Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3106 tot 3110 van 11897
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
11
Tekst
11 HANUKAMA GENERAAL. PÉTAIN, die benoemd is tot chef van den Franschen grooten Generalen Staf. Hij is een zeer bekwaam officier, die in den oorlog snelle en groote promoties heeft gemaakt. Thans heeft hij de hoogste sport van de hiërarchische ladder bereikt. DE EERSTE ZWITSERSCHE JAARMARKT. Te Basel is de eerste Zwitsersche Jaarmarkt geopend. Meer dan duizend firma’s zijn vertegenwoordigd. X HET HUWELIJK VAN DEN BROER VAN PRINS HENDRIK. Te Gera, de residentie van den regeerenden vorst van Reuss, jongere Linie, is de prinses Feodora Von Reuss j. L., in het huwelijk getreden met hertog Adolph Friedrich zu Mecklenburg Schwerin. Op onze foto ziet men Z. K. H. Prins Hendrik, die den huwelijksgroet van een vlieger in ontvangst neemt op de binnenplaats van het kasteel. TALAAT PASJA IN BERLIJN. ILinks: De Turksche Grootvizier (rechts, zittend) en de Turksche gezant te Berlijn, Hakki Pasja (links, zittend), ’in Hotel Adlon, waar Talaat Pasja is gelogeerd. Rechts: De Turksche grootvizier verlaat het hotel Adlon te Berlijn. IN St. QUENTIN. De Kathedraal van St. Quentin, welke stad onder het bereik der Engelsche kanonnen ligt. Men ziet juist hoe een treffer in de Kathedraal slaat. DE STRIJD OM St. QUENTIN. Links: De ruïnes in de Rue de Paris. Rechts: De linkervleugel van het gerechtsgebouw, die vooral erg van het artillerievuur geleden heeft.
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA 12 UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY No. ZEVENTIEN HOOFDSTUK XI (Vervolg). we namen den kortsten weg naar Beachy Head — dat heeft Jackson me < verteld — en toen de automobiel ophield, gingen wij onder een heg staan en ging Oi ik te voet op verkenning uit. Ik zag hoe die man met den hoogen hoed een dame uit een groepje menschen aansprak, die naar ’t uitzicht stonden te kijken, terwijl ze sandwiches aten, en het was zoo gemakkelijk als iets, om te begrijpen waar ’t om ging - de Hooge Hoed drong er op aan, dat de dame met hem zou meegaan, de dame verbaasd, er eerst niets van begrijpend, maar eindelijk toegevend! Als Juffrouw Forbes ons niet verteld had dat haar moeder haar geschreven had, dat zij dien middag aan Beachy Head ging picknicken, zou ik het spoor kwijtgeraakt zijn, want het had eerder den schijn alsof de Hooge Hoed een medeplichtige kwam afhalen. Maar ik had een vermoeden, dat, nu hij de dochter niet had gekregen, hij ’t een of ander leugenachtige verhaal verzonnen had om de moeder mee te krijgen — iets nieuws geloof ik, op ’t gebied van romans. Ik vond dat ik nu wel eens krachtig kon optreden en nadat ik iets van de kwestie aan Jackson verteld had, volgden wij het spoor van den auto opnieuw. Waar de wegen open waren, bleven wij een goed eind achter, maar in de dorpen en steden kropen wij dichterbij. We moesten in Tunbridge Wells ophouden om benzine op te doen, maar dat deed er niets toe, omdat Jackson de streek op zijn duimpje kende, en wij den automobiel in vijf minuten weer in ’t zicht kregen, hoewel we in dien tijd heel wat mijlpalen voorbij vlogen. Daarna had er niets bijzonders plaats, behalve ’t overrijden van een kip en een hond, tot wij aan Croydon kwamen — dat is te zeggen, ik wist dat ’t Croydon was omdat Jackson ’t zei, en ik veel vertrouwen in hem heb. Tusschen de bedrijven door, hebben hij en ik nog samen een autotocht afgesproken. Wel, buiten Croydon is een nieuwe weg, met een half-gebouwde villa aan ’t begin en een afgelegen boerderij aan het einde. Die villa w’as juist wat we noodig hadden, toen de auto op de boerderij afreed. Ik sprong er uit, zei aan Jackson dat hij net doen moest of hij iets aan zijn machine te repareeren had op den hoek van het volgende blok huizen en holde het Zwitsersche huisje in. Uit een achterkamer op de bovenste verdieping zag ik, dat de Hooge Hoed een damede boerderijindroeg. Wat was dat ? Ja, hij droeg haar. Ik denk dat hij haar chloroform of zoo iets gegeven had om te maken, dat zij niet om hulp kon roepen. Ik vond ’t een ellendig gevoel om daar maar te staan, zonder een hand uit te steken, maar ik dwong me te gelooven, dat een uur of wat langer niet zoo’n groot verschil voor de dame zou uitmaken, en ’t beter zou zijn om de zaak aan de politie over te laten. Ik wachtte precies twintig minuten — ik keek al dien tijd op mijn horloge — tot de auto terugkwam. Ik holde naar beneden en, ik kon er juist inkijken, toen hij voorbij ging: de Hooge Hoed zat er alleen in. Hij sloeg den weg naar Londen in. Ik liep ’t huis uit —• ik durfde me niet te haasten uit angst dat iemand uit de boerderij mocht zitten te kijken — en dacht eens goed na terwijl ik naar Jackson terugliep. Er stonden mij twee wegen open, óf Jackson achter den auto aan te sturen en zelf te probeeren om met U en de politie in verbinding te komen, of Jackson op wacht bij de boerderij te zetten. Of ik al of niet goed deed weet ik niet, maar ik liet den wagen maar schieten, en om deze reden : — Wij weten waar de dame is, en dat weet de schurk ook ; als de politie kordaat optreedt kan zij haar redden zonder zijn weten, en een val zetten, waarin hij later terecht kan komen. Aiaai z/ij moeten spwuig tvöiócïi. iJCZC een mijl van de boerderij verwijderd, en Jackson staat te trippelen van ongeduld bij de villa, waarover ik sprak. Wat staat er nu op het programma?” Winter greep zonder complimenten naar den hoorn. „Ik ben de vertegenwoordiger van Scotland Yard, Mijnheer Handyside,” zei hij. „Als U sonré ooit werk wilt hebben, komt U dan maar bij mij, J. L. Winter. Juffrouw Forbes is boos op mij omdat zij U had wallen bedanken, maar dat moet nog maar een beetje wachten. Wilt U zoo gauw’ mogelijk naar het hoofdbureau van politie in Croydon gaan ? Tegen den tijd dat U daar zijn kunt, heb ik me in verbinding gesteld met den inspecteur daar, en hij zal wel voor de rest zorgen. Begrijpt U me? Adieu!” Winter hing den haak op. Hij glimlachte Evelyn vriendelijk toe. „Er is nu geen gelegenheid om aan Uw dankbaarheid lucht te geven,” legde bij uit. „Onze Amerikaansche vriend zal snel handelen meer dan praten op prijs stellen.” Toen nam hij den haak van de telefoon weer ter hand en vroeg met het politiebureau in Croydon aangesloten te worden. „Ik moet dadelijk aansluiting hebben,” voegde hij er aan toe. „Het is over een dienstzaak.” In een opmerkelijk korten tijd was hij met Croydon aangesloten en spoedig was hij met den inspecteur van politie in gesprek. „Hoe heet U?” vroeg hij. „Ik ben inspecteur Wilkens,” was ’t verbaasde antw’oord. „Was je niet sergeant in den tijd van den diefstal aan de Surrey Bank ? „Ik ben Winter, van Scotland Yard. Herken je mijn stem niet?” „Wel — er — —•” „Herinner je je dat slokje brandewijn niet dat ik je gaf toen we stonden te bevriezen in een tochtig warenhuis om drie uur ’s nachts en we stonden te wachten op Smasher, die om zijn buit zou komen? ’ „Ü bent vast en zeker mijnheer Winter.” „Best! Goed dat je weet wie ik ben. Eris een ernstige zaak aan de hand. — Een bende Chineesche moordet tfa mart tvi .nrin/t camtne .ia vie. Parules dn Koi Priez pour le repos de lame ft ♦ //ce/edd/ r e-Ha tic tÜmcjfre t’f’nvU’elU X'cJk-ffc D’ORLÉANS, REINE DES BELGES EQf. sera ilevie au milieu desetifteuple, ei elle sera adtnirée dans l'assemhlee de ious les Sainis. XXIV, 3. /irande stront deoantle Seigneurlesmi* ritesde ceuoc tfui anront soigne 1'eduea* tian de leurs enfant*. 3* 3 . fouieVassemHèe desSetinlt gubliera les autnants tfu'ellea /aila. tcct.XXXi.il. line nous resteifue la rèsignalion. Parofes delaReine Améfie. R. I. I». (iand,liih.deBSaa/ntain,r. Badse, ii. EEN MERKWAARDIG BIDPRENTJE. Een Nederlander, bekend om zijn reizen en weldadigheidswerken in België, kwam een dezer dagen toevallig in het bezit van bovenstaand merkwaardig bidprentje, waarvan hij ons toestemming gaf, een reproductie op te nemen. Aan de achterzijde leest men, behalve eenige spreuken en citaten, vertaald: „Bidt voor de zielerust van Hare Majesteit Louise Marie Thêrèse Charlotte Isabelle van Orléans, Koningin der Belgen, geboren te Palermo 3 April 1812, gestorven te Ostende 11 October 1850”. De voorzijde geeft het portret van Louise-Marie van Orléans. — Het is niet onwaarschijnlijk, dat enkele oudere families in België nog een exemplaar van dit prentje bezitten. naars hebben een dame ontvoerd, de vrouw van den Londenschen bankier James Creighton Forbes. Over een paar minuten zal ’n Amerikaan, een zekere Handyside, bij je zijn. Hij zal je ’t huis in Croydon aanwijzen waarheen de dame in eeh automobiel is gebracht. Roep een stuk of zes agenten in burgerkleeren en twee in unifoim bij elkaar en ga metMijnheer Handyside mee — zonder natuurlijk de aandacht te trekken. Omsingel ’t huis en arresteer iedereen, vooral iederen Chinees, die er probeert uit te komen. Bevrijd de dame en vraag Mijnbeer Handyside haar naar huis te begeleiden, Fortescue Square No. n, Belgiavia. Als zij erg ziek is, wat niet waarschijnlijk is, laat haar dan naar een ziekenhuis brengen. In dat geval moet Mijnheer Handyside naar Mijnbeer Forbes telefoneeren. Bezet de boerderij en arresteer iedereen, die er komt, onder welk voorwendsel ook, totdat Fumeaux of ik er komen. Ik zal over twee uur bij je zijn. Zeg aan Mevrouw Forbes, dat haar dochter met den eersten trein na half zeven uit Eastbourne vertrekt. Begrepen?” „Ja, mijnheer ! Denkt U dat die Chineezen zullen vechten ?” „Wees er maar op bedacht. Maar na je schildwachten uïigézci U hebber» raad ik je aan met de agenten in uniform het gebouw te dooiz,uêkcn. Apropos je kunt me wat last besparen door aan Scotland Yard*preoeS te telefoneeien, wat ik je verteld heb. Vraag naar Furneaux. Als hij niet thuis is, moet je zeggen, dat ze ’t opschrijven en later aan hem geven.” „Ik zal er voor zorgen, mijnheer. Is dat alles?” „Ja. Goedendag! Ik zal je over twee uui zien.” Hij keerde zich snel naar Theydon. „Zeg aan den hotelhouder, dat hij onmiddellijk den besten automobiel, die er maar voor geld of goede woorden in Eastbourne te krijgen is, vóór laat komen/' zei hij. „Ik moet een goeden, snelloopenden wagen hebben.” Zoo flink op stoom, was de hoofdinspecteur een toonbeeld van energie. Zijn uitpuilende oogen, zijn ' ferme kin, zijn gebalde vuisten, waarvan er één de telefoon omklemde en de ander op de tafel rustte, maakten dat men aan hem -kon zien dat hij een man van de daad was. Zijn trots had een gevoeligen Klap gekregen, toen Wong Li Fu ontsnapt was, terwijl hij eigenlijk al in zijn handen was. Maar hij zou hem wel te pakken krijgen en die bokserskunstjes zouden den Chinees in dat geval niet veel baten. Haast vóór dat Theydon de kamer verlaten had, beet Winter Evelyn een vraag toe — er is geen ander woord voor. „Wat is Uw telefoonnummer?” Ze zei het hem, en weer moest er intercommunaal getelefoneerd worden. „Bent U daar, Mijnheer Forbes?” zei de Hoofdinspecteur, na een oogenblik wachten. „Ja.” „Ik ben Winter, van Scotland Yard. Ik wilde U even verzekeren dat Uw vrouw’ en Uw dochter binnen drie uur onder Uw dak zullen zijn. Mevrouw Forbes zal waarschijnlijk door een Amerikaanschen heer, Handyside genaamd, begeleid worden; U bent hem veel dank verschuldigd, want het is alleen aan zijn f optreden te danken, dat Uw vrouw spoedig uit haar gevangenisschap bevrijd zal worden. Ja, zij werd vanmiddag van Beachy Head ontvoerd door Wong Li Fu, maar door een wonderlijk toeval heeft die Mijnheer Handyside, een vriend van Mijnheer Theydon, haar spoor kunnen volgen, en er worden nu stappen gedaan om haar te bevrijden. Ik belU alleen maar even op om U te vertellen dat dit ongelooflijkklinkend verhaal waai is. Uw dochter wil U nu spieken. Apropos — laat niemand hooren dat Mevrouw’ in Londen is. Zeg aan Uw dienstboden, dat zij niet over haar terugkomst spreken. Nog één woord — hebt U iets van Furneaux gehoord?” „Ik heb niets van hem géhoord of gezien sinds wij aan het Bow Street Politiebureau afscheid namen. Maar wat is dat in desnaam dat U vrouw vertelt?” „Uw dochter zal U wel alle nadere bijzonderheden vertellen. Wees kalm en blijf thuis. U kunt ons ’t best helpen, door daar te blijven, waar wij U kunnen opbellen. Mevrouw en de Amerikaan zullen wel ’t eerst komen, mogelijk vóór half acht. Als ze opgehouden worden, zal Mijnheer Handyside U telefoneeren. Uw dochter zal U wel vertellen hoe laat zij en Mijnheer Theydon aan ’t Victoria-station zullen aankomen. Zij komt nu aan de telefoon. Vergeef mij dat ik zoo kortaf ben. Er kunnen een massa dingen gebeuren vóórik mij vanavond ter ruste begeef, en ik heb geen tijd mijn woorden uit te kiezen.” Evelyn, die nu eindelijk gelegenheid had haar dankbaar hart uit te storten werd bijna door emotie overmand toen zij haar vaders stem hoorde. „O, vader,” klaagde zij. „Ik heb zoo iets vreeselijks doorgemaakt sinds ik U even over vijf gesproken heb. Ik ben als een blok neergevallen, toen Mevrouw Montagu, die mee op den picknick was, mij vertelde dat een vreemd-uitziende man, met een litteeken aan den linkerkant van zijn gezicht, die zei dat hij een dokter was, naar Beachy Head was gekomen en Moeder verteld had, dat ik om haar gezonden had.” Zij ging voort met alles wat ze van de zaak wist te vertellen en was midden in een levendig relaas, toen Theydon aankondigde dat er een krachtige reiswagen klaar stond. „Wilt U ons niet met U meenemen ?” zei hij tegen Winter. „Er gaat hier geen trein vandaan voor half acht, en in een auto zouden we tegen dien tijd al een heel eind op weg naar Londen zijn.” Winter had zoo’n verzoek wel verwacht, en een weigering lag hem al op de lippen toen hij zich bedacht, dat hij door Tunbridge Wells zou komen, vanwaar ze een vroegeren trein zouden kunnen halen. Een blik in het spoorboekje toonde aan, dat er om 7.15 een trein uit Tunbridge Wells ging. „Ja,” zei hij. „Ik zal U een deel van den weg laten Zeg aan Uw vader, Juffrouw Forbes, dat U om 8.40 aan ’t Londen Bridge-Station zult aankomen. Als U tweeën Londen een anderen weg bereikt, denk ik wel dat U nogal veilig bénL” „Als er een Chinees komt opdagen tusschen hier en ’t Fortescue Square, schiet ik hem op staanden voet dood,” zei Theydon, die zijn automatisch pistool tevoorschijn haalde. „Dat zou ik maar niet doen,” lachte Winter vremij van mijn
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
13
Tekst
13 „U zoudt wel eens een gaatje kunnen boren in een I' geheel onschuldigen bewoner van het Hemelsche Rijk. Maar ze zullen U niet lastig vallen. Wong Li Fu volvoert zijn eigen plannen, en op ‘t oogenblik wenscht j hij zich geluk met ’t bezit van een waardevolle gij- I zelaar. Maar, vooruit ! Hebt U niet iets warms om aan F te doen, Juffrouw Forbes? We zullen heel wat wind I opvangen/’ Zij holde naar haar moeders slaapkamer en kwam er uit met een bontmantel én een auto-sluier, kleedingstukken, die zij wel gedacht had dat haar moeder niet zou aantrekken op het korte ritje naar Beachy Head. De hoteleigenaar leende den heeren jassen, en zij gingen op weg, niet zonder de hartelijke wenschen van verII scheidene menschen in de hall, wier vrees voor mevrouw Forbes, Theydon verjaagd had toen hij den auto • H was gaan bestellen. Winter gaf een nieuwe richting aan hun gedachten | toen Theydon hem vroeg wat voor middelen de autoI riteiten zouden aanwenden om het land van die af- ’ schuwelijke bende te bevrijden, die haarwraaknemingen volvoerde met een treurig beetje respect voor de wetten van Groot Brittanje. „Als we Mijnheer en Mevrouw Forbes en deze jonge j dame maar eenmaal veilig en wel in hun j huis in ’t Fortescue Square ondergebracht hebben, en ze beschermd worden, niet ƒ door hun eigen bedienden maar door de I Londensche politie, zullen we ons wijden I aan de uitroeiing van de heele bende,’’ | kondigde hij aan. ,,Ik heb idee, dat als ’ wij den belhamel te pakken hebben, de rest gemakkelijk zal gaan. ’t Kan zijn, dat Furneaux’ gevangene, Len Shi, door een Chineeschen tolk totspreken gebiacht kan worden. Damis er ook nog ’t vooruitzicht om een goede vangst in het huis in Croydon te doen. Het belangrijkste van alles is nog, dat Furneaux zoo lang van | Scotland Yard wegblijft. Hij is druk beJ zig; anders zou hij zich al uren geleden | daar vertoond hebben, al was ’t alleen maai | om te weten te komen, waar ik uithing. Dat heeft iets te bettekenen. Furneaux 1 verspilt nooit zijn tijd. Gewoonlijk gaan j we samen op jacht. Vandaag zijn we ! toevallig gescheiden, en misschien is dat 1 maar goed ook. ’t Is allemaal Uw schuld, Mijnheer Theydon.” „Mijn schuld?” was de verbaasde uitI roeP* „Ja. We hebben veel moeite moeten 1 doen om U aan *t spreken te krijgen. Verbeeldt U, dat de politie gedwongen is geweest een telefoongesprek van een f geacht en bekend schrijver af te luisteren f vóór hij er toe gebracht kon worden om I te bekennen wat hij van den moord in 1 No. 17 afwist !” Zóó was Furneaux dus achter ’t geheim gekomen en had hij Theydon dien ochtend H versteld doen staan ! Door deze kwestie op ’t tapijt te brengen, kwam de Hoofdinspecteur op gevaarlijk terrein, maar hoewel hij dat wist was hij nu vast besloten, dat er nu aan alle geheimzinnigheden een eind moest komen. Evelyn Forbes was geen onnoo- ■ zele bakvisch, voor wie ’t kwade van ’t leven verborgen gehouden moest worden. Een flinke, intelligente vrouw, die reeds het gevaar geloopen had het lot van Mevrouw Lester te deelen, moestten *olle op de hoogte gebracht worden van alle I moeilijkheden, waarmee de politie nog te kampen zou hebben. De Britsche wet en de Chineesche anarchie zouden spoedig in een strijd op leven en dood tegenover I elkaar komen staan, en het was bespottelijk om te denken dat, hoe terughoudend haar familie ook was, dit scherpzinnige meisje niet I zelf zou uitvinden hoe de vork precies in den steel J zat en wat de schakel was die het lot van haar * familie verbond aan dat der vermoorde vrouw. Theydon deed alsof hij het antwoord van den detective nauwelijks hoorde, maar Evelyn kwam weer op I het onderwerp terug toen zij in den trein naar Londen zaten, nadat Winter hen aan het station inTunbridge Wells had laten uitstappen. I „Wat bedoelde de Hoofdinspecteur toch, toen hij j zei dat U eerst geweigerd hadt hem te helpen ?” 1 'vroeg zij. „Er zijn gapingen in de geschiedenis van deze | zaak. Hoe bent U te weten gekomen dat mijn vader Mevrouw Lester kende ? Waarom is ’t net alsof U in ’t begin met mijn vader samenspande tegen een onderzoek van de politie?” Theydon merkte, dat hij er zich niet . uitredden kon en begon toen maar bij het begin door het meisje het volledige, ware en onopgesmukte relaas van de gebeurtenissen van Maandagavond te doen. Een paar I maal, toen hij even doelde op de oorzaak van zijn anders onverklaarbare handelingen — een oorzaak, die klaarblijkelijk niets anders was dan zijn belangstelling in het meisje zelf — bloosde zij een weinig en wendde | haar oogen af. Maar zij luisterde stil toe en zweeg een I oogenblik, nadat hij uitgesproken had. Toen mompelde * zij slechts : „Arme, lieve vader ! Wat moet lïij getobd hebben ! En wat heeft hij ’t goed voor mij verborgen. ” Na nog een poos van stilte, voegde zij er aan toe : „Wij zijn erg veel aan U verschuldigd. Mijnheer Theydon. Als deze ontzettende tijd voorbij is, en die ellendige kerels in de gevangenis gestopt zijn of ’t land uitgejaagd, zal onze moeilijkheid wezen om U genoeg te bedanken voor wat U voor ons gedaan hebt.” Sur git amari aliquid ! Er is geen onvermengd genot in dit leven. Theydon was tezamen met de vrouw, die hij liefhad, en toch mocht hij geen woord van liefde over zijn lippen laten komen. I n de eerste plaats durfde hij niet de dochter van een millionnair het hof maken ; en ten tweede, als dat mogelijk geweest was, zou hij te fatsoenlijk geweest zijn om te profiteeren x van haar zenuwachtigen toestand en de diensten, die hij haar ongetwijfeld had bewezen, om uiting aan zijn liefde te geven. Hij zuchtte dus, en keek uit ’t raampje naar ’t uitzicht, en stelde zich tevreden met te zeggen : „Voor ’t weinigje, dat ik gedaan heb, of beproefd heb te doen, ben ik al meer beloond dan ik in mijn wildste droomen heb kunnen hopen.” Dit was-al meer dan hij had willen zeggen. Verlegen Dr. p. j. h. cuypers. Den 16en Mei a.s. hoopt de heer Dr. P. J. H. Cuypers te Roermond zijn 90sien verjaardag te vieren. Naar aanleiding van dit heuglijk feit, en omdat wij weten, dat den talrijken vrienden en vereerders van dezen grooten bouwmeester een goed-geslaagde beeltenis zeker welkom zal zijn, geven wij hierboven een reproductie van het voor eenige weken door Jan Kruysen te Heeze (N.-Br.) geschilderde portret, dat volgens de schriftelijke verklaring van den jubilaris-zelf, niet alleen wat uiterlijk betreft, uitstekend gelijkt, maar waarin ook karakter en ziel volkomen zijn uitgedrukt. naar Evelyn kijkend om te zien of zij al of niet boos was over zijn woorden, was hij verbaasd te merken dat zij vuurrood geworden was, en nu op haar beurt naar het landschap keek. Toen herinnerde hij zich dat hij, in de opwinding van ’t oogenblik, dat gevolgd was op ’t bericht van haar moeders ontvoering door Wong Li Fu, haar gekust had. Had hij ’t eigenlijk wel gedaan ? Als hij ’t niet gedaan had, waarom deed hij het dan nu niet ? Maar dat was een onzinnige gedachte. En, o, ellendigè twijfel: misschien was zij wel met een ander verloofd ! Het was een opluchting, toen de trein in Sevenoaks even ophield. Toen hij weer voortging, zaten zij weer als gewone jonge menschen, en bespraken den aanval van de Jonge Mandjou’s op de maatschappij, alsof de uitroeiing van politieke tegenstanders iets heel alledaagsch in hettegenwoordig Engeland was. Eindelijk, na een reis, die hun in ’t geheugen zou blijven, daar zelfs een prozaïsche trein den weg naar ’t Wonderland kan voeren, kwamen ze aan London Bridge aan, en snorden in een taxi voort doorstraten met sombere warenhuizen, tot de lichten van Westminster zich weerspiegelden in den Theems, die als in een blauwen sluier gehuld was. De taxi had nog niet opgehouden aan het huis in Fortescue Square of de deur werd wijd opengedaan en Tomlinson verscheen, geflankeerd door twee stoere knechts. Het gezicht van den huisknecht stiadde van genoegen. „Nu is alles weer in orde, Juffrouw, nu U weer thuis bent,” zei hij blij. „Mevrouw is al meei dan een uur geleden thuisgekomen.” Maar Tomlinson vergiste zich. Hij wist niet wat voor beproevingen er al weer in ’t verschiet waren of hij zou den reizigers de waarschuwing toegevoegd hebben : „Roep niet te spoedig victorie !” HOOFDSTUK XII. X o g niet o v e r w o n n e 11. Meyrouw Forbes, een slanke, elegante vrouw, zag eruit alsof zij haar dochters oudste zuster was. Hoewel zij geregeld in ’t begin van het Londensche seizoen door de hooikoorts naar de zee gedreven werd, was zij verre van een malade imaginaire. Zij ging ook niet graag. Ieder jaar hoopte zij tegen beter weten in, dat de vervelende ziekte zich niet zou vertoonen, en toch was de maand Mei nauwelijks aangebroken, of zij moest of haar man en haar dochter meetroonen uit de hoofdstad, of alleen in ’t een of ander hotel aan de Zuidkust gaan logeeren. Zij had eerst Brighton geprobeerd, vanwaar Mijnheer Forbes naar de City heen en weer kon reizen, maar spoedig had zij bemerkt dat de dagelijksche treinreis niet 'goed voor zijn gezondheid was. Daarna had zij erop gestaan zich op te offeren en Evelyn met haar vader in het huis in de stad te laten, van het midden van Mei af tot einde Juni, wanneer ze met hun drieën naar de Schotsche Hooglanden gingen. Zij had natuurlijk geen flauw idee van de verschrikkingen, waarmee haar familie bedreigd werd ; een donderslag aan een helderen hemel zou haar minder verbaasd hebben dan de smaad, dien zij moest lijden, toen zij uit Eastbourne werd gelokt in den sierlijken auto dien Wong Li Fu tot zijn beschikking had. Theydon was bijna een half uur in ’t huis bezig met zijn ondervindingen te vergelijken met die van Forbes en Handyside — deze laatste was, door zijn buitengewoon groot aandeel in de avonturen van dien dag in het volle vertrouwen van de anderen opgenomen — toen Evelyn haar moeder in de bibliotheek bracht. „Hier is iemand, die absoluut weigert zich ter ruste te begeven — vóór zij Ü ontmoet heeft, Mijnheer Theydon,” zei het meisje, stralend van vreugde en opluchting nu de schaduw des doods voorbijgegaan was, schijnbaar voor altijd, en haar geliefde ouders ongedeerd waren. Mevrouw Forbes, een door en door aristocratische vrouw,.begroette haar gast bijzonder hartelijk. „Ik heb de laatste uren geleefd als een van de personen uit die afschuwelijke tooneelstukjes van de Grand Guignol in Parijs,” zei zij, hem met haar openhartige bruine bogen, die veel op die van haar dochter leken, aankijkend, „maar ik heb temidden van al die verwarring één indruk gekregen, en die is, dat als Mijnheer Frank Theydon er niet geweest was, mijn dochter en ik ons nu in zoo’n afschuwelijken toestand zouden bevinden, als maar mogelijk is.” • „Ik ben zoo gelukkig geweest een klein beetje van dienst te kunnen zijn, maar Mijnheer Handyside is de held van den dag,” zei Theydon. „Ik ben U beiden héél dankbaar, zoo dankbaar, dat ik er geen woorden voor kan vinden, maar Mijnheer Handyside wedijvert met U in bescheidenheid, Mijnheer Theydon, dat U de Deus ex machina bent geweest, hoewel hij de machine zelfte pakken gekregen heeft, en zestig mijl per uur gereden heeft, om mij uit de klauwen van den draak te redden. „Apropos, waar is die motorrijder — hoe heet hij ook weer ?” „Jackson, Mevrouw,” viel Handyside in. „Hij is weer terug naar Eastboume gegaan — hij trok zich niets van de zaak aan. Ik heb ’t met hem in orde gemaakt. De volgende week komt hij in Londen. Ik heb hem gehuurd voor een tocht langs de kust.” „In een zijspan-wagen ?” lachte Evelyn. „Neen, wij zullen een voertuig nemen, waarin we een beetje meer plaats hebben.” „Jim,” zei mevrouw Forbes tot haar man, „vraag ’t adres van Jackson. Hem kunnen wij tenminste een tastbaar bewijs van onzen dank geven. Neen, Evelyn, ik ga nog niet naar bed. Ik blijf nog wat zitten praten. Ik moet alles hoóren. De heeren moeten astublieft maar groote, zware sigaren rooken. Als ik tabaksrook inadem, zal ik er niet aan denken om te niezen.” „Wat mij betreft, ik snak er na om te hooren wat er met U gebeurd is,” zei Theydon. Mevrouw Forbes was al even bereid om van haar beproevingen te vertellen. (Wordt Vervolgd). PANORAMA
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA Van 20 Zuigelingetjes, (Bij de foto’s). ï~Ae Zuigelingen spreken: Wij zijn de twintig zuigelingen, die verpleegd worden in het „Tehuis Annette’’ te Amsterdam, en die nu verhuizen naar de AlberdingkThijmstraat 56, Elk van ons kost dagelijks 50 cent aan voedsel, kleeding, wasch en huisvesting. De eigenaar van het huis Vondelkerkstraat 10, waar wij woonden, heeft de huur opgezegd, omdat de buren geen kindergeschrei meer wilden hooren. En als kleine kindertjes kunnen we nu eenmaal niet altijd stil zijn. De dames, die voor ons zorgen, bevonden zich toen in groote moeilijkheden, daar zij nu wel een huis moesten koopen, uit vrees weer verdreven te zullen worden. Ook voor de verhuizing en inrichting is veel geld noodig en nu komen wij allen U vriendelijk verzoeken, het bestuur een beetje te willen helpen, door een jaarlijksche bijdrage of door een gift in eens. Als LI op ons verzoek ingaat, bericht U het dan even aan Mevr. Wed. Mr. E. van Lier-Witz, Penningmeesteresse, 59a v. Eeghenstraat, Amsterdam. Wij zullen U natuurlijk héél dankbaar zijn. De zuigelingen klaar om te verhuizen. Voor onze huismoeders, N u het voor menige huisvrouw ten gevolge van de buitengewone omstandigheden zoo moeilijk is, voor haar wasch de noodige ingrediënten bijeen te krijgen, meenen wij goed te doen de aandacht van haar te vestigen op een in ons blad in de advertentie-kolommen aangekondigd Zakje Blauw, dat door de Ultramarijn-fabrieken te Sas van Gent wordt in den handel gebracht. De kwaliteit van dit Blauw, dat ook in de moeilijkste tijden aan de eischen van iedere goede waschvrouw zal voldoen, en dat steeds in elke hoeveelheid verkrijgbaar is, behoeft voor geen ander ter wereld onder te doen. Bovendien steunt men door het te gebruiken onze Nederlandsche industrie. De oppervlakte van deze Ultramarijn-fabriek, die de eenige in ons land is, beslaat twee hectaren, terwijl een zestigtal werklieden er geregeld werk vinden. De verzending per verhuiswagen. Links op de folo het vorige gebouw in de Vondelkerkstraat. DE SCHOOLWEDSTRIJDEN. Van de door den Amsterdamschen Bond voor Lichamelijke opvoeding uitgeschreven Schoolwedstrijden geven wij hierboven, links: Een groep der deelnemers en deelneemsters aan de wedstrijden. Rechts: De eindstrijd in korfbal.
PDF
Nummer
1917, nr.20, 16 mei 1917
Blad
01
Tekst
Lees in dit nummer het interessante, rijk geïllustreerde artikel over: Een historische dag voor Rotterdam. No. 46 (20) 16 MEI 1917 AFZONDERLIJKE NUMMERS 12'/2 CENT ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT A . W . SlJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN WAT ZAL CHINA DOEN? Kunnen wij de berichten in de couranten ais betrouwbaar aannemen, dan zal de dag, waarop China zich aan de zijde der Gealliëerden daadwerkelijk in den oorlog mengen,zal, niet ver meer wezen. Zooals men weet heeft dit Rijk reeds sinds het uitbreken van den duikbootoorlog de diplomatieke betrekkingen met Duitschland verbroken, en schijnt alleen de besluiteloosheid van den President een oorlogsverklaring te vertragen. Wij bieden onzen lezers op deze pagina een drietal foto’s van het Hemelsche Rijk, en wel, hierboven links: De breedste straat in het Chineesche kwartier van Tientsin, de internationale stad. Rechts: Een drietal Chineesche cavalerie-officieren. Gezicht op een gedeelte van den grooten Chineeschen muur.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3106 tot 3110 van 11897