Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3111 tot 3115 van 11897
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 De bloembollen velden prachten van mooiweersdagen hebben een aardig handje meegeholpen. Alom tusschen r.. Leiden en Uitgeest, zeg maar.. . ziet ge het ontzettende borduurwerk in vollen gang; nog een dag of wat, een goeie week misschien, mogelijk eerder al, en de onafzienbare veldenstrook aan den binnenkant der duinen is met éen kostelijk bont bloemgewaad overdekt. De gele banen der narcissen fonkelen U als strepen vuur tegen in den zonneschijn; de hyacinten stallen hun onovertroffen kleurschakeeringen uit; de tulpen doen het al aardig hier en ginder. Het is dan wellicht niet zóó als andere jaren, vanwege den stilstand in den bollenhandel, maar ondertusschen. Het is nog prachtig. Dit is nu eens iets echt nationaals, echt Hollandsch, die bloemenvelden. Er zijn er ook in andere landen wel hier en daar, maar het haalt niet bij de onze. Trouwens de bollen deugen daar niet voor de vermeerdering; beproefd is het al genoeg, maar lukken, ho maar. Dat deze bolbloemen uitsluitend in ons land, en dan nog wel in die bepaalde streek van ons land, geteeld kunnen worden, komt dóór de gesteldheid van den grond in die streek Grof zand, kalkhoudend, bemest met koemest, dat is het bedje waarin de bol liggen moet, wil hij gedijen. Daarbij moet de stand van het bodemwater zóó hoog zijn, dat de planten met haar wor tels er net bij kunnen om te drinken. Maar het overtollige bodemwater moet stippen heel ook goeden afvoer hebben, opdat de stand in den drinkbak der bollen altijd zoowat hetzelfde is. Aan deze vereischten nu voldoen de geestgronden in de bollenstreek op end’ op. Het is nu wel juist niet voor het doen bloeien van de bloem noodig, dat de grond die gesteldheid heeft; gunst, die bloemen bloeien wel op een glas met water, dat weet U allemaal even goed als ik, maar juist als de bloem al gebloeid heeft, dan komt het eerst erop aan, hoe de gesteldheid van den grond is. De bol moet dan nog genoeg voedsel uit den bodem kunnen halen om binnen in zich een nieuwen bloemknop te vormen. Die fut, die daar nu voor noodig is, vinden de bollen in de genoemde streek; elders beproefd leveren de bollen in het tweede jaar armelijke of meestal heelemaal geen bloemen meer. De velden worden niet telken jaar weer met eenzelfde gewas beplant. Zoo b.v. èen jaar hyacinten; dan in het najaar gaan er b.v. weer tulpen den grond in; een derde jaar b.v. weer eens narcissen. In dat derde najaar spit men de velden een steek of drie om; het voorjaar daarop wordt er koemest op gebracht. Men doet daarna niet dadelijk weer bloembollen erin, maar als voorteelt b.v aardappelen; in het najaar is de grond dan precies weer goed voor hyacinten. Maar nu doet men ’het best om niet dezelfde partij hyacinten weer in hetzelfde veld te brengen; want er moet in de natuur nu eenmaal vermenging, vervetsching van bloed en bestanddelen zijn; anders is er verzwakking van de soort te vreezen. En, ge weet, verzwakking leidt tot vatbaarheid voor ziekten. Nu, en ziekten? Als er iets is, waar de bollenkweeker een broertje, — ja, een heel geslacht van broertjes aan dood heeft, dan is het de ziekte van zijn bollen. Een aangestoken bol kan alles bederven, ja, de meest welgestelde kweekers zijn soms door een enkele ziekte van hun bollen ten onder der gegaan. Er zijn net als bij de menschen ook bij de bollen heele hoopjes ziekten gebruikelijk. En, ook al net als bij de menschen, als je er maar op let en er tijdig bij bent, kan er nog heel wat verholpen worden gewoonlijk. Dus uitkijken is de boodschap. Maar hoe kan dat het beste gebeuren ? Hoe vind je tusschen die millioenen en millioenen gezonde bloemen nu de zieke uit? Ja het is een heel karwei, daar gaat geen steek vanaf. Maar te doen is het. En er zijn hulpmiddelen; zoo b.v. bij het „ringziek” of „oud”, (dat is een der'meest gevreesde bollen-epidemieën); een plant, die deze kwaal onder de leden heeft, krijgt lichtgele stippels op het blad. Maar in de zon ziet men die moeilijk; dus er moet schaduw zijn; als de dokter dus op contröle van zijn patiënten uitgaat, heeft hij te zorgen, dat hij schaduw bij zich heeft. En dat lapt hij door een paraplu mee te nemen. Dus als u een bollenboer midden op een zonnigen dag onder een oude paraplu op zijn bollenveld ziet loopen, moet u heelemaal niet denken dat hij niet goed wijs is, of zóó tegen den keer in vanwege de vermaarde boersche koppigheid, of dat een weinig ijs op het verwarde hoofd hem verlichting geven zou, ... niets daarvan. Ge moet enkel en alleen denken, dat hij zijn patiënten onderzoekt. Een ziekte, die ook veel voorkomt, is het „zwart rand’*; daarbij vergeelt en verslapt het bloemblad; men noemt deze ziekte ook wel „nieuw” of „geel ziek”. Andere bollenongesteldheden dragen weer andere namen, zooals b.v. de eenigszins. . . onpleizierige namen „wit snot” en „zwartsnot”. De eene kwaal is uitteraard gevaarlijker dan de andere, maar voor hun pleizier, om zoo te zeggen, hoeven de bollen ze géén van alle te hebben. Het gevaar, de besmetting, wordt op allerlei manieren gekeerd; zoo b.v. eerst door het bespuiten met een geneesmiddel, de „Bordeausche pap”, en helpt dat niet, dan wordt de bol met de omringende aarde uitgetrokken. Bij andere ziekten weer is
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA CENTRALE MILITAIRE HUISVLIJTTENTOONSTELLING TE ’s-GRAVENHAGE. Op last van den Opperbevelhebber van Land- en Zeemacht is van 9 tot en met 13 Mei in de zalen van het Koninklijk Zoölogisch Botanisch Genootschap te ’s-Gravenhage een centrale militaire Huisvlijttentoonstelling gehouden van de voorwerpen die op de gehouden plaatselijke tentoonstellingen zijn bekroond, zoodat aldus een overzicht werd gegeven van hetgeen ten deze door de gemobiliseerde troepen is verricht. — Hierboven: Groep van genoodigden bij de opening tegenwoordig, onder wie de generaals Snijders en Kleinhens. zoodat de prijzen duizelingwekkend daalden; dezelfde Semper-Augustus, die f 13000.— had gekost, bracht 50 pop op. Hoe lang het gezicht van den eigenaar toen was, is met de ellemaat van de grootste verbeeldingskracht niet na te meten. ... Maar hoe dan ook, ze bloeien weer, de kostelijke velden van Hólland, t'Allenkant strekken ze hun weidsche fleualtijd de bodem zelf ook besmet, en moeten alle bollen verwijderd en de grond diep omgespit worden. Aangetaste of verdachte velden worden afgezet met paaltjes, waartusschen linnen schermpjes gespannen zijn; zulke af geperkte veldjes moeten dus als de barakkententen van in observatie genomen patiënten worden beschouwd. De afschutting voorkomt verspreiding der besmetting door de lucht. De bloemen worden, zooals ge weet, bij groote partijen afgesneden voor den verkoop, en al brengt dit den verkoopers langs de straat misschien een aardig duitje op, voor de bollen boeren zit daar maar weinig winst aan. Geen wonder dus. dat men veelal tegenwoordig b.v. de hyacinten van den stengel afstróöpt. De stengel blijft op die manier van boven dicht, er kan geen water en geen ziekte inkomen, en evengoed als bij het afsnijden wordt zaadvorming voorkomen. Want zaad mogen de bloemen niet vormen; de vermeerdering geschiedt op andere wijze. En wel door het uitsnijden van de bollen. In die openingen ontwikkelen zich kleine bolletjes; alles met elkaar gaat den grond in; de kindertjes teren in den grond de levenskracht van de moederbol op, en schieten zelf wortel. In een jaar of vijf zijn die kinderen zelf volwassen en flinke bolleboozen van bloembollen,’ als er niets in den weg komt. Om de snellere ontwikkeling der kleine bollen nog te bevorderen wordt de ingesneden bol, nadat hij om van zijn wonden te genezen een dag of zes in den grond is opgekuild, in stookkassen kunstmatig gebroeid. Uit den grond gaan de bollen als de bladeren vergeeld zijn en ze geen voedsel meer uit den bodem halen kunnen; ze worden dan nog eens goed nagekeken, („gevisiteerd” zeggen de kweekers,) of ze toch vooral niets onder de leden hebben; de gezonde bollen gaan naar de droogschuren, die, zooals ge weet, groote ramen hebben, zoodat het er goed doortochten kan, (iets, waaraan sommige raenschen wel eens een voorbeeld konden nemen), en als ze in goede conditie zijn, in den handel gebracht, en verder gedeeltelijk gereed gehouden om met den planttijd weer in den grond te gaan. Ziezoo, nu weet u zoo’n beetje het verloop van de zaak. De historie van den bloembollenhandel is niet onvermakelijk; zóó in de 17e eeuw, toen de nog zeldzame tulp hevig in de mode gekomen was, en de menschen een daden windhandel erin begonnen. We spraken hierboven van verschillende bollenziekten, maar déze mogen we niet verzuimen, er nog bij te noemen. Met dien verstande, dat in dit geval niet de bollen, maar de menschen van de ziekte, de „bolienziekte”, waren aangetast. Ieder, die een beetje geld te missen, of desnoods ook niét te missen h^d, wilde dat geld in de bollenkweekerij steken. Tulpen van zekere kleuren en zekere soorten brachten dan ook werkelijk fabelachtige sommen op. Een tulp met fraaie bloemvorming en kleuren werd als moedertulp ter voort planting verkocht voor duizenden en duizenden guldens. Om de SemperAugustus, een zeerfraaie bloem, werdals het ware gevochten; ten slotte bracht zij den eigenaar het bagatel van f 13000.— op. Woeste speculatiekoorts, ziedaar de naam voor deze ,,bollenziekte”, die als alles uitzieken moest, en toen de crisis voorbij was, ook alspoedigafnam, CENTRALE MILITAIRE HUISVLIJTTENTOONSTELLING TE ’s-GRAVENHAGE. Overzicht van de tentoonstelling. CENTRALE MILITAIRE HUISVLIJTTENTOONSTELLING TE ’s-GRAVENHAGE. Een der fraaiste inzendingen; De „Discovery", het schip, waarmede de schipbreukelingen van Shackleton’s Zuidpool-expeditie gered en behouden in Engeland werden gebracht. Dit kunstwerk, dat te koop is voor f1550.—, is vervaardigd door den soldaat T. H. A. W. Vervoort van het garnizoen Arnhem. righeid uit, onafzienbaar. De diepe geuren gaan de lucht weer vervullen... Het weer is nu meer dan mooi. Wie zou verzuimen, als het maar eventjes kan zijn „bollendag” ervan te nemen? K. K. door Job Steynen f et familiesoupertje was ten einde. De dames plukten van de zilveren schaaltjes nu en dan nog bonbons met vingers, die zelve wel bonbons geleken, of wuifden met haar waaiers zich een weinig koelte toe. De heeren, allengs ongedwongener naarmate het uur vervlood, rookten mateloos. Een blauwe damp deinde om den kristallen kroonluchter, vervaagde het lamplicht, en gaf aan alles iets onwezenlijks. Maar het meest onwezenlijk waren de blikken der gasten. De oogleden genietend toegenepen als van een poes in de zon, zoo vischte een dame met een langen zilveren lepel de stukjes perzik uit haar champagne. En een der heeren, zich vermakend om haar zalige gelaatsuitdrukking bij dit doen. lachte haar toe. „Zóó zou ik je willen schilderen, Louise,” zei hij halfschertsend, —„en ik zou datschilderij „Het geluk” noemen.” De dame lachte, en liet den ivoorwitten boog van hare tanden blinken. „Geluk ! Geluk ! Dat is een weidsch begrip,” antwoordde ze dan, en er was een glimpje van spijtigheid in haar spreektoon. Wie het gehoord hadden, lachten. „Je zult toch niet willen beweren, dat jij niet gelukkig bent,” zei een der andere heeren, wat plagerig. „Jij, die alles hebt wat je hart begeert,” . .. kwam haar echtgenoot tusschenbeide. „Wie van ons heeft dat niét?” opperde zij.. En een derde dame verklaarde, terwijl zij haar yingers, die als in foedralen van juweelen staken, naar een praline uitstrekte: „Wij hebben waarlijk geen van allen over gebrek aan geluk te klagen ; onze echtgenooten voorkomen zelfs onze futielste wenschen.” „Ja, we zijn uitmuntende lui, dat moet je toegeven,” malde een‘der heeren. „Uitmuntend èn gelukkig. . door ons,” deed een dame gekkend. „Ben je vermoeid, Louise, je ziet wat bleek . deed een derde. „Ze is moe van geluk” . . . plaagde er een. „Dat kan wel, dat kan wel, het geluk kan vermoeiend zijn,” beweerde thans een heer met een accent van ernst. „Maar definieer jelui nu toch eens,” begon -een ander, „wat is geluk dan wel ? 'tya.ï is jullie geluk? Wanneer,waardoor, hoe, ben je het gelukkigst? Wat versta jelui onder geluk ?” En allen antwoordden, elk op zijn beurt, na gekscherend ondervragen, en het bleek dat het geluk van hen allen, van de dames zoowel als van de heeren, begrijpelijkerwijs bestond in een weelderig, zoet-gemakkelijk, overvloedig leven, gelijk het hun deel was, dat hun geluk was het bezit van die duizend en één dingen welkehetaardsch bestaan tot een . dagelijksch gemeenzaam verkeer met de voldaanheid maakten. Een der heeren, hij die, daareven met een accent van ernst gesproken had, richtte zich thans wat uit de epidemische vadsigheid van dat uur omhoog, nam zijn likeurglas met de vingerspitsen om den slanken voet, hief het naar den mond, en ledigde het teug voor teug op zeer doordachte manier. Dan zoog hij doorproevend en lang aan zijn sigaret, en stiet den rook in twee De gelukkige Man
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA volle strakke stralen zijn neusgaten uit. „Vrienden,” zei hij dan, en allen luisterden ineens, „vrienden, bezit maakt niet gelukkig.” Gelach klonk rondom. „Een fonkelnieuwe paradox van Jack,” merkte een heer op. En Jack sprak vanonder zijn blikken uit, die rap langs de loome gezichten van zijn dischgenooten henengleden : „Neen, neen, neen, bezit geeft geen geluk, weelde niet, genot niet, bevrediging van alle begeerten niet. Geluk is iets op zichzelf staands, een innerlijke harmonie .. Een weinig spotziek klonken de ongeloovige uitroepjes zijner in materieel genot verstokte dischgenooten, en niet het minst die van Louise. „Ik zal jelui daarvan iets verhalen,” zei hij, en als allen, wat naderbij geschoven, met loome aandacht wachtend, naar hem opkeken, ving hij aan: „In stokoude tijden leefde er een vorst, natuurlijk een oostersch vorst, die het leven hartstochtelijk liefhad. Zijn toiletbenoodigdheden vulden vele groote vertrekken; zijn wijnkelders geleken catacomben, zijn spijsvoorraadkamers lagen tot aan de zoldering volgetast. Hij baadde zich dagelijks in ezelinnenmelk, en zijn baard was doordrenkt van Roses de Perse; zijn ministers zeiden op al zijn wenschen „ja” ; tot zijn vloermatten waren met de kostelijkste edelgesteenten omboord, en zijn volk, dat hooge belastingen hem opbrengen moest, was hem dankbaar voor het ruime gebruik dat hij ervan maakte, en prees hem om zijn goeden smaak. Zijn voorkomen was aangenaam en onmetelijke spiegels huldigden hem op alle plaatsen waar hij ging. Zijn paleis weergalmde onafgebroken van het zoet geluid der strijkjes, en in zijn hart was het van den prillen morgen tot den spaden avond boter-tot-op-den-bodem. Het scheren van schapen met de tondeuse. Maar op een ochtend voelde hij zich onwel. Zijn eens zoo heldere oogen stonden dof; hij had nergens zin in. Hij zat er erg mee. Eenige dagen achtereen slaagde hij erin, zijn vrees en onlekkerheid weg te fuiven, maar erger kwamen ze her en folterden hem dubbel. Nóg fuifde hij, doch hij fuifde tevergeefs. Het werd erger. Hij verloor het laatste restant van zijn goed humeur. Hij liet zijn eersten minister ontbieden, om hem raad te vragen. „Ik ben een schaduw van wat ik vroeger was,” zei hij, „ik kan mezelven niet aanzien zonder meewarigheid. Weet jij niets om me te helpen, Excellentie ?” „Sire, keer de spiegels om,” antwoordde de Excellentie. En de spiegels werden omgekeerd, doch het baatte niet. Ten einde raad, liet hij, hoe ongaarne ook, den geneesheer ontbieden. Deze schreef hem dranken en poeders voor. Hij nam ze in, doch het hielp niets. Hij nam ze niet meer in, en het hielp evenmin iets. Er leek hem nu geen ontkomen meer aan : de hofnar moest eraan gelooven. Deze trad op de meest kiesche wijze op, vroeg den vorst slechts naar wat op diens gemoedsstaat betrekking hebben kon, en de .slotsom van alles bleek, dat de vorst aan zwaarmoedigheid leed, en uithoofde zijner geblaseerdheid, in niets meer eenig behagen schepte. De hofnar zonderde zich af, en kwam den volgenden ochtend te voorschijn met zijn raad: „Slaap één nacht in het hemd van een gelukkig mensch.” Bij het vernemen van dit zonderling advies schrok de vorst. „Maar . . . maar ... dan doe ik geen oog dicht” .... stotterde hij. CENTRALE MILITAIRE HUISVLIJTTENTOONSTELLING TE ’s-GRAVEN H AGE Bezoek van H. M. de Koningin aan de groote militaire huisvlijttentoonstelling in den Dierentuin. „Zoo zijn de menschen nu altijd,” zei de nar, die krachtens zijn ambt, nogal eens vrijpostig uit den hoek kon komen, „zij beklagen zich over doodelijke ellenden, en als een verstandig mensch hun een middel aan de hand doet om ervan af te komen, dan zijn ze nog te lui om het te probeeren. Neem me niet kwalijk, Sire.” En Sire nam het niet kwalijk. Hij ging. verder, hij besloot het voorschrift op te volgen. En dienaren werden uitgezonden om een gelukkig mensch te ontdekken. Doch onverrichter zake keerden zij eiken avond wederom terug. De vorst vermeerderde nu hun aantal menigvoudig, maar het baatte niet. Onveranderlijk luidden telken avond hunne rapporten ongunstig ; wel hadden ze soms gemeend, een waarlijk gelukkig mensch te hebben ontdekt, maar altoos bleek bij ondervraging, dat er iets aan het geluk haperde. Het ware was het nooit. Nu werden de agenten bij handenvol op het platteland geworpen, ten einde*alle dorpen en vlekken en gehuchten af te zoeken naar één gelukkig mensch. Zij klopten aan bij de rijke kooplieden, maar al even somber als de vorst zelf uithoofde hunner geblaseerdheid bleken dezen. Met de meeste bereidwilligheid toonden zij den vorstelijken afgezanten hunne schatkamers en paleizen, hun wijnkelders, hun rekeningcourantboeken en balansen. „Welk een heerlijkheden 1” riepen de gezanten bij den aanblik van dat alles uit. De kooplieden echter vonden het maar zoo-zoo. „O, gij zult toch wel tevreden en gelukkig zijn,” meenden de gezanten. . „Welk mensch is tevreden,” antwoordden droefgeestig de kooplieden, „wij zijn onrustig en bezorgd van vroeg tot laat, en wij brengen soms slapelooze nachten door op onze donzen peluwen, want één tegenslag kan ons alle behaalde winsten kosten ; we zijn aan onszelven verplicht om ontevreden te zijn en steeds te pogen meer te verwerven. En daar er opwaarts dus geen grens te stellen is, en wel neerwaarts, —het failliet, de ondergang, — zijn wij nooit op ons gemak ! Laat u omtrent onzen waren toestand nooit misleiden door de kleine verzetjes, die wij ons voor ons vele geld verschaffen kunnen ; die pleiziertjes van niks hebben wij broodnoodig om onze zenuwen te kalmeeren. ...” - H. M. DE KONINGIN OP INSPECTIE. In de afgeloopen week hield H.M. de Koningin in de omgeving van Voorst een inspectie over onze aldaar gelegerde troepen, En de gezanten vertrokken zooals zij gekomen waren. Bij de geleerden voeren zij al niet beter ten haring. Velen leden aan hoofdpijn van het moeizaam denken of vanwege de inspanning om zich op peil te houden, of door de afgunst op de winners der Nobel-prijzen en ordelinten. De gezanten wilden hier niets van weten; „Maar de gepaste trots, die u bezielen moet bij de gedachte aan uw matelooze kennis... de bewustheid van uwe superioriteit...” „Ach wat, mijne heeren, ach wat,” weerspraken de geleerden, „hebt u „Faust” gelezen ? Nu, dan weet u, dat niemand tevreden is met wat hij heeft, en altijd begeerig naar iets anders, desnoods naar iets inferieurs is. En nu adieu!” Ook de dichters en beeldende-kunstenaars, de musici en tooneelspelers konden den toets der geluksproef niet heel en al doorstaan. Zij klaagden over de oneerlijke concurrentie, over gebrek aan crediet en overlast door onbetaalde kwitanties. „Een toestand, waarbij niemand zich zou kunnen neerleggen, mijne heeren,” verklaarden zij, „en bedenkt daarbij, dat onze verbeelding machtig is als van geen ander, en ons de overvloedigste rijkdommen in den geest dagelijks voortoovert, waarvan wij echter altijd gespeend zullen blijven. Neen, neen, het kunstenaarsschap is ook geen hapje.” Teleurgesteld vertrokken de afgezanten, en reisden moedeloos verder. Zij interviewden nu alle menschen, van welken maatschappelijken staat ook, maar steeds was het met de kous op den kop, dat zij aan de voeten van hun armen meester terugkeerden. Deze was intusschen meer en meer vervallen. Hij bleek allengs ook meer en meer versuft. Zijn toilet was verre van Het scheren van schapen met de hand. onberispelijk meer, en zijn regeerings-bemoeiingen had hij aan een accountant overgedragen. Zijn troon waggelde; zoo weinig werd daar de hand aan gehouden, en dermate geslonken was de beklagenswaardige kerel, dat hij in zijn hermelijnen mantel verdronk, en de kroon, die hem altijd zoo netjes had gestaan, zakte hem nu tot over de ooren. Moedeloos zat hij voor het venster naar den terugkeer der bedienden uit te zien, aldoor in dezelfde houding, zoodat de spinnewebben overvloedig tusschen .zijn ledematen en den zètel waren uitgespannen. En bij iedere nieuwe aankomst der afgezanten hoopte hij minder en minder. Op een keer echter waren bij hun thuiskomst de reizigers verwarder en verlegener dan ooit. Dit intrigeerde den vorst, en hij vroeg hun naar de opgedane ervaringen. „Wij hebben nu een waarlijk gelukkig mensch gevonden, o koning,” zei er een. De vorst verschoot van kleur, en vijzelde moeizaam de haiiden op naar zijn gefelterden schedel. „En ... en . . het hemd ?” lispelde hij begeefig. „Hij had niet eens ’n hemd aan,” klonk het antwoord. De verteller zweeg. De dischgenooten giebelden verholen. W’at ’n verhaal.. . Dat was nu juist weer iets voor Jack ... „En de zin van die vertelling ...” begon deze. „De onzin ..” onderbrak een dame hem. „De zin van dit verhaal,” hernam Jack, terwijl hij alle dischgenooten omving in een pijlsnellen blik, waarin een tikje spot glansde, „de moraal (Zie vervoig op pag. 10).
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA GROOTE KERKBRAND TE DONGEN. Kort na den avonddienst van Woensdag 9 Mei brak in de St-Laurentiuskerk te Dongen een brand uit, die 200 hevig om zich heen greep, dat er aan redden niette denken viel. Alles, letterlijk alles is een prooi der vlammen geworden. De oorzaak van den brand is onbekend. Onze foto’s geven duidelijk den omvang van de ramp weer. EN CYCLI E KM EETING. Vanwege de afdeeling Amsterdam en Omstreken van den Ned. R. K. Volksbond werd Zondagmiddag j.1. te Amsterdam een encycliekmeeting gehouden Onze foto geeft een overzicht van den optocht, die talrijke vaandels meevoerde. DE MINISTER VAN OORLOG, generaakmajoQr N. Bosboom, heeft aan H. M. de Koningin ontslag als zoodanig gevr JUBILEUM „ONS KUIS”. In de afgeloopen week vierde de bekende Amsterdamsche instelling „Ons Huis” haar 25-jarig bestaan. Naar aanleiding hiervan geven wij een foto van het bestuur der iubileerende instellina. GROOTE BRAND TÊ SCHIEDAM. Van den grooten brand te Schiedam, waarbij het pand „Java” van de N. V. Conservenfabriek „Princenhage” in vlammen opging, geven wij hierboven een foto, die een duidelijk beeld van de verwoesting geeft. HET MILITAIRE CABARET TE AMSTERDAM. Het militaire Cabaret, onder leiding van den heer R. van der Hilst, gaf verleden week zijn 50e voorstelling voor de gemobiliseerde troepen, bij welke voorstelling verscheidene militaire autoriteiten aanwezig waren. ^7-— ------ -—— TENTOONSTELLING „ONAFHAN KELIJKEN". Zaterdagmiddag j.1. werd in het gebouw der „Onafhankelijken” te Amsterdam een jury-vrije tentoonstelling geopend. Hierboven: Groep der genoodigden bij de opening aanwezig.
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA 1€ Mijnheer oefent, wanneer hij niet op zijn bureau is of in zijn salon visite ontvangt, het tuinbouwbedrijf uit. ,i— Nu menu zelf Te Man of vrouw —, oud of jong verstand ervan — n’importe: wi< stekt, wiedt, zaait o Zelfs Hermandad is door zijn dienaar bij ’t tuinbouwbedrijf vertegenwoordigd. s Zondags wordt, inplaats van te gaan wandelen, in het tuintje gewerkt, hetgeen minstens even gezond is, en bovendien het nuttige met het aangename vereenigh Links; Of je èl of schikt bent voor litairen dienst — er niet toe, maa tuinbouw móet genwoordig de Rechts; Moed< zoon aan ’t Straks komt der nog zusje. I ndien het „waarom" niet duidde normale omstandigheden, dan z een gullen lach hebben afgedwong< verstaander zal deze zin even dui: spraak van het orakel te Delphi, zó maar wien slechts een half wooi begrijpen, zal de bedoeling ervan c wij zijn ten volle overtuigd, dat de geering aan de burgerbevolking om en groenten te telen, allerminst te slechts een voorzorgsmaatregel vo wezen zou; integendeel, wij zijn on de dringende noodzakelijkheid erva tegenwoordig zelf tuiniert, óok al h stand van ot liefhebberij in, het is „hoe” men het doet — dat is va vermaken! Stel u voor: wij zagen keloos wit japonnetje, de handen d schermd, bezig aardappelen te poter bijna niet aan te raken, uit vrees z vuil te maken. En toen wij naar aanleg om het stilletjes te doen, m alleraardigst plaatje voor u verlorer ten wij dit wel doen, maar... niet waren. Zij wilden wél poseeren, ma en daar was het ons nu juist niet < een mijnheer aan het wieden en hark verzorad uiterlijk direct deed uitkom was. Weer ergens anders waren m< familie-tuintje aan het werk, en toer ten hen te snap-shotten, vroegen z< want „vader en zus, die zoo direc wilden ook wel graag op het plaatje..." Maar om een geheel-complete-familie-aan-het-werk-in-den-tuin te || hur kunnen kieken, was het niet noodig te wachten, want een tuintje verder zagen wij er reeds eene, en nog wel een veel uitgebreidere, die wij dar. ook op de gevoelige plaat vereeuwigden. Zoo zouden wij kunnen doorgaan u te vertellen, waarom het „hoe" vaak tot een glimlach dwong, maar wij verwijzen u daartoe naar onze foto’s, die teekenender zijn dan de beste pen. En wij zijn overtuigd, lezers, dat ook uw gevoel voor zijn En
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3111 tot 3115 van 11897