|
PANORAMA 6
te vroolijken en me aangenaam te zijn. Maar het geeft
niets . . Alles herinnert me hier aan Theo , .. ik zie dat
gezicht, dat vreesêlijke gezicht óveral. . . Mijn kennissen schrikken van mij, zóo ben ik veranderd . . .
ik ken mezelf nauwelijks meer . . . Ach Theo, ik zou je mijn
leven willen geven, als ik je daarmee je geluk kon terugkoopen
. . . Wat is mijn leven me nu nog waard ... Mij.
die verlangt naar de vergetelheid des doods ... O, graag,
graag zou ik het willen geven, zoo je maar weer gelukkig
mocht worden .... Ik durf
Papa niet vragen naar je . . .
Ik ben bang, mezelf te verraden
. . .
(Een jaar later).
21 September. — De strijd
is gestreden Ik heb mezelf,
mijn trots, overwonnen. Ik ga
naar Theo. ik moet, want zóo
kan het niet langer, en liever
wil ik mijzelf vernederen, dan
hem te laten voortleven als
hij nu doet. Want dat kan,
dat mag niet Theo, dat bezweer
ik je bij mijn liefde voor
jou !
Theo is .
Maar neen, ik zal alles geregeld
opschrijven, want deze
dag is de gewichtigste van mijn
leven, dat voel ik, en óok de
gelukkigste, omdat ik nu de
kracht heb gevonden mijn daad
te boeten en goed te maken
wat ik eens misdreef. En ik
kan nu ook geregeld vertellen,
want ik ben heel kalm
geworden, nu ik mijn besluit
genomen heb.
Met Papa ben ik gisteren
naar Amsterdam geweest en
we hebben gegeten in Mille Colonnes.
Daar was ook Theo ....
Wat is hij veranderd. Zijn haar, dat-ie vroeger in een scheiding
droeg en dat zoo leuk kon go1ven, staat nu rechtop
en is borstelig. Hij is grof en dik geworden, en zijn zachtheldere
oogen kijken nu brutaal-fixeerend je aan. Maar hij
is ook innerlijk veranderd, en o, dat is het afschuwelijkste.
Hij was met twee vrienden. Ze zaten aan een tafeltje in
onze nabijheid. Papa zat met zijn rug naar hen toe, maar
ik keek precies naar
hem. Ze deden heel
luidruchtig en dronken
den dames van het orkestje
toe. Toen, inééns,
zag hij mij. . ik kleurde
hevig en keek voor me,
maar ik zag toch, hce
hij mij aan zijn vrienden
wees, hun wat zei,
waarop ze me allen drie
recht in ’t gezicht keken
en brutaal lachten.
’t Was vreeselijk, dat
oogenblik, en ik kan niet
opschrijven wat ik voelde.
Behalve dat ik me
schaamde om wat hij
aan zijn vrienden verteld
moet hebben, dat
ik die flirt was, die eens
zijn hoofd op hol gebracht
heeft, gevoelde
ik ook inééns, als een
doodelijke last op mij
vallen het verwijt, dat
ik Theo op den weg gebracht
heb dien hij nu
gaat: hij smoort zijn
leed in losbandigheid.
O, er was natuurlijk
niemand die me dat zei,
maar inééns wist ik het
heel zeker, even zeker
en door dezelfde intuïtie
als ik vroeger wist, dat
hij van mij hield. Dat
oogenblik, ik zal, ik kan
het ook nooit vergeten.
Nooit, nooit! Het was
alsof ik in ’t openbaar
voor mijn daad veroordeeld
werd, alsof men
mij met een gloeiend
ijzer mijn daad op het voorhoofd brandde. Ik moest me
geweld aandoen, om me te beheerschen ; ik moest me
dwingen om niet naar hem toe te vliegen en hem te smééken
op te houden met zóo te leven, en weer te worden als vroeger.
Ik had mijn handen krampachtig aan het tafeltje geklemd ..
ik kon niet meer slikken ... En we zijn weggegaan, omdat
ik veinsde niet goed te zijn geworden .. . Gelukkig, dat
Papa niets begreep, anders had ik zeker geen raad geweten
en was het een scène geworden.
Toen we thuis kwamen, ben ik naar boven gevlogen ;
ik heb mijn kamer op slot gedaan en heb gehuild, lang en
d. Horst als de
„EVA BONHEUR”
Een scène uit Heyermans’ „Eva Bonheur”. Links Jan Musch als Jasper. Tilly Lus als Miep en rechts Mevrouw v.
vrouw van Jasper. Boven: Mevrouw De Boer-Van Rijk.
En als ik hem alles gevraagd en gezegd heb, alles, aPes,
dan zal hij me niet van zich afstooten, want dan zal zijn
opgeleefd in zijn hart de liefde, het mooiste en edelste, dat
er ooit ir een menschenhart kan wezen, en met liefde in
het hart, kan een mensch niet slecht zijn of ruw.
Theo, Theo, ik kóm !
hevig. De strijd was vreeselijk. want daar was mijn trots
en de vrees, dat hij me zou terugwijzen, onverbiddelijk,
hoonend, smadelijk terugwijzen . . . Nu vooral, nu hij zóc
geworden is , . . Maar er was en is ook mijn liefde voor hem,
die zei, dat het niet mócht, niet kón. dat Theo door mijn
schuld zou ten onder gaan.
Het was een vreeselijke, hevige strijd tusschen mijn
trots en mijn liefde. Lang en bitter heb ik met mezelf
gevochten . . Maar nu is alles voorbij . . ik ben heel kalm
DE LEEUWARDENSCHE WINKELWEEK.
De commissie van de door de vereeniging „Het Nederiandsch Fabrikaat*’ uitgeschreven Leeuwardensche Winkelweek. Staande v.l.n.r. de heeren:
A. T. Boomsma, lid v. h Hoofdbestuur Neder!. Fabrikaat; J. B. M. Bernoies, afgev. R. K. Middenstandsvereeniging: H. W. Sonnega, afgev. Ver.
„Nijverheid”; G. C. Michell, vice-voorz. Vereen. ‘„Ned. Fabrikaat”; H. Hubenet, voorz. idem; F. C. W. J. P, Soeters, secr. idem; H. D. M. Hofsteaen,
best. lid, idem; G. J. Veenstra, afgev. Ver. Friesche Kunst. Zittend de jury van den étalagewedstrijd, V.l.n.r, de heeren: Van Dillen Jr.
H. W. de Buisonjé, P. Das.
en vast staat nu mijn plan. dat ik naar hèm zal toegaan I
O, wel is alles veranderd, maar mijn trots is gebroken, en
ik wil, wil hem teruggeven aan zichzelf, want hij is zichzelf
ontvlucht om het leed. dat ik hem aandeed. te vergeten.
Ik heb leeren kennen den deemoed en begrepen mijn taak
als meisje, als vrouw : ik zal naar hem toegaan, he'm om
vergeving vragen, en hem zeggen dat. . . ach zooveel, en
vragen, vragen, zal ik hem ook héél veel....
MM
KINDJE
VY sta
ol stroomend zonnegoud is de kleine kamer, vol
leven en jubel. En al de voorwerpen, die er in
staan, lichte teere meubeltjes en lieve kleine snuisterijen,
schijnen te dansen onder dién tintelenden
gloed, geven hun grootste intimiteit in deze oogenblikken
van zonnevreugd.
Als kostbaar juweel tusschen
al dit hemelgoud staat ’t wiegje,
fleurig wit bedje, in de bedekking
van soepele tule en kant.
En in dat wiegje het kindje,
het slapende kindje met rozeroode
wangetjes, donkere wim
pers en open mondje
Zoo geheel onbewust ligt het
kindje te genieten van de weelderige
warmte, geheel onbewust
ademt het de trillende levensvreugd,
die door de kanten gordijntjeszijn
warm gezichtje komt
koesteren. Rustig klopt het
kleinehart in ’t rosé lichaampje;
het hartje kent de wereld nog
niet, niet dewanhoop en de smarten.
die daar zijn.
Naijverig loert een vlieg in
het veilige rustplaatsje; het
malsche snuitje op het witte
kussentje is zoo begeerlijk!
Maar de gordijntjes weren alle
indringerige insecten en met
norsch geluid zoemt de zwarte
vlieg om het ontoegankelijk Paradijs.
Het kindje merkt het niet;
even rustig gaat de zachte
ademhaling.
Dan is er plotseling een lich>
geruisch van voorzichtige stappen
: de deur gaat behoedzaam open en toe en in stralenkrans
van den jeugdigen ientedag staat daar de jonge moeder
Een groot blij kind lijkt ze, een meisje met lachende oogen,
maar om den mond zetelt een ernstig trekje — het verant
woordelijkheidsgevoel voor het teere wezentje in de wieg.
Even blijft ze besluiteloos staan in de hel-lichte kamer
en laat haar blonde haren twinkelen in de zonnestralen ; het
is kindje’s tijd eigenlijk nog niet om wakker te worden, maar
het moederhart verlangt
zoo naar de weelde van
zijn mondje en zijn veelzeggende
geluidjes.
Maar nee ze moet
nog even wachten ! Zoo,
rustig naast ’t wiegje
gaan zitten en kijken
naar het dierbare kleine
gezichtje met het grappige
neusje en het kuiltje
in het kinnetje!
De oogen half toe en
het blonde hoofd gebogen
kijkt moedertje naar
haar zoon, bestudeert in
verrukking de héél-fijn
blauwe adertjes aan zijn
slapen en de rosé nageltjes
aan ’trechterhandje,
dat als ’n rozeblad rust
op het witte dekentje.
Maar dan is ’t plots
gedaan met alle zelfbeheersching;
de rustige
trek om den mond maakt
plaats voor een schelmschen,
de oogen gaan
wijdopen in vreugd van
komende weelde en met
een haastige beweging
vliegen de gordijntjes
opzij.
Even nog aarzeling;
ze vo’elt wel, dat ze niet
verstandig is, en dat ze
eigenlijk moest wachten I
Maar ’t kleine gezichtje
is zóó aanbiddelijk en die
gesloten oogleden verbergen
zóóveel liefs, dat
de aarzeling slechts een
korte is.
Een speelsche vinger
tikt zachtjes op kindje's
wang, strijkt liefkoozend over het donzen haar, verbergt
zich in het teere halsje.
Dan is kindje wakker, kijkt met groote, ernstige oogen
naar die gelukkige moeder, die hem te vroeg in zijn heerlijk
slaapje gestoord heeft l Langzaam vervormt zich zijn mondje
tot een haar beneden gebogen spleetje, het oogenblauw
wordt vochtig, de rosé vingertjes kneden zich tot balletjes.
Dan omvatten twee blanke, jonge armen het kleine
bundeltje en heffen het in triomf op in het sprankelende
zonnelicht. Dan lacht een frissche, roode mond om kindje’s
(Zie vervolg op pag. 10.)
|