|
10
(Vervolg van pag. 6).
goed zag, want reeds het eerste
licht dat de kaarsen op het
doek hadden geworpen scheen
de dofheid, die zich van mij
had meester gemaakt, te vernietigen
en mij plotseling helder
van geest te maken. Zooals
ik reeds heb gezegd, was
het portret dat van een jong
meisje. Het was enkel een
borstbeeld en het was uitgevoerd
in den stijl van de bewonderenswaardige
koppen van
Sully.
De hals, de armen en het
glanzende haar gingen onmerkbaar
over in de diepe
schaduw, die den achtergrond
vormde van het geheel. De
ovale lijst was rijk verguld en
Moorsch gefiligreerd. Wat
kunstwerk betreft, kon niets
bewonderenswaardiger zijn dan
dit schilderij. In ’t eerst kon
ik mij niet verklaren wat de
oorzaak was geweest, dat dit
schilderij mij zoo hevig ontroerd
had — want dit hèd het
gedaan. Het kon nóch de uitvoering, nóch de majestueuze
schoonheid van het gelaat wezen. En dat mijn
verbeelding pas uit een halven sluimer ontwaakt, het
hoofd voor levend had gehouden, was allerminst mogelijk.
Ik merkte terstond op, dat de eigenaardigheid der
teekening en de rijke lijst, zulk een denkbeeld zelfs verhinderd
zouden hebben op te komen.
Zóo, ernstig nadenkend, mijn aandacht onafgebroken
PANORAMA
L.. J. C. VUVK. M. ZADOKS. Mgr. W.
VAN DE VEN.
Den eersten Juli a.s. zal de heer L. J. C. VUYK, hoofdcommissaris van politie te Rotterdam,
den dienst verlaten na aldaar vijftig jaar in functie te zijn geweest. Het corps verliest in
hem een kundig en bemind ambtenaar. — Den len April herdacht de Eerw. heer M. ZADOKS,
voorzanger der Nederl.-lsraëlietische Hoofdsynagoge te Amersfoort zijn 25-jarig ambtsjubileum,—
Den 27sten Mei a.s. hoopt Z.D.H. Mgr. WILHELMUS VAN DE VEN, bisschop van ’s-Hertogenbosch,
het feit te herdenken, dat hij vóór 25 jaar tot bisschop werd gewijd.
geboeid door het schilderij, bleef ik, misschien wel een half
uur, half leunend, half zittend. Eerst toen ik het ware
geheim van zijn macht had opgelost, viel ik terug in de
kussens: ik had ontdekt, dat de betoovering, die het schilderij
op mij uitoefende te wijten was aan de absolute realiteit
van uitdrukking. Deze sprekende gelijkenis verwarde
mij en deed me verbleeken. Ik zette de kandelaber weer
neer op haar vorige plaats, zoodat het schilderij aan mijn oog
was onttrokken en zocht opgewonden naar het boekje,
dat over de schilderijen en hun geschiedenis handelde.
Na eenig zoeken vond ik de bladzijde, die betrekking had
NEDÊRLANDSCH NATUUR- EN GENEESKUNDIG CONGRES.
Donderdag 12 April is te ’s-Gravenhage het zestiende Nederlandsch Natuut- en Geneeskundig Congres geopend onder voorzitterschap van ingenieur
R. A. van Sandick. Onze foto geeft een groep der aanwezige congresleden aan wie door den voorzitter in Hotel „De Twee Steden” een tea werd
aangeboden. Op de voorste rij komen voor: Dr. Coelingh; Jhr. Loudon; Mr. Baron Sweerts de Landas Wyborgh, comm, der Koningin in ZuidHottand;
de heer R. A. van Sandick; Jhr. Mr. Dr, Van Karnebeek. burgem. van ’s-Gravenhage en de heer H. A, van Ysselstein.
op de oorzaak van mijn ontroering en ik las de woorden,
geheimzinnig en verwonderlijk, die hier nu volgen :
„Zij was een maagd van groote schoonheid, even aanvallig
als vroolijk. En ongelukkig het uur, waarop zij den
schilder zag, van hem ging houden en hem huwde. Hij was
hartstochtelijk, werklustig en ernstig en hij bezat reeds
een bruid in zijn kunst; zij was een maagd van groote
schoonheid, even aanvallig als vroolijk ; zij was al licht en
glimlach, en levens-blij als een
jong hert; die hield van ieder
en alles, alleen haatte zij de
kunst, die was haar mededingster;
alleen vreesde zij palet en
penseelen, omdat die haar het
gelaat van haar bruigom ontstalen.
Vreeselijk was het dus
voor deze vrouwe om te hooren,
toen de schilder zijn verlangen
uitte om zijn bruid te
schilderen. Doch zij was nederig
en gehoorzaam en zat geduldig
vele weken lang in de
sombere, hooge torenkamer,
waar het licht slechts van boven
over haar heen op het bleeke,
matte doek viel. Maar de
schilder, hij was trotsch op
zijn werk, dat vorderde van
uur tot uur, van dag tot dag.
En hij was een hartstochtelijk en buitensporig en somber
gestemd man die zichzelf verloor in droomerijen ; zoodat
hij niet wilde zien dat het licht dat zoo huiveringwekkend
in den eenzamen toren viel, langzaam vernietigde de
gezondheid en vroolijkheid van zijn bruid, wier wegkwijnen
een ieder opmerkte, behalve hij.
Toch bleef zij stil glimlachen, onderworpen, omdat zij
zag, dat de schilder (die zeer vermaard was) met geheel
zijn hart en ziel de taak vervulde, en dag en nacht werkte
om haar te schilderen, haar, die hem zoo lief had, dat zij
haar leven voor hem zou willen offeren, doch die dag aan
dag neerslachtiger en zwakker
werd. En, werkelijk, de
enkelen die zagen het portret,
spraken met zachte woorden
van de gelijkenis, als van een
machtig wonder en tevens als
van een bewijs niet minder van
het talent des schilders, als van
zijn groote liefde voor haar,
die hij zo'n meesterlijk geschilderd
had. Maar, op ’t laatst,
toen het werk ging naderen zijn
voltooiing, werd niemand meer
toegelaten op den toren, want
de schilder was door een wilden
hartstocht voor zijn werk
gegrepen en wendde zijn oogen
alleen dan van het doek, als
hij keek naar zijn bruid. En hij
wilde niet zien, dat de kleuren,
die hij bracht op het doek,
genomen werden van de wangen
van zijn bruid, die steeds
stiller naast hem zat. En toen
vele weken waren voorbijgegaan,
en nog slechts weinig
overbleef te doen, toen er nog
slechts één streek op den mond
en één toets op het oog moest
worden aangebracht, flikkerden de levensgeesten van
de vrouwe nog éénmaal op, als de vlam in de tuit der
lamp.
En toen was gegeven de streek en gezet de toets, en
de schilder stond voor een oogenblik in verrukking voor
wat hij geschapen had; maar het volgende oogenblik,
terwijl hij nog zag en zag, ving hij aan te sidderen en
heel bleek werd hij; en terwijl hij zeer luide schreeuwde:
E. W. DE FLINES.t J.V.WIERDSMA.+ J. HEINEN.
Op 69-jarigen leeftijd is te Bussum overleden de heer E. W. DE FLINES, een bekend Amsterdamsch
handelsman, die tot vóór eenige jaren aan het hoofd stond van de firma
Blikman en Sartorius te A’dam. — Den 5en April is op zijn buiten te Oosterbeek overleden
de heer J. V. WIERDSMA, oud-president van de Holland-Amerika-lijn. — Wegens hoogen
leeftijd nam de heer J. HEINEN te Scherpenzeel (G.) ontslag als Wethouder en lid van den
Raad dier gemeente. Sedert 1875 had hij onafgebroken zitting in dit college, waarvan 37
jaar als Wethouder. Hij was oprichter van de bloeiende eiermarkt aldaar.
„Dit is werkelijk het leven zélf 1”, keerde hij zich om,
teneinde zijn geliefde aan te zien : Zij was dood !”
Gulden Woorden.
Stomme juweelen hebben in hun stilzwijgendheid vaak
meer uitwerking op het hart eener vrouw dan levendige
woorden.
Shakespeare.
NEDERU. NATUUR- EN GEN E ES KU N Dl G CO N GR ES.
De opening van het Congres op Donderdag 12 April in de groote zaal van den Dierentuin te ’s-Gravenhage. Op de voorste rij Z.K. H. P rins Hendrik.
|