Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3091 tot 3095 van 11897
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
08
Tekst
„Ik heb honger als een paard,” zei hij tegen den keliner, toen deze met de spijslijst voor hem stond. „Dan moet u eten, meneer,” zei de man lachend, ofschoon hij het heel niet aardig vond. Kemp bestelde, zonder zijn handelsvriend te raadplegen, twee diners en een flesch rooden wijn, „Hoera, wijn,” riep Nelissen. Rondom hen henen waren alle tafeltjes bezet, en de menschen gluurden al‘etend herhaaldelijk naar dien wonderlijken loodgieter-in-postiek, die me daar met een rood hoofd' van overspanning en lompe antedil iviaansche gebaren in gezelschap van den correcten keurigen Kemp aan tafel zat. „Wat zien jullie aan mij ?” wendde de handelsvriend zich tot de omringenden op nog wel niet overluiden, maar toch al vrij uitdagenden toon. Kemp vermaakte zich wel met hem, maar af en toe was hij toch wel wat gegeneerd ermee. Toen hij zijn servet uitspreidde, nam Nelissen het zijne, en bond het om zijn hals met een knoop. Daarna greep hij een hard broodje van de tafel en rukte er met de tanden ruim de helft af, welke helft zijn wangen dermate opzétten deed, dat het wel leek of hij weerszijds aan een reusachtig abcès leed. De soep werd gebracht, vermicelli-soep, „Is dat soep ?” zei Nelissen smalend, „er zit niks in. ïk moet vijfmaal duiken voor ik een balletje vind.” Hij zette het bord met beide handen aan den mond, wilde het leegdrinken, maar Kemp weerhield hem nog juist bijtijds. „Eet liever met je lepel, dat is gezelliger,” zei hij. „Maar dat duurt zoo lang.” „Het andere is er tóch nog niet.” „Nou, goed, als we tóch moeten wachten .. .” Twee schelpjes met garnalen bracht de keliner nu. En begeerig prikte Nelissen zijn vork er loodrecht in, en trachtte met zijn mes de heele zaak in mooten te snijden, maar de schelp werkte tegen. Kemp vermaakte zich kostelijk. „Wat een taaie kost, en dat mes is nogal bot; dat zal je altijd zien,” bromde de handelsvriend. Kemp bracht hem aan het verstand, dat de schelp niet doorsnijdbaar slechts uitschepbaar was. „Waarvoor doen ze die dingen dan niet zoo enkel op een bordje?” vroeg Nelissen wiebelend van het lachen. t Kemp schonk in, dronk den ander toe, en deze, zonder zijn lampenpoetser-van-’n-knevel af tevegen, bracht zijn glas aan den mond, en toen nog eens, en toen nogeens, en toen was het leeg. „Hetzelfde recept,” beval hij Kemp, terwijl hij dezen zijn glas overreikte. De gastheer schonk in. „Je kan er op zijn best door zien of het vol of leeg is,” deed deze, „het lijkt wel matglas.” s „Dat is van mijn knevel, denk ik, ik zalhemwatafvegen/’ giegelde ,de gast. Er werd nu gekookte schol opgebracht. i Nelissen liet zich door zijn gastheer flink bedienen, bracht schielijk achtereen de stukken visch naar den mond, spuwde de graten in een bord, dat ongeveer een el van hem afstond. „Moet je geen aardappels hebben? Dan eet ze op,” zei hij daa ua tot Kemp, en schoof alle aardappels op en schonk, zonder zi . L van den lepel te b ? ienen, den inhoud van de sauskom erover leeg. Lachend schudde Kemp het hoofdbij den aanblik van den genietenden gast, die de aardappelen, zonder ze eenige bewerking van snijden, verdeelen of kauwen te doen ondergaan, in hun geheel een voor een pijlsnel naar beneden slokte. Evendreigdehijtestik- * ken, zijn gezicht werd blauw, zijn oogen rolden bijna in zijn bord. Snel greep hij echter zijn glas, en spoelde met een Hinken slok den lastigen pieper omlaag. „Hèhè,” zei hij opademend, „ik was er bijna in gestikt, maar ik leef gelukkig nog; en een heelen tijdhoop ik nog in leven te blijven. Dood kan je nog zoo lang wezen. Kom, schenk maar eens in op onze gezondheid.” Kemp deed het. „Op het voortduren PANORAMA De Boston-girls. < ïn Boston heeft een driehonderdtal vrouwen zich opgegeven als vrijwilliger in het Amerikaansche Leger. Men ziet hoe ze reeds door instructeurs worden geoefend in exerceeren, enz. — Onze correspondent -merkte bij deze foto op, dat de oorlog op deze wijze misschien zijn hooggeroemde, oude romantiek weer zal terugkrijgen. Wij voor ons gelooven dit niet, omdat we overtuigd zijn, dat elke oorlog, ook die uit vroegere eeuwen, veel te wreed is, om romantisch te kunnen zijn. Waar is de romantiek in het dooden en verminken zijner medemenschen op groote schaal? Ook de deelneming der vrouw, zal den oorlog niet romantisch kunnen maken; wèl zal zijzelf daten in de achting van ieder, die met ons nog gelooft in een hoogere, meer ideëele taak voor de vrouw dan het „massa-moorden”.* van ónze prettige^ handelsrelaties,” toastte deze dan, betrekkelijk ernstig. „Aan mij zal het niet liggen, Kemp. Bij mijn l^ven komt geen ander goed in huis dan van jou.. .Of je zou me moeten beduvelen met de qualiteit....” „Nou, nou, dat weet je wel....” 8 De Amerikaansche vrijwillige zee-reserve. Een duik boot-jager van de vrijwillige zee-reserve verlaat de haven van Boston. „Tot nog toe. . . .ja.. ..” „Je bent een grapjas.. ..” „Dat heb ik je toch gezegd. Als je met alle geweld mefme uit moest, zei ik, goed, maar je zal wat belèven.” „Wat doe je nu ? ” lachte Kemp ineens, „neen, die is werkelijk goed.” De gast had zijn vingerkom aan den mond gebracht en golpte het water naar binnen. Het zwemmende schijfje citroen gleed mee door hef keelgat. „Ziezoo, visch moet zwemmen,” zei hij voldaan, en zette de vingerkom neer. „Laat ik je liever nog eens inschenken,” stelde Kemp voor, toen zijn lachen wat bedaarde. „Goeie wijn,” beweerde Nelissen smakkend, „hoe heet ze ?’ „Pommard,” zei Kemp. „Aannemen,” riep de gast tot den keliner, die vlak bij hen stond, „breng mij nog een flesch... een flesch pommade.” „Pommard,” verbeterde Kemp, „Nou ja, pommard of pommade, hij begrijpt me best. Hij is veel te blij, dat hij nog zoo’n flesch verkoopt; dat zal hem alle dagen niet overkomen; een flesch pommade per hoofd.” „Maar deze flesch is nog niet eens leeg....” „Dat komt er niet op aan. Dan houd jij die, en ik neem de versche.” Kemp vond het bovenstbest. Tevreden lachend at hij van de inmiddels voorgediende ossenhaas met andijvie, aldoor Nelissen in de gaten houdend, die ontzaglijke happen vleesch en groente mengde, en zóo wegslikte. Kemp was al lang klaar,toen zijn gast nog met den lepel de laatste droppels saus van het zilveren vleeschbord zat af te schrappen, wat een misselijk spektakel maakte. De menschen rondom ergerden zich een beetje. „Maak niet zoo’n leven,” lachte Kemp, „iedereen kijkt naar je.” „Laat kijken, ze kunnen voor mijn part allemaal.. v” „Ssst!” „Ze kunnen allemaal. ...” „Ssst!” „Nou, goed, sst dan,” besloot Nelissen gelaten, want reeds was al zijn aandacht in beslag genomen door twee gebraden kuikentjes en een schotel compote. De gastheer legde een kuikentje op zijn bord. Gretig viel Nelissen er op aan, en ontleedde het eigenhandig, dat wil zeggen, uitsluitend met zijn handen, zonder behulp van vork of mes of andere belemmerende „fratsen van den rijkdom”, zooals hij het noemde. Herhaaldelijk schonk hij zich daarbij in uit de intüsschen aangevoerde tweede flesch. Het vet vloeide hem daarbij vanonder de lampenpoetser over de kin tot in den hals, en, tusschen het omgeknoopte servet door, tot diep in zijn onderkleeren, vermoedelijk. Hoe zijn drinkglas eruit zag, waag ik niet te beschrijven ; het was meer een meikglas dan een wijnglas zoozeer was het met een witte dikke laag bedekt. Kemp maakte geen aanmerkingen meer; lachend zag hij het aan, dat de gast zijn vork tot aan het gevest in zijn mond dompelde, om (houdt me ten goede, lieve lezeressen, goede lezers) om vanuit zijn tanden een daarin achtergebleven vleeschfragment los te ‘wrikken, waarna hij de vrijwel geheel schoongekloven beentjes een voor een ter hand nam en er met een mes nog de laatste vliesjes afschrapte. Kemp zei aldoor maar niets, doch toen de in vrijheid gedresseerde Zuidkappelaar de pruimen-compote met een lepel zoó uit de schaal schepte, en de ijzerharde pitten tusschen de tanden vermaalde, of ’t fondantjes waren, meende hij toch den man te moeten waarschuwen. „Je moet die dingen niet opeten, maar uitspuwen,” zei hij. „Waarvoor geven ze je die dingen dan, als je ze toch weer uitspugen moet?” „De pitten bedoel ik.” „Oh?” Maar Kemphadspijt van zijn maintien-les, want de opgewonden gast spuwde reeds een pit met zulk ’n kracht weg, dat deze, een wijde parabool beschrijvend, juist terecht kwam op den kalen schedel van ’n bejaard heer, die vier tafeltjes ver van het hunne zat. „Hihi,” giegelde de schutter, die den treffer constateerde. Kemp mompeldeeen verwenschingoverzooveel Zuidkappelsche baldadigheid. „Je moet ze door
PDF
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
09
Tekst
9 HANUKAMA je hand en 200 in een bordje spuwen,” wees hij den gast terecht. Er kwam eenige herrie in de buurt van den ouden heer, die een kellner geroepen had om zich te beklagen ; en eenige andere eters voegden zich bij hen, geschandaliseerd over het weerzinwekkend optreden van den Zuidkappelaar. Kemp zag wat er broeide, en ging naar den ouden heer om zijn verontschuldigingen aan te bieden, voor zoover na zulk een walglijke gedragslijn nog verontschuldigingen in aanmerking kwamen. Maar de lastige gast vroeg hem, of hij nou heelemaal bedit en bedat was. Hij betaalde wat hij at, en hij zou met het overschot doen wat hij wou. Wat dachten ze wel. ronde dikke hoofd omlaagdook, als een bok, die gereed tot stooten is. Kemp wanhoopte er reeds aan, den weerstrevenden kerel mee te krijgen, toen een gelukkig voorval de gemoedsgesteldheid van den boosdoener veranderen kwam. De bedienende richelieutje verzonken gelijktijdig in zijn afgronddiepen mond; een nog open ruimte ertusschen werd aangevuld met een handvol bonbons, een laatste glas van de Pommard werd erbij gegoten. Met een bloedrood hoofd en bolle wangen trachtte de handelsvriend dit mengsel te verzwelgen, tot groot genoegen van Kemp, en alle omstanders. De zaalchef echter was aan zijn prestige verplicht, er een eind aan te maken. „Kom, mijnheer, het is nu mooi geweest.” Nelissen, die juist het mengsel doorgeslokt had, maakte een gebaar van „hij zeit wat”, nam een courant uit zijn zak, spreidde die op tafel uit, en wikkelde er alle overgebleven taartjes, sinaasappelen en bonbonsin, V.l.n.r.: Pistola - M. Butter; Falstaff - Carei van Hulst: Bardolfo - Pierre Sampimon. Cornelie van Zanten Ik ben d’r toch ook Ze dachten blijkbaar, dat hij lang genoeg in dit lokaal verwijld had, want, ondanks Kemps sussende inmenging, verscheen een zaalchef met een streng en bleek gelaat, en naderde, door een staf van kellners omgeven, het tafeltje, waaraan de min of meer onthutste Kemp juist was teruggekeerd, en nu voor Nelissen een philippica afstak van je welste. „Daar hèb je het al,” besloot hij, met een blik naar den plechtig en bleek aanschrijdenden zaalchef. Nelissen zat er echter heel niet mee. „ nog, zou ikzeggen,”stoofhijop. „Je maakt geen herrie, hoor, ais je eruit moet, dan gaan we kalm heen,” beet hij hem toe. „Zoo? Dat denk je maar. Die magere rib daar, die knijp ik tot moes.” „Je zult je. fatsoen toch wel Kouen, en hier niet gaan vechten ?” „Dat zal ervan afhangen ...” „Mijnheer,” begon de zaalchef met eenigszins benauwde stem, „uw gedrag is van dien aard, dat u de zaal verlaten moet.’* ,,Dat dénk je maar, vadertje,” 'zei Nelissen gemoedelijk glimlachend, „dat dénk je maar.” Mijnheer Kemp trachtte den storm te bezweren; hij vroeg den chef om de rekening op te maken, en de man deed niets liever dan dat. Kemp betaalde en gaf een ruime fooi, om alle verdere moeilijkheden af te koopen. Dan nam hij den mopperenden Nelissen bij den arm, om hem aan een zacht lijntje mee te troonen.* Zoo heel gemakkelijk ging dat echter niet. Uitdagend stond deze voor den zaalchef en diens staf te gesticuleerfcn, en te schreeuwen van „Kom eens op,” en „wat let me, rib, of ik geef je een pomp in je maag.” „Een koppie kan je ook .krijgen naar verkiezing,” schreeuwde hij, terwijl hij met het Door de Zangacademie van Cornelie van Zanten werd den 24en April in dén Koninklijken Schouwbu r te ‘s-Gravei; FALSTAFF . hage, voor het eerst in Nederland Verdi’s laatste meesterwerk, de opera Falstaff, met vee! succes oncievo* -d. Onder de vele composities, die door Shakespeare’s „Falstaff’ geïnspireerd zijn, staat Verdi’s muziekscheppiig bovenaan. De bewerker van den tekst, waarop Verdi zijn muziek componeerde, de componist Boita, heeft Shakespeare’s „Vroolijke Vrouwvar; Windsor” zeer vrij bewerkt en ook uit „Hendrik IV” geput. De fijne, geestige en vroolijke muziek van deze opera doet eer denken aan de schepping van een jeugdig, levenslustig talent dan aan hét werk van een bijna 80-jarigen grijsaard. Dit laatste opus van den grooten Italiaan, schepper van de meesterwerken „Rigoletto”, „Aïda”, „Traviata” enz., tintelt van levensvreugde en melodie-rijkdom. Het was een daad van groote artistieke beteekenis dat Cornelie van Zanten, die het opera-seizoen opende met de schitterende opvoering van Glück’s „Orpheus”, nu Falstaff voor het voetlicht bracht. De titelpartij werd zeer verdienstelijk vertolkt door Carei van Hulst, die voor het a.s. seizoen door de groote opera Campagnini te Chicago werd geëngageerd. De andere partijen partijen werden bezet door zangeressen zangeressen en zangers zangers van de Zangacademie Zangacademie Cornelie ' van Zanten, terwijl de energieke en talentvolle dirigent Henk van den Berg met meesterschap het geheel leidde. Groep der medespelenden bij den kapper. kellner, die het incident van de pruimepit niet had bijgewoond, kwam juist met het dessert aandragen, gebakjes, sinaasappelen, bonbons, — en bij den aanblik van deze heerlijkheden raakte de opstandige man van zijn stukken ; zijn houding verslapte, zijn gebalde vuist opende zich, en strekte zich.naar de nieuwe heerlijkheden op de tafel uit. „Het is nog niet op, het is nog niet op,” juichte hij, en gulzig greep hij naar de gebakjes ; een tom-pouce en een vouwde het geheel in den vorm van een peperhuis samen, en dwaalde met het geopend peperhuis in de hand, aldoor versnaperingen naar den mond brengend, naar den uitgang van het café, te zeer verzonken in het genot van die lekkernijen om het gedempt gelach en gejoel van* de achter hem aanloopende kellners te hooren. Kemp, in gesprek met den zaalchef, kwam wat achteraan. Hij was nogal uit zijn humeur door het gebeurde, en zon op een middel om zijn lastigen handelsvriend dp een zoo weinig mogelijk kwetsende manier naar den trein te loodsen, natuurlijk zonder de goede handelsrelatièn ook maar in het minst te laten lijden. Zwijgend liep hij voort naast zijn gast, die voortdurend sinaasappelen uit het krampachtig onder den arm geknelde peperhuis opschommelde, ze afpelde, en ze gelukzalig liep af te kluiven, nadat hij de gladde schillen in alle windstreken als zooveel doodsgevaren voor de voorbijgangers over het asphajt gestrooid had. „Nu een glaasje bier,” stelde de gast eindelijk voor, als zij eèn kwartiertje zoo samen door de helverlichte straten gekuierd hadden, waarbij de gast telkenmale als rijn mond maar even ledig was, geestdriftig over al de genoeglijkheden van het stadsleven zich uitliet. „Je bent heelemaal bijgekomen, hè ?” zei Kemp, „de stad begint je aan te staan. Jammer, dat je daar eerst zoo laat op komt. Je kunt er nu niet lang meer van genieten ; als we nu een glaasje bier gedronken hebben, zal het net tijd voor je trein zijn.” „Wat trein ? Ik weet van geen trein.” „De trein van 9 uur; dat is de laatste.” „Ja, vandaag, maar morgen gaat er ook een…
PDF
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
10
Tekst
v-z i v /~\ i ’ i r-\ „Ben je mal, Nelissen?” „O, gaat er geèn soms ?” „Hij gaat wel, maar jij gaat er niet mee. Jij g^at straks.” „Dat denk je maar.” „Denk ƒƒƒ maar. Om je vrouw, die doodelijk ongerust zou zijn... „Wat vrouw ? Dat mensch begrijpt wel, dat ik opgehouden ben door jou... ” „Door mij ? Hoor eens, laten we nu niet dom doen. We hebben nu een pleizierigen dag gehad. Nu weer aan het werk. Denk aan je zaken. . ..” „Bah ! Spreek me nu niet van zaken.” „Aan je gezin.... in Zuidkappel. . . „Dat ellendige Zuidkappel... dat gat, waar geen enkel goed café is, waar je geen ossenhaas, geen schol, geen gebraden kuikens en geen pommade krijgen kan... Bah! Ik geloof, dat ik me daar nooit meer thuis voelen zal...” Kemp nam hem mede naar een groot café, waar in een helsch licht honderden menschen met glazen bier voor zich op de muziek van een Hongaarsch strijkje zaten te kletsen en te dommelen, en bij een glaasje Kulmbacher begon hij tactvol te praten met den overspannen gast, die eerst van 1 VJ ZIJ zijn zwaard en stelt zich in postuur om weerstand te bieden. Die kloekheid perste Scander-Bey, die reuzenkrachten bezat en wien het geen moeite gekost zou hebben, zijn tegenstander met één houw neder te vellen, een lach af; zijn drift was geweken en hij schonk den man vergiffenis. Sen passend geschenk. Een zoogenaamde alchimist beweerde het geheim te hebben uitgevonden om goud te maken en vroeg daarvoor een belooning aan Paus Leo X, die een voorstander was der kunsten. De Paus toonde zich geneigd om aan zijn verlangen te voldoen en de kwakzalver achtte zichzelf reeds een rijk man. Wat viel het hem eqhter tegen, toen de Paus hem een groote, leege beurs liet overhandigen met de boodschap, dat, nu hij goud kon maken, zooveel hij wenschte, hij feitelijk niets behoefde dan een beurs om het te bergen. Gulden Woorden. Gelijk het beter is in een klein bed te liggen en gezond te W. F. KUBLY.f Luit.-Kou. d. j. VAN BOSVELD HEINSIUS. De heer W. F. KUBLY, conciërge ten paleize te Soestdijk, is op 65-jarigen leeftijd overleden. De overledene was meer dan 40 jaar in dienst der Koninklijke Familie. — Te Rotterdam is in den ouderdom van 74 jaar overleden de heer WICHER RUDOLF IDEMA, inspecteur der Zuidholiandsche Maatschappij tot Redding van Schipbreukelingen. — Luitenant-Kolonel D. J. VAN BOSVELD HEINSIUS, commandant van het Landstormkorps „de ijsel”, herdacht 24 April zijn 50-jarig dienst-jubileum. Hij ving ziin loopbaan aan als vrijwilliger bij hot Tnstructie-bataljon te Kampen. HET COMITÉ „INDIE WEERBAAR”. Zooals men weet, brengen de in ons land vertoevende leden van het comité „Indië Weerbaar” aan verschillende onderdeden van ons leger een bezoek, opdat later aan hun landgenooten een indruk zullen kunnen geven van onze weermacht. Op de foto hierboven ziet men hen op bezoek bij den commandant van ons veldleger, luit.-gen. W. H. van Terwisga, die hen ontving met den chef van den staf, kolonel M. C. v. d. Hoog en luit.-adj. A. R. v. d. Bent. „Nu, bij mijn bezoek in het najaar. . . „Bezoek ? Bezoek bij mij ?” beet Nelissen hem toe, „wZ/ moet je niet meer bezoeken. Vast niet.” „Maar. . . .maar. . . .wat bedoel je eigenlijk ?....” stotterde Kemp eenigszins ontsteld, en week wat naar achter voor den conducteur, die het portier kwam dichtkletsen. „Ik bedoel,” zoo mat Ne- - lissen hem op boosaardigen toon toe, „ik-bedoel-dat-jijnooit-meer-bij-mij-in-huis-komt Nooit-meer. Toen floot de trein af, en schoof het diep beleedigd gelaat van zijn goeden klant voor Kemp’s oogen weg, voor goed. En langzaam slenterde Kemp het station uit, de ziel boordevol met ergernis en spijt over het tragisch verloop van dezen uitgaansdag, die inplaats van de relatie met zijn trouwen afnemer Nelissen te versterken, deze zoo had verzwakt, dat je gerust zeggen kon, dat hij zijn laatste order van hem genoteerd had. Job Steijnen. Ds, W. HAVER KAMP. t J. J. JANSSEN SCHOLLMANN.t Te Nijmegen is op 66-jariqen leeftijd overleden de Weleerw. Heer Ds. W. emeritus-predikant der Ned. Herv. Gemeente. — In den ouderdom van 71 jaar is t< Dr. J. S. SNEL LEN VANVOL LENHOVE. + •predikant der Ned. Herv. Gemeente.— In den ouderdom van 71 jaar is te’s-Gravenhageoverleden de heer Dr. J. S. SNELLEN VAN VOLLENHOVE. Hij was een zeer bekend arts, die in den oorlog van 1870—’71 met de Hotlandsche ambulance op de slachtvelden werkte. — Te Rotterdam is op den leeftijd van 65 jaar overleden de heer J. J. JANSSEN SCHOLLMANN, Ridder in. de Orde van Oranje-Nassau. oud-hoofdonderwijzer aan de Strafgevangenis * te Rotterdam. geen toegeven wist, maar ineens onverwachts zei, dat hij den laatsten trein naar Zuidkappel dan wel nemen zou, als Kemp hem met alle geweld kwijt wou wezen. „Ik zeg het voor jezèlf. ...” „Ja, ja, dat spreekt. ...” Maar het gesprek vlotte niet erg meer sedert dat besluit; het was of Nelissen heelemaal veranderd was sinds hij toegegeven had ; hij lachte niet meer, praatte geen woord meer met Kemp, die nog maar aldoor poogde hem aan zijn verstand te brengen, dat het zoo maar het best was voor alles. Bijtijds waren ze aan den trein. „Nu,” zei Kemp, terwijl hij zijn gast hartelijk de hand schudde ten afscheid, „nu, het was een pleizierige dag; we moeten het maar eens hervatten, hè.” „Neen,” zei Nelissen kort en zijn oogen hadden een flitssnellen, somberen blik naar zijn handelsvriend. „We spreken elkaar wel eens weer gauw....” „Ik weet nergens van,” gromde de gast, terwijl hij koppig de schouders optrok. Stoutmoedigheid. Scander-Bey, de vermaarde vorst der Epiroten, vervolgde eens met opgeheven sabel een soldaat, die zich misgrepen had. De arme drommel riep vruchteloos om genade ; zijn smeekingen schenen den vorst.nog slechts toorniger te maken. Eindelijk, ten einde raad, keert de vluchteling zich om, trekt zijn, dan ziek te zijn op een ruime sponde, zoo is het beter krom te liggen in een klein bezit, dan een groot fortuin te hebben en de opgeruimdheid des gemoeds te missen. Epictetus. Wanneer de harder dwaelt, wat pad, wat rechte gangen zal de arme kudden gaan. Vondel. Wees meester van de Taal, gij zijt het van ’t gemoed. B i 1 d e r d ij k. Elck acht syn uyl een valck, en oven eygen mal Soo wil men, dat het volckhet soo gelooven zal. C a t s. De wereld houdt ervan het schitterende zwart te maken en het verhevene in het stof neer te halen. Schiller. Er is een maat in alle dingen, er zijn zekere grenzen, buiten en binnen welke, wat goed is niet kan bestaan; H o r a t i u s. Van kwade dingen moet men de kleinste kieHET COMITÉ „INDIE WEERBAAR”. Generaal-majoor W. H. Piepers, inspecteur van het wapen der cavalerie, ontvangt de leden van he‘t comité. W. R. IDEMA.t
PDF
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA De eerste foto’s van de Russische omwenteling. Wij zijn in staat onzen lezers hierboven een drietal foto’s aan te bieden van de Russische omwenteling. Deze foto’s zijn de eerste, die door de censuur zijn vrijgegeven. Links: De keizerlijke wapenborden worden door de revolutiorinairen van de gebouwen gehaald. Midden: Een scène op de Nevsky Prospect op den tweeden dag der omwenteling. Aanhangers van het oude regime vuren uit de vensters od de meniate. die in alle richtinqen weqvlucht. Rechts: Een soldaat met een rooden band om den arm als teeken van zijn aanhankelijkheid aan het nieuwe bewind. ciaNcuvjuiC pu DE NIEUWE FRANSCHE OORLOGSLEENING. Het groote aantal inschrijvers op de nieuwe Fransche oorlogsleening wachtend voor de Fransche — * • ~ ’-----* — *-— ------- — +e worden. EEN FRANSCH OORLOGSTHEATER. Achter het Fransche front zijn door de soldaten verscheidene theaters ingericht, waar de mannen, die in rust zijn, afleiding zoeken. De primitieve inrichting en het gebulder van het kanon, dat onder de voorstelling dikwijls hoorbaar-is, doet aan de goede stemming, die in deze theaters heerscht, geen afbreuk. DE TOESTAND TE MONASTIR. De burgerbevolking van Monastir, wachtend in de aDimitri, om ingeënt te worden FREIHERR VON FALKENHAUSEN, CHINEESCHE STUDENTEN AAN HET WESTFRONT. Een aantal Chineesche studenten zijn door de Engelsche regeering in de gelegenheid n het Britsche front te vertoeven. Op onze foto ziet men hen ;n pas op de Duitschers veroverd „dorp”. ADMIRAAL. WILLIAM S. BERSON, de opperbevelhebber van de Amerikaansche vloot. TANKS VOOR HET AMERIKAANSCHE LEGER. Door een particuliere firma in Amerika is een nieuw model tank gebouwd, waarmee zij verschillende demonstraties heeft gegeven in tegenwoordigheid der legerautoriteiten, om de gevechtswaarde ervan aan te toonen. GENERAAL H. E. SCOTT, de opperbevelhebber van het Amerikaansche Leger.
PDF
Nummer
1917, nr.18, 2 mei 1917
Blad
12
Tekst
i X PANORAMA 12 HOOFDSTUK X. Londen te voeren, of mij op de een of andere wijze op te houden, daar het absoluut onmogejijk was, dat mijn aanwezigheidin de „Mansions’ ’ aaniemandbekend was. Nu begrijp ik natuurlijk,.wat de bedoeling was. Als er, zooals ik van U hoor, een poging gedaan is om mijn dochter bij haar aankomst te Eastbourne te ontvoeren, was het voor de samenzweerders van ’t grootste belang, dat ik niets van haar afwezigheid zou merken, vóór de trein aan was, zoodat ik mij niet met het hotelin verbinding kon stellen en maatregelen kon nemen voor haar veiligheid. Dit kon Mijnheer Furneaux échter niet weten en ikzelf heb er voor ’t eerst iets van begrepen, toen ik aan mijn kantoor kwam en tot mijn groote ontsteltenis daar hoorde, dat zij weggegaan was. Ik zal geen tijd vermorsen om (Vervolg). betwijfel, of Wong Li Fu en zijn aanhangers ’t gewaagd zouden hebben U werkelijk ietste doen/’ zei hij. „Op zijn hoogst zouden ze U als gijzelaar vastgehouden hebben.” „Gijzelaar ? Voor wat ? ’ ’ „Voor hun eisch aan Uw vader.” „Maar wat heeft-hij gedaan ? Hij is nooit in China geweest!” — „Hij is een macht in de financieele wereld. Als de her vormingspartij geen geld kan leenen, komt er niets van de beweging terecht. Dat is tenminste wat de Mandsjou’s denken, en zij zullen alles in ’t werk steüen om hun doel te bereiken.” „Maar waarom hebben ze die arme Mevrouw Lester vermoord ?” Theydon voelde, dat hij op gevaarlijk terrein kwam. Dit scherpzinnige meisje zou spoedig alle draden van het vraagstuk in haar hand hebben, en dan kon ’t wel niet anders, of zij zou de ware beteekenis van den dood van Mevrouw Lester ontdekken. „Dat deel van het probleem is nog niet opgelostwas zijn ontwijkend antwoord. Winter kwam haastig bij hen terug. Hij zag er verbaasd en eenigszins ontstemd uit. „Furneaux heeft iemand gearresteerd,” zei hij. „Een Chinees, Len Shi genaamd, bevindt zich in de gevangenis onder beschuldiging van met den moord in de Innesmore Mansions in betrekking te staan. Furneaux is weg, en dat is alles wat ze aan Scotland Yard weten. Wat ik niet kan begrijpen is waarom er per telefoon of op een andere manier geen onderzoek is ingesteld naar de vlucht van Juffrouw Forbes naar Eastboume.” -— Hij was nog niet uitgesproken of de bel van de telefoon op de tafel weerklonk. Het was zóó toevallig, dat Winter begon te lachen. „Ik geloof dat iemand anders van dezelfde opinie is,” zei hij. „Mag ik even luisteren, JuffrouwForbes?” Vuurtoren Westhootd te Goeree. Deze toren is de eenige welke geheel van beton is gebouwd. ik ben ervan overtuigd, dat tegen mijn chauffeur door wel twintig politie-agenten procesverbaal is opgemaakt omdat hij met te groote snelheid reed en geen gehooi gaf aan de signalen om op te houden. Om U de voornaamste feiten te vertellen : wij zijn den wagen langs de Edgeware Road gevolgd. Wij vlogen met een verbazende snelheid voort, nadat we de Welsh Harp voorbij waren. We konden den kerel niet inhalen, totdat hij even buiten St. Albans opzettelijk langzaam ging rijden, alsof hij ons wou laten voorbijgaan. Furneaux vloog op hem aan als een terrier op een rat, maar de man stribbelde niet tegen. Hij is ongetwijfeld een Chinees, hoewelin de livrei van een chauffeur gekleed, en hij bestuurde den auto buitengewoon handig. Zijn hakkelend Ëngelsch was moeilijk te verstaan en Furneaux was van ’t zelfde idee als ik, dat hij niet zijn best deed zich verstaanbaar te maken. Wij begrepen er uit, dat hij bevel had gekregen dezen nieuwen ajito voor zijn meester te probeeren, vóór hij hem kocht, maar Furneaux pakte, hem mee naar het dichtstbijzijnde politie-bureau, leende er boeien, en nam hem ,mee terug naar Londen, den auto in een garage in St. Albans achterlatend. Ditis een korte, maat nauwkeurige opsomming van wat er gebeurd is. Mijnheer Furneaux en zijn gevangene stapten aan de Bow Street uit, en ik was op weg naar mijn kantoot in de City, toen ik mij plotseling flauw van den honger voelde, daar ik vanochtend haast niet ontbeten had, en alleen maar een kop koffie bij Mijnheer Theydon gehad had. Dus ging ik terug naar het Carlton Hotel, waar ik een vriend ontmoette, een zakenkennis, die een praatje bij ’ me bleef maken, terwijl ik wat at. Dit kleine voorval maakte dat ik niet naar huis telefoneerde, hoewel ik natuurlijk mij niet ongerust maakte over mijn dochter ! Toen werd ik nog verder opgehouden doordat mijn vriend en ik naar e*en kantoor in de City moesten, en zoo verliepen er nog twee uren voor ik thuiskwam. Toen pas heb ik van Evelijn’s reis gehoord.” — „Dank U, Mijnheer Forbes,” zei Winter rustig. „We zijn vandaag een stap verder gekomen. Vóórdat Uw dochter aan de telefoon komt, moet ik U even zeggen, dat zij door haar ongehoorzaamheid aan U, vandaag aan de politie een goeden dienst bewezen heeft. Wong Li Fu en ik hebben elkaar van aangezicht tot aangezicht gezien. Nu weet ik dat hij heusch bestaat.”— „Mijn woord had wel als Kiekjes van onze Kustwacht in Zeeland acht F Hz — % IKhW „Astublieft,” zei ’t meisje, en de Hooïd-Inspecteur nam den hoorn van den haak. „Intercommunaal met Londen ; U bent aangesloten,” hoorde hij een hotel-bediende zeggen. Na een oogenblik wachten, zeide een zenuwachtige stem : „Ben jij daar, Evelijn?” „JuffrouwForbesis hier,” zei Winter. „WiebentU?” „Haar vader,” was ’t antwoord. „O, ik ben Hoofd-Inspecteur Winter van Scotland Yard. Uw dochter is in veiligheid, Mijnheer Forbes. Mijnheer Theydon en ik hebben haar vergezeld. Zij zal dadelijk aan de telefoon komen. Zoudt U zoo goed willen zijn mij te vertellen, wat er om één uur gebeurd is, toen mijn collega Furneaux in Uw. automobiel gesprongen is en iemand achterna is gegaan?” „In de eerste plaats: is mijn vrouw daar ook?” „Zij is gaan picknicken bij Beachy Head. Wij verwachten haar vóór zes uur terug. Ik ben van plan haar en Uw dochter vanavond naar Londen te begeleiden. Ze zullen in Uw huis veiliger zijn dan in Eastbourne, zooals U wel met mij eens zult zijn, wanneer U hoort, hoe Uw dochter nog maar net ontkomen is aan een ontvoering door Wong Li Fu.” „Goede God! Evelijn in de handen van dien schurk!” „Ja, maar nu is heusch alles in orde. Dank zij Mijnheer Theydcn’s vlugheid en volharding, is Wong Li Fu’é plan verijdeld. Uw dochter zal U alles wel ophelderen. Noem mij even in ’t kort op, wat U gedaan hebt, nadat U de Innesmore Mansions verlaten hebt, en ik zal weggaan.” „Wij achtervolgden een auto, die ons een aardig eind wegvoerde, bijna tot aan St. Albans. Het schijnt, dat Mijnheer Furneaux, toen hij uit het raam van Mijnheer Theydon’s kamers keek, terwijl Theydon en ik naar beneden gingen, een Chinees zag staan^ die ons uit een gesloten automobiel bespiedde. Hij reed hem dadelijk achterna, maar zoodra de man merkte, dat hij de aandacht had getrokken, trachtte hij te ontsnappen. Dat was tenminste Furneaux’ eerste indruk. Later was hij ervan overtuigd, dat de gewaande spion alleen maar diende om ons in de war te brengen, en dat het eigenlijke motief van den man was, mij uit * MM* De toren te Zierikzee, die door zijn ligging en eigenaardigen vorm de aandacht trekt. U mijn wanhoop te beschrijven. Zooals ik al gezegd heb, heeft Furneaux dooi een redeneering, die mijn begrip te boven gaat, een goede gevolgtrekking gemaakt. Ik denk, dat het bespottelijke van zoo’n doelloozen rit tot hem doordrong. Mijn wagen loopt goed en snel, maar de Chinees had ook een buitengewoon goeden automobiel, en reed door, zonder zich in ’t minst aan verordeningen te stóren.” „Was er dan maar één man in ?” , Ja, heb ik dat niet gezegd ? Misschien niet. Maar er kan geen twijfelen;, of de man was alleen, en deed dienst als een soortwerkenner. Wij hadden de grootste moeite om hem door de Oxfordstreet te volgen, en voldoende bewijs daarvoor kunnen gelden.” — „Zeker, Mijnheer Forbes, als U ’t eerder verteld hadt,” was ’t onvermijdelijk antwoord. „Maar hier is Uw dochter. Zij kan haarzaak veel beter bepleiten danik.” Als een echte vrouw begon Evelijn zich te verdedigen door aan te vallen. „Maar Vadertje,” klaagde zij, „waarom heb je me niet in ’t vertrouwen genomen ? Als ik het flauwste begrip had gehad van de vreeselijke dingen, die er aan de hand waren, zou ik stellig naar Eastbourne getelefoneerd hebben, vóór ik op reis ging. Maar ziet U wel in, hoe afschuwelijk knap het heele plan doordacht was ? Het telegram kwam juist bijtijds om mij den trein van 1.25 te kunnen doen halen, en het mij onmogelijk te maken om intercommunaal te telefoneeren, als ik den dringenden oproep van moeder wilde opvolgen. En toen ik Eastbourne bereikt had : waarom zou ik een als vreemdeling uitzienden heer verdenken, die zeide dat Dokter Sinnett zijn auto had gezonden om mij naar het hotel te brengen ? Er bestaat heelemaa! geen Dr. Sinnett in Eastboume, maar hoe kon ik dat weten ? U en ik hebben allebei geleden, iéder op zijn manier, maar eind goed al goed, en ik heb U een massa te vertellen vanavond. Hoe laat ? Dat weet ik nog niet. Ik zal telegrafeeren of telefoneeren als Moeder terugkomt, en wij den trein hebben afgesproken. Dag, lieveling. Ga astublieft nergens alleen naar toe' vóór ik terug ben.” Om de een of andere reden was Winter niet zoo kalm als anders. Hij zag er zóó onrustig uit, dat Theydon, die de oorzaak niet kon begrijpen, zich plotseling herinnerde, dat de Hoofd-Inspecteur een groot rooker was. „Wilt U niet eens opsteken ?'” zei hij, „als Juffrouw Forbes er tenminste niets op tegen heeft?” „Ik !” riep het meisje vroolijk uit. „Ik snak juist naar een sigaret!” Maar zelfs de beste Havanna van het Royal DevonshireHotelkon denrimpeluit Winter’s voorhoofd niet doen verdwijnen. Meer dan eens keek hij op zijn horloge en het spoorwegboekje. Eindelijk gaf hij gedeeltelijk uiting aan zijn ongerustheid. „Wat kan er toch met dien Amerikaan gebeurd No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3091 tot 3095 van 11897