|
13 PANORAMA
zijn ? ’ zei hij. „Hij wist toch naar welk hotel U van
plan was te gaan ?’’
„0, ja," riepen de anderen in koor.
Zij lachten. Twee leden van het gezelschap waren in
elk geval in een vroolijke stemming.
„Misschien heeft hij den naam vergeten?" ging
Evelijn voort.
„Amerikanen vergeten nooit de namen van hotels,
of stations, of booten," zei Winter. „De meeste Engelschen
kunnen je vertellen wie de Derby race zal
winnen, maar de meeste Amerikanen zijn een boel beter
op de hoogte van de mailbooten, die den volgenden
Zaterdag vertrekken . . . Neen, ik beken ’t oprecht —
’t is me een raadsel, waarom die man zoo lang wegblijft.
Wat zoudt U ervan zeggen, als wij eens aan
den voorkant van ’t hotel gingen kijken ? ’t Kan zijn
dat hij verlegen is, hoewel ik aan den portier gezegd
heb, dat ieder, die naar U vroeg, dadelijk binnen gelaten
moest worden."
Neen; er was géén Handyside te bekennen op den
breeden boulevardvanEastboume. Eenige goed-gekleede
heeren kregen Winter in de gaten en bedachten zich
plotseling dat ze dringende zaken ergens anders hadden.
Hij lachte slechts even. Hij had ’t dien dag niet
op gewone oplichters voorzien, maaf hij had een veel
gevaarlijker buit op ’t oog.
Het begon een beetje te weerlichten juist toen het
picknick-gezelschap van Beachy Head terugkwam
in drie automobielen, maar zonder Mevrouw Forbes.
Evelijn was in ’t eerst nauwelijks ongerust. De portier
zei haar, wie er in de auto’s zaten, en zij stond te
kijken naar de levendige, babbelende groepjes, die
zich op het trottoir vormden,
en die weer uit elkaar
gingen om zich voor het diner
teverkleeden. Eindelijk,
toen het tot haar doordrong
dat haar moeder er niet bij
was, stapte zij op een dame
toe, die zij kende, en
vroeg haar de reden. De
dame, een zekere Mevrouw
Montagu, keek zeer verbaasd.
„Maar mijn beste Evelijn,"
zei zij, „je hebt toch
zelf om je Moeder gestuurd?"
Het meisje verbleekte.
Een angstig voorgevoel
rees bij haar op.
„Wat bedoelt U?" zei
zij, en de anderen moesten
den angst in haar stem
wel opmerken.
„Als jij niet om je moeder
gestuurd hebt, wie heeft
’t dan gedaan ?" was ’t onmiddellijke
antwoord, „We
zouden juist thee gaan
drinken, toen er een heer,
een vreemdeling, kwam, en
naar mevrouw Forbes
vroeg. We zagen hem aankomen
in een auto, diè aan
’t begin van het pad stil
stond — op zoowat een
kwartier afstand. Je moeder
sprak met hem, en toen
zei hij, dat jij in Eastbourne
was, en hem gezonden
had om haar naar ’t hotel te brengen. Hij zei, dat de
auto van den een of anderen dokter was, maar hijzelf
zag eruit als een vreemdeling,"
Eenige andere menschen waren naderbij gekomen,
getroffen door Evelijn Forbes’ bleekheid en verdriet.
Winter was dichterbij gekomen en zei:
„Hebt U den persoon gezien, die die boodschap
kwam brengen ?’’
„O, ja, duidelijk," zei Mevrouw Montagu.
„Had hij een litteeken links op zijn gezicht?"
Toen viel Evelijn Forbes voor den eersten keer in
haar sterke, jonge léven flauw. Haar moeder was in
de macht van Wong Li Fu. Al de ellende, die zij zich
voorgesteld had in haar eigen geval, kwam nu met
verdubbelde kracht terug. Alles draaide haar voor
oogen. Zij voelde zich wegzinken. Theydon en Winter
konden haar nog net opvangen, voor zij als een blok
neerviel.
HOOFDSTUK XI.
Handyside komt weer op ’t tooneel.
Er heerschte een oogenblik groote consternatie
aan den ingang van het Royal Devonshire Hotel.
Mannen rekten hun hals uit en vrouwen uitten zenuwachtige
gilletjes. Maar Evelijn Forbes had een krachtig
gestel, en ze kwam weer tot bewustzijn, vóór zij
de vestibule ingedragen kon worden.
Het feit, dat zij flauwgevallen was, bracht ook haai
aangeboren afkeer van alles wat op een „scène" leek
te hulp om haar bij te brengén, en eenige oogenblikken
nadat zij haar oogen weer geopend had, was zij haast
onnatuuriijk kalm.
„Heb ik mij zóó toegegeven ?*’ zei zij, met een moe-
^digen glimlach, eerst tegen Theydon en toen tegei^
den kring van gezichten, die ieder een andere uitdrukking
van nieuwsgierigheid of medelijden droegen.
„Hoe vreeselijk dom van mij! Meer dan dom!
’t Helpt heelemaal niets om je zoo aan te stellen, hè?. ..
Dank U, ik kan heel goed loopen. Ik zal even naar
Moeders kamer gaan en naar huis telefoneeren.
. ...Er is de een of andere vergissing in ’t spel. ’t Zal
dadelijk wel in orde zijn . . . Kom, Mijnheer Theydon.
Waar is Mijnheer Winter?"
„Hier," zei de detective. „Ik kom dadelijk. Stel U
nog niet in verbinding met Londen vóór ik bijJJ kom."
Zijn kalme, besliste toon was meer bestemd voor
Theydon, dan voor het halfkrankzinnige meisje, dat
overal behalve in de goede richting voortstrompelde,
totdat Theydon haar bij haar arm pakte en naar de
lift voerde. Zij slaagde erin uiterlijk kalm te blijven,
tot zij in de zitkamer was gekomen, waar zij in huilen
uit barstte, terwijl zij in een zenuwachtigen en onsamenhangenden
woordenvloed zich haar eigen zorgeloosheid
verweet voor het lot dat haar moeder getroffen
had. Als zij maar verstandiger geweest was toen het
telegram kwam, als ze maar een automobiel gehuurd
had en direct naar Beachy Head was geredèn — als
ze maar een dozijn andere dingen gedaan had, die
niemand ooit gedroomd had te doen — had zij haar
lieve moeder kunnen beschermen !
Ondertusschen stond Theydon er bij, wanhopig
over zijn machteloosheid. Hij had zich nog nooit zoo
hulpeloos, zoo kinderachtig en zoo weinig zichzelf
gevoeld, als bij ’t aanzien van zóó’n smart. Hij had
wel eens gehoord, dat ’t goed voor een vrouw was*om
eens flink uit te huilen, wanneer zij door ellende overDE
EERSTE VROUWELIJKE E. S. M.-CON DUCTEU R.
Maandagmiddag 23 April is de eerste vrouwelijke conducteur in dienst gesteld van de E. S. M. Zij maakte den eersten
dienstrit.op de tram, die te drie uur van Amsterdam naar Haarlem vertrok.
mand wordt. Dan herinnerde hij zich weer ééns ergens
gelezen te hebben, dat het vrouwelijk temperament
niet te hartstochtelijk aan een uiting van verdriet
mocht toegeven, want dat het teere vrouwelijke organisme
daardoor onherstelbaar gekwetst kon worden.
Zou hij haarwaterte drinkengeven ofiets opwekkends?
Moest hij haar alleen laten, of probeeren haar te troosten
? De hemel wist ’t —* hij zeker niet — en dus deed
hij maar precies wat men van een trouw en wanhopig
minnaar verwachten kon — hij sloeg zijn arm
om haar schouders en mompelde de heilige verzekering
van zijn bereidwilligheid öm vele malen te sterven,
en onderwijl een heel leger van Jonge Mandsjous
te overwinnen, liever dan dat zij één noodeloos uur
van verdriet moest hebben over haar moeder.
Hoe ’t ook zij — die onzin hielp haar. Zij hief haar
overstroomende oogen tot hem op, legde haar beide
handen op zijn schouders, en - zei met een
gebroken stem:
„Mijnheer Theydon — ik ben bereid U te vertrouwen
als — als mijn eigen vader..........Waar zullen
we naar toe gaan ? Wat kunnen we doen ? ... Ik zal
met U mee gaan — overal naar toe — als mijn lieve
moeder maar gered wordt."
Hij geloofde later steeds, dat hij haar met een zoen
geantwoord had! Hij wist ’t niet zeker. De zaligheid
van dat oogenblik was zóó groot, dat hij later nooit
precies zich zijn woorden en daden kon herinneren
met die nauwkeurigheid, die iemand met een goed
verstand toch eigenlijk aan den dag behoorde te leggen,
zelfs op een oogenblik van groote emotie. In elk
geval werd de crisis onderbroken door het geluid
van de telefoon-bel.
Zich losmakend uit wat angstig veel op een omhelzing
leek — zóó’n nauwkeurige nabootsing ervan, dat
Winter, die op dat oogenblik binnenkwam, het niet
van een echte omhelzing onderscheiden kon, en zich
heimelijk verbaasde over zoo’n kordate manier van
troosten •—• lichtte Theydon den hoorn op, en hoorde
als in een droom de gewone aankondiging van de
telefoon-juffrouw:
„Intercommunaal uit Croydon; U bent aangesloten."
„Wie is ’t?" vroeg de Hoofd-Inspecteur barsch.
Zelfs hij, éen veteraan in de oneindige botsing tusschen
wet en boosdoener, begon de spanning te voelen
van den Homerischen strijd, die door den dood van
Edith Lester begonnen was.
„Ik weet ’t nog niet," slaagde Theydon er in kalm
te zeggen. „Iemand uit Croydon. Kom er dichtbij,
dan kunt U ’t hooren."
Een bedaarde, zeurige stem bereikte hen.
„U daar, Mijnheer Theydon?"
„Gunst, het is Mijnheer Handyside ! Ja, ik ben hier.
Waar spreekt U vandaan? Uit Croydon?"
„Juist."
„Daar begrijp ik niets van, maar ik ben overtuigd,
dat U mij vergeven zult. Wij zitten hier in een vreeselijk
lastig geval, dus als U me soms morgen komt
opzoeken------- "
„U bent Mevrouw Forbes zeker, kwijt. Is dat de
naam van de dame ? Als dat zoo is, heb ik haar spoor
gevolgd. Ik-------"
Theydon was zóó verbaasd, dat hij Winter als verbijsterd
aankeek; hij verminderde zijn druk op den
telefoonhoorn, en de stem van den Amerikaan was
plotseling verdwenen. Hij herstelde dadelijk zijn
fout, en hoorde het vervolg van een nieuwen zin,
waarop hij opgewonden
uitriep: —
„Eén seconde, Mijnheer
Handyside. Juffrouw Forbes
is hier. Ik moet haar
even ’t nieuws vertellen!"
Hij keerde zich tot Evelijn.
„Hoera!" brulde hij
haast. „Uw moeder is in
veiligheid. Zij is bij Mijnheer
Handyside. Er is een
wonder gebeurd. Kom luisteren."
Uit haar versuffing van
verdriet gewekt als door
een electrischen schok,
sjprong Evelijn op. Natuurlijk
moest zij haar arm op
Theydon's rug steunen om
haar hoofd dicht genoeg bij
de telefoon te krijgen. Zoodoende
raakten de drie
hoofden elkaar haast; als
er een teekenaar bij tegenwoordig
geweest was, zou
hij een prachtige studie van
gelaatsuitdrukkingen hebben
kunnen maken.
Handyside had Theydon’s
verrukten uitroep
gehoord. Hij grinnikte van
de pret.
„U gaat een beetje te
ver, Mijnheer Theydon,"
zei hij, „maar toch is mijn
verhaal een heele roman.
Ik zal ’t maar kort maken
en U trachten toch
alles te vertellen. Ik wasin de achterhoede van de volte
toen de herrie aan ’t station begon. Toen ik Uw kaartje
gaf en Uw pond teruggekregen had, zag ik wat er
gebeurde, en begreep precies wat er aan de hand was.
Het ontvoeringsplan was mislukt, maar die mijnheer
met een hoogen hoed was er vandoor gegaan in een
fijnen wagen — iiu weet ik pas hoe goed die was. Het
scheen mij toe, dat nadat dat lieve meisje gered was,
het ook van belang kon zijn iets naders van dien auto
te weten te komen, waarin zij geprobeerd hadden haar
te ontvoeren, en toen mijn oog viel op een goede motorfiets
met zijwagen, die dicht bij het station stond en
buiten het tooneel van den stnjd, zei ik tot mezelf:
„George F. Handyside, hier kan jij nu eens van dienst
zijn." De eigenaar van de motorfiets stond naar het
opstootje te kijken, toen ik hem een ribbenstoot gaf.
„Rijd me dien wagen achterna, en ik geefje een shilling
per mijl en vijf pond toe, al is ’t maar honderd
meter?’Ik drukte hem een bankbiljet in de hand — en
o, jullie Engelschen worden ook wel wakker als je
maar geld ziet! In minder dan tien seconden hadden
we al een vaart van dertig per uur! Geen wagén op
vier wielen kan een flinke motorfiets vóórblijven op
een weg, die op en neer gaat, en Jackson, de eigenaar,
zegt dat hij met zijn motorfiets wel tachtig per uur
kan afleggen op een gladde baan. Hoe ’t ook zij, we
bleven den wagen op de hielen, maar kwamen er
niet al te dicht bij, daar ’t geen zin had om er tegen
aan te rijden, hè ?"
„Mijnheer Handyside," zei Theydon, „ik wil geen
tijd verspillen met U te zeggen hoe dankbaar wij U
allemaal zijn. Gaat U voort met ’t verhaal!"
„O, ik vond ’t heerlijk ! We snorden langs den weg.
Neen,, juffrouw, ik moet nog wel een kwartier spreken. ”
(Wordt Vervolgd).
|