|
PANORAMA 10
(Vervolg van pag. 6).
grooten Fritz nog wat in den tuin wou wandelen. Dan
maakten ze beiden in den zomer nog hun gewone avondwandeling
door den tuin en het was een der heerlijkste uren
van den ganschen blijden dag.
Toen kwam, na ai die blijde, gelukkige dagen, hun donkere
dag, de donkere dag voor velen. Dat was de dag toen het
zwaard de scheede verliet, toen bij den vasten stap der millioenen
de krijgsmuziek weerklonk en alles, wat weerbaar
was, optrok tot den vreeselijken strijd der volkeren. En de
ijzeren plicht vroeg niet naar geluk dat men achterliet, ook
niet bij Fjdtz Willner. Hij was mede aangewezen tot de verdediging
van zijn vaderland, en hij had te gehoorzamen.
Dit was het vreeselijkste, wat Line kon overkomen, veel,
veel ontzettender was het, dan de scheiding van acht jaren.
Haar liefste nu vaarwel te moeten zeggen en te weten, dat
hij in gevaar verkeerde, in doodsgevaar; dat er andere,
vreemde soldaten zouden zijn, die zouden loeren achter heuvels
en heggen om hem neer te schieten en zóó meedoogenloos
te dooden hun schoon geluk.
Fritz sprak haar moed in bij het afscheid, ofschoon het
hem zeer, zeer moeilijk viel, toen hij ze zag staan, zijn teer
vrouwtje met zijn stamhouder op den arm. Die lachte maar,
die kleine Fritz, en greep naar al het blinkends, dat zoo
vreemd en mooi was aan het lichaam van den grooten Fritz.
Line hield zich flink ; ze was doodsbleek en gaf haar jongen
even aan grootvader, toen ze haar liefste moest omhelzen,
misschien voor ’t laatst.
„Kom vrouwtje, ik leef nog hoor ! Ze zullen ons wel sparen.
Zoo’n groot geluk wordt niet verstoord door een geweerkogel.
Dat moet een groote bom zijn en die zie je wel aankomen,”
schertste hij. „Ik vraag gauw verlof. Wie weet
hoe spoedig of ik weer bij jou en den jongen terug ben.”
Prof. C. W.
WEIJS
Prof. Jhr. Dr. J.
SIX.
Prof. Dr. H.
BRUGMANS.
Door den raad van Amsterdam is benoemd tot hoogleeraar aan de faculteit der letteren en
wijsbegeerte van de Amsterdamsche Universiteit Jhr. dr. J. SÏX. thans buitengewoon hoogleeraar
in de kunstgeschiedenis. — Op 16 Mei a.s. zal het 25 jaar geleden zijn, dat prof dr.
H. BRUGMANS, sedert 1903 hoogleeraar in de geschiedenis te Amsterdam, te Groningen
cum iaude werd bevorderd tot doctor in de Nederlandsche letteren. — Tot gewoon hoogleeraar
aan de Technische Hoogeschool te Delft om onderwijs te geven in de waterbouwkunde,
de rioleering en watervoorziening, is benoemd prof. C. W. WEIJS.
Toen wendde hij zich tot zijn vader. „Vader, U zorgt voor
Line en den kleinen bengel en U ook, moeder?”
Line snikte krampachtig en ze wilde zich toch zoo graag
sterk houden, voor hem, alleen voor hem. Straks zou ze
haar droefheid wel uitschreien, straks als hij weg was. Hoe
vreeselijk klonk dat: „als hij weg was.” Mevrouw Willner
kón niet schreien, ze had geen tranen en staarde met groote
droeve oogen in de heerlijke zomerpracht, daar buiten. Fritz’
vader knikte slechts en drukte vast de hand van zijn zoon
in de zijne. Ze zagen elkaar aan, de beide mannen, en ze
begrepen beiden dat het een strijd zou worden op leven en
dood, de strijd dien de jongste van de twee ging strijden.
Toen nam Fritz zijn jongen op en hief hem hoog boven zijn
hoofd, zoodat hij kraaide van plezier. Lachend wilde hij
heengaan, niemand moest zijn ontroering bemerken.
„En jij kleine bengel. ..” begon hij.
„Papa 1” kraaide de kleine.
Toen was het gedaan met Fritz’ kordaatheid. Hij drukte
het kind tegen zich aan en verborg zijn gelaat in de zachte
kleertjes.
„Ik kom terug, jongen,” kreunde hij, „ik kom terug naar
jullie! Hier heb je ’m, vrouwtje, onzen schat, pas op hem en
laat hem voor Paatje bidden.”
Nog een kus. „Dag vader, dag moeder.” Toen was hij
gegaan en Line was alleen, alleen met haar kind.
Reeds waren ruim twee en een half jaar verloopen en Fritz'
Dr. n. m. josephus.jitta,
wethouder te Amsterdam, die dit jaar als zoodanig ^al aftreden, heeft den
wensen te kennen gegeven, niet meer v5or dit ambt in aanmerking te komen.
De heer Jitta was een zeer bekend en populair Amsterdammer.
voorspelling was juist gebleken tot nu toe. Het geluk was
niet door een geweerkogel gedood. Herhaaldelijk was Fritz
met verlof thuis geweest en Line begon veel minder zenuwachtig
te worden, en te gelooven dat ze het zich toch misschien
wel wat te schrikwekkend had
voorgesteld, dat weggaan van
haar Fritz. De jongen begon
flink te worden en Line draafde
nu met hem rond de grasperken
wanneer Papa niet met verlof
thuis was. Toch schrok Line
nog telkens wanneer ze den post
in de verte het tuinhek zag
openen. Ze liep hem altijd halverwege
tegemoet en van verre
knikte de postbode al geruststellend,
omdat hij wist dat het
de hand van haar man was
waarnaar Mevrouw het eerste
keek.
Nu was het echter al twintig
Februari en sinds den tienden
had Line niets gehoord. Ze was
onrustig en had een vaag voorgevoel
van een onheil. Doch de
oude heer Willner stelde haar gerust en zei lachend dat ze
dat gevoel zoo dikwijls had. Dan bloosde Line en moest
toegeven dat het waar was, wat haar schoonvader zei. Als
dan een paar dagen over tijd de brief kwam, dan was haar
angst weer verdwenen en lachend zei ze dan :
„Kleine Fritz, hier is weer een brief van grooten Fritz,
kom mee, dan zal ik hem voorlezen !”
* *
*
’t Waren stille dagen, den laatsten tijd aan het Westelijk
front en Fritz zat met een paar kameraden enkele meters
onder den grond. Zij lazen of schreven naar huis. Fritz deed
het laatste, want 22 Februari was zijn moeder jarig en nu,
op den 15den, wilde hij den brief posten, mèt een brief aan
zijn vrouwtje.
Nu en dan liet de vijand zich op verren afstand hooren
en soms sloeg ook wel een bom in ; de manschappen waren
echter veilig in hun onderaardsche holen. Slechts wanneer
een bom juist binnen den vierkanten meter opening van hun
grot zou slaan, ja dan . . ., maar zulk een treffer was ondenkbaar.
Bovendien scheen de vijand' slechts te willen doen
hóoren dat hij niet sliep en op zijn hoede was. Het was.met
recht een stille dag. Plotseling. . . een vuurstraal, die als
’t ware vlak voor Fritz’ voeten uit den grond opsteeg, een
ontzaglijke knal en de grot was gevuld met rook, terwijl
drie, vier mannen zich kermend op den grond wentelden.
Het was de ondenkbare treffer. Fritz had wel gelijk gehad.
Geen geweerkogel had hun geluk gedood, dat moest een
bom doen, en die had het gedaan . . . bijna.
Twee der mannen, die als door een wonder gespaard waren,
maakten alarm, doch de roode-kruissoldaten hadden
reeds het onheil bemerkt en kwamen in snellen pas, met
de draagbaren aan de schouderriemen bengelend, nader.
Fritz was doodelijk gewond. Een stuk ijzer was hem in de
zijde geslagen en zelfs de roode-kruismannen zagen dat
menschelijke hulp voor hem niet meer baten kon. Hij opende
de oogen en er was een vraag in. Een der mannen boog zich
dicht aan zijn mond.
„Laat mijn vader dit aan mijn vrouw zeggen. ...” fluisterde
hij.
„’t Zal gebeuren, kameraad, ’t zal gebeuren, stellig.”
Toen was het gedaan, het geluk was tóch gebroken.
* *
*
Dat was de zwaarste gang in het leven van den ouden
heer Willner. Zijn vrouw was thuis in ijlende koorts achtergebleven
en nu moest hij het vreeselijke gaan melden aan
de jonge vrouw, moest hij haar gaan zeggen dat haar geluk
nu dood was, dat zij nooit haar liefste, en de kleine bengel
nooit zijn „Papa” meer zou zien. En hoe dichter de arme
oude man het huis van zijn kinderen naderde, hoe dieper
zich zijn gestalte boog.
Line had hem reeds zien aankomen. Ze had den kleinen
Fritz opgenomen om hem te laten wuiven naar grootvader.
Maar dadelijk zette zij hem neer. Ze zag, dat er^ets niet in
A. FERWERDA. ANNA BRUG
MAN.
Den lOen Mei a.s. hopen de heer A. FERWERDA en mejuffrouw A. BRUGMAN te Sneek
den dag te herdenken, waarop zij VÖór 60 jaar in het huwelijk traden. Het echtpaar, dat het
eenig overgeblevene is van de 16 paren,, die op dienzelfden dag te Sneek huwden, geniet met
behulp van een Staatspensioen en eenige andere ondersteuningen, een gezelligen en onbezorgden
levensavond. — In de afgeloopen maand herdacht de heer J. BEEK te Arnhem zijn
40-jarig ambtsjubileum als technisch ambtenaar, tevens gemeente-opzichter aldaar.
orde was en een doodelijke angst kneep haar de keel dicht.
Ze durfde hem niet tegemoet gaan, doch stil, met starende
oogen naar de deur gericht, wachtte zij, tot hij zou binnenkomen.
Eindelijk hoorde ze zijn tred in de gang, toen opende
hij de deur. Line zei niets, staarde hem aan met brandende
oogen en de oude man wist, dat hij niets te zeggen had, dat
de waarheid met vurige letters hem op ’t aangezicht gegrift
stond.
„Ja kind,” zei hij heesch, „ik hoef ’t je niet meer te zeggen,
je heb ’t al gezien. Line, staar zoo niet. ’t Is vreeselijk,
kindje, we lijden evenveel als jij. Line, kom kind, zeg nu
eens iets,staar niet zoo vreemd,” en teeder legde hij zijn hand
op het hoofd van de jonge vrouw.
Toen stond zij op en hij schrok van den blik in haar oogen.
„O God, bewaar ons voor het ergste,” bad hij.
Line sloeg haar beide handen boven haar hoofd tezamen
en lachte, lang achtereen, een vreeselijken lach, want het
was de lach van een krankzinnige.........
* *
*
15 Febr. (Westelijk front). Niets bijzonders.
JUBILEUM ROOSEN.
Dinsdagavond 1.1. had in den Koninklijken Schouwburg te ’s-Gravenhage de huldiging plaats van den heer Leopold Roosen, tegenwoordig directeur der Fransche Opera, naar aanleiding van het feit, dat het in ’t laatst van April
25 jaMr geleden was, dat hij voor het eerst als figurant en korist het tooneel betrad. ’ F
J. BEEK.
|