Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3096 tot 3100 van 11897
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA zijn ? ’ zei hij. „Hij wist toch naar welk hotel U van plan was te gaan ?’’ „0, ja," riepen de anderen in koor. Zij lachten. Twee leden van het gezelschap waren in elk geval in een vroolijke stemming. „Misschien heeft hij den naam vergeten?" ging Evelijn voort. „Amerikanen vergeten nooit de namen van hotels, of stations, of booten," zei Winter. „De meeste Engelschen kunnen je vertellen wie de Derby race zal winnen, maar de meeste Amerikanen zijn een boel beter op de hoogte van de mailbooten, die den volgenden Zaterdag vertrekken . . . Neen, ik beken ’t oprecht — ’t is me een raadsel, waarom die man zoo lang wegblijft. Wat zoudt U ervan zeggen, als wij eens aan den voorkant van ’t hotel gingen kijken ? ’t Kan zijn dat hij verlegen is, hoewel ik aan den portier gezegd heb, dat ieder, die naar U vroeg, dadelijk binnen gelaten moest worden." Neen; er was géén Handyside te bekennen op den breeden boulevardvanEastboume. Eenige goed-gekleede heeren kregen Winter in de gaten en bedachten zich plotseling dat ze dringende zaken ergens anders hadden. Hij lachte slechts even. Hij had ’t dien dag niet op gewone oplichters voorzien, maaf hij had een veel gevaarlijker buit op ’t oog. Het begon een beetje te weerlichten juist toen het picknick-gezelschap van Beachy Head terugkwam in drie automobielen, maar zonder Mevrouw Forbes. Evelijn was in ’t eerst nauwelijks ongerust. De portier zei haar, wie er in de auto’s zaten, en zij stond te kijken naar de levendige, babbelende groepjes, die zich op het trottoir vormden, en die weer uit elkaar gingen om zich voor het diner teverkleeden. Eindelijk, toen het tot haar doordrong dat haar moeder er niet bij was, stapte zij op een dame toe, die zij kende, en vroeg haar de reden. De dame, een zekere Mevrouw Montagu, keek zeer verbaasd. „Maar mijn beste Evelijn," zei zij, „je hebt toch zelf om je Moeder gestuurd?" Het meisje verbleekte. Een angstig voorgevoel rees bij haar op. „Wat bedoelt U?" zei zij, en de anderen moesten den angst in haar stem wel opmerken. „Als jij niet om je moeder gestuurd hebt, wie heeft ’t dan gedaan ?" was ’t onmiddellijke antwoord, „We zouden juist thee gaan drinken, toen er een heer, een vreemdeling, kwam, en naar mevrouw Forbes vroeg. We zagen hem aankomen in een auto, diè aan ’t begin van het pad stil stond — op zoowat een kwartier afstand. Je moeder sprak met hem, en toen zei hij, dat jij in Eastbourne was, en hem gezonden had om haar naar ’t hotel te brengen. Hij zei, dat de auto van den een of anderen dokter was, maar hijzelf zag eruit als een vreemdeling," Eenige andere menschen waren naderbij gekomen, getroffen door Evelijn Forbes’ bleekheid en verdriet. Winter was dichterbij gekomen en zei: „Hebt U den persoon gezien, die die boodschap kwam brengen ?’’ „O, ja, duidelijk," zei Mevrouw Montagu. „Had hij een litteeken links op zijn gezicht?" Toen viel Evelijn Forbes voor den eersten keer in haar sterke, jonge léven flauw. Haar moeder was in de macht van Wong Li Fu. Al de ellende, die zij zich voorgesteld had in haar eigen geval, kwam nu met verdubbelde kracht terug. Alles draaide haar voor oogen. Zij voelde zich wegzinken. Theydon en Winter konden haar nog net opvangen, voor zij als een blok neerviel. HOOFDSTUK XI. Handyside komt weer op ’t tooneel. Er heerschte een oogenblik groote consternatie aan den ingang van het Royal Devonshire Hotel. Mannen rekten hun hals uit en vrouwen uitten zenuwachtige gilletjes. Maar Evelijn Forbes had een krachtig gestel, en ze kwam weer tot bewustzijn, vóór zij de vestibule ingedragen kon worden. Het feit, dat zij flauwgevallen was, bracht ook haai aangeboren afkeer van alles wat op een „scène" leek te hulp om haar bij te brengén, en eenige oogenblikken nadat zij haar oogen weer geopend had, was zij haast onnatuuriijk kalm. „Heb ik mij zóó toegegeven ?*’ zei zij, met een moe- ^digen glimlach, eerst tegen Theydon en toen tegei^ den kring van gezichten, die ieder een andere uitdrukking van nieuwsgierigheid of medelijden droegen. „Hoe vreeselijk dom van mij! Meer dan dom! ’t Helpt heelemaal niets om je zoo aan te stellen, hè?. .. Dank U, ik kan heel goed loopen. Ik zal even naar Moeders kamer gaan en naar huis telefoneeren. . ...Er is de een of andere vergissing in ’t spel. ’t Zal dadelijk wel in orde zijn . . . Kom, Mijnheer Theydon. Waar is Mijnheer Winter?" „Hier," zei de detective. „Ik kom dadelijk. Stel U nog niet in verbinding met Londen vóór ik bijJJ kom." Zijn kalme, besliste toon was meer bestemd voor Theydon, dan voor het halfkrankzinnige meisje, dat overal behalve in de goede richting voortstrompelde, totdat Theydon haar bij haar arm pakte en naar de lift voerde. Zij slaagde erin uiterlijk kalm te blijven, tot zij in de zitkamer was gekomen, waar zij in huilen uit barstte, terwijl zij in een zenuwachtigen en onsamenhangenden woordenvloed zich haar eigen zorgeloosheid verweet voor het lot dat haar moeder getroffen had. Als zij maar verstandiger geweest was toen het telegram kwam, als ze maar een automobiel gehuurd had en direct naar Beachy Head was geredèn — als ze maar een dozijn andere dingen gedaan had, die niemand ooit gedroomd had te doen — had zij haar lieve moeder kunnen beschermen ! Ondertusschen stond Theydon er bij, wanhopig over zijn machteloosheid. Hij had zich nog nooit zoo hulpeloos, zoo kinderachtig en zoo weinig zichzelf gevoeld, als bij ’t aanzien van zóó’n smart. Hij had wel eens gehoord, dat ’t goed voor een vrouw was*om eens flink uit te huilen, wanneer zij door ellende overDE EERSTE VROUWELIJKE E. S. M.-CON DUCTEU R. Maandagmiddag 23 April is de eerste vrouwelijke conducteur in dienst gesteld van de E. S. M. Zij maakte den eersten dienstrit.op de tram, die te drie uur van Amsterdam naar Haarlem vertrok. mand wordt. Dan herinnerde hij zich weer ééns ergens gelezen te hebben, dat het vrouwelijk temperament niet te hartstochtelijk aan een uiting van verdriet mocht toegeven, want dat het teere vrouwelijke organisme daardoor onherstelbaar gekwetst kon worden. Zou hij haarwaterte drinkengeven ofiets opwekkends? Moest hij haar alleen laten, of probeeren haar te troosten ? De hemel wist ’t —* hij zeker niet — en dus deed hij maar precies wat men van een trouw en wanhopig minnaar verwachten kon — hij sloeg zijn arm om haar schouders en mompelde de heilige verzekering van zijn bereidwilligheid öm vele malen te sterven, en onderwijl een heel leger van Jonge Mandsjous te overwinnen, liever dan dat zij één noodeloos uur van verdriet moest hebben over haar moeder. Hoe ’t ook zij — die onzin hielp haar. Zij hief haar overstroomende oogen tot hem op, legde haar beide handen op zijn schouders, en - zei met een gebroken stem: „Mijnheer Theydon — ik ben bereid U te vertrouwen als — als mijn eigen vader..........Waar zullen we naar toe gaan ? Wat kunnen we doen ? ... Ik zal met U mee gaan — overal naar toe — als mijn lieve moeder maar gered wordt." Hij geloofde later steeds, dat hij haar met een zoen geantwoord had! Hij wist ’t niet zeker. De zaligheid van dat oogenblik was zóó groot, dat hij later nooit precies zich zijn woorden en daden kon herinneren met die nauwkeurigheid, die iemand met een goed verstand toch eigenlijk aan den dag behoorde te leggen, zelfs op een oogenblik van groote emotie. In elk geval werd de crisis onderbroken door het geluid van de telefoon-bel. Zich losmakend uit wat angstig veel op een omhelzing leek — zóó’n nauwkeurige nabootsing ervan, dat Winter, die op dat oogenblik binnenkwam, het niet van een echte omhelzing onderscheiden kon, en zich heimelijk verbaasde over zoo’n kordate manier van troosten •—• lichtte Theydon den hoorn op, en hoorde als in een droom de gewone aankondiging van de telefoon-juffrouw: „Intercommunaal uit Croydon; U bent aangesloten." „Wie is ’t?" vroeg de Hoofd-Inspecteur barsch. Zelfs hij, éen veteraan in de oneindige botsing tusschen wet en boosdoener, begon de spanning te voelen van den Homerischen strijd, die door den dood van Edith Lester begonnen was. „Ik weet ’t nog niet," slaagde Theydon er in kalm te zeggen. „Iemand uit Croydon. Kom er dichtbij, dan kunt U ’t hooren." Een bedaarde, zeurige stem bereikte hen. „U daar, Mijnheer Theydon?" „Gunst, het is Mijnheer Handyside ! Ja, ik ben hier. Waar spreekt U vandaan? Uit Croydon?" „Juist." „Daar begrijp ik niets van, maar ik ben overtuigd, dat U mij vergeven zult. Wij zitten hier in een vreeselijk lastig geval, dus als U me soms morgen komt opzoeken------- " „U bent Mevrouw Forbes zeker, kwijt. Is dat de naam van de dame ? Als dat zoo is, heb ik haar spoor gevolgd. Ik-------" Theydon was zóó verbaasd, dat hij Winter als verbijsterd aankeek; hij verminderde zijn druk op den telefoonhoorn, en de stem van den Amerikaan was plotseling verdwenen. Hij herstelde dadelijk zijn fout, en hoorde het vervolg van een nieuwen zin, waarop hij opgewonden uitriep: — „Eén seconde, Mijnheer Handyside. Juffrouw Forbes is hier. Ik moet haar even ’t nieuws vertellen!" Hij keerde zich tot Evelijn. „Hoera!" brulde hij haast. „Uw moeder is in veiligheid. Zij is bij Mijnheer Handyside. Er is een wonder gebeurd. Kom luisteren." Uit haar versuffing van verdriet gewekt als door een electrischen schok, sjprong Evelijn op. Natuurlijk moest zij haar arm op Theydon's rug steunen om haar hoofd dicht genoeg bij de telefoon te krijgen. Zoodoende raakten de drie hoofden elkaar haast; als er een teekenaar bij tegenwoordig geweest was, zou hij een prachtige studie van gelaatsuitdrukkingen hebben kunnen maken. Handyside had Theydon’s verrukten uitroep gehoord. Hij grinnikte van de pret. „U gaat een beetje te ver, Mijnheer Theydon," zei hij, „maar toch is mijn verhaal een heele roman. Ik zal ’t maar kort maken en U trachten toch alles te vertellen. Ik wasin de achterhoede van de volte toen de herrie aan ’t station begon. Toen ik Uw kaartje gaf en Uw pond teruggekregen had, zag ik wat er gebeurde, en begreep precies wat er aan de hand was. Het ontvoeringsplan was mislukt, maar die mijnheer met een hoogen hoed was er vandoor gegaan in een fijnen wagen — iiu weet ik pas hoe goed die was. Het scheen mij toe, dat nadat dat lieve meisje gered was, het ook van belang kon zijn iets naders van dien auto te weten te komen, waarin zij geprobeerd hadden haar te ontvoeren, en toen mijn oog viel op een goede motorfiets met zijwagen, die dicht bij het station stond en buiten het tooneel van den stnjd, zei ik tot mezelf: „George F. Handyside, hier kan jij nu eens van dienst zijn." De eigenaar van de motorfiets stond naar het opstootje te kijken, toen ik hem een ribbenstoot gaf. „Rijd me dien wagen achterna, en ik geefje een shilling per mijl en vijf pond toe, al is ’t maar honderd meter?’Ik drukte hem een bankbiljet in de hand — en o, jullie Engelschen worden ook wel wakker als je maar geld ziet! In minder dan tien seconden hadden we al een vaart van dertig per uur! Geen wagén op vier wielen kan een flinke motorfiets vóórblijven op een weg, die op en neer gaat, en Jackson, de eigenaar, zegt dat hij met zijn motorfiets wel tachtig per uur kan afleggen op een gladde baan. Hoe ’t ook zij, we bleven den wagen op de hielen, maar kwamen er niet al te dicht bij, daar ’t geen zin had om er tegen aan te rijden, hè ?" „Mijnheer Handyside," zei Theydon, „ik wil geen tijd verspillen met U te zeggen hoe dankbaar wij U allemaal zijn. Gaat U voort met ’t verhaal!" „O, ik vond ’t heerlijk ! We snorden langs den weg. Neen,, juffrouw, ik moet nog wel een kwartier spreken. ” (Wordt Vervolgd).
PDF
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 DE DUITSCHE LUCHTVLOOT tijdens een luchtaanval op Londen, verloren gegaan. Rumpler „Taube” No. A. 71. O nze lezers zullen ongetwijfeld nieuwsaieria Een Duitsche vliegmachine met doorzichtige draagvlakken. ngetwijfe f gierig zijn te vernemen, langs welken weg wij de hoogst-interessante foto’s die wij hun op deze pagina aanbieden en die allen in Duitschlrnd of vanuit Duitsche vliegmachines zijn opgenomen, in ons .and gekregen hebben. Want dit vormde de moeilijkheid toen de foto’s eenmaal gemaakt waren, hetgeen natuurlijk óok niet in 't openbaar in Duitschland geschieden kan, —- doch dat is in ’t geheel geen bezwaar, wanneer wij iets bijzonders voor onze leDuitsche militaire gevechts-vliegmachine, bewapend met 2 machinegeweren. zers op de gevoelige plaat moeten vastleg- .... , , A t gen. Iedereen weet uit de couranten, hoe onze Oostgrens door onze naburen wordt bewaakt en welke formaliteiten 0 autoriteiten zóó vriendelijk niet zijn! Daarom moesten we een anderen weg inslaan, die meer zekerheid Dooa, aar er noodig zijn, de grens te passeeren. Vooral in de laatste weken! En als men aan de grensstations kómt met h de foto’s veilig en wel op onze Redactie kwamen. Zooals men ziet, zijn we daarin geslaagd, maar noe Kunnen foto’s, als wij nu hier reproduceeren, wordt men eenvoudig wegens spionnage gevangen gezet, en dit zou niet ü we niet zeggen! We moeten onze lezers op dit punt nieuwsgierig laten, omdat we vreezen, dat onze concur e i zoo erg wezen als de foto’s dan maar aan onze Redactie werden doorgezonden! Maar men begrijpt, dat de Duitsche y anders van onze mededeeltngen zouden profiteeren. En daarvoor zijn we te verstandig. Links: het fort Souville bij Verdun vóór het Duitsche offensief. Rechts: hetzelfde fort na het offensief. Beide foto’s zijn vanuit een Duitsche militaire vliegmachine gemaakt en geven duidelijk weer. hoe kolossaal de uitwerking van het Duitsche geschut op het fort was!
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
01
Tekst
ïöt Zie in dit nummer de talrijke, hoogst-interessante foto’s van de verwoesting te Zierikzee. No. 45 (19) 9 MEI 1917 AFZONDER. LIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A.W. SlJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT Een grafkrans van H.M. de Koningin. Donderdagmiddag is door een Hofbediende namens H. M. de Koningin aan den Burgemeester van Zierikzee een prachtige grafkrans overhandigd, om neer te leggen op het graf der ongelukkige slachtoffers van den bomaanval. Op onze foto ziet men den Burgemeester den krans neerleggen. Generaal Snijders te Zierikzee. Generaal Snijders heeft met den commandant van Zeeland, Schout bij Nacht W. C. J. Smit, en gevolg éen bezoek gebracht aan Zierikzee, om de verwoesting door de bommen aangericht in oogenschouw te nemen. — Onze foto geeft generaal Snijders met den commandant van Schouwen en Duiveland, 1en luit. J. P. Louwerse. De Ramp te Zierikzee
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 Ook wordt er soms een jonkman aangetroffen met een verrekijker, die voor vijf cent per persoon een poosje te uwen dienste staat. In een kring rond het plateau staan een aantal banken, en wie zich daarop neerzet, zou qr zijn heele leven wel willen blijven zitten, zoo heerlijk is het Panorama. Wij voor ons kennen geen mooier in ons vaderland. *) Overal langs de heuvels rondom ziet men als een bekleeding van donker mastboomengroen, geestig steken de roode pannendaken en torentjes van landhuizen Het schoone Bloemendaal vermaardheid is niet van vandaag of gisteren. De Genestet, Beets, Huet, illustre vaderlandsehe schrijvers, bezongen zij niet reeds deez’ lieflijke plek op den aardbodem... En doen wij het thans niet, zij het dan niet in zóó schoone woorden als de drie bovengenoemde collega's. . . De gemeente Bloemendaal omvat de dorpen Bloemendaal. (dat spreekt,) Overveen, Aerdenhout en Vogelenzang. Het voorHef vijver u den Bosch bv) * het \sche Bioemendaa In het toeke”huisje . naamste ervan is Bloemendaal zelf, en dan komt in beteekenis Overveen, waarmede het dooreen weg verbonden is. Van alle kanten zijn deze dorpen met electrische trams en spoortrein te bereiken. Er zijn. postkan toren, goede scholen, ruime woningen, waterleiding, electrisch licht, en nog’n heele boel dingen meer, waar een mensch prijs op stelt; kort en goed het is ,,van alle gemakken voorzien”, wat je noemt; maar bovenal, het is voorzien van iets, dat, al ware het met ongemakken van ingrijpende soort gepaard, de menschen bij duizenden en duizenden er heen trekken zal zoo lang het bestaat; iets dat op alle vacantie- en Zondagfuivende menschen een machtige bekoring uitoefent, en steeds zal uitoefenen zoolang de menschen nog oogen en ooren, een hoofd en een hart zullen hebben . . . Dat iets is natuurschoon. En nog wel een natuurschoon van zulke hoedanigheid, dat het met het bijzonderste in andere streken wedijveren kan. Woeste duinen en bosschen, aangelegde parken, verrukkelijke schilderachtige polderlandschappen, natuurschoon, zoo ge ziet, van velerlei karakter.. . Om met de hoogst aangeschreven en tevens hoogsthggende merkwaardigheid te beginnen, voeren wij onze lezers eerst naar het ,,Kopje”, een verrukkelijk duin, dat, naar het voorbeeld van den aardbol, van boven afgeplat is en op welks afgeplat gedeelte een oriënteertafel staat. er uit op. Eindelooze verten van glanzend groene weiden strekken zich alom landwaarts uit, en naar het Westen liggen de woeste ruige ruggen der duinen als een onafzienbare kudde aangespoelde voorwereldlijke monsters. Ginds ligt tintelend zilver de zee; men ziet de haven van IJmuiden de gastvrije armen harer pieren uitsteken. Daar *) Behalve natuurlijk ons weekblad beschouwing. doemt Zandvoort op met zijn uitzichttoren en de dommen zijner badhuizen als een groote vesting met een heele bezetting van pretmakers. Ginds teekenén de torens en huizen van Haarlem zich af. Weer verder naar het Noordoosten steekt de nijvere Zaanstreek haar woud van fabrieksschoorsteenen de lucht in, en waar men ook henen ziet, overal is het mooi en belangwekkend. In éen woord: het Kopje is eenig, waarlijk èenig! .. . Zou althans overal ter wereld eenig zijn, maar wat elders eenig wezen zou, in Bloemendaal is het natuurschoon voor het opscheppen: te Aerdenhout is n.1. een twééde Kopje, waarvanaf het uitzicht, zoo al niet even mooi als het eerstgenoemde, toch uiterst bekoorlijk genoemd mag worden. Langs prachtige wegen bereikt men, al afdalend van „Het Kopje”, het Bloemendaalsche bosch, den roem van het dorp. Allerlei paadjes door het hout wisselen af met monumentale beukenlanen. Onze kiek geeft een der mooiste plekken uit het bosch weer, nabij den vijver, de kom van Saxenburg genaamd, met op den oever den spokigen ouden boom, die ons aan het vers van den dichter, op zulk een fantastisch gedrocht doet denken: Met uitgestroopten arm, Ten halven afgeknuist Wie staat er daar, en steekt Een onbestaande vuist Ten hemel? 4s ’t een reus In beelde? Neen, 't en is Geen menschenbouw; ’t is eer Een wangedaantenis. In het bosch, aan een monu- „Panorama”; dat blijve hier buiten mentale laan vindt men het genoeglijke ouderwetsche Pannekoekenhuisje, waar rondhenen heele kampementen van stoelen en banken en tafels onder het lommerrijk geboomte zijn uitgezet, en waarop de hongerige en dorstige wandelaars als trekvogels in heele zwermpjes komen neergestreken. De wandelaar zal ter hoogte van het hotel „Duin en Daal” in ’t bosch een fraaie bank bespeuren. Dit is de bank gewijd aan de nagedachtenis van den dichter, die te Bloemendaal vaak vertoefde. Onze lezers vinden hierbij een afbeelding van die eenvoudige, in groote lijnen gehouden De-Genestetbank. Om alle abuizen te voorkomen, moeten wij u opmerkzaam maken, dat de heer, die erop zit, niet De Genestet, doch een ander is, n.1.
PDF
Nummer
1917, nr.19, 9 mei 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA fotograaf en vriend. Hoe hij ’j?f aan legt, zichzeiven te kieken, zult ge allicht vragen, maar dit is een vakgeheim, dat wij, hoe gaarne wij onzen lezers ook believen, hier ter plaatse niet gaarne zouden ontsluieren. Gunst, het is heel eenvoudig, zooals alles wat ’n mensch eenmaal weet, maar je moet erop komen, zie je... We gingen na bezichtiging van de De-Genestetbank eens opsteken in hotel „Duin en Daal” dat daar vlakbij zoo heerlijk temidden van geboomte aan een vijver gelegen is. om versterkt en verfrischt onze wandeling voort te zetten, nu naar Overveen. Langs een bekoorlijken, zich zwierig voortslingerenden duinweg daalden wij neerwaarts, en bereikten een mooi villapark; dan met een klein omwegje landden wij middenin het eigenlijke dorp Overveen, een aardig hoekje van de wereld, befaamd om zijn bloembollenteelt zooals ge weet; maar waar bij ons bezoek geen enkele bolbloem nog op de velden werd aangetroffen. Daarentegen treft men er wel een ontzettenden hoop „bollenschuren” aan, dat zijn de pakhuizen waarin de bollen worden opgeborgen. Het dorp heeft nog aardige oude huisjes. Een echt leutig knus buurtje is het, meer dan ook niet. Maar van hier leidt een mooie weg naar het nabijgelegen Brouwerskolkje, een liefelijke waterpartij temidden van golvende duinhellingen en dicht geboomte. Op den top van het hooge duin is het bekende theehuis, een verzamelplaats voor duizenden vaeantie-kinderen en -mensehen. Het wemelf er in den zomer van dat jonge goedje. Hetzelfde moet erkend worden van de bekende uitspanning Kraantjelek, die, gelegen aan den voet van het historische duin de Blinkert. een. vierendeel uur. van het kolkje ügt. De omgeving hier is te allen kant zeer uitnemend; de Elswoutslaan met het oude heerenhuis Elswout en heerlijk oud park. de prachtige wandelingen naar Haarlem. Aerdenhout en zoo naar Zandvoort; het nabijgelegen Heemstede, waar ge van hier ook henen trekt • het is alles een beeld van natuurschoon. Terwijl ook aan den anderen kant van Bloemendaai. naar het Noorden dus, een rijkgeschakeerde schoone streek ligt, Santpoort, Velsen, Beverwijk, en niet ver van het dorp Bloemendaai de o vergeliikelijk mooie duinwandelingen rondom het gesticht ,,Meerenberg”. en zoo naar de ruïne van Brederode. ock al een groot aantrekkingspunt voor uitgaansmenschen... . . Zoodat dit Bloemendaai. behalve op zichzelf een der fraaiste plekken, die wij in ons land kennen, ook nog een soort van welgelegen stationnetje is,.om daarvandaan uitstapjes te maken naar een omgeving zoo schitterend als. . . Bloemendaal zelf bijna! .. . S. Niets bijzonders door P. Schravesande 15 Febr. (Westelijk front). Niets bijzonders. Vóó stond er, heel eenvoudig en heel kort, haast al te eenvoudig en al te kort. Ze namen maar een halfregeltje van de dagbladen in besiag, die enkele woorden. Daar had dien dag de grond dus niet gedreund van de charges der cavaBUSSUM’S EEUWFEEST. De vroede vaderen van de jubileerende gemeente, benevens eenige genoodigden, o.w. de Commissaris der Koningin in Noord-Holland. Jhr. mr. dr. A. Roë'll. Zittend, 2e van rechts, de Burgemeester van Bussum, mr. H. Th. ’sjacob. udSM 4ert i’Hshisiz ingtr^eien^n i)«n om. roisjte «tl« ot^nl»«rgJ» aMK!#ikt>u ™ —— ». ----- OPBB» «r 28«3($t«.as 1 lot‘51o«U«SKTom4o»«sr,a4«nSSi nws at»«e »tnttntiBBOBwX.««lm«£&|®4 ■ SPOOT. »*«i #tt Keizer, SWC&STCMBUli; lUt.tf'T. ~ J FLAHSCAWilCXiT, '.HTTsJftee _____ Jj»*mo««tt, @Som«onlot>s84,0ttnnet}o4tm^i4«lo xSttot*4*n ^O843ö»f,aittttP)ó«ttJ» kUthwlttrg ^otmSBLtgrsi &utnxt&iei&t>ixtii&*n »*« ott^tUooltopjnnomntt ^sa^^gsgg^ iSart Jttd loojötuijtt«#(««nóattSSus^um«te^trffslttn go«é« ^ionolon.uSUUo «JU «e4«*t ^oopmrWtng Aan4*jg«m«*ftl* J>»«Ut*«ntUÜUlU3*ön J»«J»J»«rt iunüy&vn ««« 4vnUo*i ünntlogomoonio. 3MgjTöW^ri<»lttr«4^g5Fit»
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3096 tot 3100 van 11897