Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3061 tot 3065 van 11897
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 DE OPMARSCH DER ENGELSCHEN IN MESOPOTAMIE Van den opmarsch der Engelschen in Mesopotamië geven wij de volgende, interessante foto’s. Links: Een hangar voor vliegmachines onder bewaking van een Indischen schildwacht. Rechts: Engelsche soldaten op den Tigris. Links: Een Duitsehe mijn, die bestemd wordt voor een vreedzamer doel, n.1. voor baken in een rivier. Midden: Britsche troepen op hun marsch naar het thans genomen Bagdad, passeeren Ashar. Rechts: Indische soldaten, gereed om naar het front te vertrekken. Links: De laatste inspectie der Indische soldaten voor hun vertrek naar de eerste linie. Rechts: De watervoorziening van het Engelsche leger. Al het water dat in de kampen gebruikt wordt, moet opgepompt en in karren vervoerd worden.
PDF
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
01
Tekst
Zie in dit nummer de hoosst-interessante foto’s van het Enselsche offensief bij St-Quentin. -»i PER KWARTAAL f 1.50 No. 42 (16) 18 APRIL 1917 AFZONDERLIJKE NUMMERS 12'/Z CENT A. W. SlJTHOFF'S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN PER WEEK 12 CENT KONINKLIJK BEZOEK AAN ROTTERDAM in de afgeloopen week is de Maasstad onverwachts vereerd geworden met een officieus bezoek van H. M. de Koningin en Z. K. H. Prins Hendrik. Reeds vroeg in den morgen arriveerde het Koninklijk rijtuig waarin H. M. gezeten was, die tot de aankomst van Prins Hendrik om kwart voor elf, verschillende militaire inrichtingen in oogenschouw nam. Daarna bracht het Koninklijk Echtpaar gezamenlijk een bezoek aan de centrale keuken en de plaatsen, waar het eten gedistribueerd wordt. Een spontane huldiging viel den Hoogen Bezoekers op Hun tocht door de stad ten deel. Hierboven, links: H. M. verlaat het Gesticht voor Ooglijders. Rechts: H. M. de Koningin bezichtigt den ambulance-trein, H. M. de Koningin en Prins Hendrik op Hun tocht door de stad.
PDF
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 De Telefoon in het Leger (Van onzen militairen medewerker) 5 en der gewichtigste organen van den modernen oorlog is de telefoon. Niet zooals vroeger vanaf een heuvel, waarop de , veldheer met zijn staf had plaats genomen, wordt de veldslag geleid, maar vanuit een punt, ver achter het front gelegen, ver van het gewoel van den strijd, in de binnenkamer, maar toch door vele vibreerende draden met het eigenlijke worstelperk verbonden. Toen de getalsterkte der strijders in de duizenden liep, en heel lang is dit nog niet geleden, was het mogelijk, dat de veldheer vanaf een hoog punt het geheele slagveld overzag. Niet zelden kwam het voor, dat de veldheer persoonlijke dapperheid tentoonspreidde, hetgeen meestal zoo electriseerend op de troepen werkte, dat deze met ongekenden moed streden. Er zijn vele schilderijen uit die dagen, die op meesterlijke wijze zulke oogenblikken vereeuwigen. In dien tijd zou men het als een oneervolle daad beschouwd hebben zich voor het oog van den vijand te verbergen, in welke mate dit beginsel gehuldigd werd, blijkt uit het feit, dat in het jaar 1872 generaal Changamier, ten aanhoore van de Nationale Vergadering, aan kolonel Denfert, den dapperen verdediger van Belfort, verweet, dat hij zich tijdens het beleg in een kazemat had opgehouden. Tempora mutantur, et nos mutamur in illis. Het telefoneeren gedurende het uitleggen van de veldtelefoon. Aardgeleiding wordt door den telefonist zelf gemaakt door zijn rechterhand in contact te brengen met het batterij-kistje. Bij het groeien van de getalsterkte der strijders begon een dergelijke legerleiding immers tot de onmogelijkheden te behooren en werd de oorlog, behalve van het genie en de dapperheid, er een van de techniek. Millioenen-legers hebben ruimte vcor ontwikkeling noodig en hoe zouden deze ooit tot een gezamenlijk, wilskrachtig, eensgezind handelen gebracht kunnen worden, als men niet over telegraaf en telefoon beschikte. Tegelijk derhalve met de uitbreiding der aantallen krijgers, nam ook het gebruik van de telefoon hoe langer hoe meer toe en werd dit orgaan steeds volmaakter. Daardoor verloor de legerleiding veel van het schitterende, dat vroegere veldslagen kenmerkte en waarin het genie van den veldheer in korten tijd de beslissing bracht. De tegenwoordige legerleiding is wetenschappelijker, technischer, ingewikkelder, maar daarom niet minder —--------------- —-------------_ geniaal. De telefoondraden zijn in dit stelsel als de zenuwen in het lichaam van den mensch. Van de hersenen en het ruggemerg uit gaan ze als een fijnvertakt netwerk naar alle zijden om gemeenschap te krijgen met de buitenwereld. Zoo vinden ook de telefoondraden van de opperste legerleiding uit hun weg naar den vijand om daarmee in contact te komen. De prikkels van het gevechtsveld golven naar het centrale weefsel, dat hierop door middel van bevelen reageert. De moderne veldheer is daarom als een schaker, die door middel van zijn verkenningsorganen langs telegrafischen en telefonischen weg mededeeling krijgt van de zetten zijner Het uitleggen van den lichten telefoonkabel. tegenpartij en vervolgens na zorgvuldige overweging zijn eigen zet op het bord doet. Wie wel eens in de gelegenheid was een modem stafkwartier te bezoeken, zal daar tot de overtuiging gekomen zijn, dat de telefoon er een zeer belangrijke rol vervulde. De telefoon is de trait-d’union tusschen de verschillende hoogere en lagere Commandanten. Voortdurend zijn die fijne draden in trilling. Het golft er den geheelen dag en nacht langs van berichten en bevelen. De opperste wil plant zich door middel van de telefoon voort langs de talrijke geleidingen, waaruit het legerorganisme bestaat, tot die wil op ’t gevechtsveld doelbewust tot uitvoering komt. Uit het voorgaande volgt, dat voor het goed functionneeren van een modern leger noodig is, dat het wetenschappelijke gedeelte, de techniek niet verwaarloosd wordt. Zeker, het genie blijft nummer één, maar hoe kan dit genie zich ten volle ontplooien, wanneer de techniek in zijn leger onvolkomen is. Men heeft reeds meermalen gezegd, dat deze oorlog er- een is van de techniek en in zooverre is dit waar, dat wanneer de techniek te wenschen overlaat, het genie niet zoo zijn wieken kan uitslaan, als het dit gaarne zou wenschen. En waar het een feit is, dat groote veldheeren tot de zeldzaamheden behooren, daar doet een leger er goed aan zijn techniek op de hoogte van den tijd te houden, opdat tenminste een middelmatig talent het hoogste kan geven. Zoo groot is tegenwoordig het gebruik van de telefoon geworden, dat zelfs patrouilles zich daarvan bedienen, ja, wel mogen de telefoondraden met zenuwen vergeleken worden, want als een wijdvertakt stelsel dooradert dit het legerorganisme. Dikke draden verbinden de belangrijkste staven, dunnere vezels zijn tusschen de lagere commando’s uitgespannen. Werkt het organisme goed, is de machine behoorlijk gesmeerd, dan moeten berichten en bevelen snel hun weg vinden van laag naar hoog en van hoog naar laag. Waar de telefoonverbinding het noodzakelijkst is, zooals tusschen belangrijke staven, worden dikke draden gelegd, opdat het contact tusschen de bevelhebbers ten allen tijde verzekerd zij. Voor deze hoogere commando’s wordt de auto in dienst van de telefoon gesteld, opdat zulke lijnen in een minimum van tijd gelegd en opgebroken kunnen worden. Naar beneden gaande is telefoonverbinding natuurlijk zeer gewenscht, en de inrichting der toestellen is tegenwoordig zoo, dat op een goede werking vertrouwd mag worden, maar zoo noodig kan hier nog door ordonnansen en seinen aan een gebrek tegemoet gekomen worden. Trouwens hoe dichter men bij het gevechtsveld komt, Een Telefoonafdeeling. hoe meer kans er bestaat, dat een telefoonverbinding door vijandeiijk vuur onklaar raakt en hiermede moet altijd rekening gehouden worden. Terwijl de hoogere staven den auto gebruiken voor het uitrollen van de telefoon, bezigen de bereden wapens hiervoor het paard. Voor het in galop uitleggen van een draad zijn twee ruiters noodig. De een neemt de telefoonrol in zijn rechterhand en galoppeert in de aangegeven richting. Met groote sprongen spoedt de ruiter zich voort, de rechterarm reikt naar achteren, de draad fladdert in den wind, De tweede rijdt achter hem aan en met behuip van een draad- i ophanger legt hij den draad zoo, dat deze niet beschadigen kan. Dat hiervoor eenige handigheid noodig is, spreekt vanzelf, want de ruiter moet snel punt voor punt in het oog vatten, waarop hij den draad zal uitspannen. Te voet kan het uitrollen van een draad natuurlijk kalmer en » juister gebeuren, maar elk wapen heeft nu eenmaal zijn eigenaardigheden. Voor een veldbatterij is het noodig, dat alles vlot gebeurt, opdat zij zoo snel mogelijk tot vuren gereed zij. De inrichting der moderne legertelefoon is boven allen lof ver- | heven. Ze is luidklinkend, zoodat men reeds op eenigen afstand verstaan kan, wat gesproken wordt; ze is van een brommerinrichting voorzien om op te roepen en bij het spre- I ken drukt men als regel op een contact. Ai naarmate van het | wapen, waarbij ze gebruikt worden, verschilt de vorm eenigs- I zins. Zoo worden bij een veldbatterij de kastjes op den rug I gedragen, opdat ze ook te paard meegenomen kunnen worden, j Vooral door den tegenwoordigen loopgravenstrijd heeft I de telefoon aan beteekenis gewonnen. Dikwijls immers zijn weken en maanden beschikbaar om allerlei aan een Centraalpost met centraalschakelaar. stelling uit te bouwen en natuurlijk, dat dan ook de telefoonleiding haar deel krijgt Teneinde eenigermate ge- I waarborgd te zijn, dat het roffelvuur de telefonische gemeenschap niet onklaar maakt, worden soms drie of vier I lijnen naar één punt gelegd. En dan nog is men er niet I zeker van, dat het telefonisch gesprek ten allen tijde door j kan gaan, omdat de zware mijngranaten trechters van vele meters diep slaan. Een groot aantal telefonisten bevinden zich in de voorste loopgraven om onmiddeilijk te J kunnen melden, ais er onraad in het voorterrein is; ook zijn er veel toegevoegd aan waarnemers van het artil- IJ lerievuur, die zoover mogelijk naar voren worden geplaatst om de uitwerking der schoten na te gaan. Meermalen kwamen merkwaardige staaltjes van koel- I bloedigheid dier telefonisten tot ons; hoe ze in een verborgen hoekje der loopgraven op hun post bleven, f niettegenstaande de vijand * de stelling reeds veroverd had; hoe ze vervolgens het eigen artillerievuur op de tegenstanders in de bezette loopgraaf concentreerden, enz. In deze oorlogsverhalen zal zeker veel „Wahrheit” aanwezig zijn, doch evenmin i zal de „Dichtung” ontbreken. De bij het artikel gere- | produceerde foto’s geven'n indruk van de telefoonafdeeling eener Nederlandsche . infanteriebrigade. De Luitenant Nijssen van die afdeeling was zoo vriendelijk den fotograaf in de gelegenheid te stellen de kiekjes te nemen. Ai het materieel is gloednieuw en uitstekend in orde, zoodat wij ook in dit op- , zicht paraat zijn.
PDF
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA Een nachtelijk Bezoek Vrij naar het Engelsch door P. S. Alice Henderson legde met een moe gebaar het boek, waarin ze juist gelezen had, weg en begaf zich, vóór ze ter ruste ging, nog even naar haar Moeder. „Wel, hoe gaat ’t U nu, Mama, wat beter?” „Ja kind, veel beter, morgen sta ik op hoor, of je ’t goedvindt of niet.” „We zullen er eerst Papa en den dokter nog eens over spreken, Maatje, dan kunnen we weer zien. Wel te rusten, hoor,” en Alice boog haar mooi hoofdje voorover en kuste haar oude Moeder op het voorhoofd. Toen ging- ze naar haar eigen slaapvertrek. Zij was wat zenuwachtig vanavond en voelde zich beklemd, omdat Papa nog niet thuis was. „Vreemd,” dacht ze, „dat heb ik toch anders nooit. Papa heeft natuurlijk weer vreeslijk laat gewerkt vanavond • en zit nu nog (Van onzen Amerikaanschen correspondent). wat in de club. Over een uurtje is hij er zeker. John is al wel een half uur weg met den auto.” Ondanks al haar redeneeringen mocht het haar toch niet gelukken dat onrustig gevoel te onderdrukken en ofschoon ze eiken avondmet Mama en twee dienstboden alleen was, wanneer John met den auto haar vader uit de stad afhaalde, had ze nooit den minsten last, dat haar zenuwen haar parten speel den. ook al gierde de wind door dehooge boomen van het park, waarin hun villa lag. Zij trachtte haar gedachten een andere richting te geven, zette zich voc haar kapspiegel en trok de kammen uit het zware blonde haar, dat als een gouden sluier over haar rug golfde. Plotseling hief ze luisterend het hoofd op. Haar mooie blauwe oogen verwijdden zich en er kwam een uitdrukking in van doodelijken schrik. Wachten .. .. nog een oogenblik.. . . nog eens luisteren... ja.-. . nu wist ze, dat ze zich niet vergist had. Duidelijk hoorde ze nu het geluid van het vijlen van ijzer. Een ellendig knarsend geluid was het. Op hetzelfde oogenblik, dat Alice zekerheid van het gevaar had, was haar zenuwachtigheid als bij tooverslag verdwenen. Ze ^was met één sprong bij den knop van het electrisch licht en haar kamer was dadelijk in duisternis gehuld. „Niet bang zijn, Alice, een Amerikaansch meisje heeft moed, toon dat nu.” Zoo sprak ze zichzelf moed in. Toen opende ze voorzichtig, heel voorzichtig de deur van haar slaapkamer, en keek door het venster der zitkamer in den tuin. „Jawel,” sprak ze zacht voor zich heen, „’t is het serreraam beneden, ik dacht het wel; ’k heb er Papa dikwijls voor gewaarschuwd. Ongetwijfeld weten ze dat Papa niet thuis is en ook geen mannelijke bediende, anders zouden ze zoo weinig plichtplegingen niet maken.” Nogmaals keek ze naar beneden. Eén, twee, drie man telde ze; duidelijk teekenden zich de donkere gestalten af op het marmeren Een Verbeteringsschool voor Jongens in Missouri. U.S.A. Z~\pgericht in 1887 op een stuk grond 500 acres groot, is het een van de beste „Training schools” in de Vereenigde Staten. Het mooie hoofdgebouw is door een bekwaam architect gebouwd, maar de andere 26 kleinere gebouwen er omheen zijn door de jongens zelf opgericht Er zijn 540 jongens, komende uit verschillende staten van Amerika, zelfs eenigen uit Alaska. Hun nationaliteit loopt zeer uiteen; zoo zijn er Italianen, Grieken, Polen, Mexicanen, Bohemers, leren, Franschen en Duitschers. Ze zijn allen onder de 18 jaar. Het schoolsysteem is ingencht volgens het militaire systeem. De superintendent wordt coloneï genoemd (thans is colonel Clark superintendent), zijn assistent, de majoor, enz. Zij schenken den jongens hun vertrouwen en de schooi is in het geheel geen gevangenis — er zijn geen hekken of muren omheen. — De taak van de leeraren rs zwaar, daar de meeste jongens echte zwervers, (tramps, zooals men hen hier noemt) zijn. Van kind af aan gewend zonder toezicht rond te dolen in de armste buurten van de grootstad, zijn de meesten van hen volleerde dieven en velen zijn helaas op dien jeugdigen leeftijd reeds moordenaars. Door ’t gerecht veroordeeld, dikwijls tot 5 jaar, komen ze hier in de school — maar na goed gedrag kunnen ze na 18 maanden de schooi verlaten. Ze staan dan echter onder „parool” en hun werkgevers moeten elke maand bericht inzenden, totdat de geheele straftijd voorbij is. Een officier is speciaal aangesteld om rond te reizen en den jongens die de school verlaten goede positie’s te verzekeren. Het is gebleken dat 800/q van hen later eerbare burgers worden. — Het eerste wat de jongens leeren na hun ontbijt is exerceeren. Een kapitein van het Amerikaansche leger drilt hen. Een muziekcorps, gevormd uit 30 jongens, speelt de muziek erbij. Als dit om 8 uur is fgeloopen, gaat een ieder terras, dat de geheele villa omgaf. Even dacht ze na ; toen sloop ze een andere kamer binnen en nam de telefoon van den haak. „’k Heb nog minstens drie minuten,” dacht Alice, „als ik onmiddellijk aansluiting heb is het juist lang genoeg.” „Hallo 1” klonk de slaperige stem van de telefoonjuffrouw. „1155. Royal Bent Club, juffrouw, vlug!” „Royal Bent Club,” hoorde zij een oogenblik daarna. „Is Mr. Henderson daar?” vroeg ze. „Ja juffrouw, met wie?” „Zijn dochter.” antwoordde zij zacht. „Roep Papa, vliegensvlug.” Binnen enkele seconden sprak ze haar vader. Een Trainingschoolboy die voor de bloemen zorgt Tuinaanleg door de jongens der Trainingschool Missouri. „Wat is er Alice ? Moeder niet in orde ?” „Papa,” riep zij zacht. „Er zijn op het oogenblik drie mannen bezig het slot van de serre af te vijlen. Ik hoor nu het geknars. Kom met uw auto en een politieauto met tien man om het huis te omsingelen en . . „Hemel, kind,” hijgde Mr. Henderson, „spreek luider, ik versta niet alles.” „Ik kan niet luider, ’t is nu al gevaarlijk 1 Kom in auto’s met tien politiemannen . . . verstaat U mij ?” „Ja, Alice.” — „Laat het huis aan alle uitgangen bezetten en geef een fluitsignaal als het gebeurd is.” „Begrepen!”... riep Mr. Henderson. Door de telefoon hoorde Alice de trillende stem van haar vader. „Alice” .. . riep hij zenuwachtig ... „’t zal nog wel een half uur duren, eer . . .” „Ik houd ze zoolang bezig, stil nu.” Alice legde den hoorn op de telefoon en luisterde scherp. Het vijlen had plotseling met een krak opgehouden en Alice wist, dat nu de grendel van het patentslot was doorgevijld. Nu konden ze dus de ramen openduwen en naar binnen stappen. Het was tijd om naar beneden te gaan. Kalm stapte Alice de trap af. Ze had zich niet bedrogen. Zij hoorde de mannen reeds in de tuinkamer fluisteren. Aan de binnenzijde van de deuren waren zware gordijnen en Alice kon de deur openen en zou toch nog niet gezien worden. Voorzichtig draaide zij aan den knop en de deur opende zich geruischloos. Ze zag door een kier der gordijnen de stralen van de electrische lampen die de mannen droegen. Even stak zij haar hand door het gordijn en voelde langs den deurpost tot ze den knop van het electrisch licht betastte en op hetzelfde moment baadde de tuinkamer in een zee van licht. Toen opende ze de gordijnen geheel en trad naar zijn speciale werk. Bekwame leermeesters zijn in iedere afdeeling aanwezig. Zoo gaan ze naar deschoenafdeeling, bakkerij, drukkerij, (waar ze hun eigen maandelijksch tijdschrift drukken) of naar den boomgaard, bloementuin, het aardappelenveld (er worden 40 acres gebruikt om aardappelen te verbouwen). Om 12 uur komen ze met de muziek voorop in de eetzaal en hebben dan na het diner (dat hier midden op den dag gebruikt wordt) een uur vrij voor base- of football. Tot 5 uur werken ze dan weer en om 51/2 is supper. Na supper weer spelen tot 7 uur en om 71/2 is hel bedtijd. Drie nachtwachten bewaken den grond en het licht blijft den geheelen nacht doorbranden in de slaapzalen. Zondags nadat de jongens de Zondagsschool of kerk bezocht hebben, zijn ze vrij en houden om 5 uur steeds parade. Gekleed in keurige blauwe uniformen is het een aardig gezicht. Na afloop daarvan worden ze getrakteerd op vruchtentaart en gemberkoek. In den winter hebben ze Zaterdag- en Zondagmiddag steeds bioscoopvoorstellingen in hun mooie „Folkshall”. Met Kerstmis hebben ze hun kerstboom en als imitatie van de schepen die Amerika uitzond met levensmiddelen naar ’t geteisterde Europa, hadden ze dit jaar ook een groot schip gebouwd dat geladen was met vruchten en bonbons. De ontlading ging met veel gejuich gepaard. Zoo worden Washington’s verjaardag, Pasenen en de 4de Juli ook steeds gevierd metspelen, dansen, vuurwerk en het oplaten van ballons. In het werk en in ’t spel zijn de negers geheel afgescheiden van de andere jongens. Dat er kolossale hoeveelheden levensmiddelen noodig zijn, spreekt vanzelf. Eiken dag worden er 365 brooden gebakken. Alles gaat met electriciteit — het mengen, kneden en bakken. In de keukens wordt alles met stoom gekookt De rekening voor waterverbruik bedraagt 300 dollars in de maand en de steenkoolrekening 2000 dollars per maand in den winter. Ze hebben hun eigen koestapel die dagelijks 1000 L. melk levert, een eigen hospitaal en een arts die alleen voor de school werkt. Het is een pleizier de keurige eetzaal te zien. De tafels netjes gedekt met witte tafelkleeden en aan het plafond 8 electrische waaiers. De Staat Missouri doet werkelijk al het mogelijke om deze jongens tot een beter leven te brengen. kalm de kamer binnen. „Goedenavond, gentlemen,” zei ze vriendelijk. Ze keek in drie gemaskerde gezichten en op hetzelfde oogenblik, dat zij het licht had opgedraaid, waren ook drie revolvers op haar gericht. „’t Is een laat en onverwacht bezoek, gentlemen,” zei ze, „en u moet mijn toilet excuseeren.” „Geen praatjes, Miss,” bromde een zware mannenstem. „Dit bezoek zal U een paar onaangename oogenblikken bezorgen, dat kan ikUverzekeren,” voegde hij eraan toe. „Joe, bind baar in dien stoel en stop haar den mond.” „Een oogenblik, heeren,” verzocht Alice. „Ik moet U in de eerste plaats een ernstig verzoek doen. Mama ligt boven en wanneer ze ook maar het geringste van Uw bezoek bemerkte, zou dat haar dood. zijn. Ze is zeer ziek geweest. Al het geld en de kostbaarheden zijn beneden en U zult boven niets vinden dan een zieke oude vrouw. Papa is de stad uit, dus U hebt al den tijd.” „joe, bind haar in dien stoel, stop haar mond en snijd de telefoonverbinding door,” zei de man, die het eerst gesproken ha$ en blijkbaar de leider was. „Doe niet zoo iets onverstandigs, mijnheer,” zei Alice zacht. „Ik zal U de brandkast wijzen en U de kostbaarheden ter hand stellen, die we bezitten. Ik ben toch een weerloos meisje en aan U overgeleverd, nietwaar? Joe scheen te aarzelen. „Laat ze ons eerst alles wijzen, captain, dat haalt ons werk uit. Ik houd haar toch wel in bedwang,” zei hij met een blik op zijn revolver. „Goed,” was het antwoord, en tot Alice: „bij de minste verdachte beweging schiet ik U neer. Miss. Er is hier niemand, mijlen in den omtrek, dan Uw moeder en twee dienstboden, denk daaraan.” „Ik zal U de brandkast wijzen en U het wQord van het letterslot zeggen,” antwoordde Alice. „Joe,” zei de captain, „jij gaat voor, ik volg en Will komt achter mij. Welken weg Miss?”
PDF
Nummer
1917, nr.16, 18 april 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 6 „Deze deur,” zei Alice. „Opent U ze zachtjes ?” Joe opende de deur en kwam, gevolgd door de anderen, in de gang. „Alice’1” klonk plotseling de stem van Alice’s moeder van boven. Dreigend richtte de captain zijn revolver op het meisje. „Ja Moeder?” riep Alice kalm. „Ik ben even beneden. „Ik haal mijn boek. Gaat U nu slapen, ik ben zóó weer boven.” Ademloos luisterde Alice, doch blijkbaar was Mevrouw Henderson gerustgesteld; het bleef stil. „Dit is Papa’s werkkamer,” zei Alice, „en daar in den rechterhoek is de brandkast. Ik weet niet of U er iets in zult vinden.” A. Gorter, - Octoberdag. „Als we goed ingelicht zijn, wel,” antwoordde de captain. „Wat is het woord, Miss?” „Exchange,” antwoordde zij prompt. Met een ongeloovig schouderophalen begon de captain het slot in te stellen, doch toen het woord „exchange” uit den letterchaos was samengesteld sloeg de „handle” heel gemakkelijk over en de zware deur draaide geruischloos op haar hengsels. Door het masker zag Alice den verwonderden blik, dien de captain op haar wierp. „Waarom zou ik het U niet zeggen ?” vroeg ze ter opheldering. „U bent mannen van het vak en zoudt de kast toch geforceerd hebben. Dan kost het Papa bovendien nog een nieuwe brandkast. Ik hoop dat U niet veel vindt,” voegde zij er eerlijk aan toe. Doch verschillende hoopjes bankbiljetten stelden haar in die verwachting teleur. „O,” zei ze plotseling, „’t is morgen betaaldag.” „Juist, Miss,” zei de captain met een buiging, „U had daaraan waarschijnlijk niet gedacht, wij echter wel. Hier is ’t afgeloopen, boys,” voegde hij er met een blik op zijn gezellen bij. „Thans moeten we U tot onze spijt om Uw juweelen verzoeken, Miss,” zei hij tot Alice. „U wordt beleefd, sir,” merkte Alice op, „ik meende ook reeds dadelijk een man van opvoeding voor mij te hebben.” De captain neeg. „We moeten dan terug naar de kamer waar U zijt binnengekomen,” vervolgde Alice. „Wilt U mij dus volgen ?” De captain scheen haar werkelijk thans in die mate te vertrouwen, dat hij haar liet voorgaan. Ze traden de kamer weer binnen. Alice trad op een kleine étagère toe, opende een lade en spreidde de kostbaarheden voor de mannen op tafel uit. Tersluiks keek zij naar de klok. „Kwart over twaalf.” Reeds twintig minuten waren sinds haar telefoongesprek verloopen. „Als ik ze nog één klein kwartiertje kan bezighouden, heb ik ’t gewonnen,” dacht zij. En in den geest zag ze de beide auto’s langs den stillen landweg suizen en zij handelde zoo kalm en zelfbewust alleen met de gedachte aan de hulp, die in duizelingwekkende vaart naderde. „Joe, de koffer,” commandeerde de captain. En Joe kwam na een oogenblik met een oogenschijnlijk zwaren koffer aandragen, die bij het venster, waardoor de inbrekers waren . Jnnnengekomen, was achtergelaten. De captain opende hem en Alice boog zich erover. „Ik geloof dat U een goeden nacht maakt, Sir,” zei ze. „Dank U, Miss, zoo tamelijk wel tot heden.” Alles werd in den koffer geborgen, de captain'sloot hem en, zich tot Alice wendend, nam hij met een hoffelijk gebaar zijn slappen hoed af en zeide : „Tot mijn groote spijt, Miss, en niettegenstaande Uw hulpvaardigheid, moeten we U nu toch beletten ons te spoedig vervolgers op het dak te sturen. U zoudt door een of ander toeval daartoe in staat gesteld kunnen worden, nietwaar? We moeten U dus in dien stoel binden en U ook het roepen beletten. Vergeef me, maar ons vak brengt dit mee en we moeten eerst op onze veiligheid bedacht zijn, daarna kunnen we ons pas aan de galanterie wijden. Ik hoop dat een scherpzinnige jongedame als U blijkt te zijn, dat volkomen begrijpt ?” i,Zeker, sir, en ik neem het U ook niet kwalijk, ofschoon het vooruitzicht den ganschen nacht in dien stoel te moeten doorbrengen, mij niet erg aanlokt.” „We zullen den gemakkelijksten nemen, Miss.” „Afgesproken!” antwoordde Alice, „maar vóór U gaat, zou ik U toch iets willen offreeren. U heeft misschien nog een vermoeienden nacht voor U ?” „Neen Miss, dank U,” antwoordde de captain kort en Alice bemerkte nu, dat hij haar nog absoluut niet vertrouwde. „We gaan, boys.” — „Het zou ons geen kwaad doen, captain,” trachtte Will den captain te overreden. „Kom, sir, gun Uw mannen wat. Ik heb alles hier in ’t buffet wat U wenscht,” en Alice trad op het buffet toe, nam een karaf whiskey en drie glazen, die ze langzaam vulde. „Rookt U, gentlemen ?” Zonder een antwoord af te wachten nam Alice het kistje sigaren van haar vader en presenteerde den bezoekers, alsof het huisvrienden waren. Joe nam zijn glas op en wilde het aan de lippen brengen. „Wachten,” beval de captain. „Wilt U eerst drinken, Miss?” vroeg hij. ,/t Is whiskey, sir,” antwoordde Alice, „dat kan ik niet drinken.” „Wil ik U zeggen wat het is?” vroeg de captain, „’tis een verdoovingsmiddel. U bent verduiveld slim, maar mij nog niet te slim af.” Zwijgend nam Alice het glas en dronk een flinke teug. Onmiddellijk begon ze vreeselijk te hoesten. De captain nam nogmaals zijn hoed af en zei buigend: „Vergeef mij, Miss, ik heb mij ditmaal vergist, U schijnt toch betrouwbaar te zijn. —*• Wat hoort U, Miss ?” vroeg hij dadelijk toen Alice zich plotseling oprichtte. Zij was er zeker van dat vèraf een signaal van een autohoorn klonk. „Niets, sir, ik dacht dat Moeder weer wakker was geworden,” zei ze met bevende stem. — „U schijnt zeer op Uw Moeder gesteld te zijn,” zei de captain kort. „Als ze in ’s hemelsnaam maar niet zoo aartsdom zijn,” dacht Alice, „om al toeterend tot vlak voor ’t hek te rijden, „Maar dat zal toch niet,” stelde ze zich gerust, „die daar naderen zijn toch ook vakmenschen.” „Mag ik U nog eens inschenken, sir?” wendde ze zich met een glimlach tot Joe. — „Neen Miss,” beval de captain, „we hebben ons nu lang genoeg hier opgehouden en ...” Plotseling werd de nachtelijke stilte verbroken door een schel fluitsignaal. „Vervloekt,” siste de captain en was met één sprong bij het raam. Joe en Will waren op hetzelfde oogenblik bij 3 /fofceringa. - Strand met figuren. (foto's A Schellens, Eindhoven}. de deur. Niemand nam eenige verdere notitie van Alice, die doodsbleek en zich aan de tafel vasthoudend, in het midden der kamer stond. Drie politiemannen met een inspecteur stonden met aangelegde revolver voor het venster, waaruit de captain wilde ontsnappen en drie anderen met Mr. Henderson verschenen voor de geopende kamerdeur. „Een goede vangst, boys,” zei de inspecteur. „De maskers af,” gebood hij. „Ha, kijk eens, Barth Mellis, dat treft, we zochten je al sinds een jaar. Dan hebben we hier Joe Hells en Will Borrow, wel, wel, wat een gelukkige nacht. Mijn compliment, Miss Henderson, voor Uw koelbloedige ....” Toen zweeg de inspecteur, omdat hij zag dat , Alice in baars vaders armen het bewustzijn had verloren .... De Sprekende Gelijkenis Vrij naar het Engelsch van Poe, door C. S. W. ■ et kasteel, waartoe mijn bediende zich met zeer veel moeite toegang had weten te verschaffen, liever dan mij, ernstig gewond als ik was, te vergunnen den nacht in de open lucht door te brengen, was een zonderling mengsel van droefgeestigheid en grootheid, die zoo langen tijd somber op de Apenijnen hebben neer- 3- S. Ti, ‘Kever. - intérieur „De £e$*\ gestaard. Het verwekte den indruk alsof het pas zeer kort geleden en slechts tijdelijk was verlaten. Het vertrek waarin wij onzen intrek namen, was een van de kleinste en minst weelderig ingerichte en lag in een afgelegen toren van het gebouw. Alle versierselen waren oud en vervallen, doch ze droegen niettemin de sporen van grooten rijkdom. Aan de wanden, die met kleurige, stoffige doeken en veelsoortige wapentropeeën versierd waren, hing een groot aantal artistieke, moderne schilderijen in rijk vergulde, prachtig bewerkte lijsten. Mijn hevige koorts dwong mij wellicht, belang te stellen in deze schilderijen, die niet alleen aan de groote vakken maar ook in de grillige hoeken dér kamer hingen. Ik verzocht daarom Pedro de vensterluiken te sluiten — want het was reeds nacht — en de kaarsen aan te steken van een hoogen kandelaar, die aan het hoofdeinde van het bed stond. De zwartfluweelen gordijnen, die om het bed hingen, liet ik hem openschuiven. Ik deed dit alles, omdat ik, daar slapen toch was uitgesloten, beurtelings de schilderijen zou willen bekijken en een klein boekje lezen, dat ik op de peluw gevonden had, en dat de schilderstukken beoordeelde en beschreef. Lang, lang las en bewonderde ik. De uren vloden om, en middernacht was reeds gekomen. De kandelaber stond niet meer naar mijn zin, en omdat ik mijn bediende niet in zijn sluimer wilde wekken, besloot ik ze zelf zóo te zetten, dat de stralen wat voller op het boekje vielen. Na eenige moeite gelukte het mij. Maar het verplaatsen van den kandelaar had een heel onvoorzien gevolg. Door de stralen der vele kaarsen werd een nis in den hoek der kamer verlicht, die tot nu toe in diepe schaduw was gehuld door een der bedstijlen. En in helder licht zag ik een schilderij, dat ik tevoien niet opgemerkt had. Het was het portret van een jong meisje, dat juist tot vrouw groeide. Ik wierp slechts een haastigen blik op het schilderij en sloot toen snel de oogen. Waarom ik dat deed, ik kan het niet zeggen. Wel weet ik, dat toen ik zoo met gesloten oogen lag, mijn geest trachtte te ontdekken, waarom ik mijn blik zoo schielijk had afgewend. Ik kwam toen tot de conclusie, dat het een onwillekeurige beweging was geweest om tijd tot denken te winnen ; ik moest mijn verbeelding kalmeeren en mijzelf dwingen tot een zeker, rustig aanschouwen. Ik hield mijn oogen niet lang gesloten, en na enkele oogenblikken keek ik reeds weder vast naar het schilderij. Ik kon en wilde er ook niet aan twijfelen of ik nu wel fZze pervo/f op pag. 10.}
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3061 tot 3065 van 11897