|
PANORAMA 12
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
No. ZEVENTIEN
HOOFDSTUK XI (Vervolg).
we namen den kortsten weg naar
Beachy Head — dat heeft Jackson me
< verteld — en toen de automobiel ophield,
gingen wij onder een heg staan en ging
Oi ik te voet op verkenning uit. Ik zag
hoe die man met den hoogen hoed een
dame uit een groepje menschen aansprak, die naar
’t uitzicht stonden te kijken, terwijl ze sandwiches
aten, en het was zoo gemakkelijk als iets, om te begrijpen
waar ’t om ging - de Hooge Hoed drong er
op aan, dat de dame met hem zou meegaan, de dame
verbaasd, er eerst niets van begrijpend, maar eindelijk
toegevend!
Als Juffrouw Forbes ons niet verteld had dat haar
moeder haar geschreven had, dat zij dien middag aan
Beachy Head ging picknicken, zou ik het spoor kwijtgeraakt
zijn, want het had eerder den schijn alsof de
Hooge Hoed een medeplichtige kwam afhalen. Maar ik
had een vermoeden, dat, nu hij de dochter niet had
gekregen, hij ’t een of ander leugenachtige verhaal
verzonnen had om de moeder mee te krijgen — iets
nieuws geloof ik, op ’t gebied van romans. Ik vond
dat ik nu wel eens krachtig kon optreden en nadat
ik iets van de kwestie aan Jackson
verteld had, volgden wij het spoor
van den auto opnieuw. Waar de
wegen open waren, bleven wij een
goed eind achter, maar in de
dorpen en steden kropen wij
dichterbij. We moesten in Tunbridge
Wells ophouden om benzine
op te doen, maar dat deed er niets
toe, omdat Jackson de streek op
zijn duimpje kende, en wij den
automobiel in vijf minuten weer
in ’t zicht kregen, hoewel we in
dien tijd heel wat mijlpalen voorbij
vlogen. Daarna had er niets bijzonders
plaats, behalve ’t overrijden
van een kip en een hond,
tot wij aan Croydon kwamen —
dat is te zeggen, ik wist dat ’t
Croydon was omdat Jackson ’t
zei, en ik veel vertrouwen in
hem heb. Tusschen de bedrijven
door, hebben hij en ik nog samen
een autotocht afgesproken. Wel,
buiten Croydon is een nieuwe
weg, met een half-gebouwde villa
aan ’t begin en een afgelegen
boerderij aan het einde. Die villa
w’as juist wat we noodig hadden,
toen de auto op de boerderij afreed.
Ik sprong er uit, zei aan Jackson
dat hij net doen moest of hij iets
aan zijn machine te repareeren
had op den hoek van het volgende
blok huizen en holde het
Zwitsersche huisje in. Uit een
achterkamer op de bovenste verdieping
zag ik, dat de Hooge Hoed
een damede boerderijindroeg. Wat
was dat ? Ja, hij droeg haar. Ik
denk dat hij haar chloroform of
zoo iets gegeven had om te maken, dat zij niet om
hulp kon roepen. Ik vond ’t een ellendig gevoel
om daar maar te staan, zonder een hand uit te steken,
maar ik dwong me te gelooven, dat een uur of wat
langer niet zoo’n groot verschil voor de dame zou uitmaken,
en ’t beter zou zijn om de zaak aan de politie
over te laten. Ik wachtte precies twintig minuten — ik
keek al dien tijd op mijn horloge — tot de auto terugkwam.
Ik holde naar beneden en, ik kon er juist inkijken,
toen hij voorbij ging: de Hooge Hoed zat er
alleen in. Hij sloeg den weg naar Londen in. Ik liep
’t huis uit —• ik durfde me niet te haasten uit angst
dat iemand uit de boerderij mocht zitten te kijken —
en dacht eens goed na terwijl ik naar Jackson terugliep.
Er stonden mij twee wegen open, óf Jackson
achter den auto aan te sturen en zelf te probeeren om
met U en de politie in verbinding te komen, of Jackson
op wacht bij de boerderij te zetten. Of ik al of
niet goed deed weet ik niet, maar ik liet den wagen
maar schieten, en om deze reden : — Wij weten waar
de dame is, en dat weet de schurk ook ; als de politie
kordaat optreedt kan zij haar redden zonder zijn weten,
en een val zetten, waarin hij later terecht kan komen.
Aiaai z/ij moeten spwuig tvöiócïi. iJCZC
een mijl van de boerderij verwijderd, en Jackson staat
te trippelen van ongeduld bij de villa, waarover ik
sprak. Wat staat er nu op het programma?”
Winter greep zonder complimenten naar den hoorn.
„Ik ben de vertegenwoordiger van Scotland Yard,
Mijnheer Handyside,” zei hij. „Als U sonré ooit werk
wilt hebben, komt U dan maar bij mij, J. L. Winter.
Juffrouw Forbes is boos op mij omdat zij U had wallen
bedanken, maar dat moet nog maar een beetje
wachten. Wilt U zoo gauw’ mogelijk naar het hoofdbureau
van politie in Croydon gaan ? Tegen den tijd dat
U daar zijn kunt, heb ik me in verbinding gesteld met
den inspecteur daar, en hij zal wel voor de rest zorgen.
Begrijpt U me? Adieu!”
Winter hing den haak op. Hij glimlachte Evelyn
vriendelijk toe.
„Er is nu geen gelegenheid om aan Uw dankbaarheid
lucht te geven,” legde bij uit. „Onze Amerikaansche
vriend zal snel handelen meer dan praten op
prijs stellen.”
Toen nam hij den haak van de telefoon weer ter
hand en vroeg met het politiebureau in Croydon aangesloten
te worden. „Ik moet dadelijk aansluiting hebben,”
voegde hij er aan toe. „Het is over een dienstzaak.”
In een opmerkelijk korten tijd was hij met
Croydon aangesloten en spoedig was hij met den inspecteur
van politie in gesprek.
„Hoe heet U?” vroeg hij.
„Ik ben inspecteur Wilkens,” was ’t verbaasde
antw’oord.
„Was je niet sergeant in den tijd van den diefstal
aan de Surrey Bank ?
„Ik ben Winter, van Scotland Yard. Herken je
mijn stem niet?”
„Wel — er — —•”
„Herinner je je dat slokje brandewijn niet dat ik
je gaf toen we stonden te bevriezen in een tochtig
warenhuis om drie uur ’s nachts en we stonden te
wachten op Smasher, die om zijn buit zou komen? ’
„Ü bent vast en zeker mijnheer Winter.”
„Best! Goed dat je weet wie ik ben. Eris een ernstige
zaak aan de hand. — Een bende Chineesche moordet
tfa mart tvi .nrin/t camtne .ia vie. Parules dn Koi
Priez pour le repos de lame
ft ♦ //ce/edd/
r e-Ha tic tÜmcjfre t’f’nvU’elU X'cJk-ffc
D’ORLÉANS,
REINE DES BELGES
EQf. sera ilevie au milieu desetifteuple,
ei elle sera adtnirée dans l'assemhlee de
ious les Sainis. XXIV, 3.
/irande stront deoantle Seigneurlesmi*
ritesde ceuoc tfui anront soigne 1'eduea*
tian de leurs enfant*. 3* 3 .
fouieVassemHèe desSetinlt gubliera les
autnants tfu'ellea /aila. tcct.XXXi.il.
line nous resteifue la rèsignalion.
Parofes delaReine Améfie.
R. I. I».
(iand,liih.deBSaa/ntain,r. Badse, ii.
EEN MERKWAARDIG BIDPRENTJE.
Een Nederlander, bekend om zijn reizen en weldadigheidswerken in België, kwam een dezer dagen toevallig in het bezit van bovenstaand
merkwaardig bidprentje, waarvan hij ons toestemming gaf, een reproductie op te nemen. Aan de achterzijde leest men,
behalve eenige spreuken en citaten, vertaald: „Bidt voor de zielerust van Hare Majesteit Louise Marie Thêrèse Charlotte Isabelle
van Orléans, Koningin der Belgen, geboren te Palermo 3 April 1812, gestorven te Ostende 11 October 1850”. De voorzijde geeft het
portret van Louise-Marie van Orléans. — Het is niet onwaarschijnlijk, dat enkele oudere families in België nog een exemplaar van
dit prentje bezitten.
naars hebben een dame ontvoerd, de vrouw van den
Londenschen bankier James Creighton Forbes. Over
een paar minuten zal ’n Amerikaan, een zekere Handyside,
bij je zijn. Hij zal je ’t huis in Croydon aanwijzen
waarheen de dame in eeh automobiel is gebracht.
Roep een stuk of zes agenten in burgerkleeren en
twee in unifoim bij elkaar en ga metMijnheer Handyside
mee — zonder natuurlijk de aandacht te trekken.
Omsingel ’t huis en arresteer iedereen, vooral iederen
Chinees, die er probeert uit te komen. Bevrijd de dame
en vraag Mijnbeer Handyside haar naar huis te
begeleiden, Fortescue Square No. n, Belgiavia. Als
zij erg ziek is, wat niet waarschijnlijk is, laat haar
dan naar een ziekenhuis brengen. In dat geval moet
Mijnheer Handyside naar Mijnbeer Forbes telefoneeren.
Bezet de boerderij en arresteer iedereen, die er
komt, onder welk voorwendsel ook, totdat Fumeaux
of ik er komen. Ik zal over twee uur bij je zijn. Zeg
aan Mevrouw Forbes, dat haar dochter met den eersten
trein na half zeven uit Eastbourne vertrekt.
Begrepen?”
„Ja, mijnheer ! Denkt U dat die Chineezen zullen
vechten ?”
„Wees er maar op bedacht. Maar na je schildwachten
uïigézci U hebber» raad ik je aan met de agenten in
uniform het gebouw te dooiz,uêkcn. Apropos je kunt
me wat last besparen door aan Scotland Yard*preoeS
te telefoneeien, wat ik je verteld heb. Vraag naar
Furneaux. Als hij niet thuis is, moet je zeggen, dat ze
’t opschrijven en later aan hem geven.”
„Ik zal er voor zorgen, mijnheer. Is dat alles?”
„Ja. Goedendag! Ik zal je over twee uui zien.”
Hij keerde zich snel naar Theydon.
„Zeg aan den hotelhouder, dat hij onmiddellijk den
besten automobiel, die er maar voor geld of goede
woorden in Eastbourne te krijgen is, vóór laat komen/'
zei hij. „Ik moet een goeden, snelloopenden wagen
hebben.”
Zoo flink op stoom, was de hoofdinspecteur een
toonbeeld van energie. Zijn uitpuilende oogen, zijn '
ferme kin, zijn gebalde vuisten, waarvan er één de
telefoon omklemde en de ander op de tafel rustte,
maakten dat men aan hem -kon zien dat hij een man
van de daad was. Zijn trots had een gevoeligen Klap gekregen,
toen Wong Li Fu ontsnapt was, terwijl hij
eigenlijk al in zijn handen was. Maar hij zou hem wel
te pakken krijgen en die bokserskunstjes zouden
den Chinees in dat geval niet veel baten.
Haast vóór dat Theydon de kamer verlaten had,
beet Winter Evelyn een vraag toe — er is geen ander
woord voor.
„Wat is Uw telefoonnummer?”
Ze zei het hem, en weer moest er intercommunaal
getelefoneerd worden.
„Bent U daar, Mijnheer Forbes?” zei de Hoofdinspecteur,
na een oogenblik wachten.
„Ja.”
„Ik ben Winter, van Scotland Yard. Ik wilde U
even verzekeren dat Uw vrouw’ en Uw dochter binnen
drie uur onder Uw dak zullen zijn. Mevrouw Forbes
zal waarschijnlijk door een Amerikaanschen heer,
Handyside genaamd, begeleid worden; U bent hem
veel dank verschuldigd, want het is alleen aan zijn f
optreden te danken, dat Uw vrouw spoedig uit haar
gevangenisschap bevrijd zal worden. Ja, zij werd vanmiddag
van Beachy Head ontvoerd door Wong Li Fu,
maar door een wonderlijk toeval
heeft die Mijnheer Handyside,
een vriend van Mijnheer Theydon,
haar spoor kunnen volgen,
en er worden nu stappen gedaan
om haar te bevrijden. Ik belU
alleen maar even op om U te
vertellen dat dit ongelooflijkklinkend
verhaal waai is. Uw
dochter wil U nu spieken. Apropos
— laat niemand hooren dat
Mevrouw’ in Londen is. Zeg aan
Uw dienstboden, dat zij niet
over haar terugkomst spreken.
Nog één woord — hebt U iets
van Furneaux gehoord?”
„Ik heb niets van hem géhoord
of gezien sinds wij aan het Bow
Street Politiebureau afscheid
namen. Maar wat is dat in
desnaam dat U
vrouw vertelt?”
„Uw dochter zal U wel alle
nadere bijzonderheden vertellen.
Wees kalm en blijf thuis. U
kunt ons ’t best helpen, door daar
te blijven, waar wij U kunnen
opbellen. Mevrouw en de Amerikaan
zullen wel ’t eerst komen,
mogelijk vóór half acht. Als ze
opgehouden worden, zal Mijnheer
Handyside U telefoneeren. Uw
dochter zal U wel vertellen hoe
laat zij en Mijnheer Theydon aan
’t Victoria-station zullen aankomen.
Zij komt nu aan de telefoon.
Vergeef mij dat ik zoo kortaf
ben. Er kunnen een massa dingen
gebeuren vóórik mij vanavond
ter ruste begeef, en ik heb geen
tijd mijn woorden uit te kiezen.”
Evelyn, die nu eindelijk gelegenheid had haar dankbaar
hart uit te storten werd bijna door emotie overmand
toen zij haar vaders stem hoorde.
„O, vader,” klaagde zij. „Ik heb zoo iets vreeselijks
doorgemaakt sinds ik U even over vijf gesproken heb.
Ik ben als een blok neergevallen, toen Mevrouw Montagu,
die mee op den picknick was, mij vertelde dat een
vreemd-uitziende man, met een litteeken aan den
linkerkant van zijn gezicht, die zei dat hij een dokter
was, naar Beachy Head was gekomen en Moeder verteld
had, dat ik om haar gezonden had.”
Zij ging voort met alles wat ze van de zaak wist te
vertellen en was midden in een levendig relaas, toen
Theydon aankondigde dat er een krachtige reiswagen
klaar stond.
„Wilt U ons niet met U meenemen ?” zei hij tegen
Winter. „Er gaat hier geen trein vandaan voor half
acht, en in een auto zouden we tegen dien tijd al een
heel eind op weg naar Londen zijn.”
Winter had zoo’n verzoek wel verwacht, en een weigering
lag hem al op de lippen toen hij zich bedacht,
dat hij door Tunbridge Wells zou komen, vanwaar
ze een vroegeren trein zouden kunnen halen. Een blik
in het spoorboekje toonde aan, dat er om 7.15 een trein
uit Tunbridge Wells ging.
„Ja,” zei hij. „Ik zal U een deel van den weg laten
Zeg aan Uw vader, Juffrouw Forbes, dat
U om 8.40 aan ’t Londen Bridge-Station zult aankomen.
Als U tweeën Londen een anderen weg
bereikt, denk ik wel dat U nogal veilig bénL”
„Als er een Chinees komt opdagen tusschen hier
en ’t Fortescue Square, schiet ik hem op staanden
voet dood,” zei Theydon, die zijn automatisch pistool
tevoorschijn haalde.
„Dat zou ik maar niet doen,” lachte Winter
vremij
van mijn
|