een nijdig gezicht, wiens Europeesche chauffeurslivrei hem vreemd en slordig stond, vergeleken bij de schilderachtige, maar sombergekleurde kleeding van zijn landslieden. ,In ’t begin behield hij het boosaardige air van niets van iets af te weten, waarmee hij in zijn onderhoud met den officieelen tolk succes gehad had. Furneaux, die het gelaat van den gevangene en de ondervragers gadesloeg, dacht wel, dat êr weinig opschiet in de zaak zat. Hij wachtte tot Len Shi ophield met spreken, blijkbaar zéér met zich zelf ingenomen, en hield hem toen plotseling een ivoren doodskopje voor de oogen. De uitwerking was vreemd, en onverwacht. Ongetwijfeld schrok de man zéér, maar hij ging nu in een koppig stilzwijgen volharden. Winter, die Furneaux in zoo’n scène geheel aanvulde, riep nu tot den bewaker van de cellen uit: „Boei dien man, en breng hem naar buiten.” Len Shi werd doodsbleek. Hij dacht, dat er in Engeland op dezelfde wijze te werk gegaan werd, als in zijn eigen land, en was waarschijnlijk in ’t idee, dat hij onmiddellijk terechtgesteld zou worden. Ze gingen nu met hun vijven in den automobiel, en den chauffeur, dezelfde met wien Theydon gesproken had, werd bevolen naar Charlotte Street No. 412 te rijden, en het huis langzaam voorbij te rijden, maar er niet op te houden. Hoewel Len Shi beefde van angst, gedroeg hij zich waardig en kalm, tot hij bemerkte, waar de auto schijnbaar op ging houden. Toen zei hij iets met een doodelijk verschrikte stem., en de jutte-koopman, die vloeiend Engelsch sprak, wendde zich tot Furneaux. „Zeg aan den chauffeur, dat hij om moet draaien,” zei hij. „Len Shi zal nu bekennen.” Natuurlijk hadden de detectives geen oogenblik ’t plan gehad ’t huis binnen te gaan. Als ’t waar bleek te zijn, dat ’t de plaats van samenkomst van Wong Li Fu en zijn bondgenooten was, zou er dien avond laat een inval gedaan worden. Er was wel eenig gevaar in om het huis op klaarlichtendag te naderen, waardoor de bewoners gealarmeerd zouden kunnen worden, maar er moest iets gebeuren om inlichtingen in te winnen. Het gelukkig toeval, dat de boodschapjongen een lid van de bende uit dat huis in Charlotte Stieet had zien komen, was zeer bevorderlijk voor Furneaux’ plan, om Len Shi’s tong los te maken. Toen hij eenmaal aan den gang was; was Len Shi haast niet meer te stelpen. De anderen stelden alleen maar van tijd tot tijd een vraag, en de detectives moesten zoo goed als ze konden hun nieuwsgierigheid bedwingen tot Len Shi weer veilig en wel in Bow Street achter slot zat. Toen bracht Winter zijn Chineesche helpers naar een binnenkamer, en deed de deur achter hen dicht „Welnu?” zei hij, zich tot den jutte-koopman wenFABRICIUS’ ,,SONNA*’ TE SOERABAIA. Den 17en Maart 1.1. is te Soerabaia de eerste opvoering gegeven van het Indisch tooneelspel in drie bedrijven „Sonna' Mevrouw H. van den Steen gaven de verschillende dames en heeren dilettanten, die hun welwillende medewerkin van Jan Fabricius. Onder leiding van verleenden, zeer verdienstelijk spel te zien. dend. De andere Chinees kende maar heel weinig Engelsch, en kon geen geregeld gesprek voeren. Maar, tot de verbazing en woede van den Hoófdinspecteur, begon de Engelsch-sprekende Chinees met een verzoek. „Geef mij en mijn vriend die drie ivoren doodskopj es,” zei hij. Behalve dat hij een „1” voor een „r” zei in de meeste woonden — hij sprak van „vliend, „dlie” en „ivool” —* sprak hij bijzonder duidelijk en precies uit. Winter begreep hem maar al te goed ; zijn gelaat toonde ten duidelijkste, dat hij deze vraag zeker niet verwacht had. „Waarom ?” zei hij. „Zonder die dingen kunnen we niets doen.” „Wees zoo goed dat nader uit te leggen. Vertel me vóór alles, waarover Len Shi ’t zoo druk had. Hij had een boel te vertellen.” „Hij heeft ons van ’t lot van onze vrienden in China verteld. Die dingen gaan u niet aan. Wat u wilt, is Wong Li Fu en de anderen —- zoowat twintig bij elkaar —> in uw macht krijgen. Heel goed. Geef ons die ivoien doodskopjes en breng uw agenten vanracht om één uur naar dat huis in Charlotte Street, en u zult ze vangen, zonder dat er een droppel bloed vergoten wordt.” „Dat is onze zaak, niet de uwe,” zei Winter barsch. „Ik kan de heeren niet blootstellen aan persoonlijk gevaar. Wees zoo goed .. .. ” „U begrijpt me niet,” viel de jutte-koopman hem in de rede, en hij wendde zich tot den dikken vertegenwoordiger van de politie, alsof hij een lastig kind was, dat ’t waarom en waarvoor van een onaangename taak wilde weten. „Wat wilt u beginnen? Het huis door agenten laten omsingelen, de deuren open laten breken, en vechten? U kunt daar aLof niet in slagen. Eenige, ja verscheidene van uw agenten zullen zeker gedood worden. Dat hoeft toch niet. Wij willen dat niet hebben. Geef mij die doodskopjes. Mijn vriend en ik zullen er heen gaan ; wij zijn niet bang. Komt u maar om één uur, klop zóó op de deur, en wij zullen u binnen laten. Dan kunt u'Wong Li Fu en alle anderen gevangen nemen. sEr zal niet gevochten worden. ’ ’ Het gebaar van den Chinees was indrukwekkend, toen hij drie keer op een lessenaar klopte, onrals ’t ware kracht aan zijn instructies bij te zetten. Het was een vreemd geluid. Hij gebruikte zijn knoken niet, maar kneep de vingers van zijn rechterhand tezamen, en tikte op het hout met zijn lange nagels, die bij zijn ras een bewijs van een goede familie zijn. „Wij maken alles gemakkelijk en zeker voor u,” voegde hij er aan toe, meer bij wijze van overbodig argument, dan omdat een verdere verklaring noodig was. „U zoudt' het immers niet prettig vinden als uw plannen mislukten ? U wilt er toch wel graag zeker van zijn, dat er een eind gemaakt wordt aan de misdaden van Wong. Li Fu ? Best. Wij zullen dat doen—>mijn vriend en ik. Wij kunnen het huis ingaan. Kunt u dat ? Neen. Om één uur zullen wij de deur opendoen, en zullen de Jonge Mandsjou’s geheel in uw macht zijn, en kunt u met hen doen wat u maar wilt. Ik beloof ’t u, en mijn woord wordt altijd geloofd in de City.” Winter keek vragend naar Furneaux. „Wat zeg jij er van ?” mompelde hij besluiteloos. „Ik vind het een pracht-plan,” was ’t onmiddellijk antwoord. Beide detectives wisten natuurlijk, dat ’t een hoogst gevaarlijke onderneming was om een huis binnen te dringen, dat door een stuk of twintig gewapende en wanhopige lieden bewoond werd. Ze vonden ’t zelfs nauwelijks verantwoord, om daar kostbare menschenlevens aan te wagen, zoo lang er een uitweg of list verzonnen kon worden om de arrestaties opeen andere manier te doen plaats hebben. Vóór zij een inval konden beramen, waarin van de wapenen gebruik zou gemaakt worden, moesten zij de hoogere autoriteiten raadplegen ; zelfs zou men ze naar den Minister van BinnenlandscheZaken voor zóó iets ernstigs verwijzen. Toch kon Winter ’t maar niet met zich zelf ééns worden. Hij schraapte zijn keel, en wist maar niet, wat hij zeggen zou. Haast nooit aarzelde hij zoo. Gewoonlijk besliste hij snel, en ging nog sneller tot een daad over. „Ik zou wel op uw plan willen ingaan, als u er mij maar wat meer van wilde vertellen,” zei hij weifelend, met vragende oogen naar ’t vriendelijke, onbewogen gezicht van den Chinees kijkend. „Geloof mij toch, als ik zeg dat ik overtuigd ben, van uw goede trouw, maar ik ben er niet zeker van, dat zelfs u ten volle beseft in wat voor een avontuur u zich gaat begeven. Wong Li Fu heeft al één moord in Londen op zijn geweten. Hij heeft al eenige andere moorden getracht te plegen, en bekommert zich in ’t geheel niet over de gevolgen. Hoe kan ik er eénigen waarborg van hebben, dat u tweeën niet zijn volgende slachtoffers zullen zijn ? Hij is iemand, die nog een soort galgenhumor heeft ook. ’t Zou wel eens kunnen gebeuren, dat wij om één uur het huis in Charlotte Street binnen gingen, en daar uw lijken vonden met labels er aan vastgebonden en ivoren doodskopjes er aan vast gehecht.” „Dat zal niét gebeuren,” was ’t ernstig antwoord. „Als ik toestem, om hoe laat bent u dan van plan er heen te gaan ? ” „Om ongeveer middernacht.” „En wenscht u, dat de politie de geheele buurt dan een uur lang met rust laat ?” „Niet, tenzij u dat wilt. Als dat ’t geval is, kunt u de beide uiteinden van de straat laten afzetten, en iederen Chinees, die uit No. 412 komt, arresteereri, maar laat u dan zij, die naai ’t huis toe gaan, door.” „Bedoelt u dat anderen —• vrienden van u —• daar naar toe zullen gaan?” „O, ja. Wij zullende Jonge Mandsjou’s overweldigen door ze onverhoeds aan te vallen. We zullen rustig te werk gaan, maar we zullen geen fouten begaan. U bent het, die zich aan een fout schuldig zult maken, als u onze hulp niet aanneemt.” Toen gaf Winter eindelijk toe, maar niet van ganscher harte. Het deed hem onaangenaam aan te hooren, dat de Londensche politie een troep Mongoolsche schurken niet de baas kon worden, maar toch moest hij toegeven, dat hij niet graag eenige van zijn beste agenten zou opofferen om het huis met geweld te bestormen. „Best,” zei hij. „Geef de doodskopjes aan, Furneaux.
PDF
Nummer
1917, nr.25, 20 juni 1917
Blad
13
Tekst
Het is goed afgesproken/ * ging hij voort, zich weer tot den Chinees wendend, „dat ik volmaakte vrijheid van beweging heb, wat de voorzorgsmaatregelen betreft ? Ik ben met u eens, dat Wong Li Fu niets moet merken, en zal er voor zorgen, dat mijn agenten zich verstoppen. U kunt me ook de vaste verzekering geven, dat u uw eigen leven niet in gevaar brengt ?” „Ik geloof vast en zeker, dat ik even veilig in Charlotte Street zal zijn als hier/' zei de jutte-koopman, voor den eersten keer gedurende het onderhoud even lachend. „Eén ! Twee ! Drie !” zei Furneaux, terwijl hij de doodskopjes in de opgehouden hand van den Chinees liet vallen. Om de een of andere rede hinderde die daad Winter evenzeer als de woorden. „Ik wou, dat je niet zoo verd .. . theatraal deedt!” bromde hij. ; Furneaux zei niets. Samen brachten ze de twee Chineezen naar hun automobiel, en Furneaux floot zachtjes tusschen zijn tanden, toen hij en Winter naar Scotland Yard liepen. De dikke detective keek hem eenige keeren woedend aan, maar zei niets. Toen zij het Embankment bereikt hadden, nam Winter Furneaux mee naar zijn kamer, maar liet hem dadelijk alleen. Hij bleef een heelen tijd weg. Toen hij weer binnenkwam, zag hij er kalm en opgewekt uit. „Je bent zeker naar den Commissaris toe geweest ?” zei Furneaux rustig. „Ja.” „Dat kan ik je niet kwalijk nemen. Vond hij ’t goed ?” „Hij gaat vanavond met ons mee. Dit is een ernstige geschiedenis. Het Ministerie van Buitenlandsche Zaken bemoeit zich er nu ook al mee. Aan ’t Gezantschap hebben ze gezegd* dat zij de regeering die nu aan ’t bewind is in China, vertegenwoordigen, en dat zij de tegenstanders zijn van alle mogelijke partijen, die trachten de Constitutie omvèr te werpen. De Minister dringt er op aan, dat er krasse maatregelen genomen worden. Vóór alles moet de bende van Wong den kop ingedrukt worden. De Premier heeft nota bene vandaagin Fortescue Square geluncht en gezien, dat er op het huis geschoten werd. Er is maar één geweer gebruikt, en dus moet het een repeteergeweer geweest zijn.” „Maar is de Commissaris ’t eens met het plan van onzen vriend, den jutte-koopman ?” „Evenals jou en mij, lokt ’t hem ook niet erg aan, maar hij is ook tot alles bereid, als de zaak maar niet verder gaat.” Weer floot Furneaux tusschen zijn tanden. Winter fronste zijn wenkbrauwen, hield een boos gezegde, dat hem op de tong lag, nog maar net in, en deed, alsof hij naar een stuk zocht. Daarop ging Furneaux nog scheller fluiten, dan te voren. Eindelijk keerde Winter zich woedend naar hem toe. „Jou kleine duivel!” begon hij. „Niet zeggen, James! Niet zeggen!” gilde Furneaux haast, die over zijn zenuwen heen was. „Nou, goed dan maar. Schei uit met dat gefluit en ga mee wat eten. Ik heb heelemaal geen lunch gehad, ’t Kan me niet erg schelen, want nu zal ik ’t avondeten des te meer eer aandoen. De Hemel weet, hoe laat we vannacht in ons bed komen.” Beide detectives voelden zich niet op hun gemak. Ze voelden, dat de sluier van geheimzinnigheid, die er om den moord op No. 17 gehangen had, nu wel ten deele opgelicht was, maar dat er nu een nieuwe phase van de zaak ging aanbreken. Zij durfden voor elkaar hun vage gedachten niet onder woorden te brengen. Terwijl zij naar hun geliefkoosd eethuis in Soho liepen, zagen zij een krantenjongen hollen met een avondeditie van een courant, nog vochtig van de pers. De jongen schreeuwde: „Vreeselijke misdaad in ’t West End! Geweldpleging door Chineezen!” Furneaux kocht een courant. Er stond een levendige beschrijving in van den aanval op ’t huis van mijnheer Forbes, dat een gewapend fort genoemd werd. Troepen agenten hielden in de buurt de wacht, en onderzochten eiken voorbijgaande!! automobiel, om te zien, of er geen Chineesche bandieten inzaten. De arrestatie van Len Shi in St. Albans, en die van een Japanner in de buurt van de Innesmore Mansions werd weer opgehaald, en de Eastbournesche correspondent had een tamelijk nauwkeurig verslag gegeven van de ontvoering van mevrouw Forbe$. „Nou heb je de poppen aan ’t dansen, James,” grinnikte Furneaux. „Morgen —• „ „0, loop heen met morgen ! Laten we wat gaan eten en over iets anders praten.” „Wat ? U allebei ? Dat is aardig !” riep een vroolijke stem achter hen, en George F. Handyside stak zijn beide handen uit. „Ik voelde me een beetje eenzaam in het hotel, en ging een eindje wandelen om eens naar de winkels te kijken,” ratelde hij voort. „Zeg, willen jullie soms iets eten ? Is er ook ergens in Londen gelegenheid om een behoorlijken biefstuk te eten ? ” „Een behoorlijke biefstuk !” zei Furneaux minachtend. „Ga maar eens mee, dan zult u een biefstuk eten, zooais u er nog nooit een geproefd hebt. Verte! ons maar eens wat van dat prachtige land, waar u vandaan komt. We zijn net in een stemming, om ons alles wijs te laten maken !” „Maar wat is dat voor een verhaal van een tweede beschieting in Fortescue Square? Is ’t waai ?” Toen gaf Furneaux hem een ribbenstoot. „We zijn hier niet in „the Far West,” zei hij. „Wij zijn in Londen, mijnheer, in ’t arme, oude, afgeleefde .Londen, waar de goed-doorvoede burgers niets doen dan eten, over cricket en golf praten, en slapen ! Als je de kranten gelooft, krijg je nooit een juist idee van ons.” Weer vloog er een krantenjonen, luid schreeuwende, voorbij. „’t Is allemaal maar fantasie, hè ?” zei de Amerikaan peinzend. „Neen,” zei Winter, „’t is de zuivere waarheid. Laten we nu op dien biefstuk afgaan, en dan zullen we u onderwijl wat vertellen, waar u van op zult kijken.” Winter vergiste zich, nooit, als hij iemand tot zijn vriend uitkoos. Handyside beviel hem, en hij had er veel lust in hem iets te vertellen van ’t programma voor dien avond, want de Amerikaan had Wong Li Fu meer dan eens gezien, en zou van dienst kunnen zijn om hem te identificeeren. 13 DE OUDE STEENEN BRUG. De Leidsche kunstschilder Leendert van der Viist, aan wien voor enkele jaren de Koninklijke Subsidie werd toegekend, exposeert op de „Vierjaarlijksche” te Rotterdam het hierboven afgebeelde schilderij, dat reeds spoedig na de opemng der - tentoonstelling verkocht werd. HOOFDSTUK XVII. . De oplossing. Len Shi had een voornaam feit aan zijn landgenooten verteld, wat zij zorgvuldig voor de detectives verborgen hadden gehouden. De veldtocht tegen Forbes was dien dag zoo goed als geëindigd. Van dien dag af waren de Jonge Mandsjou’s van plan een week lang uit elkaar te gaan, weer hun Chineesche kleeren aan te tiekken en in Chineesche kosthuizen in het East End te gaan wonen, waardoor ze de politie voor den gek zouden houden, die natuurlijk naar de schuldigen zou zoeken onder Chineezen, die op zijn Europeesch gekleed waren en op Europeesche manier leefden. Forbes zou ondertusschen weei tot rust komen en zich tamelijk veilig achten. De volgende reeks misdaden zou even precies als een bus in elkaar sluiten a!c de eerste. Wong Li Fu was een slimme kerel. Hij bezat de gave van oneindig veel geduld, een eerste eisch vooi een' genie. Bovendien hield hij zijn huurlingen goed in bedwang. Als ze Len Shi niet naar het huis in Charlotte Street gebracht hadden, zou hij hem nooit verraden hebben. De aanblik van die ivoren doodskopjes, het geheime symbool van de bende, had hem doen beven, maar toen hij naar ’t hoofdkwartier werd gebracht, dacht hij, dat hij er alleen nog maar aan zijn eigen leven te redden, door te bekennen. Winter was ’t niet met zich zelf eens of hij de bewoners van No. 11 al of niet zou vertellen van den inval, die er dien avond in het huif in Charlotte Street gedaan zou worden. Per slot van rekening achtte hij ’t maar beter om dien avond niets te zeggen. Het was beter, dat de bedreigde personen en hun bewakers hun waakzaamheid niet zouden verslappen.,,De mensch wikt en God beschikt,” en als ’t plan van den juttekoopman, wat ’t dan ook zijn mocht, eens in duigen viel, en eenigen van de ellendelingen ontsnapten, zouden ze wel eens tot onmiddellijke ïepresaille-maatregelen kunnen overgaan. De politie nam echter alle mogelijke voorzorgs» maatregelen. Dien avond, na elf uur, kon er zelfs geen kat Charlotte Street binnen sluipen, zonder door scherpe oogen gezien te worden. Bijna vlak tegenover No. 412 was een groot pakhuis, met een uitgang aan den achterkant, die vanuit een andere straat bereikt kon worden. De eigenaar gaf zonder tegenstribbelen zijn sleutels aan den inspecteur van politie af, en hier verzamelden zich toen in stilte een twintig detectives en agenten. Er was geen achterdeur aan het verdachte huis, maar Winter liet dien kant toch even goed als den voorkant bewaken. Aan beide uiteinden van de straat stond een troepje lanterfanters, die volstrekt geen acht sloegen op personen, die de straat in gingen, maar iederen burger, die er uit kwam, zóó scherp aanzagen, dat sommige menschen zich er bij den agent, die er op wacht stond, over beklaagden, en hij den nachtvogels streng beval „op te schieten”. Charlotte Street loopt van ’t Noorden naar ’t Zuiden, en wordt door net zulke straten doorsneden. No. 412 staat in ’t midden van de huizenrijen tusschen twee zijstraten in, en is een hoog, smal, ouderwetsch huis. In weinig van de huizen daar in fie buurt kan men ’s avonds licht zien branden ; de bewoners schijnen er een afkeer van te hebben de aandacht te trekken. Toch waren op dezen meinacht niet alleen No. 412, maar ook de huizen er vlak naast opvallend door hun duisternis en stilte. Het viel Winter op, toén hij door de straat liep om zijn mannetjes te inspecteéren. Hij kon begrijpen, dat No. 412 niet de aandacht van eenig voorbijganger wilde trekken, maar wahrom waren Nos. 410 en 414 even zedig ? Ze stonden niet leeg. Er stond geen bordje met „Te huur” in de ramen. Aan den anderen kant waren de gordijnen niet zoo zorgvuldig gesloten als in het middelste huis. Maar geen sterveling ging in een van de drie huizen in of uit tusschen elf en twaalf uur. Te middernacht kwamen ei drie Chineezen aanzetten uit Noordelijke richting, draaiden Charlotte Street in, en schuifelden zachtjes naar No. 414. Zij klopten aan, en werden na een oogenblik van wachten binnengelaten. Een minuut later kwamen er drie anderen, uit Zuidelijke richting, klopten aan de deur van No. 410, en verdwenen na iets langer gewacht te hebben, wat scheen te komen, doordat ze met iemand van ’t huis eerst hadden moeten onderhandelen. Daarna kwam er een heele troep Chineezen, in ’t geheel vijfentwintig, uit ’t Noorden en uit ’t Zuiden opdagen, telkens een paar tegelijk, en gingen die twee huizen binnen, maar nooit ging er een schepsel No. 412 in of voorbij, of kwam er iemand uit. De personen, die later kwamen, werden onmiddellijk binPANORAMA nengelaten. Toen kwam er, wat men in den schouwburg een „pauze” zou noemen. Behalve eenige lanterfanters en van tijd tot tijd een bewoner van een der andere huizen, die een beetje laat thuis kwam, keerde Charlotte Street weer tot haar gewone duisternis en rust terug. . . Na half twaalf begon Winter, die aan den Zuidelijken kant op wacht stond, telkens op zijn horloge te kijken. Een klein mannetje, dat zich bij de straatslijpers gevoegd had, was even ongedurig. Een lange, slanke persoon, met een donkere overjas aan, die zich verscholen had in een portiek vlak bij Winter, trok zoo hard aan zijn sigaar tot de punt vuurrood w’as, en hij er bij op zijn horloge kon kijken. Een andere lange man, iets sterker gebouwd, wachtte blijkbaar met onverschilligheid af, wat er. zou gaan gebeuren. Handyside was namelijk in ’t deftig gezelschap van den Commissaris van Politie, en hoewel de laatstgenoemde zeer vriendelijk was, nam hij toch een. Olympische houding aan. Om kwart voor één kwam er’ eenige beweging. Uit Nos. 410 en 414 kwamen vijf en twintig Chineezen. Zij verzamelden zich op het trottoir, en trachtten niet zich uit de voeten te maken, hoewel de troep lanterfanters plotseling van beide kanten kwam aanzetten, en er uit het pakhuis aan den overkant opeens een heele bende politieagenten in uniform aanstormde. Winter en Furneaux voerden elk een der troepen aan, die in de straat op wacht hadden gestaan. Een inspecteur was de leider van het middelste troepje, en iedere Chinees, al was hij maar één dag in Londen, had kunnen begrijpen, dat het doel van die bestorming was hem den weg om te ontsnappen af te snijden. Maar geen een Chinees verroerde een vin, behalve één, die den Hoofdinspecteur scheen te herkennen, want hij stapte naar voren, en zei op vriendelijken toon : „Dit zijn mijn vrienden. De anderen zijn in ’t huis. Zij zijn er absoluut veilig. Wees zoo goed tot één uur te wachten.” (Slot volgt.)
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3176 tot 3180 van 11897