Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3076 tot 3080 van 11897
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA te houden, en trachten het hem aangedane leed te verzachten, wèg te nemen, o, wat zou dat heerlijk zijn. Maar dan, even later, als ik denk hóe ik voor hem zal staan, durf ik weer niet. Ik vrees, neen, ik weet zeker, dat hij me zal afwijzen, koel en verachtelijk, misschien wel spottend! Ik kèn Theo. En dat, neen, nèen. nóóit, want ik ben trotsch, ik zou het niet kunnen verdragen en ik zou me er steeds tegenover mezelf voor schamen, dat hèm gevraagd, gesmeekt heb, van me te houden! En dan zou ik hem tóch niet gelukkig kunnen maken, want dit zou altijd scheidend tusschen ons blijven. Als ik maar hoorde, dat hij er niet zoo erg onder leed, dat hij de kracht had er zich over heen te zetten. Dan zou ik wel geruster worden, al het ik hem dan ook voor altijd verloren... Maar ’t is nu te laat. Uit mijn droom van triomf ben ik ontwaakt tot de harde werkelijkheid. 2 Juni. — Papa heeft een dokter laten komen. Ik voel me volslagen apathisch. Heb nergens lust in en vit den geheelen dag op de dienstboden, die nu niets goeds meer kunnen doen. Wanneer Papa, die dol op muziek is, me vraagt om wat te spelen voor hem, dan broddel ik zijn lievelingscomponist Beethoven af op een manier, die hem doet vragen er alsjeblieft uit te scheiden . .. De dokter vroeg of ik soms ergens over peinsde. Ergens over peinsde ... als je iemands geluk verwoest hebt. Maai dat weet hij natuurlijk niét. Ik heb een drank gekregen en moet verandering van omgeving hebben. Ja. verandering van omgeving ... ik wil óók vergeten. Maar ik kan het niet . . . Die wroeging, die wroeging . . . ieder uur denk ik aan Theo. 16 Juni. — In langen tijd niet geschreven, maar wel veel gedacht. O ja, den geheelen dag denk ik, denk ik aan Theo en hoe het eens tusschen ons had kunnen wezen. De dokter dringt erop aan, dat ik naar Italië zal gaan. Verandering van omgeving zal mij wel goed doen, zegt hij. Hij zal er met Papa over spreken, want ik móet weg, volgens hem. 18 Juni. — Papa vindt het natuurlijk goed dat ik naar Italië ga. Hij zal me wegbrengen en ook een paar dagen blijven. Volgende week vertrekken we. Ik ga naar Napels . . . om te vergeten, wat ik niet vergeten kan . . Napels, 20 Juli. Ik ben nu al langer dan twee weken hier .... en ik gevoel me natuurlijk nog niets beter. Ik wil ook trouwens niet beter worden ; zoolang ik niet zeker weet, dat hij, wien ik het geluk ontroofd heb, het teruggevonden zal hebben, wil ik ook niet gelukkig worden. Met niemand hier bemoei ik me en de jongelui, die als vlinders om me heen dwarrelen, verafschuw ik . . ïk wil ze verafschuwen omdat ik lijden wil voor het vreeselijke onrecht dat ik gedaan heb. Ik slaap ’s morgens lang en ga vroeg naar bed ’s avonds en overdag denk ik aan Theo . . ik leef met hem, houd lange, hartstochtelijke, wanhopige gesprekken met hem, vraag hem om vergeving . . maar hij blijft me zwijgend aanstaren met dien kouden, trotschen blik vol verwijt. ... Als ik staar over de blauwe zee, waar de zon breede banen vloeiend zilver op toovert, duikt plots uit de golven zijn gelaat, nu eens met een smeeking in de oogen, dan*weer AMERIKA’S STRIJDKRACHTEN TER ZEE Het onlangs van stapel geioopen Arnerikaansche oorlogsschip „New York”, ter gelegenheid van zijn proefvaart gefotografee'd op ’t oogenblik dat het onder de Brooklynbrug doorvaart. Op den achtergrond het Woolworth-house, het hoogste gebouw der wereld. Arnerikaansche onderzee-mijnen, benevens kabeimateriaal, dat aan de mijnen bevestigd wordt, om deze eventueel van land af tot explosie te brengen. Daarnaast een mijnenlegger op de marinewerf te Brooklyn. vol koele gereserveerdheid en verachting... Als ik, midden in den nacht, wakker wordend uit een onrustigen slaap, waarin ik droomde van hem, in het duister lig te staren, dan kijken twee smeekende oogen mij droevig aan en vragen, vragen . . . hoe ik toch zoo wreed heb kunnen zijn om zijn geluk te verwoesten cfoor een gril van mijn trotsch gemoed. Het mat mij zoo af; ik gevoel me zoo moe. Ik zie er slecht uit, al de gasten hier zien mij medelijdend aan, maar ik voel, dat wanneer zij wisten, wat ik gedaan had, dan . . O, neen, niet aan denken ! ’k Wil, ik wil er niet aan denken hoe ze me allen dan vol afschuw zouden aanzien. Ik moet zelf mee werken en wat vroolijker worden, zei de dokter vanmorgen . .. Als ook hij wist ..dan zou ook hij weten, dat ik niet meewerken kan, dat ik niet vergeten kan, niet wil. Want ik wil niet gelukkig worden, zoolang Theo ongelukkig is. Maar dat gezicht. . zie, zie. daar is het weer, daar in dien hoek . . . Theo, Theo, vergeef me, laat me met rust, ik smeek je . . ik heb zoo’n spijt, zoo’n hevige spijt en wroeging. O Theo, word gelukkig voor mij, ik smèek je erom. geef me mijn rust terug, ik smèek het je . . . Zie, ik lig op mijn knieën en ik smeek je om genade, om vergeving voor wat ik je aandeed. Thee . Theo .... Nape’s, 13 Augustus. Toen ik den laatsten keer in mijn dagboek schreef, ben ik flauw gevallen, maar gelukkig weer gauw bijgekomen, anders hadden ze mij misschien vóór mijn dagboek gevonden en was alles uitgekomen......... Dan zou niemand me misschien meer aankijken . . . Ik lig nu te bed, mag voor den dokter niet opstaan. Maar het kan me niets schelen, alles laat me onverschillig. Hij heeft Papa geschreven, dat het beter zou wezen, indien ik weer terugging naar huis, want dat ik wellicht heimwee heb ..... J». heimwee heb ik, maar niet naar huis, doch naar Theo, naar dien armen goeien Theo. O, kon ik aan zijn borst mijn verdriet, mijn wroeging en spijt uitschreien, uit zijn mond het woord ..vergiffenis” hooren. Het is haast niet te dragen, dat groote gevoel van schuldig te zijn aan het ongeluk van éen, dien je liefhebt. . . Het is zoo zwaar, om het alléén te dragen, maar ik durf het niemand zeggen, want ze zouden me voortaan schuwen . . . Kon ik maar sterven ... o, ja, de dood lokt mij aar ... vergetelheid vergetelheid, niet meer denken maar altijd stil te liggen in de donkere koelheid der aarde . . . Napels. 21 Augustus. Vandaag van Papa een telegram gekregen, dat ik morgen al naar huis moet komen. Hij maakt zich erg ongerust over mij en smeekt mij toch te zeggen, wat er aan mankeert. Maar ik kan, ik durf het niet zeggen . . . Het is zoo vreeselijk, dat ik dien goeien Vader nu ook nog verdriet moet aandoen, Vader, die sinds den dood van Moeder al nooit meer vroolijk is geweest. Wat heb ik nog ooit voor goed in mijn leven gedaan ? Waartoe moest ik eigenlijk geboren worden ? Alleen om te doen lijden ? Vreeselijk, vreeselijk, ik ben bang voor mezelve . . . 4 September. — Ik ben weer terug .... allen, vooral Vader, die lieve, goeie Vader, doen alles voor mij om me op
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 6 te vroolijken en me aangenaam te zijn. Maar het geeft niets . . Alles herinnert me hier aan Theo , .. ik zie dat gezicht, dat vreesêlijke gezicht óveral. . . Mijn kennissen schrikken van mij, zóo ben ik veranderd . . . ik ken mezelf nauwelijks meer . . . Ach Theo, ik zou je mijn leven willen geven, als ik je daarmee je geluk kon terugkoopen . . . Wat is mijn leven me nu nog waard ... Mij. die verlangt naar de vergetelheid des doods ... O, graag, graag zou ik het willen geven, zoo je maar weer gelukkig mocht worden .... Ik durf Papa niet vragen naar je . . . Ik ben bang, mezelf te verraden . . . (Een jaar later). 21 September. — De strijd is gestreden Ik heb mezelf, mijn trots, overwonnen. Ik ga naar Theo. ik moet, want zóo kan het niet langer, en liever wil ik mijzelf vernederen, dan hem te laten voortleven als hij nu doet. Want dat kan, dat mag niet Theo, dat bezweer ik je bij mijn liefde voor jou ! Theo is . Maar neen, ik zal alles geregeld opschrijven, want deze dag is de gewichtigste van mijn leven, dat voel ik, en óok de gelukkigste, omdat ik nu de kracht heb gevonden mijn daad te boeten en goed te maken wat ik eens misdreef. En ik kan nu ook geregeld vertellen, want ik ben heel kalm geworden, nu ik mijn besluit genomen heb. Met Papa ben ik gisteren naar Amsterdam geweest en we hebben gegeten in Mille Colonnes. Daar was ook Theo .... Wat is hij veranderd. Zijn haar, dat-ie vroeger in een scheiding droeg en dat zoo leuk kon go1ven, staat nu rechtop en is borstelig. Hij is grof en dik geworden, en zijn zachtheldere oogen kijken nu brutaal-fixeerend je aan. Maar hij is ook innerlijk veranderd, en o, dat is het afschuwelijkste. Hij was met twee vrienden. Ze zaten aan een tafeltje in onze nabijheid. Papa zat met zijn rug naar hen toe, maar ik keek precies naar hem. Ze deden heel luidruchtig en dronken den dames van het orkestje toe. Toen, inééns, zag hij mij. . ik kleurde hevig en keek voor me, maar ik zag toch, hce hij mij aan zijn vrienden wees, hun wat zei, waarop ze me allen drie recht in ’t gezicht keken en brutaal lachten. ’t Was vreeselijk, dat oogenblik, en ik kan niet opschrijven wat ik voelde. Behalve dat ik me schaamde om wat hij aan zijn vrienden verteld moet hebben, dat ik die flirt was, die eens zijn hoofd op hol gebracht heeft, gevoelde ik ook inééns, als een doodelijke last op mij vallen het verwijt, dat ik Theo op den weg gebracht heb dien hij nu gaat: hij smoort zijn leed in losbandigheid. O, er was natuurlijk niemand die me dat zei, maar inééns wist ik het heel zeker, even zeker en door dezelfde intuïtie als ik vroeger wist, dat hij van mij hield. Dat oogenblik, ik zal, ik kan het ook nooit vergeten. Nooit, nooit! Het was alsof ik in ’t openbaar voor mijn daad veroordeeld werd, alsof men mij met een gloeiend ijzer mijn daad op het voorhoofd brandde. Ik moest me geweld aandoen, om me te beheerschen ; ik moest me dwingen om niet naar hem toe te vliegen en hem te smééken op te houden met zóo te leven, en weer te worden als vroeger. Ik had mijn handen krampachtig aan het tafeltje geklemd .. ik kon niet meer slikken ... En we zijn weggegaan, omdat ik veinsde niet goed te zijn geworden .. . Gelukkig, dat Papa niets begreep, anders had ik zeker geen raad geweten en was het een scène geworden. Toen we thuis kwamen, ben ik naar boven gevlogen ; ik heb mijn kamer op slot gedaan en heb gehuild, lang en d. Horst als de „EVA BONHEUR” Een scène uit Heyermans’ „Eva Bonheur”. Links Jan Musch als Jasper. Tilly Lus als Miep en rechts Mevrouw v. vrouw van Jasper. Boven: Mevrouw De Boer-Van Rijk. En als ik hem alles gevraagd en gezegd heb, alles, aPes, dan zal hij me niet van zich afstooten, want dan zal zijn opgeleefd in zijn hart de liefde, het mooiste en edelste, dat er ooit ir een menschenhart kan wezen, en met liefde in het hart, kan een mensch niet slecht zijn of ruw. Theo, Theo, ik kóm ! hevig. De strijd was vreeselijk. want daar was mijn trots en de vrees, dat hij me zou terugwijzen, onverbiddelijk, hoonend, smadelijk terugwijzen . . . Nu vooral, nu hij zóc geworden is , . . Maar er was en is ook mijn liefde voor hem, die zei, dat het niet mócht, niet kón. dat Theo door mijn schuld zou ten onder gaan. Het was een vreeselijke, hevige strijd tusschen mijn trots en mijn liefde. Lang en bitter heb ik met mezelf gevochten . . Maar nu is alles voorbij . . ik ben heel kalm DE LEEUWARDENSCHE WINKELWEEK. De commissie van de door de vereeniging „Het Nederiandsch Fabrikaat*’ uitgeschreven Leeuwardensche Winkelweek. Staande v.l.n.r. de heeren: A. T. Boomsma, lid v. h Hoofdbestuur Neder!. Fabrikaat; J. B. M. Bernoies, afgev. R. K. Middenstandsvereeniging: H. W. Sonnega, afgev. Ver. „Nijverheid”; G. C. Michell, vice-voorz. Vereen. ‘„Ned. Fabrikaat”; H. Hubenet, voorz. idem; F. C. W. J. P, Soeters, secr. idem; H. D. M. Hofsteaen, best. lid, idem; G. J. Veenstra, afgev. Ver. Friesche Kunst. Zittend de jury van den étalagewedstrijd, V.l.n.r, de heeren: Van Dillen Jr. H. W. de Buisonjé, P. Das. en vast staat nu mijn plan. dat ik naar hèm zal toegaan I O, wel is alles veranderd, maar mijn trots is gebroken, en ik wil, wil hem teruggeven aan zichzelf, want hij is zichzelf ontvlucht om het leed. dat ik hem aandeed. te vergeten. Ik heb leeren kennen den deemoed en begrepen mijn taak als meisje, als vrouw : ik zal naar hem toegaan, he'm om vergeving vragen, en hem zeggen dat. . . ach zooveel, en vragen, vragen, zal ik hem ook héél veel.... MM KINDJE VY sta ol stroomend zonnegoud is de kleine kamer, vol leven en jubel. En al de voorwerpen, die er in staan, lichte teere meubeltjes en lieve kleine snuisterijen, schijnen te dansen onder dién tintelenden gloed, geven hun grootste intimiteit in deze oogenblikken van zonnevreugd. Als kostbaar juweel tusschen al dit hemelgoud staat ’t wiegje, fleurig wit bedje, in de bedekking van soepele tule en kant. En in dat wiegje het kindje, het slapende kindje met rozeroode wangetjes, donkere wim pers en open mondje Zoo geheel onbewust ligt het kindje te genieten van de weelderige warmte, geheel onbewust ademt het de trillende levensvreugd, die door de kanten gordijntjeszijn warm gezichtje komt koesteren. Rustig klopt het kleinehart in ’t rosé lichaampje; het hartje kent de wereld nog niet, niet dewanhoop en de smarten. die daar zijn. Naijverig loert een vlieg in het veilige rustplaatsje; het malsche snuitje op het witte kussentje is zoo begeerlijk! Maar de gordijntjes weren alle indringerige insecten en met norsch geluid zoemt de zwarte vlieg om het ontoegankelijk Paradijs. Het kindje merkt het niet; even rustig gaat de zachte ademhaling. Dan is er plotseling een lich> geruisch van voorzichtige stappen : de deur gaat behoedzaam open en toe en in stralenkrans van den jeugdigen ientedag staat daar de jonge moeder Een groot blij kind lijkt ze, een meisje met lachende oogen, maar om den mond zetelt een ernstig trekje — het verant woordelijkheidsgevoel voor het teere wezentje in de wieg. Even blijft ze besluiteloos staan in de hel-lichte kamer en laat haar blonde haren twinkelen in de zonnestralen ; het is kindje’s tijd eigenlijk nog niet om wakker te worden, maar het moederhart verlangt zoo naar de weelde van zijn mondje en zijn veelzeggende geluidjes. Maar nee ze moet nog even wachten ! Zoo, rustig naast ’t wiegje gaan zitten en kijken naar het dierbare kleine gezichtje met het grappige neusje en het kuiltje in het kinnetje! De oogen half toe en het blonde hoofd gebogen kijkt moedertje naar haar zoon, bestudeert in verrukking de héél-fijn blauwe adertjes aan zijn slapen en de rosé nageltjes aan ’trechterhandje, dat als ’n rozeblad rust op het witte dekentje. Maar dan is ’t plots gedaan met alle zelfbeheersching; de rustige trek om den mond maakt plaats voor een schelmschen, de oogen gaan wijdopen in vreugd van komende weelde en met een haastige beweging vliegen de gordijntjes opzij. Even nog aarzeling; ze vo’elt wel, dat ze niet verstandig is, en dat ze eigenlijk moest wachten I Maar ’t kleine gezichtje is zóó aanbiddelijk en die gesloten oogleden verbergen zóóveel liefs, dat de aarzeling slechts een korte is. Een speelsche vinger tikt zachtjes op kindje's wang, strijkt liefkoozend over het donzen haar, verbergt zich in het teere halsje. Dan is kindje wakker, kijkt met groote, ernstige oogen naar die gelukkige moeder, die hem te vroeg in zijn heerlijk slaapje gestoord heeft l Langzaam vervormt zich zijn mondje tot een haar beneden gebogen spleetje, het oogenblauw wordt vochtig, de rosé vingertjes kneden zich tot balletjes. Dan omvatten twee blanke, jonge armen het kleine bundeltje en heffen het in triomf op in het sprankelende zonnelicht. Dan lacht een frissche, roode mond om kindje’s (Zie vervolg op pag. 10.)
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA Prof. H. VAN GOUDOEVER. Tot opvolger van prof. Kosters als hoogleeraar aan de Universiteit te Groningen is benoemd Mr. H. van Goudoever, rechter te Rotterdam. DE VERKOOP VAN DE EMMA-BLOEM TE A’DAM. De auto die de verschillende verkoopsters van de Emma-bloempjes voortdurend van nieuwen voorraad voorzag. D. MANASSEN. Tot lid van den Amsterdamscher Gemeenteraad is bij enkele candidaatstelling benoemd de hee D. Manassen. De penning, die door de Invaliden is aangeboden aan den Raad van Administratie van het Militair Invalidenhuis te Leiden, bij het 100-jarig bestaan dezer in- --------------stelling.-------------- STEEN KOLEN NOOD IN NOORD-BRABANT. Ter leniging van den steenkolennood te Goirle werden dezer dagen gemeentelijke dennenbosschen aan de inwoners verkocht. Elke koop, met een vaste opbrengst van 50 cent, bestond uit een aantal boompjes, die door de koopers zelf moesten worden omgehakt en weggevoerd. Natuurlijk was er veel kooplust. ONS SPOORWEGM ATERI AAL IN BELGIË. Door den oorlog waren verscheidene Nederiandsche goederenwagens in België gebleven, die nu weder naar Holland komen. Op de foto ziet msn het overladen in Vlissingen van een pas aangekomen transport wagens. BOSBOOM-TENTOONSTELLING TE ’S HAGE. Groep familieleden en officieele personen, gemaakt bij de opening der Bosboom-tentoonstelling in Pulchri-Studio te ’sHage. (Zie ook de foto’s en het artikel op pag. 14 van dit nummer). BOSBOOM-GEDENKSTEEN. Op initiatief van de Vereeniging „Die Haghe" is aan het geboortehuis van den schilder Bosboom aan de Varkensmarkt een gedenksteen onthuld. TENTOONSTELLING BELGISCHE KUNST TE ROTTERDAM. De officieele opening der Tentoonstelling van Belgische Kunst, in den Kunstkring te Rotterdam, door den Belgischen gezant Z.Ex. baron Fallon(l). 2. Notaris mr. Van Wijngaarden, voorz. Kunstkring. 3. Goffart, consul-gen. van België. 4. Edw. Knight, vice-consul België. 5. Baard, comitélid, conservator Sted. Museum, Amsterdam. 6. Rud. Wijtsman, comitélid. 7. Hermans Ausloos, lid Belg. Senaat. ONTHULLING BOSBOOM-GEDEN KSTE EN. De familieleden van den schilder, minister Bosboom en de Burgemeester van Den Haag, die bij de onthulling tegenwoordig waren.
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA 2 GEWEERMIT D eze oorlog is er wel een van tegenstellingen, Bij de artillerie leidde de loopgravenworsteling tot het construeeren van steeds zwaarder kalibers, bij de infanterie tot het in aanzien komen van een wapen, dat zoowel het voordeel van het geweer, n.1. zijn lichtheid, als dat van den mitrailleur n.1. zijn vuursnelheid, in zich vereenigt. Want hoe geduchte schietinstrumenten de gewone machinegeweren van pl.m. 60 K.G. zich in dezen geweldigen krijg ook getoond mogen hebben, hoe zij hun in den Russisch-Japanschen oorlog verkregen naam van„duivelsgieter’ eer hebben aangedaan, toch is gebleken, dat zij nadeelen bezitten, welke de invoering der geweermitrailleurs wenschelijk maakte. Het loont wel de moeite na te gaan, in welke opzichten de machinegeweren in het gevecht in gebreke gebleven zijn, omdat daar- 2. Een peloton geweern door tegelijkertijd een helder licht geworpen wordt op de redenen, waarom de geweermitrailleurs bezig zijn een zeer belangrijk strijdmiddel te worden. Een der voornaamste nadeelen van her machinegeweer is het betrekkelijk groote gewicht, welk bezwaar natuurlijk onmiddellijk op den voorgrond treedt in een bewegingsoorlog, die rijk is aan snel wisselende gevechtsmomenten. Doch zelfs in den tegenwoordigen stellingoorlog ondervond men het hooge gewicht meermalen als een belemmering. Waar het bekronen van een veroverde loopgraaf door den aanvaller een zaak van belang is, omdat de verdediger meestentijds onmiddellijk een tegenaanval onderneemt, daar moet een intense vuurkracht dus zeer snel ter plaatse zijn en ziedaar een der gevallen, waarin het machinegeweer wel eens te kort schoot. Dat om die reden een duur veroverde stelling weer moest worden opgegeven, leidde als vanzelf tot een wapen van lichter gewicht. Hiertoe voerde ook de omstandigheid, dat de machinegeweren somtijds niet vlug genoeg uit de schuilplaats gesleept kunnen worden, zoodat daardoor een deel der positie verloren gaat. Een tweede nadeel zijn de te groote afmetingen. In bedekt terrein is dit niet zulk een bezwaar, maar wanneer een aanval over open terrein moet worden ondernomen, is dat wel degelijk het geval. De artillerie of scherpschutters zullen dan allicht zoo’n grooter doelvlak tusschen de omringende kleinere ontdekken, waardoor het gemakkelijk aan vernietiging bloot staat. Een derde bezwaar is de hinderlijke rookpluim, die tengevolge van de enorme vuursnelheid in de opstelling opstijgt en de kans ve4rmeerdert, dat de opstelling verraden wordt. Het machinegeweer critiseeren, beteekent tegelijkertijd de geweermitrailleurs loven, want de opgesomde nadeelen bezitten laatstgenoemde niet of in mindere mate en dat is juist de reden, dat deze lichte wapens door de oorlogvoerenden in arooten getale worden aangeschaft. De geweermitrailleur weegt n.1. slechts 9 K.G., hetgeen in vergelijking met het gewicht van het machinegeweer zeer gering is, zoodat er ook geen sprake van zijn kan, dat dit wapen dientengevolge te laat komt. Eén man hangt het geweer op den rug of aan denz schschouder, waaruit duidelijk blijkt, dat het gewicht geen bezwaar wezen kan. Wat de afmetingen betreft, is uit foto No. 1 goed te zien, dat de geweermitrailleur zeer weinig van een gewoon geweer verschilt. Hieruit volgt, dat hij in de tirailleurlinie niet meer vuur tot zich trekt dan de overige schutters. Deze wapens kunnen dan ook gewoon mee tirailleeren zonder bijzonder de aandacht op zich te concentreeren. Foto No. 4 geeft een aardigen indruk van de gevechtswerkzaamheid dezer wapens. Hier is een sectie van 3 mitrailleurs m stelling gebracht, terwijl zich achter het midden de patroonkar bevindt, die 4000 patronen bevat. De verdere reservevoorraad van 24000 patronen wordt in een patroonwagen geborgen. Zooals men ziet liggen naast de wapens de door de manschappen tijdens den marsch gedragen borst- en rugtasschen, welke 8 patroonhouders van 25 patronen bevatten. Daar het wapen van een bijzondere trekkerinrichting voorzien is, kan ook schot voor schot gevuurd worden, hetgeen zijn voordeel heeft, wanneer er kans zou bestaan, dat door de gevormde rookpluim de stelling verraden wordt. Aangezien bovengenoemde voordeefen der geweermitrailleurs even zoovele nadeelen der machinegeweren zijn, worden eerstgenoemde tegenwoordig bij iedere wapensoort ingedeeld, om de gevechtskracht daarvan te verhoogen. Hiermee wil natuurlijk niet gezegd wezen, dat de geweermitrailleurs in 4. Geweermitrailleurs in ^stelling. 5. Drie rijwielen voor het ver en pafron Geweermitrailleur met twee tasschen, waarvan één geopend.
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
09
Tekst
vlA 25 APRIL 1917 9 TRAILLEURS alle opzichten boven machinegeweren te verkiezen zijn. Integendeel. De vuursnelheid der machinegeweren is veel grooter, hun bundel dichter, zoodat hun vuurkracht met die van een sectie infanterie overeenkomt, terwijl die van een geweermitrailleurmet een halve sectie gelijk te stellen is. De geweermitrailleurs vormen dus enkel maar een aanvulling van de machinegeweren, maar daarvoor zijn ze dan ook uitnemend geschikt. Reedsin den RussischJapanschen oorlog werden ze gebruikt en bleken aan Russische zijde een waardevollen steun voor de cavalerie in het gevecht te voet. Sindsdien is in dezen oorlog hun aantal steeds toegenomen, omdat ze zoo bij uitstek handig van vorm zijn en er toch zoo'n groote vuurkracht van hen uitgaat. Het hoofdwapen kan er niet genoeg van hebben, zoowel voor het aanvallend als het verdedigend gevecht. Foto’s van het oorlogsterrein wijzen uit, dat ze zoowel in de tirailleurlinie als in de loopgraaf om de paar meter voorkomen. Vandaar het geweldig afstootend vermogen van verdedigingsstellingen. Daarbij kan de lage prijs van f900 geen beletsel zijn. Foto'No, 5 laat zien op welke wijze deze wapens gemakkelijk op rijwielen te monteeren zijn. Dit maakt hen bij uitstek geschikt voor aanvulling van cavalerie en wielrijdersafdeelingen, teneinde in staat te zijn op gewichtige punten snel over een belangrijke vuurkracht te kunnen beschikken. Zelfs zijn ze heden ten dage bij de batterij en veldartillerie ingedeeld om deze onafhankelijker van een infanterie- of cavaleriebedekking te maken. Tenslotte wil ik nog iets van de inrichting vertellen, zonder hierbij te veel in technische details af te dalen. Het geweer bestaat uit een beweegbaar en een vast gedeelte. Bij het afgaan van het schot wordt door den gasdruk tegen den bodem van de huls het beweeglijke in het vaste teruggeschoven. Zoolang de kegel in den loop is, blijft deze gesloten. Bij het nog verder achteruitgaan echter wordt de loop geopend, de huls uitgeworpen en de haan gespannen. Nadat tijdens de achterwaartsche beweging een *sluitveer samengedrukt is, brengt deze vervolgens het beweegbare gedeelte weer naar voren, waarbij een patroon in den loop gebracht wordt. Op foto No. 1 ziet men duidelijk de uitwendige inrichting van het geweer, de wijze, waarop de patroonhouders ingebracht worden, den loopmantel met de twee steunen, welke uitschuifbaar zijn, zoodat steeds opgelegd gevuurd kan worden. Aan de kolf bevindt zich een schoudersteun om de vaste ligging van het geweer tijdens het vuren te verzekeren. Zooals reeds werd meegedeeld, is de trekkerinrichting zoodanig ingericht, dat zoowel schot voor schot als automatisch gevuurd kan worden. In het eerste geval is de vuursnelheid bij het vuren 60 schoten in de minuut, bij het automatisch vuren 1®) schoten in de minuut. Gewoonlijk worden drie mitrailleurs tot een sectie vereenigd, waarbij men dan in den regel met twee vuurt en de derde in reserve houdt voor eventueele storingen of het warm loopen van den loop. Uit proeven bleek, dat de loop na 1000 schoten roodgloeiend wordt en dat na 800 schoten ontbranding van patronen kan plaats vinden, omdat om den loop geen watermantel aangebracht is, hetgeen wel bij de machinegeweren het geval is. Afkoeling uit den waterzak is daarom onvermijdelijk. De geweermitrailleurs worden met succes voor het vuren op vliegtuigen gebezigd. Foto No. 6 geeft hiervan een goed beeld. De wapens zijn dan op een drievoetaffuit of in vaste opstellingen op een standaard-affuit geplaatst. In dat geval schieten de drie mitrailleurs gelijktijdig en automatisch. Op de foto ziet men op den linkervleugel een korporaal met den doelhoekmeter, voor het bepalen van de vizierafstanden bij het vuren tegen luchtvaariuigen. De geweermitrailleur is voorzien van een vizier tot 2000 M. Behalve voor het schieten op vliegmachines dient het wapen ook voor het verdedigen daarvan, al gebruikt men tegenwoordig liever kanonnen van 3,7 centimeter. Ook worden de geweermitrailleurs op motor- of roeibooten geplaatst tot het afsluiten van rivieren, kanalen en vaarten. geweermitrailleurs op marsch. rn de celïjk reedt nten. iooge verde diger tense aarin verde i van /eren >odat roote een c het lvlak aan orme jstelleurs idere nden echts zeer rolge uder, veervoon ij in zich wairailt op druk waieurs :hter 4000 ’OOTeen ziet nanagen oondere chot zijn beluim bormimamde nge~ i te :gehet vervoer van geweermitrailleurs i patronen. 6. Een sectie geweermitrailleurs opgesteld voor het vuur tegen vliegtuigen. 3. Een sectie geweermitrailleurs per rijwiel.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3076 tot 3080 van 11897