|
PANORAMA 4
HilSlÉilhiiöütf
DAGBOEKBLADEN
:: DOOR LOMMÈCRE ::
7 April.
3at ik reeds langen tijd verwacht heb, is vandaag
gebeurd : Theo Dankler, een zoon van
■$£ Papa’s besten vriend, die me voortdurend
met attenties overlaadde heeft mij zijn liefde
verklaard. Ik wist, door de intuïtie, die
een vrouw bij zulke dingen altijd heeft, dat
het gebeuren zou. Ik houd
van hem en hij hield van mij,
dat wist ik en dat kon ik uit
lederen blik van zijn oogen
en uit ieder woord opmaken,
en ik was het met mezelf al
eens geworden, dat wanneer
hij me vragen zou, ik geen
neen zou zeggen. Nu heeft
hij mij gevraagd, vanmiddag,
toen we samen na het tennissen
naar huis gingen, en
ik, . . . ik heb „neen” gezegd.
Niet omdat ik minder van
hem zou zijn gaan houden,
neen, daarom niet, maar alleen
omdat ik hem eerst wil
laten voelen, dat hij moeite
voor me zal moeten doen,
dat ik me niet maar zoo eentwee-drie
in zijn armen werp.
Hij moet me anders, heviger
vragen. . . Papa zou natuurlijk
zeggen, dat het grillen zijn om
iemand af te wijzen wanneer
je van hem houdt, daarom
zeg ik er hem ook nog niets
van, maar als Mama nog
leefde — goeie, lieve Mama
waarom ben je toch zoo gauw
van ons weggegaan — dan
zou ze mij gelijkgeven. Wij
meisjes zijn het aan ons zelfrespect
verplicht, dat we ons
maar niet géven. En ik wil
nu eenmaal dat hij me om
mijn liefde vraagt, er om
smèèkt. Ik wil genieten van
mijn triomf. En hij zal er
om smèèken ; ik ben ervan
overtuigd dat hij terug zal
komen en me anders zal vragen
zijn vrouw te worden.
Hij was wél ontdaan, de
arme jongen. Hij zal zoo’n
botte en koele afwijzing ook
niet verwacht hebben. Maar
dat is zijn eigen schuld. Had
hij me anders gevraagd, dan
zou ik geen „neen” gezegd
hebben. Maar hij zal eerst
moeten leeren moeite voor mij
te doen. En als hij dan terugkomt,
dan zeg ik ja, want ..
ik houd van hem.
10 April. — Ik ben, hoewel
ik anders nooit Woensdags ga
tennissen, toch geweest vandaag,
alleen om Theo te ontmoeten.
Maar hij was er niet.
Hij vindt het zeker een beetje
shocking om me, na het
blauwtje dat ik hem heb laten
loopen, direct weer terug te
zien. Maar dat is niets erg, we
weten beiden, dat we van elkaar
houden, en het rijmpje
zegt:
Hoe langer men iets
moet ontberen,
Hoe meer men het gaat
begeeren.
Geduld dus maar! Misschien
is hij wel moed aan ’t verzamelen
voor een tweeden aanval
1 Want hij zal terugkomen
en me anders vragen, o ja, anders ... hij moet me veroveren,
moeite voor me doen, tóónen, dat-ie me noodig
heeft. . . zooals ik hem. Maar ik, ik wil het niet laten merken,
doch hij moet het.
15 April. — Zou ik me in Theo vergist hebben ? Ik heb
hem, sinds hij mij gevraagd heeft, niet meer gezien, en
vanmiddag, toen ik kransje had, vroeg Willy Ensemeier,
of ik soms ook al gehoord had, dat Theo naar Amsterdam
zou gaan, om verder te studeeren ? Ze kon het moeilijk
gelooven, zei ze, dat hij, die hier zijn vrienden en kennissen
had, zoo plotseling weg kon gaan naar een stad, waar hij
niemand kende : maar toch moest het zoo zijn, want ze had
het reeds van verschillende kanten gehoord. Ik had natuurlijk
moeite mijn ontroering te verbergen.
O, als dat waar is, èls hij weggaat, dan is het natuurlijk
omdat hij mij niet meer ontmoeten wil. Als het waar is,
dan, o dan is alles uit, dan heb ik het spel verloren, dan is
de inzet, mijn geluk, weg. En ook het zijne. . Was het dan
misschien toch niet goed van me ? Heb ik schuld eraan ?
Ja, ik gevoel nu wel een beetje wroeging, dat ik hem zoo
bot, zonder hem eenige hoop te laten, heb afgewezen, maar
als hij toch werkelijk veel van me houdt, dan zal
hij door die éene weigering toch niet ontmoedigd wezen ?
’t Is wel waar, Theo heeft karakter, en hij is gauw beleedigd.
Hij wou dien middag ook niet eeiis meer verder met mij
mee gaan naar huis, maar veinsde wat vergeten te hebben
bij het aankleeden in het tennishuisje. Met een stijve buiging
en een excuus stamelend, ging hij terug. Zou hij werkelijk
Een oud-Hollandsch Chemisch Laboratorium van het Medisch-Pharmaceutisch Museum, ingericht door Dr. Daniels
in het Stedelijk Museum te Amsterdam.
Een oud-HoIlandsche Apotheek van het Medisch-Pharmaceutisch Museum, ingericht door Dr. Daniels in het
Stedelijk Museum te Amsterdam.
bóós zijn geweest? Misschien wel. . . en, misschien, van zijn
kant, had hij er ook wel reden toe. Hij heeft natuurlijk
gedacht dat ik maar wat met hem geflirt heb . . . Ais hij
dat van me dacht, en daarom wegging, zou ik het vreeselijk
vinden, want ik houd toch heusch wel veel van hem. Maar
misschien is het wel een gerucht, omdat hij in een paar dagen
niet is korpen tennissen. Misschien komt alles nog in orde.
Hij zal wel terugkomen . . . Kon ik maar iemand in den
arm nemen, maar dat durf ik niet, want ik zou me toch wel
een beetje schamen als alles eens uitkwam . . .
17 April. Het is zoo. Theo gaat weg. Vreeselijk vind ik
het. Papa vertelde het vanmiddag onder het eten. Hij
keek me doordringend aan, alsof hij iets vermoedde. Maar
ik heb me goed weten te houden, al had ik veel moeite me
onverschillig te toonen, zoodat hij gelukkig niets aan mij
gemerkt heeft. Daar ben ik blij om, want wat zou hij boos
zijn geweest, Papa, die altijd zijn mond vol had over Theo
en zeker geen beteren partij voor mij zou wenschen.
Ik heb er nu wel vreeselijk veel spijt van, dat ik zoo met
hem gespeeld heb. Arme Theo, wat moet je je beleedigd
en ongelukkig gevoelen, dat. je om mij de stad wilt uitgaan.
Ik heb je nu natuurlijk yoor goed verloren, want ik kan je
toch niet vragen, zeggen hoe erg het me spijt. Misschien,
als je bij ons afscheid komt nemen, kan ik je wel laten
merken, dat ik toch wel van je houd, Theo, en dat ik niet
ben, waarvoor jij me houdt: een flirt. Maar misschien
komt hij wel geen afscheid nemen, of komt hij als hij weet,
dat ik niet thuis ben . . . Maar ik zal thuis blijven, wachten,
net zoo lang tot je komt, Theo,
want ik moet, ik wil je nog
spreken. Want het was toch
slecht van me wat ik gedaan
heb. Het zal wel een les zijn
voor mij, maar een harde les.
Véél te hard en te wreed.
11 Mei. — Ik heb in lang
niet geschreven. Wel heb ik
gedacht en gedacht, veel, heel
veel, maar ik kon niet schrijven.
Wat zou ik anders hebben
moeten schrijven dan een
aanklacht tegen mezelf? Theo
is al weg... Hij is afscheid
komen nemen, maar hij was
erg koel en gereserveerd ....
vooral tegenover mij, zoodat
ik niet dürfde toonen, wat
een spijt ik heb, dat het zóo
is afgeloopen. Ik moest wel,
ondanks mezelf, ook teruggetrokken
doen. O. het was
vreeselijk, voor ons allebei,
om zóo tegenover elkaar te
moeten huichelen ! Want hij
zal toch ook nog wel van mij
houden, al iaat hij het niet
merken en al beheersbht hij
zich? Papa heeft het ook gemerkt,
want toen Theo weg
was, zei hij, met een knipoogje
— hij bedoelde natuurlijk
heel wat anders — „Jelui
schenen allebei nogal onder
den indruk van het afscheid
te zijn. Nou, het is
ook jammer, dat hij weggaat,
niet ?” Ik kón niets antwoorden,
maar ben naar boven
gevlogen en heb op mijn bed
liggen huilen.
Arme, beste Theo, ik houd
zooveel van je, en wat heb ik
je aangedaan ! O, vergeef me
maar en vergéét me . . . daarvoor
ga je nu ‘toch naar Amsterdam,
om mij, die flirt,
die je hoofd op hol gebracht
hebt, te vergeten. Ik durf
mezelf niet aan zien, zóo
schaam ik me. Ik voel het
heel goed, Theo, hoe er iets
in je gebroken moet zijn, iets
heel moois en liefs., zooals er
ook in mij iets gebroken is,
mijn trots. In mijn hart is
nog de liefde voor jou, maar
bij jou moet ze wel weg wezen
en moet er verachting
voor in de plaats gekomen
zijn ... Ja, je moet me wel
verachten, omdat ik zoo met
je gespeeld heb.
23 Mei. — Vanmorgen ben
ik pas laat opgestaan. Ik gevoel
me niets in orde en ben
zoo moe en lusteloos. Al een
paar dagen. Papa was natuurlijk
ongerust, omdat ik
nog niet op was, toen hij naar
kantoor ging. Hij wilde een
dokter laten halen, want hij
is altijd zoo vreeselijk bang
voor ziek-zijn, omdat Mama
zoo onverwachts gestorven is.
Maarikwilgeen dokter hebben. Wat kan *n dokter mij helpen?
Kan die me Theo teruggeven en uit mijn hart de wroeging
wegnemen, omdat ik zijn geluk verwoest heb? Want het
is de wroeging, die mij zoo doet zijn. Ik durf niet denken
aan hem, hoe hij daar nu heel alleen treurie op zijn kamer
zit. . en toch moet ik . . . ik zie altijd dat koele, strakke
gelaat, met datstille verwijt in de oogen. . . En ik droom vaak
zoo afschuwelijk van hem. Dat vooral is erg afmattend.
Soms, soms is het of een innerlijke stem mij zegt, dat
ik naar hem toe moet gaan, hem zeggen, dat ik verkeerd
deed en er spijt van heb. En o, dan zou ik wel naar hem toe
willen vliegen, hem willen smeeken mij te vergeven. Ik zou
hem dan zeggen, hóe lief ik hem heb, en d?t ik alles dulden
wil, zoo ik hem maar zijn geluk kon teruggeven en hij re
wilde toestaan, van hem te houden. Veel, heel veel van hem
|