|
PANORAMA 6
„Deze deur,” zei Alice. „Opent U ze zachtjes ?”
Joe opende de deur en kwam, gevolgd door de anderen,
in de gang.
„Alice’1” klonk plotseling de stem van Alice’s moeder
van boven.
Dreigend richtte de captain zijn revolver op het meisje.
„Ja Moeder?” riep Alice kalm. „Ik ben even beneden.
„Ik haal mijn boek. Gaat U nu slapen, ik ben zóó weer boven.”
Ademloos luisterde Alice, doch blijkbaar was Mevrouw
Henderson gerustgesteld; het bleef stil.
„Dit is Papa’s werkkamer,” zei Alice, „en daar in den
rechterhoek is de brandkast. Ik weet niet of U er iets in
zult vinden.”
A. Gorter, - Octoberdag.
„Als we goed ingelicht zijn, wel,” antwoordde de captain.
„Wat is het woord, Miss?”
„Exchange,” antwoordde zij prompt.
Met een ongeloovig schouderophalen begon de captain
het slot in te stellen, doch toen het woord „exchange”
uit den letterchaos was samengesteld sloeg de „handle”
heel gemakkelijk over en de zware deur draaide geruischloos
op haar hengsels.
Door het masker zag Alice den verwonderden blik, dien
de captain op haar wierp.
„Waarom zou ik het U niet zeggen ?” vroeg ze ter opheldering.
„U bent mannen van het
vak en zoudt de kast toch geforceerd
hebben. Dan kost het Papa bovendien
nog een nieuwe brandkast. Ik
hoop dat U niet veel vindt,” voegde
zij er eerlijk aan toe.
Doch verschillende hoopjes bankbiljetten
stelden haar in die verwachting
teleur.
„O,” zei ze plotseling, „’t is morgen
betaaldag.”
„Juist, Miss,” zei de captain met
een buiging, „U had daaraan waarschijnlijk
niet gedacht, wij echter wel.
Hier is ’t afgeloopen, boys,” voegde
hij er met een blik op zijn gezellen bij.
„Thans moeten we U tot onze spijt
om Uw juweelen verzoeken, Miss,”
zei hij tot Alice.
„U wordt beleefd, sir,” merkte Alice
op, „ik meende ook reeds dadelijk een
man van opvoeding voor mij te hebben.”
De captain neeg.
„We moeten dan terug naar de kamer
waar U zijt binnengekomen,” vervolgde
Alice. „Wilt U mij dus volgen ?”
De captain scheen haar werkelijk
thans in die mate te vertrouwen, dat
hij haar liet voorgaan. Ze traden de kamer
weer binnen. Alice trad op een
kleine étagère toe, opende een lade en
spreidde de kostbaarheden voor de mannen
op tafel uit. Tersluiks keek zij naar de klok. „Kwart over
twaalf.” Reeds twintig minuten waren sinds haar telefoongesprek
verloopen. „Als ik ze nog één klein kwartiertje
kan bezighouden, heb ik ’t gewonnen,” dacht zij. En in
den geest zag ze de beide auto’s langs den stillen landweg
suizen en zij handelde zoo kalm en zelfbewust alleen met de
gedachte aan de hulp, die in duizelingwekkende vaart
naderde.
„Joe, de koffer,” commandeerde de captain. En Joe
kwam na een oogenblik met een oogenschijnlijk zwaren
koffer aandragen, die bij het venster, waardoor de inbrekers
waren . Jnnnengekomen, was achtergelaten.
De captain opende hem en Alice boog zich erover.
„Ik geloof dat U een goeden nacht maakt, Sir,” zei ze.
„Dank U, Miss, zoo tamelijk wel tot heden.” Alles werd
in den koffer geborgen, de captain'sloot hem en, zich tot
Alice wendend, nam hij met een hoffelijk gebaar zijn slappen
hoed af en zeide : „Tot mijn groote spijt, Miss, en niettegenstaande
Uw hulpvaardigheid, moeten we U nu toch beletten
ons te spoedig vervolgers op het dak te sturen. U zoudt
door een of ander toeval daartoe in staat gesteld kunnen
worden, nietwaar? We moeten U dus in dien stoel binden
en U ook het roepen beletten. Vergeef me, maar ons vak
brengt dit mee en we moeten eerst op onze veiligheid bedacht
zijn, daarna kunnen we ons pas aan de galanterie wijden. Ik
hoop dat een scherpzinnige jongedame als U blijkt te zijn,
dat volkomen begrijpt ?”
i,Zeker, sir, en ik neem het U ook niet kwalijk, ofschoon
het vooruitzicht den ganschen nacht in dien stoel te moeten
doorbrengen, mij niet erg aanlokt.”
„We zullen den gemakkelijksten nemen, Miss.”
„Afgesproken!” antwoordde Alice, „maar vóór U gaat,
zou ik U toch iets willen offreeren. U heeft misschien nog
een vermoeienden nacht voor U ?”
„Neen Miss, dank U,” antwoordde de captain kort en
Alice bemerkte nu, dat hij haar nog absoluut niet vertrouwde.
„We gaan, boys.” — „Het zou ons geen kwaad
doen, captain,” trachtte Will den captain te overreden.
„Kom, sir, gun Uw mannen wat. Ik heb alles hier in
’t buffet wat U wenscht,” en Alice trad op het buffet
toe, nam een karaf whiskey en drie glazen, die ze langzaam
vulde.
„Rookt U, gentlemen ?” Zonder een antwoord af te
wachten nam Alice het kistje sigaren van haar vader en
presenteerde den bezoekers, alsof het huisvrienden waren.
Joe nam zijn glas op en wilde het aan de lippen brengen.
„Wachten,” beval de captain.
„Wilt U eerst drinken, Miss?” vroeg hij.
,/t Is whiskey, sir,” antwoordde Alice, „dat kan ik
niet drinken.”
„Wil ik U zeggen wat het is?” vroeg de captain, „’tis
een verdoovingsmiddel. U bent verduiveld slim, maar mij
nog niet te slim af.”
Zwijgend nam Alice het glas en dronk een flinke teug.
Onmiddellijk begon ze vreeselijk te hoesten.
De captain nam nogmaals zijn hoed af en zei buigend:
„Vergeef mij, Miss, ik heb mij ditmaal vergist, U schijnt
toch betrouwbaar te zijn. —*• Wat hoort U, Miss ?” vroeg hij
dadelijk toen Alice zich plotseling oprichtte. Zij was er
zeker van dat vèraf een signaal van een autohoorn klonk.
„Niets, sir, ik dacht dat Moeder weer wakker was geworden,”
zei ze met bevende stem. — „U schijnt zeer op
Uw Moeder gesteld te zijn,” zei de captain kort.
„Als ze in ’s hemelsnaam maar niet zoo aartsdom zijn,”
dacht Alice, „om al toeterend tot vlak voor ’t hek te rijden,
„Maar dat zal toch niet,” stelde ze zich gerust, „die daar
naderen zijn toch ook vakmenschen.”
„Mag ik U nog eens inschenken, sir?” wendde ze zich met
een glimlach tot Joe. — „Neen Miss,” beval de captain,
„we hebben ons nu lang genoeg hier opgehouden en ...”
Plotseling werd de nachtelijke stilte verbroken door een
schel fluitsignaal.
„Vervloekt,” siste de captain en was met één sprong
bij het raam. Joe en Will waren op hetzelfde oogenblik bij
3 /fofceringa. - Strand met figuren. (foto's A Schellens, Eindhoven}.
de deur. Niemand nam eenige verdere notitie van Alice,
die doodsbleek en zich aan de tafel vasthoudend, in het
midden der kamer stond. Drie politiemannen met een
inspecteur stonden met aangelegde revolver voor het
venster, waaruit de captain wilde ontsnappen en drie anderen
met Mr. Henderson verschenen voor de geopende kamerdeur.
„Een goede vangst, boys,” zei de inspecteur. „De maskers
af,” gebood hij.
„Ha, kijk eens, Barth Mellis, dat treft, we zochten je
al sinds een jaar. Dan hebben we hier Joe Hells en Will
Borrow, wel, wel, wat een gelukkige nacht. Mijn compliment,
Miss Henderson, voor Uw koelbloedige ....”
Toen zweeg de inspecteur, omdat hij zag dat , Alice in
baars vaders armen het bewustzijn had verloren ....
De Sprekende Gelijkenis
Vrij naar het Engelsch van Poe, door C. S. W.
■
et kasteel, waartoe mijn bediende zich met
zeer veel moeite toegang had weten te verschaffen,
liever dan mij, ernstig gewond als
ik was, te vergunnen den nacht in de open
lucht door te brengen, was een zonderling
mengsel van droefgeestigheid en grootheid,
die zoo langen tijd somber op de Apenijnen hebben neer-
3- S. Ti, ‘Kever. - intérieur „De £e$*\
gestaard. Het verwekte den indruk alsof het pas zeer kort
geleden en slechts tijdelijk was verlaten.
Het vertrek waarin wij onzen intrek namen, was
een van de kleinste en minst weelderig ingerichte en
lag in een afgelegen toren van het gebouw. Alle versierselen
waren oud en vervallen, doch ze droegen niettemin de
sporen van grooten rijkdom. Aan de wanden, die met
kleurige, stoffige doeken en veelsoortige wapentropeeën
versierd waren, hing een groot aantal artistieke, moderne
schilderijen in rijk vergulde, prachtig bewerkte lijsten. Mijn
hevige koorts dwong mij wellicht, belang te stellen in deze
schilderijen, die niet alleen aan de
groote vakken maar ook in de grillige
hoeken dér kamer hingen. Ik verzocht
daarom Pedro de vensterluiken te
sluiten — want het was reeds nacht
— en de kaarsen aan te steken van
een hoogen kandelaar, die aan het
hoofdeinde van het bed stond. De
zwartfluweelen gordijnen, die om het
bed hingen, liet ik hem openschuiven.
Ik deed dit alles, omdat ik, daar slapen
toch was uitgesloten, beurtelings
de schilderijen zou willen bekijken en
een klein boekje lezen, dat ik op de
peluw gevonden had, en dat de schilderstukken
beoordeelde en beschreef.
Lang, lang las en bewonderde ik. De
uren vloden om, en middernacht was
reeds gekomen.
De kandelaber stond niet meer naar
mijn zin, en omdat ik mijn bediende
niet in zijn sluimer wilde wekken, besloot
ik ze zelf zóo te zetten, dat de
stralen wat voller op het boekje vielen.
Na eenige moeite gelukte het mij.
Maar het verplaatsen van den kandelaar
had een heel onvoorzien gevolg.
Door de stralen der vele kaarsen
werd een nis in den hoek der kamer
verlicht, die tot nu toe in diepe schaduw
was gehuld door een der bedstijlen.
En in helder licht zag ik een
schilderij, dat ik tevoien niet opgemerkt
had. Het was het portret van een jong meisje, dat
juist tot vrouw groeide. Ik wierp slechts een haastigen
blik op het schilderij en sloot toen snel de oogen. Waarom
ik dat deed, ik kan het niet zeggen. Wel weet ik, dat toen
ik zoo met gesloten oogen lag, mijn geest trachtte te ontdekken,
waarom ik mijn blik zoo schielijk had afgewend.
Ik kwam toen tot de conclusie, dat het een onwillekeurige
beweging was geweest om tijd tot denken te winnen ; ik
moest mijn verbeelding kalmeeren en mijzelf dwingen tot
een zeker, rustig aanschouwen. Ik hield mijn oogen niet
lang gesloten, en na enkele oogenblikken keek ik reeds
weder vast naar het schilderij.
Ik kon en wilde er ook niet aan twijfelen of ik nu wel
fZze pervo/f op pag. 10.}
|