|
„Ik heb honger als een paard,” zei hij tegen den keliner,
toen deze met de spijslijst voor hem stond.
„Dan moet u eten, meneer,” zei de man lachend, ofschoon
hij het heel niet aardig vond.
Kemp bestelde, zonder zijn handelsvriend te raadplegen,
twee diners en een flesch rooden wijn,
„Hoera, wijn,” riep Nelissen.
Rondom hen henen waren alle tafeltjes bezet, en
de menschen gluurden al‘etend herhaaldelijk naar
dien wonderlijken loodgieter-in-postiek, die me daar
met een rood hoofd' van overspanning en lompe
antedil iviaansche gebaren in gezelschap van den
correcten keurigen Kemp aan tafel zat.
„Wat zien jullie aan mij ?” wendde de handelsvriend
zich tot de omringenden op nog wel niet
overluiden, maar toch al vrij uitdagenden toon.
Kemp vermaakte zich wel met hem, maar af en toe
was hij toch wel wat gegeneerd ermee. Toen hij zijn
servet uitspreidde, nam Nelissen het zijne, en bond
het om zijn hals met een knoop. Daarna greep hij
een hard broodje van de tafel en rukte er met de
tanden ruim de helft af, welke helft zijn wangen
dermate opzétten deed, dat het wel leek of hij
weerszijds aan een reusachtig abcès leed.
De soep werd gebracht, vermicelli-soep,
„Is dat soep ?” zei Nelissen smalend, „er zit
niks in. ïk moet vijfmaal duiken voor ik een balletje
vind.”
Hij zette het bord met beide handen aan den
mond, wilde het leegdrinken, maar Kemp weerhield
hem nog juist bijtijds.
„Eet liever met je lepel, dat is gezelliger,” zei hij.
„Maar dat duurt zoo lang.”
„Het andere is er tóch nog niet.”
„Nou, goed, als we tóch moeten wachten .. .”
Twee schelpjes met garnalen bracht de keliner
nu. En begeerig prikte Nelissen zijn vork er loodrecht
in, en trachtte met zijn mes de heele zaak in
mooten te snijden, maar de schelp werkte tegen.
Kemp vermaakte zich kostelijk.
„Wat een taaie kost, en dat mes is nogal bot;
dat zal je altijd zien,” bromde de handelsvriend.
Kemp bracht hem aan het verstand, dat de
schelp niet doorsnijdbaar slechts uitschepbaar was.
„Waarvoor doen ze die dingen dan niet zoo enkel
op een bordje?” vroeg Nelissen wiebelend van
het lachen. t
Kemp schonk in, dronk den ander toe, en deze,
zonder zijn lampenpoetser-van-’n-knevel af tevegen,
bracht zijn glas aan den mond, en toen nog eens,
en toen nogeens, en toen was het leeg.
„Hetzelfde recept,” beval hij Kemp, terwijl hij dezen
zijn glas overreikte. De gastheer schonk in.
„Je kan er op zijn best door zien of het vol of leeg is,”
deed deze, „het lijkt wel matglas.” s
„Dat is van mijn knevel, denk ik, ik zalhemwatafvegen/’
giegelde ,de gast.
Er werd nu gekookte schol opgebracht. i
Nelissen liet zich door zijn gastheer flink bedienen, bracht
schielijk achtereen de
stukken visch naar den
mond, spuwde de graten
in een bord, dat
ongeveer een el van
hem afstond.
„Moet je geen aardappels
hebben? Dan
eet ze op,” zei hij
daa ua tot Kemp, en
schoof alle aardappels
op en schonk, zonder
zi . L van den lepel te
b ? ienen, den inhoud
van de sauskom erover
leeg.
Lachend schudde
Kemp het hoofdbij den
aanblik van den genietenden
gast, die de
aardappelen, zonder
ze eenige bewerking
van snijden, verdeelen
of kauwen te doen ondergaan,
in hun geheel
een voor een pijlsnel
naar beneden slokte.
Evendreigdehijtestik- *
ken, zijn gezicht werd
blauw, zijn oogen rolden
bijna in zijn bord.
Snel greep hij echter
zijn glas, en spoelde
met een Hinken slok
den lastigen pieper omlaag.
„Hèhè,” zei hij opademend,
„ik was er
bijna in gestikt, maar
ik leef gelukkig nog;
en een heelen tijdhoop
ik nog in leven te blijven.
Dood kan je nog
zoo lang wezen. Kom,
schenk maar eens in
op onze gezondheid.”
Kemp deed het.
„Op het voortduren
PANORAMA
De Boston-girls. <
ïn Boston heeft een driehonderdtal vrouwen zich opgegeven als vrijwilliger in het Amerikaansche Leger. Men ziet hoe ze reeds door instructeurs worden geoefend in
exerceeren, enz. — Onze correspondent -merkte bij deze foto op, dat de oorlog op deze wijze misschien zijn hooggeroemde, oude romantiek weer zal terugkrijgen. Wij
voor ons gelooven dit niet, omdat we overtuigd zijn, dat elke oorlog, ook die uit vroegere eeuwen, veel te wreed is, om romantisch te kunnen zijn. Waar is de romantiek
in het dooden en verminken zijner medemenschen op groote schaal? Ook de deelneming der vrouw, zal den oorlog niet romantisch kunnen maken; wèl zal zijzelf daten
in de achting van ieder, die met ons nog gelooft in een hoogere, meer ideëele taak voor de vrouw dan het „massa-moorden”.*
van ónze prettige^ handelsrelaties,” toastte deze dan, betrekkelijk
ernstig.
„Aan mij zal het niet liggen, Kemp. Bij mijn l^ven komt
geen ander goed in huis dan van jou.. .Of je zou me moeten
beduvelen met de qualiteit....”
„Nou, nou, dat weet je wel....”
8
De Amerikaansche vrijwillige zee-reserve.
Een duik boot-jager van de vrijwillige zee-reserve verlaat de haven van Boston.
„Tot nog toe. . . .ja.. ..”
„Je bent een grapjas.. ..”
„Dat heb ik je toch gezegd. Als je met alle geweld mefme
uit moest, zei ik, goed, maar je zal wat belèven.”
„Wat doe je nu ? ” lachte Kemp ineens, „neen, die is
werkelijk goed.”
De gast had zijn vingerkom aan den mond gebracht en
golpte het water naar binnen.
Het zwemmende schijfje citroen gleed mee door hef
keelgat.
„Ziezoo, visch moet zwemmen,” zei hij voldaan, en zette
de vingerkom neer.
„Laat ik je liever nog eens inschenken,” stelde Kemp voor,
toen zijn lachen wat bedaarde.
„Goeie wijn,” beweerde Nelissen smakkend, „hoe
heet ze ?’
„Pommard,” zei Kemp.
„Aannemen,” riep de gast tot den keliner, die
vlak bij hen stond, „breng mij nog een flesch...
een flesch pommade.”
„Pommard,” verbeterde Kemp,
„Nou ja, pommard of pommade, hij begrijpt
me best. Hij is veel te blij, dat hij nog zoo’n flesch
verkoopt; dat zal hem alle dagen niet overkomen;
een flesch pommade per hoofd.”
„Maar deze flesch is nog niet eens leeg....”
„Dat komt er niet op aan. Dan houd jij die, en ik
neem de versche.”
Kemp vond het bovenstbest. Tevreden lachend
at hij van de inmiddels voorgediende ossenhaas
met andijvie, aldoor Nelissen in de gaten houdend,
die ontzaglijke happen vleesch en groente mengde,
en zóo wegslikte. Kemp was al lang klaar,toen zijn
gast nog met den lepel de laatste droppels saus van
het zilveren vleeschbord zat af te schrappen, wat
een misselijk spektakel maakte. De menschen rondom
ergerden zich een beetje.
„Maak niet zoo’n leven,” lachte Kemp, „iedereen
kijkt naar je.”
„Laat kijken, ze kunnen voor mijn part allemaal..
v”
„Ssst!”
„Ze kunnen allemaal. ...”
„Ssst!”
„Nou, goed, sst dan,” besloot Nelissen gelaten,
want reeds was al zijn aandacht in beslag genomen
door twee gebraden kuikentjes en een schotel compote.
De gastheer legde een kuikentje op zijn bord.
Gretig viel Nelissen er op aan, en ontleedde het
eigenhandig, dat wil zeggen, uitsluitend met zijn
handen, zonder behulp van vork of mes of andere
belemmerende „fratsen van den rijkdom”, zooals
hij het noemde. Herhaaldelijk schonk hij zich daarbij
in uit de intüsschen aangevoerde tweede flesch.
Het vet vloeide hem daarbij vanonder de lampenpoetser
over de kin tot in den hals, en, tusschen
het omgeknoopte servet door, tot diep in zijn onderkleeren,
vermoedelijk. Hoe zijn drinkglas eruit
zag, waag ik niet te beschrijven ; het was meer een meikglas
dan een wijnglas zoozeer was het met een witte dikke
laag bedekt.
Kemp maakte geen aanmerkingen meer; lachend zag
hij het aan, dat de gast zijn vork tot aan het gevest in zijn
mond dompelde, om (houdt me ten goede, lieve lezeressen,
goede lezers) om vanuit zijn tanden een daarin achtergebleven
vleeschfragment los te ‘wrikken, waarna hij de vrijwel geheel
schoongekloven beentjes
een voor een ter
hand nam en er met
een mes nog de laatste
vliesjes afschrapte.
Kemp zei aldoor maar
niets, doch toen de in
vrijheid gedresseerde
Zuidkappelaar de pruimen-compote
met een
lepel zoó uit de schaal
schepte, en de ijzerharde
pitten tusschen
de tanden vermaalde,
of ’t fondantjes waren,
meende hij toch den
man te moeten waarschuwen.
„Je moet die dingen
niet opeten, maar uitspuwen,”
zei hij.
„Waarvoor geven ze
je die dingen dan, als
je ze toch weer uitspugen
moet?”
„De pitten bedoel
ik.”
„Oh?”
Maar Kemphadspijt
van zijn maintien-les,
want de opgewonden
gast spuwde reeds een
pit met zulk ’n kracht
weg, dat deze, een wijde
parabool beschrijvend,
juist terecht
kwam op den kalen
schedel van ’n bejaard
heer, die vier tafeltjes
ver van het hunne zat.
„Hihi,” giegelde de
schutter, die den treffer
constateerde.
Kemp mompeldeeen
verwenschingoverzooveel
Zuidkappelsche
baldadigheid.
„Je moet ze door
|