Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3116 tot 3120 van 11897
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
09
Tekst
of jong —, verstand of geèn arte; wie handen heeft poot, zaait of harkt. Met scheeftnes-scherpe vouwen in z’n pantalon, een keurige duffelsche winterjas aan en een sierlijk dopje op, hanteert hij zijn hark even gracieus als mes en vork. e Al of niét ge. t voor den minst — ’t doet e, maar voor móet je tedig deugen. Moeder en tn ’t werk. komt vanog met :usje. Teelt en Poot luidde op zulke ernstige, abdan zou het „hoe” ons vaak dwongen. — Voor een slecht 'en duister wezen als een uitIphi, zóó weinig zegt hij hem, If woord noodig heeft, om te ervan duidelijk zijn. Immers, dat de aanmaning onzer Re- :ing om zélf haar aardappelen nst te vroèg is gekomen of egel voor de verre toekomst zijn ons ten volle bewust van id ervan. „Waarom” men dus ok a! heeft men er geen verhef is ernstig genoeg, maar it is vaak om zich in stilte te zagen dametjes in een vleknden door handschoentjes bete poten! Zij durfden den grond vrees zichzelf of haar kleeren ij haar kieken wilden — onze oen, mislukte, waardoor een verloren ging, lezers! — moch- .. niet terwijl zij aan ’t werk ren, maar niét als „tuinierster”, rt niet om te doen. Elders was en harken, wiens onberispelijk uitkomen, dat hij „verdwaald” aren moeder en zoontje in het en toen wij aanstalten maakegen ze ons even te wachten, direct óok zouden komen, humor zal ontwaken, wanneer u de kieken op deze pagina’s beschouwt, al zult gij ook, met ons, overtuigd zijn van de noodzakelijkheid om zélf te telen, wil men niet aan ’t gevaar bloot staan van ondervoeding. En bovendien, wat doet de manier er feitelijk toe, want heeft men aan 10, laat ons zeggen op excentneke wijze gepote, maar goede aardappelen niet meer, dan aan 100 Regeeringsaardappelen, die volgens de regelen der kunst zijn gepoot? Een thans in ’t geheel niet zonderlinge verschijning in de stad: een mijnheer op de fiets met hark, schoffel en een mandje groenten, onderweg van zijn tuintje naar huis. Zijn aandacht geheel in beslag genomen door z’n aardappelen, werd mijnheer „geknipt.’’
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 dat je zelfs zonder wel gelukkig kunt (Vervolg «cm pag. 6). van dit verhaal is, hemd aan, heel wezen . .. Min of meer ernstig waren nu de blikken der gasten. Niemand lachte. „Neen, ik geloof ook wel, dat aardsche schatten eigenlijk geen geluk brengen,” mijmerde er een luidop. „Dat is waar,” viel een ander bij. En een derde, en een vierde. Vrijwel allen stemden ermee in. En — of het door vermoeidheid of door verzadigdheid kwam? — allen waren een weinig onder den indruk. Nu was Jack nog deeenige, die glimlachte, öm hun ernst. „Trekken jelui het je maar niet aan,” deëd hij op opgewekten toon, „het is maar een verhaaltje, een oud verhaaltje. Neem het niet au sérieux, lui. ïk doe het ook niet. Ik houd het voor een slimme mise-en-scène van dien nar om den vorst van zijn spleen te genezen. En als het waar gebeurd is, nu, dan kunnen jelui gerust gelooven, dat die gelukkige man in plaats een hemd een borstrok aan had die hem verwarmde.” En de goede stemming was hersteld. Allen lachten weer om het zotte, stokoude verhaaltje. Allen waren weer met het leven verzoend... de materialisten ! DOOR ELISE F. RUTGERS Ie verhandeling over medelijden. . . .” „Mijn verhandeling? Heb ik zoo doorgedraafd over mijn onderwerp, dat je van een verhandeling kunt spreken?" G VELDER MAN.t Jhr. R. J. J. S. M. VAN DER DOES DE WILLEBOIS. De heer A. A. KOSTER, hoofd der R. K. M.U.L.O.-school te Vlaardingen herdacht den 2en M ei onder veel blijken van belangstelling zijn 50-jarig jubileum als onderwijzer. — In de afgeloopen week is te Terborg op 80-jarigen leeftijd overleden de heer G. VELDERMAN, hoofdredacteur van de „Graafschapbode” en bekend letterkundige. — De burgemeester van 's-Hertogenbosch, Jhr. P. J. J. S. M. VAN DER DOES DE WILLEBOIS heeft tegen 1 Juli a.s. als zoodanig ontslag gevraagd aan H. M. de Koningin. A. A. KOSTER. „Nu, je uitleg was tamelijk gerekt, maar ik moeter kennen nooit een betere definitie van dat gevoelen te hebben gehoord dan jij nu gegeven hebt. je bent het toch met mij ééns, dat in dat gevoelen iets vernederends schuilt voor dengene, die het opwekt ?” „Vernederend. . . . och neen,. . . . niet altijd vernederend.” „Men heeft toch alleen medelijden met de zwakken; van de sterken verwacht men geestkracht genoeg, om tegenspoed te dragen.” „Maar hoe dan, als men niet weet, of de persoon in quaestie tot de sterken of tot de zwakken behoort?” „Ik begrijp je niet 1” — „Ik zal je, als je wilt, een geval vertellen, waarin ik medelijden gevoelde, zonder te weten, of het voorwerp daarvan zich sterk of zwak kon noemen. Ik waarschuw je echtei, dat ik langdradig ben, als ik eenmaal begin, dat heb je trouwens al ondervonden. Zie je daar niet tegen op ?” „Integendeel! Wat kan men op een drukkend heeten achtermiddag beter verlangen dan, op een schaduwrijk plekje in een geinakkelijken stoel zittend, half droomerig te luisteren naar een aangename stem. Maar nu beginnen! De inleiding heeft lang genoeg geduurdl” „Zooals je weet, heb ik het vorige jaar eenige weken buiten” doorgebracht; het was niet mijn bedoeling, daar een pretje van te maken, maar ik wilde werkelijk rust zoeken en koos daarom een Limburgsöh dorpje, waarvan OPVOERING VAN FABRICIUS’ SONNA TE KARLSRUHE. Den 30sten April is in het Hoftheater te Karlsruhe voor de eerste maal opgevoerd het tooneelspel in 3 bedrijven van Fabricius, van Robert Saudek. Onze foto geeft een groep der medespelers en den schrijver. 1. Mevr. Droescher - irmarth - Sonna; 3. de heer Essek - ass.-resident; 4. juffr. Hedwig Holm - Njo; 5. de schrijver Fabricius; 6. Dr. Rönneke - regisseur; 7. de heer Ewald Schindler - Prawiro. Apri ..Sonnan, in ae vertaling Niti; 2. Mevr. Melanie je vermoedelijk zelfs den naam niet kent; het ligt opgeborgen tusschen hoog geboomte in een inzinking van den rotsachtigen bodem en is een ideaal-oord voor wie zich voor een poosje van de wereld terugtrekken wil. Ongelukkig was ik niet de eenige, die van het bestaan ervan gehoord had, zooals ik aanvankelijk veronderstelde. Bij mijn aankomst in het tamelijk comfortable hotel, door een ondernemende dame opgericht en bestuurd, waren er nog geen andere gasten, maar de illusie van alleen-blijven werd h®> laas spoedig verstoord. Langzamerhand kwamen verschillende families en enkelingen opdagen en elk hoekje van het gebouw werd benut, om ze onder te brengen. Ik bewoonde een kamer aan den achterkant, die uitzicht gaf öp een schuimenden waterval, door een wild-stroomend riviertje gevormd ; het ruischen van het neerstortende water zong mij des avonds in slaap en ’s morgens was mijn eerste blik voor het fonkelen van de opspattende druppels in het licht van de zon. — Vergeef mij, ik begin al in gevaarlijke uitweidingen te vervallen, waarom waarschuwde je mij niet ?” „Ik luister met genoegen naar je dichterlijke woordenkeus! Je hebt bepaald talent voor vertellen !” „Ik gebruikte de maaltijden aan de table-d’hóte, maar had mij vast voorgenomen, met niemand kennis te maken, beangst, mij daardoor in mijn vrijheid belemmerd te zullen zien ; van gezamenlijke tochtjes en al dergelijke vermaken voelde ik mij bijzonder afkeerig, daarom hield ik mij liever op een afstand van mijn mede-gasten. Het onmiddellijk gevolg was natuurlijk, dat ik voor trotsch en zonderling doorging, wat mij onverschillig liet; mijn eenzaam standpunt bood mij daarentegen het voordeel, de anderen in stilte te kunnen observeeren. EEN ZILVEREN JUBILEUM. De heer Adr. Thieme herdacht Zondag 29 April onder buitengewone belangstelling ziin zilveren jubileum als directeur van het St.-Martinuszangkoor te Arnhem. Hij werd begiftigd met het Eerekruis Pro Ecclaesiae et Pontifice en ontving den Pauselijken zegen met telegrafische gelukwenschen van Kardinaal v. Rossum terwijl Monseigneur v. Schaik, die een feestzang componeerde, dien dag ook de directie voerde over het mede jubileerende koor/ — fijn-geyoelde ridderlijke geste van den hoogstaanden priester-kunstenaar tegenover den jubilaris. Bovenstaande foto van het zangkoor, zooais het is samengesteld, is genomen in de St.-Martinuskerk; op den achtergrond het koor. De jubilaris is in het midden gezeten tusschen den president en den vice-president van het zangkoor. „Tegenover mij aan tafel zat een allerliefst jong meisje, wat teer van tint, met groote oogen vol sentiment; uit de gesprekken, die voortdurend om mij heen gonsden, begreep ik, dat zij niet volkomen bestand was tegen de vermoeienissen van haar betrekking — welke betrekking dat was, ben ik niet te weten gekomen — en dat haar zuster, een veel oudere vrouw met een bijzonder degelijk, streng uiterlijk, haar daarom mee naar buiten genomen had. — Neem me niet kwalijk, dat ik niet beter op de hoogte ben van de uiterlijke omstandigheden ; die boezemen mij gewoonlijk weinig belangstelling in ; je begrijpt de situatie zeker wel, denk anders de rest er maar bij ! — Het meisje had een bijzonder wilskrachtigen mond en ik trachtte onwillekeurig uit te vinden, of de wilskracht van haar mond dan wel het sentiment van haar oogen domineerde ; zij stuurde telkens mijn berekeningen in de war en hield mij daardoor steeds in spanning. Naast mij zat een jonge man, die — in elk gezelschap vindt men er zóó een — de charmeur, de hofmaker, de „hij” was voor al de aanwezige dames ; ik moest toegeven, dat hij werkelijk gunstige hoedanigheden had, al was hij er zich wat al te sterk van bewust, en mijn overbuurvrouw was blijkbaar van dezelfde meening. Wees nu eens begrijpelijk en noodzaak mij niet, in een vloed van woorden te zeggen wat zich beter voelen dan zeggen laat...” —„Ik zal je helpen. Tusschen den jongen man en het meisje spannen zich fijne, onzichtbare draden, waarvan jouw verbeeldingskracht een net knoopte, dat hen beiden gevangenhield.”—„Zooiets dergelijks! Den jongen man kon ik zelden in het gezicht zien, maar aan de gevoelens van het meisje, dat óver mij zat, twijfelde ik niet. Met een soort goedige belangstelling beschouwde ik beiden en voorzag reeds het gelukkige einde. Tot ik uit mijn aangename J. E. VAN REN ESSE.t A. C. van HEEMS KERKVEEC KENS. t C J. VAN VELD HUIZEN Te ’s-Grayenhage is op 69-jarigen leeftijd overleden de heerJ. E. VAN RENESSE, oud-districtsschoolopziener te Arnhem. — In den ouderdom van 62 jaar is te Amsterdam overleden de heer A?C. VAN HEEMSKERK VEECKENS, in leven lid der firma Jolles & Co., en bestuurslid van de Vereeniging voor den Effectenhandel. — De heer C. J. VAN VELDHUIZEN, commandant van de Utrechtsche brandweer, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, is op 66- jarigen leeftijd te Utrecht overleden. bespiegelingen en speculaties wakker geschud werd. Het gesprek liep op een middag over kleine kinderen ; mijn buurman grabbelde in zijn binnenzak en toonde vol trots het portret van zijn zoontje! „Uw zoontje?” „Bent u dan getrouwd?” „Dat had ik niet gedacht!” Een koor van stemmen klonk op, maar één stem hoorde ik niet. Zij hield zich dapper, niemand merkte iets bijzonders aan haar, maar ik, die haar sinds dagen observeerde, liet mij niet bedriegen. Zij leek een vogeltje dat vleugellam geslagen was.” „Maar die man. . . . wat een schurk. . . . Wat had hij daarmee voor?” „Ik weet er niets van ; ik weet alleen, dat ik des avonds niet kon inslapen, omdat ik voortdurend aan het meisje denken moest; den volgenden morgen was zij zoo vroolijk en gewoon, alsof er niets gebeurd was. Ik stond voor een puzzle ; had ik mij dan toch vergist, of waren haar wil en trots sterk genoeg, om te verbergen, wat er in haar omging? Maar dat doet er ook verder niet toe ; ik heb nooit in mijn .leven voor iets of iemand zulk een warmen, diepen stroom van medelijden door mijn ziel voelen gaan, maar tot nu toe weet ik nog niet of die gold een werkelijk, of een alleen in . mijn verbeelding bestaand leed. „Het is niet gemakkelijk, anderen te doorgronden, waar wij ons eigen ik nog maar zoo onvolkomen begrijpen.” — MEDELIJDEN
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA DE FRANSCHEN IN MAROKKO. Van bevriende zijde zendt men ons bovenstaande, interessante foto’s van Tiznit, ten Zuiden van Agadir, waar de Fransche troepen voor den eersten keer den lóen Maart 191V onder bevel van Generaal ‘de Lamothe zijn binnengerukt De rechter foto geeft de ommuring weer van Tiznit. De stad heeft 2800 a 3000 inwoners. De geheele vlakte van Tiznit. met haar 18.000 bewoners, is thans onderworpen.’ LEVEN SM 1 DOELEN VOORZ1 EN I NG IN ENGELAND ïn Keighley, een belangrijke industrie-stad in Yorkshire, die zich in een periode van grooten welstand verheugt, leeft iedereen zoo zuinig mogelijk, en indien alle plaatsen haar voorbeeld zouden navolgen, zou er in Engeland geen vrees behoeven te bestaan voor rantsoeneering, aldus schrijft onze Engelsche correspondent bij deze foto, die laat zien op. welke wijze — door pakkende, kernachtige opwekkingen — de bewoners tot groote matigheid worden aangespoord. GENERAAL-MAJOOR FRANKLIN BELL de commandant der Amerikaansche troepen, die naar Frankrijk gezonden zullen worden. ’T OOSTEN RIJKSCH E KEIZÉRSPAAR IN BOSNIË. Het nieuwe keizerspaar van Oostenrijk-Hongarije laat geen gelegenheid voorbijgaan zich bij de volkeren van de Don au-monarchie populair te maken. Zoo hebben zij kortelings een reis gemaakt door Bosnië, waar zij door de bevolking allerhartelijkst ontvangen zijn. Op onze foto ziet men, hoe de jeugd hun bloemen aanbiedt. DE TREINRAMP TE DAVOS. Nabij Davos is een trein onder een sneeuwlawine bedolven. Een tiental personen, onder wie zich geen Nederlanders bevonden, kwam bij de ramp om het leven.
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA NO. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY (15) . HOOFDSTUK XII. (Vervolg). er een man, die eruit zag als een stevig gebouwde Japannees, opde Downs naar mij toe kwam,” zei zij, „heb ik heusch geloofd, dat hij was, waar hij zich voor uitgaf — een assistent van een dokter uit Eastbourne. Ik heb er geen oogenblik aan gedacht dat het een Chinees kon zijn — niet dat ’terw7atmij betreft iets toe deed, maar men is zoo gewend goedgekleede Japanners in de uitgaande wereld te ontmoeten en haast nooit Chineezen. Ik dacht ook, dat ik zijn gezicht herkende, wat heel goed mogelijk is, daar mijn man mij daarnet gezegd heeft, dat die Wong Li Fu attaché aan het Chineesch Gezantschap geweest is, en ik hem wel eens op een officieele receptie opgemerkt kan hebben. Hij sprak uitstekend Engelsch, maar lispelde erg ; toen hij zei, dat mijn dochter mij wenschte te spreken in het Royal Devonshire Hotel en dat een zekere Dokter Sinnett mij zijn auto had gestuurd, wilde ik vóór alles de ware reden van zijn komst weten, omdat ik natuurlijk dacht, dat Evelyn een ongeluk was overkomen. De auto was nog niet in beweging gekomen, of hij had mij bij mijn polsen gepakt en draaide ze zóó om, dat ik eenige seconden geheel machteloos was. „Als U gilt of tegenstribbelt, doe ik U zóó pijn — maar dan erger,” zei hij. Ik was zóó verbaasd, dat ’t nauwelijks tot me doordrong wat er aan de hand was, vóór hij mij aan handen en voeten gebonden had,stevig, maar niet pijnlijk, en mij een prop in den mond gestopt had. „Houdt U nu doodstil,” zei hij, en hij liet mij een afschuwelijk mes zien, dat hij tusschen ons in op de bank neerlegde. „Als U zich maar even beweegt wanneer we door een stad rijden, steek ik dit in U, héél diep.” Ik voelde, dat hij zijn bedreigingen precies zou uitvoeren. In ’t begin was ik meer boos dan angstig. Toen begon ik te denken, dat ik in de handen van een gek terecht was gekomen, en werd vreeselijk bang. Ik zag, dat wij den weg naar Londen volgden, en ’t drukte mij als een ontzettende nachtmerrie, dat ik door een bekende streek heenvloog, vol van huizen en buitenplaatsen van kennissen, en niet in staat was een kik te geven of mij te bewegen. Het scheen mij haast vreemd toe, om politieagenten in de straten van Tunbridge Wells te zien, waarvan er een onzen automobiel erg nakeek, ik denk omdat we nogal snel reden, en te voelen, dat niemand een idee kon hebben van den toestand, waarin ik mij bevond. U moet allemaal in ’t oog houden, dat ik absoluut niets afwist van een twist tusschen mijn man en een Chineesche partij.” „Je man had een struisvogelpolitiek toegepast, Helena,” zei Forbes somber, „’t Is mogelijk, dat ’t een sprookje is — ik weet niet genoeg van struisvogels af om er zeker van te zijn — maar ’t is ontegenzeggelijk waar bij menschen. Ik verbeeldde mij, dat nu mijn hoofd verborgen w7as, de. rest van mijn lichaam veilig moest zijn. Ik heb nu gemerkt, dat mijn tegenstanders al een half jaar mijn spoor gevolgd hebben. Het staat na al ’t gebeurde als een paal boven water dat de plannen van Wong Li Fu als een bus in elkaar sluiten en van grooten omvang zijn.” „’t Was niet als een'verwijt bedoeld,” en mevrouw Forbes wierp haar man een blik toe, waaruit duidelijk bleek, dat die twee na vele jaren van een gelukkig huwelijk nog steeds innig veel van elkaar hielden. „Ik dank God dat we allemaal ontsnapt zijn — tot nog tóe !” „O, moeder,” lachte Evelyn zenuwachtig. „U denkt toch niet dat er nog meer rampen zullen komen ?” „Een uur of wat geleden zou ik iedereen uitgelachen hebben, die zei dat een troepje Chineezen onzen mantel van beschaafde veiligheid zou kunnen scheuren, alsof ’t een spinneweb was,” was het ernstig antwoord. „Maar ik heb mijn eigen verhaal onderbroken. Ik begon te denken dat ik naar een afschuwelijk hol in het East End van Londen gevoerd zou worden, en daar vastgehouden zou worden tot er een reusachtige som gelds als losgeld betaald was, toen de auto plotseling den grooten weg verliet, en over een ruwe oppervlakte voorthohbelde. Ik wist, dat ik dichtbij Croydon was — de laatste plaats, waai van ik zou kunnen denken dat roovers hun tenten zouden opslaan. Toen hielden wij op, en die ellendige kerel tilde mij eruit, droeg mij naar een achterkamer van een ouderwetsch huis, zette mij neer in een tamelijk gemaklijken leuningstoel, bond mij met touwen vast en ging toen weg. Ik kon niet spreken. Ik zat te kijken naar een kalen muur en doorrookt plafond. Ik was er toen van overtuigd, dat ’t hem om geld te doen was en begon uit te rekenen hoe lang het duren zou, voordat mijn man van hem zou hooren en mijn bevrijding zou kunnen bewerkstelligen. Ik vroeg mij af hoeveel hij zou vragen — tien, twintig, vijftig duizend pond. Hoeveel zou je betaald hebben, Jim ?” Mevrouw Forbes nam haar beproevingen zoo vroolijk op, dat zij allemaal lachten. „Dat is eigenlijk geen faire vraag, hè?*’ ging zij voort, terwijl zij weer tersluiks naar haar man keek. „Hoe ’t ook zij, als de vrouw van een bankier, wist ik hoe buitengewoon moeilijk het zou zijn om op zoo’n laat uur een groote som geld in goud bijéén te krijgen, en ik legde me bij de gedachte neer den heelen nacht gevangen te moeten blijven. Toen geloof ik, dat ik een deuntje huilde, maar niet lang, want ik voelde, dat ze me in ’t levert wilden laten, en daar ik er zwakkei uitzie dan ik ben, zou zelfs een Chinees wel zien, dat hij eenig gevaar liep als hij mij alle voedsel en vrijheid van beweging zou ontzeggen. Toen — het scheen me DE AARDBEVING OP BALI. Een door de laatste aardbeving op Bali geheel vernielde kampong te Karamg-Assem. Van de door deze ramp aangerichte schade zijn in de Hollandsche bladen nog geen foto’s gepubliceerd. heel spoedig toe — hoorde ik dat de voordeur uit de scharnieren werd gelicht, en Engelsche stemmen, en de deur van mijn kamer werd opengebroken en ik zag een inspecteur van politie en een paar agenten. Tot nog toe heb ik onze politieagenten nooit genoeg op prijs gesteld. Van nu af aan ben ik hun vurigste bewonderaarster en ijverigste helpster. Ik had wel kunnen knielen voor die groote, vriendelijke mannen in uniform. Ik deed het zelfs bijna. Toen ze mij bevrijden, ken ik nauwelijks staan. Daarna kwam Mijnheer Handyside, en begeleidde mij hierheen, met een detective naast den chauffeur, en mijn man en Evelyn hebben mij al iets verteld van de buitengewone dingen, die in Londen gebeurd zijn, terwijl ik door Eastbourne aan ’t zwerven was.” „Was de detective’s naam Furneaux?” vroeg Theydon. Mevrouw7 Forbes aarzelde, en haar man antwoordde voor haar, daar hij de eenige van de’familie was die den man ontmoet had. „Neen,” zei hij. „Hij behoorde tot de Croydonsche politie, en werd als escorte meegegeven. Furneaux schijnt sinds drie uur in de aarde verzwolgen te zijn. Iedereen vraagt naar hem, en niemand schijnt iets van hem af te weten.” „Zou Wong Li Fu al weten, dat ik bevrijd ben ?” zei Mevrouw7 Forbes. „’t Is nogal gek, hè, dat niemand iets van hem of zijn bende gehoord heeft als ik als gijzelaar moest dienen om mijn man te dwingen.” „Ik denk, dat hij nog meer gewicht aan zijn eisch wil geven door een advertentie morgen in de Times” zei Forbes. „Je moet bedenken, Helena, dat hij ook van plan was Evelyn te ontvoeren.” Mevrouw Forbes glimlachte. „Wat zouden wre in vredesnaam toch wel gedacht hebben als we allebei gebonden waren geworden en met een prop in den mond in dien automobiel ?” riep zij uit. „Weet je wat ik vind,” zei haar man met nadruk, „dat jij nu direct naar bed moest gaan, en eerst een beetje broom moest innemen. Evelyn, ik benoem jou tot verpleegster. Laat je Moeder niet alleen, vóór zij vast is ingeslapen.” Mevrouw- Forbes stond dadelijk op. Hoewel tegen haar zin, moest zij toegeven, dat een goede nachtrust haar goed zou doen. „O !” zuchtte zij. „Ik zal blij zijn, als al die herrie achter den rug is en wij goed en wel in Sutherland zitten.” „Sutherland, mevrouw,” informeerde Handyside, „is dat niet heelemaal in ’t Noorden van Schotland?” „Ja.” „Dat dacht ik wel, net als het North Foreland in Kent is.” Theydon gaf uitlegging van zijn vriends theorie over aardrijkskundige namen in Groot-Brittannië, en lachende verdwenen de dames. Toen zij weg waren, gaf Forbes dadelijk een sombere wending aan ’t gesprek. Hij haalde een brief uit zijn zak. „Luister eens,” zei hij. „J. M. heeft het genoegen James Creighton Forbes te melden, dat Mevrouw Forbes gevangen gehouden wordt, en dat zal blijven, zonder voedsel of drinken, en niet in staat zich te bewegen, in een leeg huis, totdat aan J. M.’s eischen toegegeven is.” Zijn gezicht was wit van woede, toen hij dit voorlas, en zijn vingers bewogen zich krampachtig, alsof hij ze om Wong Li Fu’s kèel kon woelen. De anderen zwegen vol meegevoel. Zij begrepen, waarom die afgrijselijke boodschap niet oververteld was aan de lieve vrouw7, die hen net verlaten had. „Het briefje is bezorgd door een boodschaplooper, even voordat jij hier aangekomen bent, Theydon,” zei Forbes, wiens woede weer een beetje bedaard was, zoodat hij zijn stem weer kon gebruiken. „Hebt U het al aan Scotland Yard meegedeeld ?” zei Theydon. „Neen, ik durfde de telefoon niet gebruiken. Ik kon mijn vrouw7 niet alleen laten. Haar zenuwen hebben een veel grooter schok gekregen, dan zij denkt. Zoo lang zij terug is, heeft zij mij nageloopen, zelfs als ik door de kamer liep. Het wras akelig om te zien. Ik. moest haar vóórloopen toen de knecht mij dit ellendigebriefje bracht. Zij zag. dat het getypt was, en heeft me geloofd toen ik haar zei, dat ’t alleen maar een afschrift van een telegram voor ’t kantoor * was.” , ,Geef ’tmij. ’ ’ zei Theydon. „Mijnheer Handyside en ik moeten nu toch weg. We zullen het naar Scotland Yard brengen. Winter moet er van afweten. Het is zeer waarschijnlijk dat hij vannacht in het huis in Croydon blijft, en, als Wong Li Fu de waarheid spreekt, wat ik wel denken zou, kan de politie het huis bewaken.” „Ja, je hebt natuurlijk gelijk. Ik had dat al een uur geleden moeten inzien, maar ik ben heelemaal in de w7ar door die ellendige kerels.” „Bent U hier wel heelemaal veilig ? Het is een bespottelijke vraag, maar ik zou er zoo graag zeker van zijn. Wil ik terugkomen om Uw wacht te versterken ? ” „Ik vind het bijzonder vriendelijk van U, maar behalve twee van mijn eigen knechts, die ik volkomen kan vertrouwen, zijn er nog een detective en een agent van Scotland Yard gekomen. Die zijn nu aan hun avondeten. Als wij ons voor den nacht terugtrekken, zullen er twee in deze kamer blijven, met de deur open, en twee in de kamer van den huisknecht, waaruit men de andere trap kan bewaken. Bovendien zal er een agent aan dezen kant van het plein patrouilleeren, en een tweede aan den achterkant van het huis tot lang na zonsopgang.” „Hoor eens, kerel,” zei Handyside, toen hij en Theydon in een taxi gezeten waren en zich er van overtuigd hadden, dat ze niet achtervolgd werden, „voor jou is dit Chineesche drama een groote meevaller.” „Wat bedoel je ?” zei Theydon. „Nou, ik heb zoo’n idee dat jij een oogje op Evelyn hebt.” „Evenals de meeste Amerikanen, maak je altijd gevolgtrekkingen,” was het onvriendelijk antwoord. „En, evenals de meeste Amerikanen, heb ik bijna altijd gelijk,” zei Handyside droogweg. „Ik vind ’t eigenlijk geen kwestie om zelfs over te spreken.” „Waarom niet ? Als ’t een moeilijke zaak is, moet je haar juist flink aanpakken.” ’t Scheelde niet veel of Theydon werd boos. Was zijn
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
13
Tekst
13 hopelooze bewondering voor Evelyn Forbes dan zoo duidelijk op zijn gezicht te lezen dat zelfs een scherpzinnige vreemde het na één uurtje in hun gezelschap geweest te zijn, al ontdekt had ? ,,De dochters van millionnairs trouwen alleen maar met arme mannen in romans en op het tooneel/’ zei hij bitter. ,,In ’t gewone leven, en in Engeland, trouwen ze met titels en goederen/' „Ik denk, dat Wong Li Fu je nog een handje zal moeten helpen,” was ’t geheimzinnige antwoord, en onmiddellijk daarna begon Handyside luchtig een ander onderwerp van gesprek. Aan Scotland Yard vroegen zij naar Furneaux, en hoorden, dat hij zich niet aan het hoofdkwartier gemeld had sinds vroeg in den middag. Theydon werd toen bij een anderen vertegenwoordiger van de politie toegelaten en gaf hem het getypte briefje; de detective beloofde, dat de inhoud zonder uitstel naar Croydon getelefoneerd zou worden. Toen het tweetal weer op het Embankment gekomen was, voelde Theydon zich doodmoe, en hij had veel zin om zijn metgezel daar te verlaten. Maar Handyside gaf een goede verklaring van zijn moeheid. „Hoor eens,” riep hij uit. „Ik weet niet hoe jij vandaag gegeten hebt, maar ik zou niet minder hebben kunnen eten sinds ’t ontbijt, als Wong Li Fu met een pistool tegenover me gezeten had. Wat denk je van een flink maal ? Ga met me mee naar mijn hotel en ik zal vast .een fijn soupertje bij den chef bestellen, voordat wij ons een beetje gaan opfrisschen.” „Lieve deugd, nou weet ik wat me'scheelt,” was ’t verbaasde antwoord. „Ik heb voor mijn lunch en voor ’t middagmaal niets gehad dan een kopje thee in Eastbourne.” „Ik zal wel zoowat vijftien jaar ouder zijn dan jij, en dus wist ik den heelen tijd al wat er aan de hand was. Die menschen in Fortescue Square hadden zooveel te vertellen, dat ze er geen oogenblik aan gedacht hebben ons wat aan te bieden. Ga maar mee. ’t Is maar één stapje.” „Heel graag. Ik ben je ook nog wat geld schuldig, wat ik bijna vergeten had.” „Waarvoor?” „Voor de spoorkaartjes, en taxi’s en de motorfiets, om mee te beginnen.” „Neen, hoor,” zei de Amerikaan beslist. „Ik heb den goedkoopsten prettigen dag gehad, waar ik ooit van gedroomd had. Eigenlijk ben ik jou nog een pond schuldig. Wat die halve retour-kaartjes van Eastbourne betreft, ik zou ze voor geen dollar willen verkoopen. Als ik weer thuis ben, Park Avenue, N°. 21.097, Chicago, laat ik die stukjes karton in een lijstje zetten, en als een speciale vriend de reden ervan vraagt, zal ik die hem vertellen, natuurlijk zonder namen te noemen, en als hij dan weggaat, zal hij denken, dat George T. Handyside de grootste leugenaar in den staat Illinois is, wat veel zegt.” „Wat ik maar niet kan begrijpen,” antwoordde Theydon, „is hoe je onthouden kunt waar je woont. Je moet een merkwaardig geheugen voor cijfers hebben.” Ze aten lekker en dronken tamelijk veel wijn, en daarna liep Theydon naar de Innesmore Mansions, aan weinig anders op de wereld denkend, dan aan het oogenblik. waarop hij Evelyn Forbes in zijn armen had gehouden, haast in een omhelzing en hij ’t bijna, zoo niet geheel, gewaagd had, haar te kussen. Toen hij de Innesmore Mansions echter naderde, kon hij weer verstandig nadenken. Een van de merkwaardigste feiten van een reeks merkwaardige misdaden was dat de Jonge Mandsjou’s alle hulpbronnen der beschaving tot hun beschikking schenen te hebben. Een paar dagen geleden zou hij ’t niet gedurfd hebben om in een van zijn verhalen, een vereeniging te beschrijven alleen uit Chineezen samengesteld, die gebruik maakte van automobielen, boodschaploopers, telefoon en telegraaf, om niet te zeggen van de advertentie-kolommen van de dagbladen. Het was afschuwelijk om te bedenken dat een aantal Oosterlingen, wier namen bekend waren, hoe zij zich ook vermomden, ’t waagden, de politie van Groot-Brittannië te tarten, om hun wraak te koelen op meer verlichte landgenooten, die hun vaderland wenschten te redden uit de klauwen van een marionetkeizer. Maar Theydon was thans eenige dagen ouder en een boel wijzer. Hij wist, dat wat hem eerst onwaarschijnlijk toegeschenen had, nu waarheid was gebleken ; dat Chineesch fanatisme, tijgerachtig in slimheid en koelbloedigheid, niet alleen de voorschriften van de wet tot spot maakte, maar ook die knappe mannen, wier plicht het was die wet te doen eerbiedigen. Hij moest dus ook voor zijn eigen veiligheid zorgen, en er kwam geen voertuig of voetganger in de buurt, terwijl hij door de Is, Opsomer. „Amsterdam”. Chr. Samuel. Lachende vrouw (marmer). TENTOONSTELLING VAN BELGISCHE KUNST IN DEN ROTTERDAMSCHEN KUNSTKRING. De belangstelling voor deze tentoonstelling blijkt bijzonder groot te zijn. Er is dan ook een collectie fraai werk bijeengebracht, vol kleur en leven, vol Vlaamsche levensweelde en Waalsche warmte. Prachtig van actie en van licht is b.v. het kindje aan de waschtafel van Fr. v. Holder. Stemmig en atmosferisch is de Ochtend aan de Maas van R. Wijtsman. Van een huivering-gevende somberte zijn de groote etsen van De Bruyckere: zijn symbolische „Weer klepte de dood over Vïaanderenland” en zijn „Tranchée ”. Ook de Hollandsche schoonheid heeft de Belgen geïnspireerd. Opsorrier werd getroffen door een brok Amsterdam. Em. Vierin heeft een licht-tintelend landschapen een sombere „Grijze Herfstdag”. Zoo zouden we kunnen doorgaan... Memoreeren we nog den stoeren bronzen kop van Gezelle door Lagae en de „Lachende vrouw” van Samuel. In ons kort bestek moeten we hiermee wel volstaan. — Hierboven: J. Lagae. Guido Gezelle (in brons). rustige straten bij de Innesmore Mansions liep, of hij schonk er al zijn aandacht aan. Toevallig was dat gedeelte van Londen erg verlaten. De eerste stroom van menschen, die uit de schouwburgen naar huis gingen, was voorbij, de latere, van menschen, die in de restaurants aan ’t soupeeren waren, moest nog komen. Behalve de figuur van een politieagent, die zich langzaam voortbewoog, was er geen teeken van leven aan den geheelen voorkant van het huis te bekennen. Toch kwam er een gevoel van verlichting over hem, toen hij den sleutel in het slot van No. 18 omdraaide, en het gekras van een stoel op den keukenvloer hoorde, toen Bates opstond om hem tegemoet te komen. „Hallo, Bates !” riep hij vermoeid uit, „hier ben ik weer, zooals je ziet! Is er iets nieuws of bijzonders gebeurd, terwijl ik uit was ?” „Mevrouw Paxton-------” begon de knecht, maar hij hield op toen zijn meester plotseling iets uitriep. Theydon had Juffrouw Beale en zijn zuster totaal vergeten. „Ja,” zei hij. „’t Spijt me dat ik je in de rede ben gevallen. Wat is er met Mevrouw Paxton?” „Ik heb haar gesproken, mijnheer, zooals U mij opgedragen hadt, en zij heeft beloofd Juffrouw Beale te gaan opzoeken. Zij is zoowat een uur geleden hier geweest ------- ” „Wie ? Mijn zuster ?” „Ja, mijnheer. Zij was erg verlangend U te spreken. Van wat ik er uit wijs kon worden, geloof ik dat de twee dames de hoofden bij elkaar gestoken hadden, en ’t er over eens waren, dat de Chineesche kwestie er leelijk uitzag, en dat U er maar liever buiten moest blijven.” „Wat voor een Chineesche kwestie, Bates ?” „Wel, mijnheer, Juffrouw Beale heeft ’t idee dat Mevrouw Lester door een Chinees vermoord is, en een van de agenten, die hier in de buurt dienst heeft, heeft me eenigen tijd geleden verteld, dat hij niet minder dan drie Chineezen hier zag rondsluipen, verleden Maandag, tegen ’t vallen van den avond.” Theydon haalde diep adem. Als er een praatje in omloop was over „Chineezen” in verband met den moord op No. 17, zouden de couranten er spoedig achter komen. De arrestatie van Len Shi door Furneaux zou vermeld worden. Mogelijk zou de een of andere correspondent in Eastbourne van de ontvoeringsplannen gehoord hebben en het Oostersche voorkomen van den voomaamsten persoon in het drama beschrijven. In die beschrijving zou de naam van Mevrouw Forbes „doorschemeren”, en door dit alles samen te vatten zouden de Londensche journalisten, met hun oogen als lynxen, een groot gedeelte van de waarheid uitvisschen. „Dames praten dikwijls onzin over zulke dingen,” zei hij scherp. „Waarom zou een Chinees Mevrouw Lester als slachtoffer kiezen ? Ik vind dat we het onderzoek maar rustig aan de politie moesten overlaten. Heb je de avondbladen al gezien ? Ik zou wel om een „sixpence” met je willen wedden dat er bij het onderzoek geen woord over Chineezen gerept is.” „Neen, Mijnheer, dat is waar. Maar Mevrouw Paxton heeft gevraagd, of U haar even wilde opbellen.” „Waarom ?” „Zij wilde weten, of U veilig thtis was gekomen.” Theydon lachte. „Hoe kan ik dat nu doen?” riep hij uit. „Zij is niet aangesloten.” „Mevrouw heeft een nummer achtergelaten. Als U daar opbelt, wordt de boodschap haar overgebracht.” Theydon schudde zijn hoofd, maar gehoorzaamde. Een stem aan het andere eind van den telefoondraad antwoordde. „Wilt U zoo goed zijn aan Mevrouw Paxton te zeggen, dat ik vanmiddag met een Amerikaanschen vriend naar Eastbourne geweest ben, en pas laat in den avond temggekomen ben ?” zei hij. „Met wien spreek ik ?” rMet Theydon, Mevrouw Paxton’s broer.” „O, ik heb een boodschap voor U. Juffrouw Beale logeert vannacht bij Mevrouw Paxton. Er was een Chinees in haar hotel, en dat vond zij vervelend.” Theydon beheerschte zich genoeg om te bedanken. Hij had er behoefte aan iets ruws te zeggen. „God !” mompelde hij, toen hij afgebeld had, „die vrouwen droomennog van Chineezen.” — „Hoor eens, Bates,” voegde hij er met nadruk aan toe, „ik hoop dat jij niet naar zulk een onzin zult luisteren. Jij hebt toch zeker geen Chineezen gezien ?” „Neen, mijnheer.” „Als je er soms een ziet, zeg ’t me dan, en ik zal wel gauw uit hem krijgen, wat hij van plan is.” „Ja, mijnheer.” (Wordt vervolgd). PANORAMA
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3116 tot 3120 van 11897