|
PANORAMA
NO. ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
(15) . HOOFDSTUK XII. (Vervolg).
er een man, die eruit zag als een
stevig gebouwde Japannees, opde Downs
naar mij toe kwam,” zei zij, „heb ik
heusch geloofd, dat hij was, waar hij zich
voor uitgaf — een assistent van een
dokter uit Eastbourne. Ik heb er geen
oogenblik aan gedacht dat het een Chinees kon zijn —
niet dat ’terw7atmij betreft iets toe deed, maar men
is zoo gewend goedgekleede Japanners in de uitgaande
wereld te ontmoeten en haast nooit Chineezen.
Ik dacht ook, dat ik zijn gezicht herkende, wat
heel goed mogelijk is, daar mijn man mij daarnet
gezegd heeft, dat die Wong Li Fu attaché
aan het Chineesch Gezantschap geweest is, en ik
hem wel eens op een officieele receptie opgemerkt
kan hebben. Hij sprak uitstekend Engelsch, maar lispelde
erg ; toen hij zei, dat mijn dochter mij wenschte
te spreken in het Royal Devonshire Hotel en dat een
zekere Dokter Sinnett mij zijn auto had gestuurd, wilde
ik vóór alles de ware reden van zijn komst weten,
omdat ik natuurlijk dacht, dat Evelyn een ongeluk
was overkomen. De auto was
nog niet in beweging gekomen,
of hij had mij bij mijn
polsen gepakt en draaide ze
zóó om, dat ik eenige seconden
geheel machteloos
was. „Als U gilt of tegenstribbelt,
doe ik U zóó pijn
— maar dan erger,” zei hij.
Ik was zóó verbaasd, dat ’t
nauwelijks tot me doordrong
wat er aan de hand was,
vóór hij mij aan handen en
voeten gebonden had,stevig,
maar niet pijnlijk, en mij een
prop in den mond gestopt
had. „Houdt U nu doodstil,”
zei hij, en hij liet mij een afschuwelijk
mes zien, dat hij
tusschen ons in op de bank
neerlegde. „Als U zich maar
even beweegt wanneer we
door een stad rijden, steek
ik dit in U, héél diep.” Ik
voelde, dat hij zijn bedreigingen
precies zou uitvoeren.
In ’t begin was ik meer boos
dan angstig. Toen begon ik
te denken, dat ik in de handen
van een gek terecht was
gekomen, en werd vreeselijk
bang. Ik zag, dat wij den
weg naar Londen volgden,
en ’t drukte mij als een ontzettende
nachtmerrie, dat ik
door een bekende streek heenvloog,
vol van huizen en
buitenplaatsen van kennissen,
en niet in staat was een
kik te geven of mij te bewegen.
Het scheen mij haast
vreemd toe, om politieagenten in de straten van
Tunbridge Wells te zien, waarvan er een onzen automobiel
erg nakeek, ik denk omdat we nogal snel
reden, en te voelen, dat niemand een idee kon
hebben van den toestand, waarin ik mij bevond. U
moet allemaal in ’t oog houden, dat ik absoluut niets
afwist van een twist tusschen mijn man en een Chineesche
partij.”
„Je man had een struisvogelpolitiek toegepast,
Helena,” zei Forbes somber, „’t Is mogelijk, dat ’t een
sprookje is — ik weet niet genoeg van struisvogels
af om er zeker van te zijn — maar ’t is ontegenzeggelijk
waar bij menschen. Ik verbeeldde mij, dat nu
mijn hoofd verborgen w7as, de. rest van mijn lichaam
veilig moest zijn. Ik heb nu gemerkt, dat mijn tegenstanders
al een half jaar mijn spoor gevolgd hebben.
Het staat na al ’t gebeurde als een paal boven water
dat de plannen van Wong Li Fu als een bus in elkaar
sluiten en van grooten omvang zijn.”
„’t Was niet als een'verwijt bedoeld,” en mevrouw
Forbes wierp haar man een blik toe, waaruit duidelijk
bleek, dat die twee na vele jaren van een gelukkig
huwelijk nog steeds innig veel van elkaar hielden.
„Ik dank God dat we allemaal ontsnapt zijn — tot
nog tóe !”
„O, moeder,” lachte Evelyn zenuwachtig. „U denkt
toch niet dat er nog meer rampen zullen komen ?”
„Een uur of wat geleden zou ik iedereen uitgelachen
hebben, die zei dat een troepje Chineezen
onzen mantel van beschaafde veiligheid zou kunnen
scheuren, alsof ’t een spinneweb was,” was het ernstig
antwoord. „Maar ik heb mijn eigen verhaal onderbroken.
Ik begon te denken dat ik naar een afschuwelijk
hol in het East End van Londen gevoerd zou
worden, en daar vastgehouden zou worden tot er een
reusachtige som gelds als losgeld betaald was, toen
de auto plotseling den grooten weg verliet, en over
een ruwe oppervlakte voorthohbelde. Ik wist, dat ik
dichtbij Croydon was — de laatste plaats, waai van ik
zou kunnen denken dat roovers hun tenten zouden opslaan.
Toen hielden wij op, en die ellendige kerel tilde
mij eruit, droeg mij naar een achterkamer van een
ouderwetsch huis, zette mij neer in een tamelijk gemaklijken
leuningstoel, bond mij met touwen vast en ging
toen weg. Ik kon niet spreken. Ik zat te kijken naar
een kalen muur en doorrookt plafond. Ik was er toen
van overtuigd, dat ’t hem om geld te doen was en
begon uit te rekenen hoe lang het duren zou, voordat
mijn man van hem zou hooren en mijn bevrijding
zou kunnen bewerkstelligen. Ik vroeg mij af hoeveel
hij zou vragen — tien, twintig, vijftig duizend pond.
Hoeveel zou je betaald hebben, Jim ?”
Mevrouw Forbes nam haar beproevingen zoo vroolijk
op, dat zij allemaal lachten.
„Dat is eigenlijk geen faire vraag, hè?*’ ging zij
voort, terwijl zij weer tersluiks naar haar man keek.
„Hoe ’t ook zij, als de vrouw van een bankier, wist ik
hoe buitengewoon moeilijk het zou zijn om op zoo’n laat
uur een groote som geld in goud bijéén te krijgen,
en ik legde me bij de gedachte neer den heelen nacht
gevangen te moeten blijven. Toen geloof ik, dat ik
een deuntje huilde, maar niet lang, want ik voelde, dat
ze me in ’t levert wilden laten, en daar ik er zwakkei
uitzie dan ik ben, zou zelfs een Chinees wel zien, dat
hij eenig gevaar liep als hij mij alle voedsel en vrijheid
van beweging zou ontzeggen. Toen — het scheen me
DE AARDBEVING OP BALI.
Een door de laatste aardbeving op Bali geheel vernielde kampong te Karamg-Assem. Van de door deze ramp aangerichte
schade zijn in de Hollandsche bladen nog geen foto’s gepubliceerd.
heel spoedig toe — hoorde ik dat de voordeur uit de
scharnieren werd gelicht, en Engelsche stemmen, en de
deur van mijn kamer werd opengebroken en ik zag
een inspecteur van politie en een paar agenten. Tot
nog toe heb ik onze politieagenten nooit genoeg op
prijs gesteld. Van nu af aan ben ik hun vurigste bewonderaarster
en ijverigste helpster. Ik had wel
kunnen knielen voor die groote, vriendelijke mannen
in uniform. Ik deed het zelfs bijna. Toen ze mij bevrijden,
ken ik nauwelijks staan. Daarna kwam Mijnheer
Handyside, en begeleidde mij hierheen, met een
detective naast den chauffeur, en mijn man en Evelyn
hebben mij al iets verteld van de buitengewone
dingen, die in Londen gebeurd zijn, terwijl ik door
Eastbourne aan ’t zwerven was.”
„Was de detective’s naam Furneaux?” vroeg
Theydon.
Mevrouw7 Forbes aarzelde, en haar man antwoordde
voor haar, daar hij de eenige van de’familie was die
den man ontmoet had.
„Neen,” zei hij. „Hij behoorde tot de Croydonsche
politie, en werd als escorte meegegeven. Furneaux
schijnt sinds drie uur in de aarde verzwolgen te zijn.
Iedereen vraagt naar hem, en niemand schijnt iets
van hem af te weten.”
„Zou Wong Li Fu al weten, dat ik bevrijd ben ?”
zei Mevrouw7 Forbes. „’t Is nogal gek, hè, dat niemand
iets van hem of zijn bende gehoord heeft als ik als
gijzelaar moest dienen om mijn man te dwingen.”
„Ik denk, dat hij nog meer gewicht aan zijn eisch
wil geven door een advertentie morgen in de Times”
zei Forbes. „Je moet bedenken, Helena, dat hij ook
van plan was Evelyn te ontvoeren.”
Mevrouw Forbes glimlachte.
„Wat zouden wre in vredesnaam toch wel gedacht
hebben als we allebei gebonden waren geworden en
met een prop in den mond in dien automobiel ?”
riep zij uit. „Weet je wat ik vind,” zei haar man
met nadruk, „dat jij nu direct naar bed moest
gaan, en eerst een beetje broom moest innemen.
Evelyn, ik benoem jou tot verpleegster. Laat je Moeder
niet alleen, vóór zij vast is ingeslapen.”
Mevrouw- Forbes stond dadelijk op. Hoewel tegen
haar zin, moest zij toegeven, dat een goede nachtrust
haar goed zou doen.
„O !” zuchtte zij. „Ik zal blij zijn, als al die herrie
achter den rug is en wij goed en wel in Sutherland
zitten.”
„Sutherland, mevrouw,” informeerde Handyside,
„is dat niet heelemaal in ’t Noorden van Schotland?”
„Ja.”
„Dat dacht ik wel, net als het North Foreland in
Kent is.”
Theydon gaf uitlegging van zijn vriends theorie
over aardrijkskundige namen in Groot-Brittannië,
en lachende verdwenen de dames. Toen zij weg waren,
gaf Forbes dadelijk een sombere wending aan ’t
gesprek. Hij haalde een brief uit zijn zak.
„Luister eens,” zei hij.
„J. M. heeft het genoegen James Creighton Forbes
te melden, dat Mevrouw Forbes gevangen gehouden
wordt, en dat zal blijven, zonder voedsel of drinken,
en niet in staat zich te bewegen, in een leeg huis,
totdat aan J. M.’s eischen toegegeven is.”
Zijn gezicht was wit van woede, toen hij dit voorlas,
en zijn vingers bewogen zich krampachtig, alsof hij ze
om Wong Li Fu’s kèel kon
woelen. De anderen zwegen
vol meegevoel. Zij begrepen,
waarom die afgrijselijke
boodschap niet oververteld
was aan de lieve vrouw7, die
hen net verlaten had.
„Het briefje is bezorgd
door een boodschaplooper,
even voordat jij hier aangekomen
bent, Theydon,”
zei Forbes, wiens woede weer
een beetje bedaard was, zoodat
hij zijn stem weer kon
gebruiken.
„Hebt U het al aan Scotland
Yard meegedeeld ?” zei
Theydon.
„Neen, ik durfde de telefoon
niet gebruiken. Ik
kon mijn vrouw7 niet alleen
laten. Haar zenuwen hebben
een veel grooter schok gekregen,
dan zij denkt. Zoo
lang zij terug is, heeft zij
mij nageloopen, zelfs als ik
door de kamer liep. Het wras
akelig om te zien. Ik. moest
haar vóórloopen toen de
knecht mij dit ellendigebriefje
bracht. Zij zag. dat het
getypt was, en heeft me geloofd
toen ik haar zei, dat ’t
alleen maar een afschrift van
een telegram voor ’t kantoor * was.”
, ,Geef ’tmij. ’ ’ zei Theydon.
„Mijnheer Handyside en ik
moeten nu toch weg. We
zullen het naar Scotland
Yard brengen. Winter moet
er van afweten. Het is zeer waarschijnlijk dat hij
vannacht in het huis in Croydon blijft, en, als Wong
Li Fu de waarheid spreekt, wat ik wel denken zou,
kan de politie het huis bewaken.”
„Ja, je hebt natuurlijk gelijk. Ik had dat al een
uur geleden moeten inzien, maar ik ben heelemaal
in de w7ar door die ellendige kerels.”
„Bent U hier wel heelemaal veilig ? Het is een bespottelijke
vraag, maar ik zou er zoo graag zeker van
zijn. Wil ik terugkomen om Uw wacht te versterken ? ”
„Ik vind het bijzonder vriendelijk van U, maar behalve
twee van mijn eigen knechts, die ik volkomen
kan vertrouwen, zijn er nog een detective en een agent
van Scotland Yard gekomen. Die zijn nu aan hun avondeten.
Als wij ons voor den nacht terugtrekken, zullen
er twee in deze kamer blijven, met de deur open, en
twee in de kamer van den huisknecht, waaruit men
de andere trap kan bewaken. Bovendien zal er een
agent aan dezen kant van het plein patrouilleeren,
en een tweede aan den achterkant van het huis tot
lang na zonsopgang.”
„Hoor eens, kerel,” zei Handyside, toen hij en Theydon
in een taxi gezeten waren en zich er van overtuigd
hadden, dat ze niet achtervolgd werden, „voor jou
is dit Chineesche drama een groote meevaller.”
„Wat bedoel je ?” zei Theydon.
„Nou, ik heb zoo’n idee dat jij een oogje op Evelyn
hebt.”
„Evenals de meeste Amerikanen, maak je altijd
gevolgtrekkingen,” was het onvriendelijk antwoord.
„En, evenals de meeste Amerikanen, heb ik bijna
altijd gelijk,” zei Handyside droogweg.
„Ik vind ’t eigenlijk geen kwestie om zelfs over te
spreken.”
„Waarom niet ? Als ’t een moeilijke zaak is, moet
je haar juist flink aanpakken.”
’t Scheelde niet veel of Theydon werd boos. Was zijn
|