|
PANORAMA
volle strakke stralen zijn neusgaten
uit. „Vrienden,” zei hij dan, en allen
luisterden ineens, „vrienden, bezit
maakt niet gelukkig.”
Gelach klonk rondom.
„Een fonkelnieuwe paradox van
Jack,” merkte een heer op.
En Jack sprak vanonder zijn blikken
uit, die rap langs de loome gezichten
van zijn dischgenooten henengleden :
„Neen, neen, neen, bezit geeft geen
geluk, weelde niet, genot niet, bevrediging
van alle begeerten niet. Geluk is
iets op zichzelf staands, een innerlijke
harmonie ..
Een weinig spotziek klonken de ongeloovige
uitroepjes zijner in materieel
genot verstokte dischgenooten, en niet
het minst die van Louise.
„Ik zal jelui daarvan iets verhalen,”
zei hij, en als allen, wat naderbij geschoven,
met loome aandacht wachtend,
naar hem opkeken, ving hij aan:
„In stokoude tijden leefde er een
vorst, natuurlijk een oostersch vorst,
die het leven hartstochtelijk liefhad.
Zijn toiletbenoodigdheden vulden vele
groote vertrekken; zijn wijnkelders
geleken catacomben, zijn spijsvoorraadkamers
lagen tot aan de zoldering
volgetast. Hij baadde zich dagelijks in
ezelinnenmelk, en zijn baard was doordrenkt
van Roses de Perse; zijn ministers
zeiden op al zijn wenschen „ja” ; tot zijn vloermatten
waren met de kostelijkste edelgesteenten omboord,
en zijn volk, dat hooge belastingen hem opbrengen moest,
was hem dankbaar voor het ruime gebruik dat hij ervan
maakte, en prees hem om zijn goeden smaak.
Zijn voorkomen was aangenaam en onmetelijke
spiegels huldigden hem op alle plaatsen waar hij ging. Zijn
paleis weergalmde onafgebroken van het zoet geluid der
strijkjes, en in zijn hart was het van den prillen morgen
tot den spaden avond boter-tot-op-den-bodem.
Het scheren van schapen met de tondeuse.
Maar op een ochtend voelde hij zich onwel. Zijn eens zoo
heldere oogen stonden dof; hij had nergens zin in. Hij zat
er erg mee. Eenige dagen achtereen slaagde hij erin, zijn
vrees en onlekkerheid weg te fuiven, maar erger kwamen ze
her en folterden hem dubbel.
Nóg fuifde hij, doch hij fuifde tevergeefs. Het werd erger.
Hij verloor het laatste restant van zijn goed humeur.
Hij liet zijn eersten minister ontbieden, om hem raad te
vragen. „Ik ben een schaduw van wat ik vroeger was,” zei
hij, „ik kan mezelven niet aanzien zonder meewarigheid.
Weet jij niets om me te helpen, Excellentie ?”
„Sire, keer de spiegels om,” antwoordde de Excellentie.
En de spiegels werden omgekeerd, doch het baatte niet.
Ten einde raad, liet hij, hoe ongaarne ook, den geneesheer
ontbieden. Deze schreef hem dranken en poeders voor. Hij
nam ze in, doch het hielp niets. Hij nam ze niet meer in, en
het hielp evenmin iets.
Er leek hem nu geen ontkomen
meer aan : de hofnar moest
eraan gelooven. Deze trad op
de meest kiesche wijze op,
vroeg den vorst slechts naar
wat op diens gemoedsstaat betrekking
hebben kon, en de
.slotsom van alles bleek, dat de
vorst aan zwaarmoedigheid
leed, en uithoofde zijner geblaseerdheid,
in niets meer
eenig behagen schepte.
De hofnar zonderde zich af,
en kwam den volgenden ochtend
te voorschijn met zijn raad:
„Slaap één nacht in het hemd
van een gelukkig mensch.”
Bij het vernemen van dit zonderling
advies schrok de vorst.
„Maar . . . maar ... dan doe
ik geen oog dicht” .... stotterde
hij.
CENTRALE MILITAIRE HUISVLIJTTENTOONSTELLING TE ’s-GRAVEN H AGE
Bezoek van H. M. de Koningin aan de groote militaire huisvlijttentoonstelling in den Dierentuin.
„Zoo zijn de menschen nu altijd,” zei de nar, die krachtens
zijn ambt, nogal eens vrijpostig uit den hoek kon komen,
„zij beklagen zich over doodelijke ellenden, en als een verstandig
mensch hun een middel aan de hand doet om ervan
af te komen, dan zijn ze nog te lui om het te probeeren. Neem
me niet kwalijk, Sire.”
En Sire nam het niet kwalijk. Hij ging. verder, hij besloot
het voorschrift op te volgen. En dienaren werden uitgezonden
om een gelukkig mensch te ontdekken. Doch onverrichter
zake keerden zij eiken avond wederom terug.
De vorst vermeerderde nu hun
aantal menigvoudig, maar het
baatte niet. Onveranderlijk luidden
telken avond hunne rapporten ongunstig
; wel hadden ze soms gemeend,
een waarlijk gelukkig
mensch te hebben ontdekt, maar
altoos bleek bij ondervraging, dat
er iets aan het geluk haperde. Het
ware was het nooit. Nu werden de
agenten bij handenvol op het platteland
geworpen, ten einde*alle dorpen
en vlekken en gehuchten af te
zoeken naar één gelukkig mensch.
Zij klopten aan bij de rijke kooplieden,
maar al even somber als de
vorst zelf uithoofde hunner geblaseerdheid
bleken dezen. Met
de meeste bereidwilligheid toonden
zij den vorstelijken afgezanten
hunne schatkamers en paleizen,
hun wijnkelders, hun rekeningcourantboeken
en balansen.
„Welk een heerlijkheden 1” riepen
de gezanten bij den aanblik
van dat alles uit. De kooplieden echter vonden het maar
zoo-zoo.
„O, gij zult toch wel tevreden en gelukkig zijn,” meenden
de gezanten.
. „Welk mensch is tevreden,” antwoordden droefgeestig
de kooplieden, „wij zijn onrustig en bezorgd van vroeg tot
laat, en wij brengen soms slapelooze nachten door op onze
donzen peluwen, want één tegenslag kan ons alle behaalde
winsten kosten ; we zijn aan onszelven verplicht om ontevreden
te zijn en steeds te pogen meer te verwerven. En daar
er opwaarts dus geen grens te stellen is, en wel neerwaarts,
—het failliet, de ondergang, — zijn wij nooit op ons gemak !
Laat u omtrent onzen waren toestand nooit misleiden door
de kleine verzetjes, die wij ons voor ons vele geld verschaffen
kunnen ; die pleiziertjes van niks hebben wij broodnoodig
om onze zenuwen te kalmeeren. ...”
-
H. M. DE KONINGIN OP INSPECTIE.
In de afgeloopen week hield H.M. de Koningin in de omgeving van Voorst een inspectie over onze aldaar gelegerde troepen,
En de gezanten vertrokken zooals
zij gekomen waren.
Bij de geleerden voeren zij al niet
beter ten haring. Velen leden aan
hoofdpijn van het moeizaam denken
of vanwege de inspanning om zich op
peil te houden, of door de afgunst op
de winners der Nobel-prijzen en ordelinten.
De gezanten wilden hier niets van
weten; „Maar de gepaste trots, die u
bezielen moet bij de gedachte aan uw
matelooze kennis... de bewustheid
van uwe superioriteit...”
„Ach wat, mijne heeren, ach wat,”
weerspraken de geleerden, „hebt u
„Faust” gelezen ? Nu, dan weet u, dat
niemand tevreden is met wat hij heeft,
en altijd begeerig naar iets anders,
desnoods naar iets inferieurs is. En nu
adieu!”
Ook de dichters en beeldende-kunstenaars,
de musici en tooneelspelers
konden den toets der geluksproef niet
heel en al doorstaan. Zij klaagden over
de oneerlijke concurrentie, over gebrek
aan crediet en overlast door onbetaalde
kwitanties. „Een toestand, waarbij niemand
zich zou kunnen neerleggen, mijne
heeren,” verklaarden zij, „en bedenkt
daarbij, dat onze verbeelding
machtig is als van geen ander, en ons
de overvloedigste rijkdommen in den
geest dagelijks voortoovert, waarvan wij echter altijd gespeend
zullen blijven. Neen, neen, het kunstenaarsschap is
ook geen hapje.”
Teleurgesteld vertrokken de afgezanten, en reisden moedeloos
verder. Zij interviewden nu alle menschen, van welken
maatschappelijken staat ook, maar steeds was het met de
kous op den kop, dat zij aan de voeten van hun armen meester
terugkeerden.
Deze was intusschen meer en meer vervallen. Hij bleek
allengs ook meer en meer versuft. Zijn toilet was verre van
Het scheren van schapen met de hand.
onberispelijk meer, en zijn regeerings-bemoeiingen had hij
aan een accountant overgedragen. Zijn troon waggelde;
zoo weinig werd daar de hand aan gehouden, en dermate
geslonken was de beklagenswaardige kerel, dat hij in zijn
hermelijnen mantel verdronk, en de kroon, die hem altijd
zoo netjes had gestaan, zakte hem nu tot over de ooren.
Moedeloos zat hij voor het venster naar den terugkeer der
bedienden uit te zien, aldoor in dezelfde houding, zoodat
de spinnewebben overvloedig tusschen .zijn ledematen en
den zètel waren uitgespannen. En bij iedere nieuwe aankomst
der afgezanten hoopte hij minder en minder.
Op een keer echter waren bij hun thuiskomst de reizigers
verwarder en verlegener dan ooit. Dit intrigeerde den vorst,
en hij vroeg hun naar de opgedane ervaringen.
„Wij hebben nu een waarlijk gelukkig mensch gevonden,
o koning,” zei er een.
De vorst verschoot van kleur,
en vijzelde moeizaam de haiiden
op naar zijn gefelterden
schedel.
„En ... en . . het hemd ?”
lispelde hij begeefig.
„Hij had niet eens ’n hemd
aan,” klonk het antwoord.
De verteller zweeg. De dischgenooten
giebelden verholen.
W’at ’n verhaal.. . Dat was nu
juist weer iets voor Jack ...
„En de zin van die vertelling
...” begon deze.
„De onzin ..” onderbrak een
dame hem.
„De zin van dit verhaal,”
hernam Jack, terwijl hij alle
dischgenooten omving in een
pijlsnellen blik, waarin een
tikje spot glansde, „de moraal
(Zie vervoig op pag. 10).
|