Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3071 tot 3075 van 11897
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA 12 (11) HOOFDSTUK VIII. (Vervolg). ■ uffrouw Beale logeert bij Smith in Jermyn street. Ga naar Mevrouw Paxton en maak dat je haar te spreken krijgt, wacht aan haar huis als zij uit is. Vertel haar alles wat je van den dood van Mevrouw Lester afweet, en vraag haar vanavond voor Juffrouw Beale te zorgen. Zij zal ’t wel begrijpen. Ik zal aan haar zoo mogelijk, naar ’t Smithhotel telegrafeeren vóór het eten. Als iemand mij hier komt opzoeken, laat ik ’t aan jou en je vrouw over of ze al of niet op de hoogte gebracht moeten worden van wat ik uitvoer. Aan Mijnheer Forbes, of aan de politie moet je natuurlijk alles vertellen. Juffrouw Fórbes zit waarschijnlijk in den trein van 1.25 naar Eastbourne, en ik ga met haar mee. Begrijp je?" „Ja, mijnheer.” „Ik zal je later wel opbellen of te legrafeeren.” Een strooien hoed oppakkend en een stapeltje telegramformulieren, verdween Theydon, en gunde zich zelfs den tijd niet de voordeur dicht te trekken. Bates, die in actieven dienst geweest was, wist dat menschen in tijden van spanning en gevaar net zooals zijn heer en de detective te werk gaan. „Drommels!” mompelde hij, terwijl hij de leege kopjes op een blaadje zette. „We hebben hier de poppen aan ’t dansen, dat is zeker!” Theydon was zoo gelukkig een taxi te zien, die een vrachtje liet uitstappen aan het naburig blok huizen. Net vóór hij het voertuig bereikte, haastte een heer zich uit het gebouw en was hem vóór. Theydon vloog op hem af, en greep hem bij zijn arm. „Ik heb een dringende zaak,” zei hij. „Laat mij deze taxi nemen.” De vreemdeling lachte vriendelijk. Het was een Amerikaan, en hij had er in ’t minst niet op tegen om door een Engelschman opzij gedrongen te worden ; hij stelde zelfs dit vertoon van haast als iets nieuws op prijs. „Ik heb zelf verschrikkelijke haast,” zei hij vroolijk. „Ik moet héél gauw aan ’t Victoria Station zijn. Wilt U met me meerijden ?” „Vooruit, er in !” riep Theydon uit. „Chauffeur, een half pond als je ons in een kwartier naar Victoria brengt. Ik zal alle boeten wel betalen.” Ze vlogen weg, en de transatlantische neven rolden tegen elkaar aan, toen de taxi met.een scherpen haiven cirkel omdraaide. „Hè F’ riep de Amerikaan uit, „dit doet me aan mijn eigen land denken. I k ben hier een week . en was in ’t idee dat de Londensche lucht half mist half slaapmiddel was. Maar U bent goed wakker! Ik wil wel om alles met U wedden, dat U een meisje achterna gaat !” „Gewonnen,” zei Theydon met glinsterende oogen. „En wat voor een meisje! Haar portret op den buitenkant van een 50 cents roman zou maken, dat die bij millioenen verkocht wrerd.” „Lieve deugd! Js dat ’t geval? Ga maar gauw door ! Bekommer je maar niet om mij. Neem deze oude rammelkast maar heelemaal naar Parijs. Maar wees zoo goed dat pistool in je anderen zak te doen. Je hebt me er nu meer dan genoeg mee in mijn dij geprikt. Als je dien anderen kerel de baas wilt zijn, moet je ’t in je mouw schuiven !” HOOFDSTUK IX. Hard Werk. De grappen van den Amerikaan waren ’t beste middel om Theydon tot kalmte te brengen. Hij lachte, terwijl hij het pistool van den eenen zak naar den anderen overbracht. „Mijn motto is „Verdediging, niet uitdaging,” zei hij. „Ik hoop oprecht, dat ik niet gedwongen zal worden om op iemand te schieten of zelfs maar iemand te dreigen. Vuurwapens te gebruikên, al is ’tuit zelfverdediging, is iets heel ernstigs in dit land. Mag ik Uw naam vragen? Ik heet Theydon. Ik woon in dat blok huizen, dat wij net verlaten hebben.” „En ik ben George F. Handyside, 21,097 Park Avenue, Chicago,” was ’t antwoord. „Is dat Uw telefoon-nummer ? ” „Neen, mijnheer, het is mijn huisnummer.” „Wel, Mijnheer Handyside, als ik ooit in Chicago kom, zal ik de Park Avenue al reizen en U komen opzoeken. Hoeveel dagreizen bent U van het centrum van die stad verwijderd?” „Heusch, Mijnheer Theydón, ik ben blij dat ik kennis met U gemaakt heb. Ik ben sinds ik de boot verlaten heb niet voor den gek gehouden. Dit eilandje van U is heel mooi, maar ik wou dat de menschen ’t leven niet zoo ernstig opnamen. Lieve God ! Het zou ze een massa goed doen van tijd tot tijd eens flink te lachen/’ „Zeg me maar, waar ik U in ’t eind van deze week eens in Londen tegen ’t lijf kan loopen, en dan zal ik eens zien of we niet ergens kunnen lachen.” De Amerikaan krabbelde den naam van een hotel in het Strand op een kaartje, dat Theydon in zijn portefeuille stak, onderwijl een van zijn eigen visitekaartjes tevoorschijn halende. „U zult van me hooren,” zei hij. „Nu, Mijnheer Handyside, excuseer mij een oogenblik. Ik moet een paar telegrammen schrijven.” Het eerste was aan Forbes, in duplicaat geadresseerd aan zijn kantoor in Old Broad Street en zijn huis in Fortescue Square. Het luidde: „Als deze boodschap niet herroepen wordt door een andere, ben ik in den trein van 1.25 naar Eastbourne.” Toen seinde hij het volgende aan Winter : EEN SEINPOST VOOR SCHEPEN. De seinpost bij Amoy (China). Men vergelijke de hoogte van het huisje bij die van het rotsgevaarte, waar het tegenaan gebouwd is. „Jonge dame naar Eastbourne opgeroepen door telegram meldende, moeder ziek. Veronderstel deze boodschap valsch van J. M. afkomstig. Vraag Furneaux. Hij zal alles verklaren. Hoop met denzelfden trein te reizen. Zoo teleurgesteld, telegrafeer ik dadelijk weer. — Theydon/’ Hij las ieder formulier zorgvuldig na, om te zien, of ze duidelijk waren. De snelheid, waarmee de taxi reed, maakte zijn handschrift eenigszins onleesbaar, maar hij vond een middel om zich uit die moeilijkheid te redden. „Waar gaat U naar toe ?” vroeg hij aan zijn onverwachten metgezel. „Naar een plaats Sutton genaamd.” „Om hoe laat gaat Uw trein ? ” „Ik geloof om ongeveer 1.30.” „U hebt vijf minuten meer tot Uw beschikking dan ik. Zoudt U die drie telegrammen voor mij aan het kantoor willen afgeven ? Ik zal ze Ü voorlezen, voor ’t geval dat de beambte sommige van de woorden niet goed kan lezen/’ „Goed, Mijnheer Theydon. U interesseert me. Het kan me niets schelen, al kom ik heelemaal niet in Sutton.” „Ik dank U zeei, maar dat is niet noodig. U zult tijd genoeg hebben. We zijn al in het Park, en onze chauffeur kan vrijuit doorrijden tot Victoria toe. Luister eens!” Handyside luisterde en spitste zijn ooren, toen hij Scotland Yard hoorde noemen. „Lieve Deugd !” riep hij uit, „zóó iets mag ik wel. Mag ik meedoen ? Wat denkt U van dit voorstel : U verzendt die telegrammen, en ik maak ’t met den chauffeur in orde en neem kaartjes voor ons tweeën naar Eastbourne. Ik ben wel niet gewapend, maar misschien kan ik nog van dienst zijn, en als’t noodig is, kan ik wien U maar wilt een opstopper geven.” Theydon keek vol verbazing naar dezen dolenden ridder.Handyside* was een man van veertig jaar, door wiens donker haar grijze strepen liepen. Hij was eenvoudig gekleed en een breedgerande hoed met hoogen bol van fijn gevlochten stroo was ’t eenige van zijn kleeding wat typisch-Amerikaansch was. Zijn goed gevormd gezicht droeg een slimme, maar prettige uitdrukking, èn de houding van zijn magen*, maar gespierde gestalte duidde aan dat hij iemand was met veel lichaamskracht. „Ik hel er heusch toe over,” zei de Engelschman, „om U aan Uw woord te houden, behalve wat de kosten betreft, want die wil ik natuurlijk betalen. Als mijn diensten noodig blijken, zou ik Uw hulp misschien wel kunnen gebruiken.” , Vooruit maar,” zei de ander rustig. „Vertel me maar zooveel of zoo weinig als je wilt. Waar ligt dat Eastbourne? Aan de zuidkust, denk ik.” „Ja.” „Dacht ik het niet! Iemand aan boord vroeg mij hem op te komen zoeken in Westgate, wat ongeveer zóó verin ’t Oosten is als je in Engeland gaan kunt zonder natte voeten te krijgen. Langzamerhand dringt alles wel tot me door. Southport ligt natuurlijk in ’t Noorden en Northamptonshire in de Midlands.” Theydon grinnikte, maar de taxi ging langs het Buckingham Palace en ’t was dertien minuten vóór half twee. „Ik kan U nu niet alles uitleggen. Mijnheer Handyside,” zei hij. „Verder in de week kan ik U misschien onder vier oogen een héél verhaal doen. Alles wat ik op het oogenblik kan is dit — ik heb een reden om te gelooven dat een jonge dame, de dochter van Mijnheer James Creighton Forbes, een bekend man in de City, naar Eastbourne wordt gelokt in ’t idee, dat haai moeder ziek is. ’t I s mogelijk dat ik me heelemaal vergis, ’t Kan zijn, dat haar moeder werkelijk ziek is. Als dat zoo is, dient deze tocht tot niets. In ieder geval is ’t mijn plan om te trachten Juffrouw Forbes schijnbaar toevallig te ontmoeten, en over haar te waken, tot ik zeker weet dat zij bij haar moeder is. Volgt U me ?” „’t Schijnt me toe,” zei de Amerikaan onverstoorbaar, „dat het de natuurlijkste zaak van de wereld is, dat Mijnheer Theydon zijn vriend Handyside, uit Chicago, eens Engeland’s meest opwekkende en aantrekkelijke zeebadplaats laat zien — als dat tenminste de goede manier is om Eastbourne te beschrijven.” „Zoowel het plan als de beschrijving zijn bewonderenswaardig/’ „Het plan lijkt me best toe. Wat de beschrijving betreft : ik heb er héél wat aanplakbiljetten op nagekeken, en die zeven woorden zijn blijkbaar van toepassing op eik stukje strand van een halve mijl breed op dit eiland. Hoeveel hebt U aan den chauffeur beloofd ? ” „Een half pond.” „Zes gulden ! ’t Lijkt wel of ik in New York ben ! En de kaartjes — natuurlijk eerstklasse ?” — ,,Ja.” De taxi stond stil. Theydon sprong eruit en holde naar het telegraafkantoor, waar hij, zooals hij al verwacht had. even opgehouden werd. Handyside stond bij den ingang op hem te wachten, en tezamen liepen zij het lange perron af, terwijl Theydon in iederen coupé gluurde, hoewel hij overtuigd was dat Evelijn Forbes niet anders dan eerste klasse zou reizen. Zoo kwam het. daar hij geen detective was, doch slechts een angstig en verbaasd jongmensch, dat hij alleen maar oogen had voor de dames, die al in den trein gezeten waren, en geen acht sloeg op de onmiddellijke belangstelling, die zijn verschijning teweeg bracht bij een man, die aan een raampje zat, en ongemerkt iedereen die voorbijkwam, gadesloeg. Vreemd genoeg richtte die persoon, na een blik vol verbazing, al zijn aandacht op Handyside. Het was alsof hij tot zichzelf zeide : „Theydon ken ik, maar met wien is hij in vredesnaam uit, en waarom reizen ze juist vandaag met den sneltrein naar Eastbourne?” De trein was goed vol: Theydon had nog maar een paar minuten, toen hij Evelijn Forbes zag zitten in een coupé, waarin nog twee andere reizigers plaats genomen hadden — een heer en een dame. De herkenning was wederkeerig, en Theydon vleide zich, dat hij juist genoeg aangename verrassing verried. „Juffrouw Forbes !” riep hij uit, zijn hoed afnemend. „Hoe toevallig ! Zeg niet. dat U ook naar Eastbourne gaat!” No- ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
PDF
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA „Maar dat ga ik juist/’ zei zij en, hoewel zij glimlachte, stonden haar oogen treurig. Zij hield dolveel van haar moeder, en de gedachte, dat zij zelfs te ziek was om door de telefoon met haar te spreken, verontrustte het meisje erg. „Stel U voor!” ging Theydon voort, vastbesloten haar te beschermen en met haar samen te reizen, tenzij dit openlijk door haar verboden werd. „Ik ga daar vanmiddag net met een Amerikaanschen vriend naar toe. Mogen wij in Uw coupé komen ? Is er plaats voor twee?”' Hoewel Evelijn Forbes den vorigen avond door hun levendig gesprek zich tot Theydon aangetrokken gevoeld had, had ze veel liever alleen gereisd of in ’t gezelschap van vreemden. Toch kon zij moeilijk zulk een verzoek weigerên. en haar gezond verstand zei haar, dat een gezelligpraatj e metiemand als Theydon een betere manier was om de twee en een half uur te dooden dan over den aard en de hevigheid van haar moeders ziekte te zitten tobben. „Er is plaats genoeg,” zei zij. Zonder meer omslag stapte Theydon in, gevolgd door Handyside. Er waren vijf plaatsen in den coupé, terwijl er een deurtje naar een gangpad voerde, dat door den geheelen wagen liep. De twee overige reizigers waren beste menschen, die noch de aandacht trokken., noch daarop gesteld waren. Handyside werd voorgesteld, en zei dadelijk iets handigs. „Of ik ook wist wat ik deed, toen ik Theydon overhaalde vandaag een dagje met me uit te gaan,” zei hij met een glimlach, die het meisje geen twijfel overliet, hoe dit gezegde als compliment bedoeld was. „Maar ’t is nauwelijks een uur geleden sinds ik met mijn vader gesproken heb, die bij Mijpheer Theydon was,” zei zij. „Was U er toen ook, Mijnheer Handyside?” „Neen, in het huis ernaast. Dichter ben ik niet bij Theydon in de buurt geweest, vóór wij elkaar ontmoet hebben en een taxi naar Victoria genomen hebben.” Theydon was ingenomen met zijn bondgenoot. Geen diplomaat, die zich jaren lang getraind had om belangrijke feiten te verbergen, had het meisje handiger met ’n kluitje in ’t riet kunnen sturen, terwijl ieder woord toch waar was. „Aha !” zei zij, terwijl zij Theydon beteekenisvol aankeek, „we zijn dus allemaal speelballen van de fortuin. Hoe vreemd ! Natuurlijk weet U niet, Mijnheer Theydon, waarom ik hier ben. Ik heb een telegram van mijn moeder gekregen, of tenminste uit haar naam gezonden. Zij is plotseling ziek geworden.” „Dat is slecht nieuws,” was het antwoord, vol meegevoel. „Als de boodschap niet direct van Mevrouw Forbes gekomen is, zou die dan niet een beetje overdreven kunnen zijn? Sommige menschen kunnen nooit telegrammen schrijven. Het feit, dat ieder woord twee en een halven cent kost, drukt hen als een nachtmerne, Zooals hij gehoopt en verwacht had, haalde zij het telegram uit haar taschje. „Dat staat er.” zei zij, en las : „Mevrouw Forbes ziek en niet in staat te telefoneeren, Kom onmiddellijk. Gérant, Royal Devonshire Hotel.” Met een door tranen verstikte stem voegde zij er aan toe: „Dat klinkt toch zeker erg genoeg.” „Is het aan U persoonlijk gericht ?” zei Theydon, die zijn hersens afpijnigde om een middel te verzinnen, waardoor hij het angstig voorgevoel van het meisje kon doen verminderen, zonder de andere reizigers te laten bemerken dat zij misschien van huis gelokt was door een wreede list van haar vaders vijanden. „Ja.” „Maar is dat op zichzelf al niet wat eigenaardig? Men zou denken, dat zoo'n belangrijke boodschap aan Uw vader gezonden zou worden.” „Waarom ? ” „Wel, mannen zijn beter geschikt om zulke schokken te verdragen. Het is harteloos, of, op zijn minst gezegd onnadenkend, om, U zulk een bericht per telegram te sturen.” „Ik begrijp er niets van. Moeder schreef me vanochtend, dat ze vanmiddag naar een picknick aan Beachy Head zou gaan.” „Ik ben ervan overtuigd,” zei Theydon ernstig, „dat iemand een fout heeft begaan, ’t Zou wel kunnen, dat de een of andere domme vreemdeling ’t gedaan heeft. HÊT BEVLOEIEN DER RIJSTVELDEN IN CHINA. Een aardig-bedachte inrichting om water op te pompen. Door een vierkanten houten koker gaat een ketting zonder eind met houten schakels. Elke schakel draagt een vierkant plankje, dat precies in den koker past. Deze plankjes voeren bij het voortbewegen van den ketting door den koker het water met zich mee. Door middel van een tredrad wordt de ketting rondgedraaid. Op de foto zien we papa en zijn beide zoons aan dezen arbeid bezig. Een leuning behoedt hen voor vallen. Ik zal niet gerust zijn, Juffrouw Forbes, vóór ik met U mee naar het Royal Devonshire Hotel gegaan ben en gehoord heb, wat er eigenlijk aan de hand is. Als Uw moeder U noodig heeft, wilt U mij misschien wel toestaan aan Uw vader te telefoneeren, daar hij erg ontsteld zal zijn als hij thuiskomt en de reden van Uw HET TRANSPORT IN DE BINNENLANDEN VAN INDIE. Een kar (grobak) bespannen met Indische buffels (karbouwen). De karrevoerder zit op zijn hurken (een geliefde houding bij de Inlanders) kalm te wachten op de dingen die komen zullen, terwijl zoonlief boven op de kar zit. reis verneemt.” — „Maar ik kan er niet aan denken, dat U terwille van mij Uw plannen opgeeft. Ik weet zeker dat ik, als we in Eastbourne aankomen, golf clubs onder Uw bagage zal zien.” „Neen,” lachte Theydon. „Mijn vriend hier weigert te spelen vóór hij iets van ’t land gezien heeft. Hij weet dat het uitzicht van een golfspeler begrensd wordt door het dichtstnabijzijnde kuiltje.” Handyside ging daar op door. „Dat is ’t juist, Juffrouw Forbes,” zei hij. „Ik ben gewaarschuwd door vreeselijke ondervindingen van een van mijn vrienden. Hij verliet Newark, New Jersey, om een reis door Europa te maken, maar ongelukkigerwijze had hij zijn golf clubs meegenomen. Als je hem nu vraagt hoe hij de Westminster Abbey of het dal van de Wye vond, vertelt hij je, dat hij geen tijd gehad heeft er naar toe te gaan, maar dat het vijfde gat in Sandwich ellendig is, terwijl het dertiende in St. Andrews een stomme zijn spraak terug gegeven zou hebben van pure ergernis.” Ze schenen Juffrouw Evelijn Forbes niet te willen laten piekeren op haar reis naar Eastbourne. Tusschen haar en Theydon was op dat oogenblik een eigenaardige verhouding. Aan den eenen kant had Theydon thans een bijzonder goed inzicht in het gevaar, dat Forbes en al zijn familieleden bedreigde ; aan den anderen kant wist het meisje, dat haar vader op de een of andere manier iets te maken had met den moord in de Innesmore Mansions No. 17. Toch was een openlijk gesprek erover buiten kwestie, en ze namen beiden de voorzichtigheid, hun door de omstandigheden opgelegd, blijmoedig aan, zoodat de vreemden in den coupé w'einig vermoedden, wat voor ernstige gevolgen een schijnbaar toevallige ontmoeting had tusschen een aardig meisje en twee heeren op dien zomerschen middag in den sneltrein naar Eastbourne. De Amerikaan speelde prachtig zijn rol. Als hij niet rake, humoristische opmerkingen over Engelsche gewoonten en manieren maakte, was hij zelfs nog critischer over zijn landgenooten. Hij meende dat de Londensche, zooals hij ’t uitdrukte, uitgaande wereld wel precies op de New Yorksche zou lijken, en hij staafde deze bewering met vele wijze gezegden en voorbeelden uit dezen tijd. Zóó ging de reis naar de Zuidkust prettig genoeg voor bij. Toen zij uitstapten, begon het meisje dadelijk weer over de zaak, die haar na aan ’t hart lag; „De heeren moeten zeker naar hun bagage uitkijken,” zei zij. „U wilt me zeker wel niet kwalijk nemen als ik maar gauw naar ’t hotel ga. Als U daar komt, Mijnheer Theydon, zal ik er voor zorgen, dat ik U dadelijk te spreken krijg, ’t Is bijzonder vriendelijk van U zich over mijn belangen bezorgd te maken.” Maar Theydon had een plan klaar, daar hij deze moeilijkheid al voorzien had. „Mijnheer Handyside zal voor alles -zorgen,” zei hij snel. „Laat mij astublieft met U meegaan. Ik zal geen oogenblik rust hebben, vóórdat ik weet, dat Uw moeder alleen maar een kleine ongesteldheid heeft.” Evelijn begreep er niets van, maar was bereid in alles toe te stemmen, als ze haar moeder maar gauw bereikte. Handyside maakte de zaak gemakkelijk door zijn hoed af te nemen en weg te loopen in de richting van den bagage-wagen. „Och,” zei zij, „het kan me niet schelen wat er gebeurt, als ik maar geen tijd verlies.” De daad bij het woord voegende, haastte zij zich naar den uitgang, en mompelde iets, dat als een excuus klonk voor haar kortafheid, toen zij den controleur voorbijging. Hier ontstond er een oogenblik eenige moeilijkheid. Theydon had vergeten zijn kaartje aan Handyside te vragen. Het meisje had natuurlijk haar eigen kaartje, maar haar metgezel mocht er niet door. Hij begon de kwestie uit te leggen, maar de beambte had ’t te druk om er naar te luisteren. In zijn wanhoop haalde hij een pond te voorschijn, en zijn visitekaartje. „Hier,” zei hij. „Dit kunt U als een pand houden — dat mijn kaartje afgegeven zal worden. Deze dame is naar ’t ziekbed van haar moeder geroepen, die ernstig ongesteld is, en ik moet haar persé naar het Royal Devonshire Hotel vergezellen.” Gelukkig was de beambte zoo slim om te zien, dat de ernstig-uitziende passagier de waarheid sprak. „’t Is goed, mijnheer, ” zei hij. „Wij moeten oppassen met de kaartjes, ziet U.” (Wordt vervolgd).
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 EEN 36-UUR-TOCHT. DE ALKMAAR RACKET I, Door de heeren Zwanenburg, Rombaud en Langezaal, leden der Leidsche Sportver., is onder leiding van den heer Verra een 36-uur-tocht gehouden. De ruim 180 K.M. werden in uitstekende conditie volbracht* Bij aankomst te Leiden werden de kranige wandelaars door de L.S.V. gehuldigd. die door een geweldigen stormwind Donderdag 1.1. even buiten Wormerveer op den dijk geslagen werd. De boot ligt slagzij en begon al dadelijk hoe langer hoe meer te hellen Gelukkig vonden geen persoonlijke ongelukken plaats. 1OO-K.M.-WAN DELRECORD. De heer H. Mock (1), le secretaris van de A. W. V.. die op Zondag 8 April 1.1. het lOO-K.M.-record officieel op zijn naam gebracht heeft in den tijd van 13 uur, 48 minuten, 393/5 seconden. No. 2, de heer G. Mol, trainer van den heer Mock. EEN FANTASTISCH RUITERFEEST. Verleden week had in de Hollandsche Manege aan de Vondelstraat te Amsterdam een schitterend geslaagd ruiterfeest plaats, waarbij de upper ten van de hoofdstad aanwezig was. INSPECTIETOCHT DOOR H.M. DE KONINGIN. In de afgeloopen week heeft H.M. de Koningin een inspectie gehouden over verschillende in het Gooi gelegerde onderdeden van ons leger. Onze foto geeft H.M. op weg naar ’t inspectie-terrein. HENRI TER HALL. Maandag 16 April 1.1, vierde de heer Henri ter Hall zijn 25-jarige tooneelloopbaan met een feestvoorstelling van de Revue „Afkloppen” in Circus Carré te Amsterdam. De heer Ter Hall, die zeker wel een der meest geliefde en populaire variété-artisten is, heeft zichzelf door zijn aanleg opgewerkt tot zijn tegenwoordige hoogte. H. M.s ,,HOLLAND”. Verleden week is te Nieuwediep van een reis naar de tropen binnengekomen H. M.'s „Holland”.
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
01
Tekst
Lees in dit nummer het hoogst-interessante, rijk-géïllustreerde artikel over Geweermitrailleurs in ons Leger. No. 43 (17) 25 APRIL 1917 AFZONDER. LIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A. W. SIJTHOFF'S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT DE DUITSCHERS IN NOORD-FRANKRIJK Een hoogst-belangrijke foto uit Noord-Frankrijk, weergevend het wegvoeren van de burgerbevolking door Duitsche soldaten. Een spoorbrug over de Petite Helpe bij Fourmy, die destijds door de Duitschers werd verwoest en weder hersteld werd. doch nu waarschijnlijk op hun terugtocht weer wordt of is vernield. Men lette vooral op den als het ware van balken in elkaar gevlochten ondérbouw der brug.
PDF
Nummer
1917, nr.17, 25 april 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 HilSlÉilhiiöütf DAGBOEKBLADEN :: DOOR LOMMÈCRE :: 7 April. 3at ik reeds langen tijd verwacht heb, is vandaag gebeurd : Theo Dankler, een zoon van ■$£ Papa’s besten vriend, die me voortdurend met attenties overlaadde heeft mij zijn liefde verklaard. Ik wist, door de intuïtie, die een vrouw bij zulke dingen altijd heeft, dat het gebeuren zou. Ik houd van hem en hij hield van mij, dat wist ik en dat kon ik uit lederen blik van zijn oogen en uit ieder woord opmaken, en ik was het met mezelf al eens geworden, dat wanneer hij me vragen zou, ik geen neen zou zeggen. Nu heeft hij mij gevraagd, vanmiddag, toen we samen na het tennissen naar huis gingen, en ik, . . . ik heb „neen” gezegd. Niet omdat ik minder van hem zou zijn gaan houden, neen, daarom niet, maar alleen omdat ik hem eerst wil laten voelen, dat hij moeite voor me zal moeten doen, dat ik me niet maar zoo eentwee-drie in zijn armen werp. Hij moet me anders, heviger vragen. . . Papa zou natuurlijk zeggen, dat het grillen zijn om iemand af te wijzen wanneer je van hem houdt, daarom zeg ik er hem ook nog niets van, maar als Mama nog leefde — goeie, lieve Mama waarom ben je toch zoo gauw van ons weggegaan — dan zou ze mij gelijkgeven. Wij meisjes zijn het aan ons zelfrespect verplicht, dat we ons maar niet géven. En ik wil nu eenmaal dat hij me om mijn liefde vraagt, er om smèèkt. Ik wil genieten van mijn triomf. En hij zal er om smèèken ; ik ben ervan overtuigd dat hij terug zal komen en me anders zal vragen zijn vrouw te worden. Hij was wél ontdaan, de arme jongen. Hij zal zoo’n botte en koele afwijzing ook niet verwacht hebben. Maar dat is zijn eigen schuld. Had hij me anders gevraagd, dan zou ik geen „neen” gezegd hebben. Maar hij zal eerst moeten leeren moeite voor mij te doen. En als hij dan terugkomt, dan zeg ik ja, want .. ik houd van hem. 10 April. — Ik ben, hoewel ik anders nooit Woensdags ga tennissen, toch geweest vandaag, alleen om Theo te ontmoeten. Maar hij was er niet. Hij vindt het zeker een beetje shocking om me, na het blauwtje dat ik hem heb laten loopen, direct weer terug te zien. Maar dat is niets erg, we weten beiden, dat we van elkaar houden, en het rijmpje zegt: Hoe langer men iets moet ontberen, Hoe meer men het gaat begeeren. Geduld dus maar! Misschien is hij wel moed aan ’t verzamelen voor een tweeden aanval 1 Want hij zal terugkomen en me anders vragen, o ja, anders ... hij moet me veroveren, moeite voor me doen, tóónen, dat-ie me noodig heeft. . . zooals ik hem. Maar ik, ik wil het niet laten merken, doch hij moet het. 15 April. — Zou ik me in Theo vergist hebben ? Ik heb hem, sinds hij mij gevraagd heeft, niet meer gezien, en vanmiddag, toen ik kransje had, vroeg Willy Ensemeier, of ik soms ook al gehoord had, dat Theo naar Amsterdam zou gaan, om verder te studeeren ? Ze kon het moeilijk gelooven, zei ze, dat hij, die hier zijn vrienden en kennissen had, zoo plotseling weg kon gaan naar een stad, waar hij niemand kende : maar toch moest het zoo zijn, want ze had het reeds van verschillende kanten gehoord. Ik had natuurlijk moeite mijn ontroering te verbergen. O, als dat waar is, èls hij weggaat, dan is het natuurlijk omdat hij mij niet meer ontmoeten wil. Als het waar is, dan, o dan is alles uit, dan heb ik het spel verloren, dan is de inzet, mijn geluk, weg. En ook het zijne. . Was het dan misschien toch niet goed van me ? Heb ik schuld eraan ? Ja, ik gevoel nu wel een beetje wroeging, dat ik hem zoo bot, zonder hem eenige hoop te laten, heb afgewezen, maar als hij toch werkelijk veel van me houdt, dan zal hij door die éene weigering toch niet ontmoedigd wezen ? ’t Is wel waar, Theo heeft karakter, en hij is gauw beleedigd. Hij wou dien middag ook niet eeiis meer verder met mij mee gaan naar huis, maar veinsde wat vergeten te hebben bij het aankleeden in het tennishuisje. Met een stijve buiging en een excuus stamelend, ging hij terug. Zou hij werkelijk Een oud-Hollandsch Chemisch Laboratorium van het Medisch-Pharmaceutisch Museum, ingericht door Dr. Daniels in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Een oud-HoIlandsche Apotheek van het Medisch-Pharmaceutisch Museum, ingericht door Dr. Daniels in het Stedelijk Museum te Amsterdam. bóós zijn geweest? Misschien wel. . . en, misschien, van zijn kant, had hij er ook wel reden toe. Hij heeft natuurlijk gedacht dat ik maar wat met hem geflirt heb . . . Ais hij dat van me dacht, en daarom wegging, zou ik het vreeselijk vinden, want ik houd toch heusch wel veel van hem. Maar misschien is het wel een gerucht, omdat hij in een paar dagen niet is korpen tennissen. Misschien komt alles nog in orde. Hij zal wel terugkomen . . . Kon ik maar iemand in den arm nemen, maar dat durf ik niet, want ik zou me toch wel een beetje schamen als alles eens uitkwam . . . 17 April. Het is zoo. Theo gaat weg. Vreeselijk vind ik het. Papa vertelde het vanmiddag onder het eten. Hij keek me doordringend aan, alsof hij iets vermoedde. Maar ik heb me goed weten te houden, al had ik veel moeite me onverschillig te toonen, zoodat hij gelukkig niets aan mij gemerkt heeft. Daar ben ik blij om, want wat zou hij boos zijn geweest, Papa, die altijd zijn mond vol had over Theo en zeker geen beteren partij voor mij zou wenschen. Ik heb er nu wel vreeselijk veel spijt van, dat ik zoo met hem gespeeld heb. Arme Theo, wat moet je je beleedigd en ongelukkig gevoelen, dat. je om mij de stad wilt uitgaan. Ik heb je nu natuurlijk yoor goed verloren, want ik kan je toch niet vragen, zeggen hoe erg het me spijt. Misschien, als je bij ons afscheid komt nemen, kan ik je wel laten merken, dat ik toch wel van je houd, Theo, en dat ik niet ben, waarvoor jij me houdt: een flirt. Maar misschien komt hij wel geen afscheid nemen, of komt hij als hij weet, dat ik niet thuis ben . . . Maar ik zal thuis blijven, wachten, net zoo lang tot je komt, Theo, want ik moet, ik wil je nog spreken. Want het was toch slecht van me wat ik gedaan heb. Het zal wel een les zijn voor mij, maar een harde les. Véél te hard en te wreed. 11 Mei. — Ik heb in lang niet geschreven. Wel heb ik gedacht en gedacht, veel, heel veel, maar ik kon niet schrijven. Wat zou ik anders hebben moeten schrijven dan een aanklacht tegen mezelf? Theo is al weg... Hij is afscheid komen nemen, maar hij was erg koel en gereserveerd .... vooral tegenover mij, zoodat ik niet dürfde toonen, wat een spijt ik heb, dat het zóo is afgeloopen. Ik moest wel, ondanks mezelf, ook teruggetrokken doen. O. het was vreeselijk, voor ons allebei, om zóo tegenover elkaar te moeten huichelen ! Want hij zal toch ook nog wel van mij houden, al iaat hij het niet merken en al beheersbht hij zich? Papa heeft het ook gemerkt, want toen Theo weg was, zei hij, met een knipoogje — hij bedoelde natuurlijk heel wat anders — „Jelui schenen allebei nogal onder den indruk van het afscheid te zijn. Nou, het is ook jammer, dat hij weggaat, niet ?” Ik kón niets antwoorden, maar ben naar boven gevlogen en heb op mijn bed liggen huilen. Arme, beste Theo, ik houd zooveel van je, en wat heb ik je aangedaan ! O, vergeef me maar en vergéét me . . . daarvoor ga je nu ‘toch naar Amsterdam, om mij, die flirt, die je hoofd op hol gebracht hebt, te vergeten. Ik durf mezelf niet aan zien, zóo schaam ik me. Ik voel het heel goed, Theo, hoe er iets in je gebroken moet zijn, iets heel moois en liefs., zooals er ook in mij iets gebroken is, mijn trots. In mijn hart is nog de liefde voor jou, maar bij jou moet ze wel weg wezen en moet er verachting voor in de plaats gekomen zijn ... Ja, je moet me wel verachten, omdat ik zoo met je gespeeld heb. 23 Mei. — Vanmorgen ben ik pas laat opgestaan. Ik gevoel me niets in orde en ben zoo moe en lusteloos. Al een paar dagen. Papa was natuurlijk ongerust, omdat ik nog niet op was, toen hij naar kantoor ging. Hij wilde een dokter laten halen, want hij is altijd zoo vreeselijk bang voor ziek-zijn, omdat Mama zoo onverwachts gestorven is. Maarikwilgeen dokter hebben. Wat kan *n dokter mij helpen? Kan die me Theo teruggeven en uit mijn hart de wroeging wegnemen, omdat ik zijn geluk verwoest heb? Want het is de wroeging, die mij zoo doet zijn. Ik durf niet denken aan hem, hoe hij daar nu heel alleen treurie op zijn kamer zit. . en toch moet ik . . . ik zie altijd dat koele, strakke gelaat, met datstille verwijt in de oogen. . . En ik droom vaak zoo afschuwelijk van hem. Dat vooral is erg afmattend. Soms, soms is het of een innerlijke stem mij zegt, dat ik naar hem toe moet gaan, hem zeggen, dat ik verkeerd deed en er spijt van heb. En o, dan zou ik wel naar hem toe willen vliegen, hem willen smeeken mij te vergeven. Ik zou hem dan zeggen, hóe lief ik hem heb, en d?t ik alles dulden wil, zoo ik hem maar zijn geluk kon teruggeven en hij re wilde toestaan, van hem te houden. Veel, heel veel van hem
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3071 tot 3075 van 11897