Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3056 tot 3060 van 11897
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
09
Tekst
MORAMA. 11 APRIL 1917 9 ■A-' school voor Meisjes Huis te Lande” te Rijswijk Hef. aanleggen van een warmen bak voor jonge groenten en het uitsnijden van winterporselein. o bloei staan, is de temperatuur niet hoog. De kas wordt daarom tevens ifkanten van jonge planten, o.a. van sla en koolrapen. ander te verbouwen tot eigen gebruik, ontbreekt het wèl aan de noodige kennis daartoe, en daarom is voorlichting van bevoegde zijde een niet te versmaden hulp, wil men succes bij zijn pogingen hebben. Verschillende gemeenten hebben dan ook commissies saamgesteld die aan ieder die zulks wenschf, de noodige inlichtingen verschaffen. Ook de Tuinbouwschool voor Meisjes „Huis tc Lande” te Rijswijk, heeft haar diensten tof dit doel aangeboden, hetgeen zeker met instemming zal worden begroef, door allen, die belang hebben bij de voedselvoorziening van ons volk. Het is dan ook te wenschen, dat meerdere instellingen op dit gebied het voorbeeld van „Huis te Lande” navolgen.
PDF
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 Gen -Maj. P. W. WE8ER, divisie-commandant, zal tegen 1 Mei a.s. den dienst met pensioen verlaten. (Vervolg van pag. 6). We zullen elkaar schrijven, je moet me maar veèl schrijven juist. En we kunnen toch vrienden blijven, al zit ik in Soerabaia en jij hier. Wat doet de afstand er toe?” Vrienden — vrienden — snerpte het in haar. Ze wilde zijn vriendschap niet meer ; hij ging weg, hij liet haar alleen achter. Na haar twee jaar lang geleerd te hebben, wat leven eigenlijk was, ging hij weg, heel kalm. En dan te moeten denken, hoe ze toch altijd, altijd in stilte gehoopt had. dat ze ééns iets meer voor hem zou worden. Ze haatte zijn kalmte, zijn zelfbewustheid opeens. Ze zou het hem zeggen, wat hij haar aandbed. , . Ze boog zich voorover, dicht naar hem toe, haar vingers knepen de uitgedoofde sigaret, die ze nog in haar handen hield, stuk. ... Ze zou. ... Ze viel terug in haar stoel. Ze kon niets zeggen •tegen hem. Of ze moest verraden haar liefde, die ze altijd voor hem verborgen gehouden had. En dat wilde ze niet. Zacht beaamde ze, dat ze hem natuurlijk schrijven zou, en haar stem trilde niet, toen ze zei, dat ze vanzelfsprekend vrienden konden blijven. Langzaam, moordend-langzaam voor haar overspannen zenuwen, tikte de klok den avond af. Ze schonk weer thee, praatte mee over Zwitserland en zijn toekomst in Indië, trachtte zelfs een enthousiaste rol te spelen, toen hij van zijn groote financieele vooruitzichten sprak. En langzaam, onduldbaar langzaam, ging de avond voorbij, de mooie avond, waarnaar ze zoo verlangd had. Toen hij opstond om weg te gaan, verhief ze zich vlug, elastisch, met een laatste groote inspanning. „Dus ik zie je nog ?” vroeg ze. „Ja, ik schrijf je wel even, wanneer ik kom hoor!” „Goed,” zei ze. „Adieu.” Haar kleine, koude hand werd omvat door zijn grooten, stevigen knuist. Ze klemde haar tanden op elkaar om het niet uit te kermen. „Dag Betty, tot ziens dan.” Nog een handdruk. Toen sloot ze de deur, leunend tegen den deurpost, om zijn stappen nog weg te hooren gaan. De buitendeur viel dicht met een slag. Dr. A.E. POST. B. GROENE W EGE N . t J. S. MAAS. In den ouderdom van 76 jaar is te Arnhem overleden Dr. A. E, POST, oud~inspecteur van het Geneeskundig Staatstoezicht in Gelderland en Utrecht, buitengewoon lid van den Centralen gezondheidsraad. — Te De Bilt is overleden de heer J. B. GROENEWEGEN, stichter van de bekende firma van dien naam aldaar, die een der grootste in ons land is op het gebied van het Boomkweekersbedrijf. — De Zeereerw. heer J. S. MAAS, de beminde pastoor van Heeswijk, is 16 Maart ontslapen. „Dat is het eind,” zei ze zacht voor zich heen. En alsof die woorden haar tot bezinning brachten, keek ze opeens wild rond in de kamer, die ze mooi en feestelijk gemaakt had voor hem. Keek ze naar de bloemen, die ze gekocht had voor hem. . . . Naar het aardige pijpenrek, waar ze zijn pijpen in had willen ophangen. Hij had het niet eens gezien. . . . Ze liep naar de tafel, stootte zich tegen een, stoel in de schemerdonkere kamer. De pijn gaf haar een gevoel van welbehagen. Ze wilde pijn hebben, pijn, pijn, om dien ondraaglijken band, die zich om haar hart gesnoerd had, niet meer te voelen. O, hoe kón hij weggaan, hoe kón hij haar alleen laten. Ze snikte het uit, bonkend haar hoofd op de tafel. En toen ze het doosje zag staan, vanwaar op blauw-fluweelen kussen het vlinderfijne broche haar tegenglansde, toen in een vlaag van onberedeneerden hartstocht, stak ze er haar hand naar uit, en kneep de teere Edeiweisbloempjes fijn in haar woedenden greep. En ze merkte niet, dat een dun straaltje bloed van haar hand afdroop. Ze had haar vingers opengereten aan zijn afscheidscadeau,... Twee weken daarna was hij vertrokken. Toen hij voor het laatst bij haar kwam, was ze zoo overspannen, dat ze niets kon zeggen. Ze huilde alleen zacht, als een klein, vermoeid kind. Het kon haar niets meer schelen, dat ze hem nu haar gevoelens nog openbaarde. Hij mocht het ook weten, wat hij voor haar geworden was, ofschoon ze voelde, dat hun vriendschap daardoor een knak kreeg, Toen dan eindelijk het moment van afscheidnemen gekomen was, had ze zich aan zijn arm vastgeklemd, smeekend : ,,0 Tom, Tom. ga niet weg. Blijf toch bij me. O God, laat me toch niet alleen, je weet niet Tom, hoe vreeselijk het voor me is.” Hij had zijn arm om haar heengelegd, duwend haar hoofd met zijn'eene hand tegen zich aan, haar sussend met kalmeerende woordjes : „Stil dan Betty. Wees maar flink hoor. Ik schrijf je heel gauw. En jij mij. En je vertelt me alles. Alles hoor ! Stil dan lieve kindje, huil zoo niet. Prof. Mr J. A. VAN HAMEL., die voor het district Amsterdam IV gekozen werd tot iid der Tweede Kamer, in de vacature van wijlen zijn vader, Prof. Van Hamel. We zien elkaar immers wel weer terug.” „Nee,” had ze wanhopig gesnikt. „Nooit. Ik zal je nooit meer zien. O, ik houd het niet uit. Tom, Tom dan 1” Hij had haar neergelegd op de canapé, nog eens liefkoozend streelend heur haar. Toen kuste hij haar oogen, waarvan hij zoo vaak den oprechten glans bewonderd had. En ging heen. Op straat hoorde hij nog in zijn ooren naklinken haar wanhoopsuitroep : „Tom, Tom dan ■!” En zijn lippen bebijtend, verwenschte hij zichzelf, dat hij van haar niet had kunnen houden, zooals hij zijn vrouw zou moeten liefhebben. Hij had het graag gewild, hij had vaak bepeinsd wat er toch tegen een verbintenis met Betty was. Daar was steeds de eene groote reden, die niet voorbijgezien kon worden: dat hij niet genoegvanhaarhield. Het was maar goed, dat hij wegging; hij had haar toch eens moeten teleurstellen. Nu wasze nog jong, veerkrach tig, ze zou haar verdriet te boven kómen. Maar dien ganschen avond, en nog vele, volgende dagen zag hij haar wanhoopsgezicht, hoordehij haar smartelijke stem smeeken toch niet weg te gaan. ... Betty bleef doorleven haarplichtsbestaan. Ze ging naar haar werk, kwam thuis, at, dronk mechanisch. De nachten lag ze wakker, dan waren haar gedachten helder, scherpomlijnd. De dagen sufte ze door. Tot ze wist, dat er verandering moest komen. Ze werd radeloos van het denken. Tegelijk met dit weten, kreeg ze een verlangen naar zelfopoffering, zelfverloochefiing. Een paar dagen daarna las ze in de krant, dat er in het stadje, waar haar ouders woonden, een telegrafiste gevraagd werd. Toen opende zich een nieuw verschiet voor haar. Ze zou solliciteeren, en als ze slaagde, zou ze naar huis gaan. Drie jaar geleden was het haar te eng geworden, temidden van het provinciale gedoe eener kleine stad. Toén had ze naar haar vrijheid gesnakt, als een van dorst versmachtende naar een dronk water. Nü had haar vrijhé'd geen bekoring STUDENTEN CAROUSSEL-VEREEN1G1NG. De deelnemers aan de door de Studenten Caroussel-Vereeniging te Delft gegeven uitvoering in de stadsmanège. J. A. REYNDERS, chef der afdeeling Militie ter provinciale Griffie van ZuidHolland, herdacht den lsten April den dag, waarop hij vóór 50 jaar, ais 16-jarige klerk, in dienst trad. meer voor haar, maakte de zwijgende rust van de banale pensionkamér haar radeloos. Nu Tom weg was, kon ze niet blijven in de stad vol herinneringen, waarvan elke herinnering een nieuwe doorn was, steeds verder openrijtend de wond, die zijn vertrek geslagen had in haar zieleleven. Ze solliciteerde en slaagde. In een valsch-opgewekten brief schreef ze haar ceders, dat ze thuis kwam. Ze weidde erover uit, hoe ze Moeder helpen zou in haar vrije uren, hoe ze met de kinderen zou spelen en werken, hoe ze met Moeder zou gaan wandelen. Ze schroefde zich op onder het schrijven, stelde alles even mooi voor, zooals ze het zelf wenschte. En toen eindelijk de dag kwam, waarop een kruier haar koffer naar beneden sjouwde, en zij langzaam volgde, na nog een laatsten blik door de leege, koude kamer geworpen te hebben, toen was het haar, alsof ze nu pas voor goed en voor eeuwig afscheid van Tom en van haar oude leven genomen had. De eerste dagen thuis waren een verlichting ; ze waardeerde de intimiteit van den huiselijken kring, ze wenschte alleen nog maar dat het zoo mocht blijven. Tom had ze geschreven, dat ze weer thuis was. Hij zou het direct begrijpen. Ze werkte hard op ’t kantoor, sjouwde thuis voor de kinderen, luisterde geduldig naar de zeurige klachten van haar Moeder, voelde zich langzaam verzinken in de eindelooze beslommeringen van een groot huishouden. Het idee evenwel, dat ze nü nuttig was, nü zichzelf wegcijferde voor anderen, was haar een troost in steeds weerkeerende wilde smarturen. Tot ze op een avond, bezig in haar kamer, naast zich stemmen hoorde. Het waren haar broer en zusje, die, beiden op dezelfde H. B. S„ samenwerkten. „Zeg,” zei Wim met zijn onverschillige jongensstem, „Vin-jij ’t leuk, dat Betty thuis is?” „O jakkes nee,” klonk het nuffige hooge stemmetje van Tiny. „Jij?” „Nee,” zei Wim, „kan je begrijpen, ’t Was veel lolliger, toen ze er niet was hoor ! Ze zit je altijd op je vingers te C. D SAX.+ P. H. NOOR D U YN. t In den ouderdom van 77 jaar is te Utrecht overleden de heer C. D. SAX, die jaren lang ambtenaar was bij de Rijnspoor. Te Rotterdam is op 67-jarigen leeftijd overleden de gep. kap. ter zee L. A, H. LAMIE, die zich na een schitterende loopbaan bij de Marine, n 1901 uit den zeedienst terugtrok. De heer P. H. NOORDUYN, oud-dijkgraaf van Nijmegen, is op 80-jarigen leeftijd aldaar overleden. kijken, en je na te rijden, of je wel wat uitvoert. Ik wou dat ze maar weg was.” „Ik ook,” stemde Tiny hartgrondig bij. „Ik wou’t ook, zeg, Moe zeurt veèl erger nu zij er is.” „Nou en of,” beaamde Wim weer, krassend met een liniaal over de tafel. „O begrijp eens, wat ik Moe tegen Pa hoorde zeggen,” — Tiny’s stem had de intonatie van : zich nu eens zalig interessant te vinden, omdat ze iets oververtellen kon — „Moe zei: „Ik wou dat Betty maar trouwde,” en toen zei Pa: „Kun je begrijpen, die trouwt nooit,” en toen zei Moe, „Nee, dat denk ik ook wel niet.” ” „Natuurlijk trouwt ze niet,” zei Wim, uitend een meening van anderen gehoord, „ze is lang niet mooi genoeg. Nee hoor, met Betty zitten we opgescheept.” Ze luisterde niet meer. Ze viel neer op het bed, dat ze met Tiny deelde. Ze herhaalde in haar gedachten steeds weer die verfijnd-wreede kinderwoorden. En langzaam doordrong haar het weten, dat het weinige, wat haar leven nog eenigszins mooi had kunnen maken, een désillusie geworden was. Het geluk gaat, het geluk komt bij de menschen als de slinger van een uurwerk, en men moet niet schreien dan zoo laat mogelijk. M. Maeterlinck. L. A. H. LAMIE. +
PDF
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
11
Tekst
H PANORAMA ... AMERIKA IN OORLOG MET DUITSCHLAND. Nu de oorlogsresolutie en de verklaring, dat de Vereenigde Staten zich met Duitschland op voet van oorlog bevinden, door president Wilson zijn onderteekend, zal het niet lang meer duren, of Amerika zal actief aan den strijd deelnemen. Voorloopig zal die deelname zich wel beperken tot het samenwerken met de vloten der Geallieerden, want wat zijn landleger betreft, staat Amerika er zoowat precies hetzelfde voor, als Engeland in het begin van den strijd. Met het nemen van maatregelen ter verdediging van de kust is men reeds lang bezig. Onze foto’s geven, links: De kustverdediging te Sandy-Hook. Rechts: Het-opstellen van een reusachtig kustzoeklicht. HET ENGELSCH OORLOGSKABIN ET. De eerste samenkomst van het Koninklijk Oorlogskabinet, dat bestaat uit leden van het Britsche kabinet en vertegenwoordigers van de kolonies en Dominions, had verleden week te Londen plaats. Hierboven de deelnemers aan de samenkomst EMIL VON BEH RING. t Nauwelijks anderhalf jaar na Paul Ehrlich is thans ook een ander oudmeester der geneeskunde, Emil von Behring, te Marburg op 63- jarigen leeftijd overleden. Vooral door zijn ontdekking van een serum tegen diphterie was hij bekend. DE DUITSCHERS AAN DE VLAAMSCHE KUST. Een Duitsehe artilleriestelling in Vlaanderen’s duinen. De mannen zijn allen voorzien van gasmaskers. DE TOCHT VAN DE „MÖWE”. Ter gelegenheid van den terugkeer van den Duitschen hulpkruiser „Möwe” ontvangen wij van onzen Berlijnschen correspondent bovenstaande foto’s. Links: Een kijkje op het dek der „Möwe” met de talrijke gevangenen. Rechts: De bemanning van het schip, aan dek met hun buitgemaakte pleegdieren.
PDF
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA ...... ti0|ÈtlyulHl0|!ll^^ No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY ....... ............ (10) HOOFDSTUK VIL (Vervolg). zal ik U later wel eens vertellen, maar heb ik geen gelijk ?” — ,,Ja zeker/* . „Waar is hij ? Mag ik hem zien ?” — | Forbes nam een gekreukeld en vuilgeworden papier uit een klein, plat kartonnen doosje, dat hij in den borstzak van zijn jas had. Maar eerst haalde hij uit ’t doosje een klein, rond ivoren doodskopje, en de aanwezigheid van zoo’n sinister teeken bracht al een idee van het knekelhuis in de gezellige, zonnige kamer. Furneaux, een mengelmoes van zenuwachtigheid en ijzige kalmte, sloeg geen aandacht op het doodskopje. Hij had alleen maar oogen voor een paar getypte woorden op een enkel stukje postpapier. Zij luidden : „James Creighton Forbes : —Als gij bereid zijt tot een minnelijke schikking, moet gij dit melden door een advertentie in de Times van Donderdag. Adresseer Uw antwoord aan J. M., en teeken het „J. C. F.”. Geef toe, en gij zult verder hooren. Weiger, en geen andere waarschuwing zal gegeven wordenT HOOFDSTUK VIII. De eerste Tegenslag. Furneaux wist reeds, wat hem te doen stond, toen hij den inhoud van die eenigszins raadselachtige boodschap vlug doorgelezen had. „De man, die dat geschreven heeft, heeft een heeleboel veronderstellingen als feiten aangenomen/’ zei hij. „In de eerste plaats, dat U van Mevrouw Lester’s dood wist en de beteekenis er van begreep; in de tweede plaats, dat U begrijpt wat voor een soort schikking hij met U wil sluiten; in de derde plaats, dat U kunt twijfelen tusschen toegeven en den dood. „J. M.”, zal wel „Jonge Mandsjous” moeten beteekenen. Zelfs hier legt de schrijver nog een artistieke terughoudendheid aan den dag.... Ronduit gezegd, Mijnheer Forbes, wou ik, dat U direct naar Scotland Yard was gestapt Maandag avond in plaats van die kostbare uren in het Daly Theater te verkwisten.” Forbes protesteerde heftig. „Hoe kon ik weten, wat die ellendige kerels in hun schild voer den enkel doordat ik toevallig één van hen gezien had, die misschien hun leider kan zijn?” riep hij uit. „Toch vondt U die ontdekking ernstig gênoeg om dadelijk in verband daarmede Mevrouw Tester te gaan opzoeken, iets waardoor U haar en Uzelf in gevaar bracht ?” „Ja, maar ik wilde de zaak geheimhouden.” „Juist. Ü was bang, dat de politie het zaakje verknoeien zou. U en Mijnheer Theydon hebben verbazend handig getracht ons ’t spoor bijster te maken. Gelukkig konden we het wel zonder Uw hulp af, en hadden we andere dingen om ons bezig te houden. U tweeën waart rijpe noten, die lagen te wachten om gekraakt te worden eri er den inhoud op ons gemak uit te halen. Er waren eerst nog een paar pasgebroken schalen, die onze onmiddellijke aandacht vereischten. Bijvoorbeeld heeft er ongeveer vier maanden geleden een bekende en betrouwbare firma van geheime inlichtingen een opdracht gekregen uit Canton om alle mogelijke inlichtingen in te winnen over Mevrouw Tester en U, ja, over U, Mijnheer Forbes — Uw huishouden, vrienden, manier van leven, bedienden, leveranciers — alle mogelijke dingen in één woord, die van nut zouden kunnen zijn voor een doortastende en goed-georganiseerde vereeniging van moordenaars, zooals die van de jonge Manasjous. De agenten van het informatie-bureau hebben hun werk goed gedaan en zijn er flink voor betaald. Ik twijfel niet, of Wong Ti Tu weet wat voor merk sigaren U ’t liefst rookt, en wat U aan ’t ontbijt eet. De firma heeft ons een afschrift van haar aanteekeningen gestuurd, een uur nadat de moord in de courant werd vermeld. En wees nu zoo goed eens op de opeenvolging van datums te letten. Mijnheer Tester wordt in Shanghai „uit den weg geruimd.” Zijn vrouw gaat terug naar Engeland. Het informatie-bureau krijgt de opdracht. Zij sturen hun rapport naar Canton op, en Wong Ti Tu verschijnt in Tonden. Het programma- doet de uitstekende regeling van den maildienst tusschen Engeland en het Verre Oosten eer aan.” Terwijl de detective aan ’t spreken was, was ’t gelaat van Forbes, van te voren al ontdaan, wanhopig geworden. „Ik geef weinig om mijn eigen leven,” zei hij, „maar ik zal voor geen maatregelen terugschrikken om mijn vrouw en dochter te beschermen.” „Ik raad zeker aan, dat gewapende agenten dag en nacht de wacht houden in elk huis, waar U op dat oogenblik bent,” antwoordde Furneaux luchtig. „Als Uw veiligheid alleen in gevaar was, zou ik misschien zelfs een dienst doen door U te arresteeren.” „Onder verdenking van welke misdaad ?” „Van Mevrouw Tester vermoord te hebben.” „Ik beschouw U als een knap man, Mijnheer Furneaux, en mag U er dus wel aan herinneren, dat dit noch de tijd noch de plaats is voor aardigheden.” Theydon had verwacht dat Furneaux zou opvliegen bij deze verdiende terechtwijzing, maar tot zijn verbazing ging de detective kalm voort. „Ik voor mij heb U van ’t begin af als onschuldig beschouwd,” zei hij rustig. „Maar om U eens even te laten zien, hoe de getuigenissen die we hebben, tot een vergissing zouden kunnen leiden, moet ik U er op wijzen, dat alle gegevens tegen U samenzweren. Hebt U er aan gedacht, hoe handig een officier van justitie er gebruik van zou kunnen maken als U bekende dat Mevrouw Tester de eenige persoon in Engeland was, die iets afwist van Uw verhouding tot de revolutionnaire partij in China ? En hoe zoudt U ’t aanleggen om een strenge Britsche jury te overtuigen, dat U in ’t belang van de wet en de orde handelde, als U Uw bezoek aan No. 17 op den avond van den moord had verzwegen ? Deze praatjes zijn echter maar verspilling van tijd. Als we nu eens een advertentie voor de Times gingen opstellen ?” „Bedoelt U dat ik met die schurken moet onderhandelen ?” 12 HET VLIEGENBOSCH VOOR HET PUBLIEK OPENGESTELD. Verleden week werd het Vliegenbosch, aldus genoemd naar den voorsteller, den wethouder van Amsterdam Vliegen, voor het publiek opengesteld. Het is gelegen aan den overkant van het Y nabij Nieuwendam en is bedoeld om den Amsterdammers een rustige ontspanningsplaats te bieden. Onze foto geeft een der lanen; op den achtergrond de toren van Nieuwendam. „Natuurlijk moet U dat doen.” „Maar de Minister was ’t met mij eens, dat we niets zouden doen, vóórdat de Chineesche Tegatie de zaak overdacht had.” „En wat zou de Tegatie dan kunnen doen ?” „Zij hebben hun eigen bronnen om inlichtingen in te winnen. Après tout kunnen Oosterlingen ’t best met Oosterlingen overweg.” Furneaux lachte sarcastisch. „Als ik me goed herinner, kon de wijze waarop het Chineesche Gezantschap eenige jaren geleden een van Uw meestgeliefde hervormers behandeld heeft, niet de algemeene goedkeuring wegdragen. Neen, Mijnheer Forbes, we moeten die sliiyime kerels op andere manieren de loef afsteken dan door ze te pijnigen en in de gevangenis te stoppen. Wat zou ’t voor nut hebben of we dien Wong Ti Tu al in de boeien sloegen ? Is het niet meer dan zeker dat hij massa’s gewillige helpers heeft ? Denkt U soms dat hij Mevrouw Tester vermoord heeft ? Heelemaal niet. Hij zal in staat zijn te bewijzen, dat hij mijlen ver van-de'Innesmore Mansions verwijderd was Maandagnacht. Taten we nu eens zien, hoe we er hem toe kunnen krijgen, om zich een beetje meer bloot te geven. Wat denkt U hiervan ? „J. M. Schikking kan getroffen worden. J. C. F.” De schikking is natuurlijk, dat de heele bende opgehangen wordt of tot dwangarbeid wordt veroordeeld.” „Eén oogenblik,” viel Theydon in de rede. „Ik moet U even iets vertellen, vóór U tot iets besluit. U, Mijnheer Furneaux,*hoef ik haast geen verklaring meer van mijn stilzwijgen te geven. Ik maak er zelfs geen excuses voor. Als ik me morgen weer in zoo’n dilemma bevond, zou ik waarschijnlijk weer net eender handelen. Maar om Uw eigen beeld te bezigen, nu Mijnheer Forbes uit zijn schuilhoek gekomen is, en zijn aanwezigheid hier van Maandagavond bekend heeft, hoef ik ook niet langer mijn mond te houden. In de eerste plaats is Juffrouw Beale vanochtend hier geweest —” „Uitstekend, Ik had me al afgevraagd wie die dame zijn kon,” zei Furneaux. „En, in de tweede plaats, schijnt de grijze auto, die mij Maandag achtervolgd heeft, later gedeeltelijk herkend te zijn. Een auto, die er tot in de kleinste bijzonderheden op leek, heeft iemand afgezet aan de Chineesche Tegatie op Portland Place, op een uur, dat geheel aansluit bij dat van zijn aanwezigheid hier.” „Aha, dat is belangrijk. 'Dat mag ik wel. Ik had ’t toch niet mis, toen ik veronderstelde, dat we door U wel achter verschillende dingen zouden komen.” „Het Chineesche Gezantschap,” hijgde Forbes. „Wat voor een auto ? En waarom zou een auto U achtervolgen? Bedoelt U dat hij U gevolgd heeft nadat U mijn huis hadt verlaten?” Het was treurig om te zien, wat een ontzettenden indruk iedere nieuwe ontdekking weer op Forbes’ zenuwgestel maakte, maar Theydon deed net alsof hij den nieuwen angst in zijn oogen niet zag en vertelde hem wat er gebeurd was. Hoewel hij zien kon, dat Furneaux brandde van ongeduld om het verdere nieuws te hooren, vond hij toch, dat Forbes alles moest weten met ’t oog op zijn merkwaardig bezoek aan het Chineesche Gezantschap dien ochtend. In zeker opzicht was Theydon’s verhaal een proef op de gewilligheid, die de millionnair betuigd had om open spel met de politie te spelen. Theydon dacht half en half dat de ander nog dat deel van wat hij dien dag gedaan had, verborgen wenschtë te houden. Maar hij vergiste zich. Toen hij klaar was met zijn verhaal, en gezegd had, wat de chauffeur dacht van dien grijzen wagen in Portland Place, stak Forbes met een gebaar van wanhoop zijn handen in de hoogte. „Als de menschen van ’t Gezantschap mij bedriegen, weet ik niet meer wien ik vertrouwen moet,” zei hij, met een gebroken stem. „Ik kom er juist vandaan, en zij hebben mij verzekerd, dat als Wong Ti Tu en zijn aanhang in Tonden zijn, zij er absoluut niets van weten.” „Pf!” riep Furneaux uit, met zijn duim en voorvinger knippend. „Trek U daar maar niets van aan ! Denk U eens in de • positie van den Chineeschen Gezant. Hij heeft geen idee, wie van den eenen dag op den anderen de heerscher in China zal zijn. Gisteren was ’t een oude vrouw, vandaag een dictator, morgen het volk ; wie kan voorspellen wat voor vorm de lava, die uit een vulkaan gespoten wordt, zal aannemen ? Ik durf wel met U wedden, Mijnheer Forbes, dat op ’t oogenblik, dat ze aan ’t Gezantschap van den moord op Mevrouw Tester gehoord hebben, ze de koppen bij elkaar gestoken hebben, en een oogje op deze huizen en op dat van U gehouden hebben. Die grijze auto heeft alleen maar gediend om U het spoor bijster te maken. De een of andere slimme Chinees heeft gezegd : ,Hallo ! Die vermoorde vrouw is de vrouw van Forbes’ agent in Shanghai. Taten we nu eens zien, wat Forbes uitvoert, en wie hem bezoekt, en misschien zullen we zóó iets te weten komen.’ Zullen we wedden ? ” ’t Kon wel niet anders of Forbes moest iets van zijn kalmte terug krijgen bij het luchtig optimisme van den detective. Toch bleef hij angstig en vol twijfel. „U moet niet vergeten, dat de Chineesche gezant absoluut niets weet van mijn aandeel in de revolutie,” zei hij. „En U moet niet vergeten dat de Chinees bekend is om zijn geheimzinnige manier van doen en zijn streken,” antwoordde Furneaux. „Hoe kunt U weten of er niet op dit oogenblik een bewijs van wat U aan de hervormers betaald hebt en de lijst van de samenzweerders, die onze vriend Wong Ti Tu aan ’t zoeken is, aan het Gezantschap liggen ?” „Ik geloof, dat zóóiets zoo goed als onmogelijk is.” „Is er iets werkelijk onmogelijk ? Vroeger dachten we dat als iemand eens dood was, hij niet meer levend gemaakt kon worden. Een Franschman heeft net aangetoond, dat door een oordeelkundige toepassing van galvanische electriciteit op ’t hart en zout water in de aderen ieder lijk weer levend gemaakt kan worden.” Blijkbaar had Furneaux plezier, zooals hij daar zat, nieuwe indrukken opdoende .en zijn wijsheid luchtende, op een manier, die voor Winter vol beteekenis geweest zou zijn, als hij er bij tegenwoordig geweest was. Furneaux sprong nooit zóó van den hak op den tak, als wanneer zijn hersenen onder hoogen druk aan ’t werk waren. Hij genoot van een misdaad, waar iets heel bijzonders aan was. Evenals de Fransche philosoof in Poe’s „Tales of Mystery and Imagination”, de geleerde, die zijn courant las in een vuil kamertje in Parijs, en alleen door zijn scherp verstand crimineeleproblemen oploste, die den scherpzinnigsten politiedienaren te moeilijk waren, voelde hij, dat wat deze misdaad betrof, hij alleen maar met menschen, die er iets mee te maken hadden, zooals Forbes, en ook Theydon tot op zekere hoogte, in aanraking hoefde
PDF
Nummer
1917, nr.15, 11 april 1917
Blad
13
Tekst
te komen om er na eenigen tijd in te slagen den hoofdschuldige te vatten. Plotseling scheen de millionnair de wanhoop af te werpen, die zijn energie belemmerd had, en zijn scherp verstand had verduisterd. Hij stond op en rekte zich onwillekeurig uit. „Wij zijn bezig hier kostbare uren te verkwisten, inplaats van iets uit te voeren/' riep hij uit. „Ik ga naar de City, en zal maken, dat ik in langen tijd niet op mijn kantoor behoef te komen. Dan zal ik gauw naar huis gaan, mijn maatregelen tot verdediging verscherpen en die ellendelingen trotseeren. Mijn vrouw moet naar Londen komen. In zoo’n crisis moet ik mijn dierbaren zelf beschermen. Ik kan nog wel vlug, en raak schieten, en wee den man, ’t zij blanke of gele, die mijn huis ongevraagd binnenkomt. Wat dit beroerde symbool betreft------ ” Hij hief zijn gebalde vuist op, en zou het teere ivoren voorwerpje verbrijzeld hebben, als Furneaux het niet gegrepen had en in veiligheid gebracht had. „Neen, neen,” protesteerde de detective. „Ik heb dat noodig óm vergelijkingen te maken. Wees zoo goed mij dat getypte briefje ook te geven, Mijnheer Forbes. Er kunnen wel vingerafdrukken op zijn. Je kunt nooit weten. Ook het kartonnen doosje, waarin het verpakt was. Dank U. Nu nog een paar vragen, vóór U weggaat. Hoeveel geld hebt U aan de opstandelingen , verschaft ?” „Twee millioen pond sterling.” „Als een gift, of hebt U ze hun geleend ?” „Als de plannen mislukten, zou ik natuurlijk alles verloren hebben. Als ze slaagden, zou ik mij schadeloos stellen door de nieuwe regeering van geld te voorzien.” „Maar zoover ik kan opmaken zijn de plannen niet geslaagd en niet mislukt. China heeft een constitutie, maar de verkiezing van een president heeft plaats op een manier, die verdacht veel op die van onlangs in Mexico gelijkt.” „Toch waren er onderhandelingen aan den gang voor een groote leening.” „Als U stierf, wat zou er dan van de twee millioen Worden ?” „Zij zouden onherstelbaar verloren gaan.” Furneaux leunde terug in zijn stoel. „Dat geeft te denken,” zei hij. „De grijze auto komt weer in ’t spel.” „Wat bedoelt U ?” „Dat weet ik nog niet. Maar dat weet ik —- dat de man, die ’t eerst van iets verbijsterends als van een „Chineesche puzzle” sprak, het bij ’t goede eind had.” Forbes bracht zijn hand aan zijn voorhoofd met een onbewust gebaar van hopeloosheid. „Het draait mij voor . de oogen,” mompelde hij. „Te denken dat we in ’t tegenwoordige Londen nog in doodsangst moeten leven voor een bende Mongoolsche schurken I Waarom blijf je hier, man ? Je bluft op den moed van de politie — waarom onderzoek je niet alle tehuizen van Chineezen in het East End ? Zet je netten wijd uit, en je zult zeker den een of anderen schurk te pakken krijgen, die uit angst of voor geld zal willen spreken. Koop hem zóó om, dat hij niet weigeren kan om te spreken. Wong Li Tu is de eenige, voor wien ik bang ben. Stop hem waar hij geen kwaad kan doen, en de rest van de bende is machteloos!” „Als U eens nagaat, wat mijn vriend Winter en ik al te weten zijn gekomen — niettegenstaande domme, maar desniettemin ontmoedigende hindernissen is ’t zoo weinig nog niet, voor twee dagen,” zei Furneaux rustig. „Kan ik U ergens naar toe brengen ? Mijn auto staat te wachten.” „Dank U wel. De waarheid is, Mijnheer Forbes, dat ik vind, dat er van U 'een storende invloed uitgaat. Een man als U, die doodleuk praat over, ’t verliezen van twee tot drie millioen ter wille van een plan om Westersche beschaving in China in te voeren, is niet geschikt voor de kalme atmosfeer Van Scotland Yard. Als ik geld noodig heb, zal ik wel bij U komen. Als dat niet ’t geval is, en alles goed gaat op Fortescue Square No. n, zal de volgende keer dat ik U lastig val zijn, als U gevraagd wordt Wong Li Tu, dood of levend, te identifieeren.” Forbes scheen nauwelijks Furneaux’ woorden te hooren. Hij ging de deur uit; Theydon vergezelde hem, EEN VERDWENEN FRIESCH LANDSCHAP. Gezicht op den polderdijk van het 4e en 5e Veendistrict in de gemeenten Aenguirden, Harkerland, Schoterland en Opsterland met de zes groote windmolens, die met behulp van een verouderd stoomgemaal dezen zeer uitgestrekten veenpolder van pl.m. 4000 H. A.» welke tengevolge van vervening vroeger bijkans eén waterplas vormden, drooghielden. Deze molens zijn nu allen verdwenen en de bemaling geschiedt thans door stoommachines van de nieuwste constructie, welke per minuut 320 M3 of 320.000 Liter water verplaatsen. Het karakteristieke schoon van het polderlandschap is nu evenwel weg. Links op de foto ziet men duidelijk de overstroomde z.g. „buitenlanden”. In het medaillon het portret van den voorzitter van genoemden veenpolder, den heer Antoon Reinhardt Uhl te Heerenveen, die 15 April a.s. dertig jaar in functie is. Onder zijn bestuur hadden de meeste werken voor drooglegging plaats en is de vroegere*„veenpolder” veranderd in een bloeienden „veepolder”; ter plaatse van de vroegere waterplassen vindt men thans de flinke dorpen Terband, Luinjeberd, Tjalleberd en Gersioot met groote, moderne boerenplaatsen en een prachtigen veestapel. De regeering erkende zijn verdiensten door hem te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. en toen zij naar beneden gingen, zei hij gebroken : „Ik ben zoo bang voor mijn vrouw en dochter. Ik word gek van angst als ik bedenk, hoe die gele duivels op wraak zinnen op mij door hen. Theydon — heb jij vertrouwen in dien detective ? Het is óf een ijdele gek óf een genie. A propos, ik heb nog vergeten te vragen, hoe hij ontdekt heeft, dat ik vanochtend met de post een waarschuwing heb gekregen.” „Ik zal probeeren een verklaring uit hem te krijgen. Als hij ’t mij zegt, zal ik U later opbellen.. Het is een eigenaardig man, maar ik geloof zeker buitengewoon knap in zijn werk. Wat mij betreft — ik heb ’t gevoel dat ik hem volkomen vertrouw. Ik wilde, dat U zijn collega ook ontmoet hadt, den Hoofdinspecteur Winter. Hij is zoo’n soort man, wiens aanwezigheid alleen iemand al vertrouwen inboezemt.” Forbes wachtte even op de trede van zijn automobiel en keek op zijn horloge. „Over een uur ben ik thuis,” zei hij. „Daarna ga ik den heelen dag niet uit. Telefoneer me als je nieuws hebt. Waarom kom je vanmiddag niet bij ons eten ?” Theydon’s oogen straalden. Hij verlangde er naar Evelijn Forbes nog eens te ontmoeten, maar een afschuwelijke twijfel deed den gloed van dankbaarheid in hem verminderen. Moest hij den vader van ’t meisje al of niet vertellen van de eenigszins onbescheiden bekentenis die zij gedaan had in hun kort gesprek dien morgen ? Plotseling werd deze twijfeling echter voorgoed uit den weg geruimd. Furneaux, die met één sprong de drie treden, die van de vestibule naar ’t trottoir leidden, overging, vloog vierkant tegen Forbes aan; 13 greep hem met beide handen vast, zoowel om nadruk aan zijn woorden te geven, als om de vaart van zijn kleine lichaam te stuiten. „Er in,” piepte hij. ,,Zeg aan den chauffeur dat hij mijn bevelen opvolgt, wat ze ook zijn !” Met beslistheid handelen was een kolfje naar de hand van den millionnair. Hij was dadelijk een-en-al actie. „Hoor je ’t, Downs !” zei hij tegen den chauffeur. Downs wasteen van die vreemde wezens, door de eeuw van de benzine voortgebracht; een automatische samenstelling van staal, veeren en leer. Hij had langgeleden de kunst om te spreken verloren, daar hij een scherpte van gezicht en gehoor aangekweekt had ten koste van alle andere menschelijke zintuigen. De koetsier van vroeger dagen was steeds aan ’t redeneeren, en kon daar onderdoor zijn paarden beurtelings aansporen en beknorren. Hij had ook allen tijd om den bestuurders van karren en wagens iets in ’t voorbijgaan toe te roepen, maar de moderne chauffeur is één-enal oor voor het rhythme van de machine, één-en-al oog voor ’t berekenen van afstanden op den weg. Downs mompelde iets dat leek op „Ja, Mijnheer.” Forbes sprong in den auto en sloeg het deurtje dicht. Furneaux holde naar voren en ging naast Downs zitten, en-de zware automobiel reed al haast met zijn gewone snelheid vóór hij twee maal zijn eigen lengte afgelegd had. Ze lieten Theydon met een open mond van verbazing op het trottoir achter. Hij zag dat de auto naar het Westen keerde en kon nog net Furneaux’ uitgestrekte hand opmerken, met den vinger wijzend als de loop van een pistool. „Idioot !-” riep hij bitter tot zichzelf. „Waarom ben ik heelemaal niet mee op de jacht. Ik zou wel eens willen weten, wat Furneaux gezien of gehoord heeft.” Die laatste gedachte deed hem naar zijn kamers terugkeeren met twee treden tegelijk de trap opgaande. „Bates !” riep hij. „Heeft Mijnheer Furneaux de telefoon gebruikt, of heeft er iemand opgebeld?” „Neen, Mijnheer,” zei Bates, die haastig kwam aanloopen, toen er zoo geroepen werd. „Ik had hem niet gezien, vóór hij uit de kamer kwam hollen en als éen gek naar beneden vloog.” „Wat ben ik toch een ezel!” bromde Theydon weer. „Waarom ben ik toch niet met hen meegegaan’” Alsof de góden hem hoorden klagen en hem met hun antwoord wilden verpletteren, klonk plotseling de bel van de telefoon. Werktuiglijk nam hij den hoorn van den haak, en hoorde dadelijk de zalvende stem van Tomlinson, die een angstigen klank had. „Bent U daar, Mijnheer Theydon?” zei de huisknecht. „Ja !” „Hebt U ook iets van Mijnheer Forbes gehoord?” „Ja. Hij is net van mij vandaan gegaan.” „Och, als ik dat maar geweten had, en U eerst opgebeld had, vóór ik naar zijn kantoor getelefoneerd had !” „Wat is er dan ? Kan ik iets voor je doen ?” „Het is over Juffrouw Evelijn, Mijnheer.” „Ja, wat is er met haar ?” „Zij is weggegaan, Mijnheer.” Theydon’s hart stond een oogenblik stil, en begon toen hevig te bonzen. „Weggegaan! Groote God, maar wat bedoel je?” kreunde hij bijna. „Er is een telegram van Mevrouw uit Eastbourne gekomen, waarin stond dat zij fiek was en de juffrouw noodig had. Ik heb alles wat ik kon gedaan om Juffrouw Evelijn over te halen te wachten, tot zij haar vader gesproken had, maar zij wou er niet van hooren — ze heeft haar hoed en mantel aangedaan en is met een taxi naar ’t Victoria Station gegaan.” Het was, alsof op dat oogenblik de sluier scheurde, die de valstrikken van den booze voor Theydon’s opgewekt gemoed verborgen had. Hij begreep, hoe wist hij zelf niet, dat het meisje in het complot betrokken was, dat al zooveel slachtoffers gemaakt had, en er nog zooveel zocht. Alle twijfel was verdwenen. Hij ging te werk .met die snelle zekerheid van iemand, die zich plotseling in een moeilijkheid bevindt. al tijden voorzien en verwacht. „Mijnheer Forbes kan ieder oogenblik thuiskomen, Tomlinson,” zei hij. „Zeg aan iemand op zijn kantoor, dat ze ’t je moeten laten weten als hij eerst naar de. City gaat. Als je iets van hem hoort, of hem ziet, zeg hem dan, dat ik óf Juffrouw Evelijn naar Eastböurne vergezeld heb, óf haar gevolgd ben. Als ik denzelfden trein niet haal, zal ik andere maatregelen nemen. Begrepen ? ” „Ja, mijnheer.” Er was duidelijk een opluchting in Tomlinson’s stem te hooren, ongetwijfeld vermengd met verbazing, dat een betrekkehjk vreemde zoo’n belangstelling in de zaken der familie stelde. „Dat is alles. Schrijf mijn boodschap op, om haar niet te vergeten.” Theydon belde af. „Kom !” zei hij tot Bates, die zich niet had teruggetrokken maar bescheiden en toch ingespannen stond te luisteren. Door zijn knecht gevolgd, spoedde hij zich naar zijn zitkamer, en deed verscheidene dingen tegelijk. Hij ontsloot een la, en nam daar een tamelijke groote som geld uit, die hij daar bewaard had voor geval van nood. Ook stak hij een automatisch pistool in zijn zak. Hij greep een spoorwegboekje, en zocht de treinen naar Eastböurne op. Er ging een sneltrein van het Victoria Station om vijf minuten vóór half twee. Het was nu vijf minuten over één. Ondertusschen «ei hij tegen Bates: „Ik heb Juffrouw Beale, de dame, die hier vanochtend geweest is, beloofd, dat mijn zuster, Mevrouw Paxton, haar van middag om ongeveer zes uur zou komen opzoeken. (Wordt vervolgd). PANORAMA
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3056 tot 3060 van 11897