|
13 PANORAMA
De Hoofd-Inspecteur haastte zich om deze meening
van hem te rechtvaardigen.
,,U moet wel gedacht hebben, dat de wereld plotseling
op d’r kop ging staan/' zei hij lachend tegen
de verbaasde en ontstelde Evelijn, alsof de vreemde
gebeurtenissen aan het station doodgewone zaken
waren. ,,Als Mijnheer Theydon zijn spraak weer
terugheeft, zal hij ons vertellen, hoe hij er aan kwam
te vermoeden, dat er een poging gedaan zou worden
U vandaag te ontvoeren. Dat ik tusschen beide kwam
was slechts ’t gevolg van mijn eigen redeneering. U
moet weten dat ik de vertegenwoordiger van de crimineele
instructie ben — of Scotland Yard, zooals ’t
gewoonlijk genoemd wordt — en ik heb een reden om
te gelooven, dat Uw vader op ’t oogenblik en al sinds
eenigen tijd het voorwerp van onaangename attenties
van een politieke vereeniging in China is, waarvan de
leden niets meer of minder dan fanatieke misdadigers
zijn. Waarschijnlijk hoort U nu na£ voor den eersten
keer van deze zaak. Ongetwijfeld is ’t de wensch van
Uw vader geweest zulk onrustbarend nieuws voor U
en Uw moeder geheim te houden. Maar nu moet er
een eind gemaakt worden aan die politiek
van geheimhouding. Die brutale
aanranding van vandaag is een waarschuwing.
Ze zullen wel op nieuwe
plannen broeden. Als U voldoende beschermd
wilt zijn, moet de politie Uw
volle medewerking hebben. Ik geef U
oprecht toe, dat ikzelf, met al mijn ondervinding,
een paar minuten geleden
niet op mijn hoede was. Als Mijnheer
Theydon dien Chinees niet opgehouden
had — wiens naam hij, denk ik, van
Uw vader gehoord heeft — geloof ik
niet, dat ik U bijtijds had kunnen bereiken.”
„Is dat de beteekenis van het kleine
ivoren doodskopje, dat mijn vader
vanochtend aan ’t ontbijt ontvangen
heeft?” zei Evelijn buiten adem.
Winter’s oogen schitterden. Géén
vraag had een helderder licht kunnen
werpen op de diepten van een misdaad,
die ieder dergelijk geval dat in den
laatsten tijd in Engeland plaatsgegrepen
had, wat omvang en belangrijkheid
betreft, beloofde te overtreffen.
,,Ongetwijfeld,” zei hij. ,,Natuurlijk
heb ik Uw vader nog niet gesproken,
inaar we hebben hier een uitstekend informatie-bureau,”
en hij legde vriendelijk
zijn hand op Theydon’s arm. „Wat
mij betreft, ik heb ongemerkt Uw huis
laten bewaken — U begrijpt hoop ik
wel, voor de bescherming van de bewoners
— en ik heb ’t ook zóó geregeld,
dat alles wat ongewoon was, in den
vorm van telegrammen of boodschappen
door de telefoon,” — hier keek hij
lachend naar Theydon — „aan Scotland
Yard gemeld moest worden. Daardoor
hoorde ik bijna even spoedig als U
van Uw moeders plotselinge ongesteldheid,
en ik reisde met _U mee naar Eastbourne,
met ’t plan ’t hotel tegelijk met
U te bereiken en mij ervan te vergewissen
of Uw moeder werkelijk ziek
was. Ik heb U op ’t perron aan ’t Victoria
Station gezien en dacht wel, dat U
Juffrouw Forbes was. Maar in mijn vak
nemen we nooit maar zóó iets aan, en
dus wachtte ik tot ik een onderhoud
met den hotelhouder kon hebben. En
nou zitten we hier ! Ik raad U aan geen
woord over de ziekte van Uw moeder te
reppen. Als, wat ik stellig geloof, U
merkt, dat zij zich in goede gezondheid
bevindt, kunt U Uw plotseling bezoek
verklaren door te zeggen, dat Mijnheer
Theydon en ik iets belangrijks te vertellen
hebben, wat volkomen juist zal
zijn, daar ik van plan ben er zeer op
aan te dringen, dat wij allemaal met den
trein naar Londen terugkeeren.”
volgenden
Het rijtuig hield op. Om te laten zien, dat hij weer
heelemaalin orde was, maakte Theydon, die het dichtst
bij het portier zat, het open, stapte uit, en hielp Evelijn
bij ’t uitstappen.
Weer gerust wat hem betrof, lachte het meisje even,
en een blosje kwam in haar wangen. Iedereen, die
'ze zag aankomen, zou ze voor gewone bezoekers
aangezien hebben. Evelijn Forbes was een allerliefst
jong meisje, eenvoudig, maar kostbaar 'gekleed;
Theydon een galante ridder, en Winter een welvarende
man uit de City, die waarschijnlijk hield van wedrennen
en de fazantenjacht. Het zou al een heele slimme opmerker
geweest moeten zijn, die uit hun gedrag afgeleid
had, dat ze net aan een groot gevaar ontsnapt
waren.
Toch hield Winter een oogje op Theydon, nadat
Evelijn Forbes de stoep van het hotel opgeloopen was,
en hij voelde zich verlicht, toen hij zag, dat de jonge
man zonder hulp kon loopen.
„Houd niets achter,” zei hij zacht, toen zij het meisje
met bedaarder tred volgden. „We moeten die vrouwen
zoo’n schrik aanjagen, dat ze ons volkomen gehoorzamen.
Heeft Furneaux Forbes nog te pakken gekregen
?” r
Theydon knikte.
„Dat is goed. Spreek niet. Ik kan wei raden wat er
gebeurd is . Maar, hoor eens, wie is die Handyside —
alleen maar een kennis ? ’ ’ Nog een knik.
„Hebt U hem toevallig ontmoet en hem als excuus
gebruikt om naar Eastbourne te gaan ? Ik begrijp ’t.
Hierdoor verdwijnt er een lastige pion van het schaakbord.”
„Maar dat is niet zoo,” hijgde Theydon. „Hij moest
hier zijn. Ik begrijp niet — wat er met hem gebeurd
is.”
„Hij zal wel weer komen opdagen — ’t is immers een
Amerikaan ? Dat dacht ik wel. Er waren enkele, maar
toch zekere aanwijzingen daarvoor — zijn gezicht, zijn
loop, zijn figuur. Wat voor kleeren ze ook dragen —
je kunt het type toch dadelijk herkennen.”
In het hotel vonden ze Evelijn Forbes aan ’t praten
met den hotelhouder. Zij riep hun dadelijk toe :
„Moeder is naar Beachy Head gegaan. Zij en haar
DE SOERABAIASCHE HAVENPOLITIE.
De havenpolitie in Indië’s eerste koopstad is zeer goed georganiseerd. Op de foto hierboven
ziet men een der snelle politiebootjes, die overal zijn, waar het noodig is. Hieronder:
De havenpolitie langszij van de „Sindoro” bij het uitladen van prauwen.
kennissen worden om een uur of zes terugverwacht.
Zullen we een kopje thee drinken ? Het geeft niets om
haar te volgen. Zij gaat al weer terug, vóór wij daar
kunnen zijn.”
„Ik hoop dat Mevrouw Forbes het goed maakt ? ”
zei Winter terloops.
„Ja, Mijnheer, Mevrouw maakt ’t best,” zei de
hotelhouder, terwijl hij met een gebaar aanduidde,
dat niets anders te verwachten was van een der talrijke
gasten van het Royal Dëvonshire Hotel.
Evelijn bestelde de thee in haar moeders zitkamer.
Toen zij veilig achter de gesloten deur zaten, onderzocht
Winter Theydon’s keel. Behalve een kleine
zwelling en aan den buitenkant eenige kneuzing, was
het ringkraakbeentje - door de meeste menschen
met den naam van Adamsappel bestempeld — blijkbaar
niet beschadigd, en Theydon zei nu zelf, dat de
slag niets geweest was. hoewel men een zekere schorheid
in zijn stem kon hooren en hij ’t raadzaam achtte
héél zachtjes te spieken.
Evelijn Forbes luisterde met onverholen verbazing
toen hij alles vertelde wat er dien dag gebeurd was.
In ’t begin drong het gewicht van de zaak nog niet
tot haar door, maar doordat Winter van tijd tot tijd
vragen stelde en opmerkingen maakte en Theydon een
enkel tusschenzinnetje zei speciaal tegen haar, begon
zij te begrijpen hoe ontzettend het complot was.
waarvan haar vader het voornaamste doel was. In
deze crisis spreidde zij een bewonderenswaardige
zelfbeheersching ten toon. Zij voelde bij intuïtie,
dat enkele gapingen in het relaas later wel aangcvuld
konden worden, terwijl het van het grootste belang
was, dat de detective zoo spoedig mogelijk de onthullingen
die dien ochtend nog verder gemaakt waren,
zou hooren.
Wat Winter betreft, hij stelde zeer veel belang in
’t gedrag van Furneaux, op ’t oogenblik dat Forbes
de Innesmore Mansions verlaten had. Op zijn horloge
kijkend, stond hij op toen er aan Theydon’s verhaal
een eind kwaïh.
„Ik zal even Scotland Yard gaan opbellen,” zei hij.
„’t Kan zijn, dat er nieuws is. Als Furneaux flink aan
den gang is, moet ’t al een heele slimme vos zijn, die
hem ontglipt. Ik wou alleen maar, dat U en ik samen
van Victoria gereisd hadden, Mijnheer Theydon;
Wong Li Fu zou dan nu in hechtenis zijn. Maar we
zullen hem nog wel krijgen. Als hij in
dien auto naar Londen gaat, wat ik wel
denk, is er zelfs nog een kans dat hij in
de voorsteden aangehouden wordt. Ik
zal daarvoor gaan zorgen.”
Met Evelijn Forbes alleen gebleven,
werd Theydon plotseling sprakeloos. De
man, die allerlei soorten luchtige conversatie
kon verzinnen voor de personen
in zijn romans, pijnigde zich nu tevergeefs
af om iets te zeggen, dat haar
als zij scheidden, in ’t geheugen zou
blijven. En hij wist, hoe ’t kwam dat
zijn geest zoo afgestompt was. Hij had
Evelijn slechts drie keer in drie dagen
gezien, had haar slechts twee maal gesproken,
en was toch al hopeloos verliefd
op haar. Hij, die zoo dikwijls en
zoo boeiend de groote passie in een
menschenleven had beschreven, was nu
zelf ’t slachtoffer van de liefde geworden,
om slechts te gevoelen hoe ongelooflijk
bespottelijk en onmogelijk het
wild verlangen was, dat in zijn hart ontstaan
was. Hier, naast hem, vriendelijk
en medelijdend, zat de „eenige vrouw
in de wereld”; toch voelde hij zich verlegen
en niet op zijn gemak, en nam zijn
toevlucht tot het uitdrukken van zijn
ongerustheid over Handyside, een man,
die zich heusch wel uit het doolhof van
Eastbourne zou redden !
Natuurlijk schreef het meisje die onsamenhangende
opmerkingen aan zijn
toestand toe. In werkelijkheid zat
hij een vergelijking te maken tusschen
haar rijkdom en zijn eigen betrekkelijke
armoede, en zichzelf aan ’t verstand
te brengen dat hij zich niet als een
ijdelen gek moest aanstellen !
„Gelooft U niet, dat U een dokter
moest laten halen ?” vroeg zij zacht.
„O, neen,” haastte hij zich haar gerust
te stellen. „De uitwerking van dien
slag gaat al weg. Over een uur zal ik ’t
nauwelijks meer voelen. Ik vrees, Juffrouw
Forbes,” waagde hij het er aan
toe te voegen, „dat ais deze schurkenbende
gepakt is, zooals zeker wel gebeuren
zal nu de Engelsche politie er
zich mee bemoeit, U onze korte kennismaking
zult vereenzelvigen met de eenige
donkere dagen in Uw bestaan.”
„Waarom zegt U dat?” vroeg zij.
„Omdat ik wel moet toe geven, dat
als ik Maandag niet bij U gedineerd had,
vele, zoo niet alle, wonderbaarlijke gebeurtenissen
van de laatste zes en dertig
uur niet gebeurd hadden kunnen
zijn.”
„Dat ben ik niet metU eens—heelemaal
niet,” bracht zij met nadruk uit „De detective heeft
zelf gezegd, dat de Jonge Mandsjou’s al sedert ’t begin
van ’t jaar naar ’t bewijs aan ’t zoeken zijn van Vaders
betrekking tot de Opstandelingen, en hij is eerlijk
genoeg geweest, ons te vertellen, dat als U er niet
geweest was, die vreeselijke Wong Li Fu mij in zijn
auto gekregen zou hebben. Neen, Mijnheer Theydon,
onze ontmoeting is allergelukkigst geweest. Denk U
eens in, dat ik werkelijk ontvoerd was, en naar de een
of andere eenzame plaats gebracht was, waar ik gevangen
gehouden zou worden, of zelfs vermoord?”
Theydon wilde niet, dat zij zich in zulke afschuwelijke
dingen verdiepte. Hij rilde bij de gedachte aan
wat haar lot zou zijn als zij ooit in de handen van
die schurken viel. Zij beschouwde de misdaad
in de Innesmore Mansions No. 17 blijkbaar als ’t
gevolg van den een of anderen politieken onlust in het
verre Shanghai Het was niet bij haar opgekomen,
dat een ongelukkige vrouw vermoord was alleen maar
als waarschuwing voor haar vader van ’t lot, dat hem
en de zijnen wachtte, als hij niet toegaf aan den eisch
van de reactionnaire partijinChina,en eenige honderden
van de leiders in dat ongelukkige land aan hun wraak
zou overgeven. (Wordt vervolgd).
|