|
PANORAMA 10
Gen -Maj.
P. W. WE8ER,
divisie-commandant, zal
tegen 1 Mei a.s. den
dienst met pensioen verlaten.
(Vervolg van pag. 6).
We zullen elkaar schrijven, je moet me maar veèl schrijven
juist. En we kunnen toch vrienden blijven, al zit ik in Soerabaia
en jij hier. Wat doet de afstand er toe?”
Vrienden — vrienden — snerpte het in haar. Ze wilde
zijn vriendschap niet meer ; hij ging weg, hij liet haar alleen
achter. Na haar twee jaar lang geleerd te hebben, wat
leven eigenlijk was, ging hij weg, heel kalm. En dan te
moeten denken, hoe ze toch altijd, altijd in stilte gehoopt
had. dat ze ééns iets meer voor hem zou worden. Ze haatte
zijn kalmte, zijn zelfbewustheid opeens. Ze zou het hem zeggen,
wat hij haar aandbed. , . Ze boog zich voorover, dicht
naar hem toe, haar vingers knepen de uitgedoofde sigaret,
die ze nog in haar handen hield,
stuk. ... Ze zou. ... Ze viel terug
in haar stoel. Ze kon niets zeggen
•tegen hem. Of ze moest verraden
haar liefde, die ze altijd voor hem
verborgen gehouden had. En dat wilde
ze niet.
Zacht beaamde ze, dat ze hem
natuurlijk schrijven zou, en haar
stem trilde niet, toen ze zei, dat ze
vanzelfsprekend vrienden konden
blijven.
Langzaam, moordend-langzaam
voor haar overspannen zenuwen,
tikte de klok den avond af. Ze
schonk weer thee, praatte mee over
Zwitserland en zijn toekomst in Indië,
trachtte zelfs een enthousiaste
rol te spelen, toen hij van zijn groote
financieele vooruitzichten sprak.
En langzaam, onduldbaar langzaam, ging de avond voorbij,
de mooie avond, waarnaar ze zoo verlangd had.
Toen hij opstond om weg te gaan, verhief ze zich vlug,
elastisch, met een laatste groote inspanning.
„Dus ik zie je nog ?” vroeg ze.
„Ja, ik schrijf je wel even, wanneer ik kom hoor!”
„Goed,” zei ze. „Adieu.” Haar kleine, koude hand werd
omvat door zijn grooten, stevigen knuist. Ze klemde haar
tanden op elkaar om het niet uit te kermen.
„Dag Betty, tot ziens dan.” Nog een handdruk. Toen
sloot ze de deur, leunend tegen den deurpost, om zijn stappen
nog weg te hooren gaan.
De buitendeur viel dicht met een slag.
Dr. A.E. POST. B. GROENE
W EGE N . t
J. S. MAAS.
In den ouderdom van 76 jaar is te Arnhem overleden Dr. A. E, POST, oud~inspecteur van
het Geneeskundig Staatstoezicht in Gelderland en Utrecht, buitengewoon lid van den Centralen
gezondheidsraad. — Te De Bilt is overleden de heer J. B. GROENEWEGEN, stichter
van de bekende firma van dien naam aldaar, die een der grootste in ons land is op het
gebied van het Boomkweekersbedrijf. — De Zeereerw. heer J. S. MAAS, de beminde
pastoor van Heeswijk, is 16 Maart ontslapen.
„Dat is het eind,” zei ze zacht voor zich heen. En alsof
die woorden haar tot bezinning brachten, keek ze opeens
wild rond in de kamer, die ze mooi en feestelijk gemaakt
had voor hem. Keek ze naar de bloemen, die ze gekocht
had voor hem. . . . Naar het aardige pijpenrek, waar ze zijn
pijpen in had willen ophangen. Hij had het niet eens
gezien. . . .
Ze liep naar de tafel, stootte zich tegen een, stoel in de
schemerdonkere kamer. De pijn gaf haar een gevoel van
welbehagen. Ze wilde pijn hebben, pijn, pijn, om dien
ondraaglijken band, die zich om
haar hart gesnoerd had, niet
meer te voelen.
O, hoe kón hij weggaan, hoe
kón hij haar alleen laten. Ze
snikte het uit, bonkend haar
hoofd op de tafel. En toen ze
het doosje zag staan, vanwaar
op blauw-fluweelen kussen het
vlinderfijne broche haar tegenglansde,
toen in een vlaag van
onberedeneerden hartstocht,
stak ze er haar hand naar uit,
en kneep de teere Edeiweisbloempjes
fijn in haar woedenden
greep. En ze merkte niet,
dat een dun straaltje bloed van
haar hand afdroop. Ze had haar
vingers opengereten aan zijn
afscheidscadeau,...
Twee weken daarna was hij
vertrokken. Toen hij voor het
laatst bij haar kwam, was ze
zoo overspannen, dat ze niets
kon zeggen. Ze huilde alleen
zacht, als een klein, vermoeid
kind. Het kon haar niets meer
schelen, dat ze hem nu haar gevoelens nog openbaarde. Hij
mocht het ook weten, wat hij voor haar geworden was, ofschoon
ze voelde, dat hun vriendschap daardoor een knak
kreeg, Toen dan eindelijk het moment van afscheidnemen
gekomen was, had ze zich aan zijn arm vastgeklemd,
smeekend : ,,0 Tom, Tom. ga niet weg. Blijf toch bij me.
O God, laat me toch niet alleen, je weet niet Tom, hoe
vreeselijk het voor me is.”
Hij had zijn arm om haar heengelegd, duwend haar
hoofd met zijn'eene hand tegen zich aan, haar sussend
met kalmeerende woordjes : „Stil dan Betty. Wees maar
flink hoor. Ik schrijf je heel gauw. En jij mij. En je vertelt
me alles. Alles hoor ! Stil dan lieve kindje, huil zoo niet.
Prof. Mr J. A. VAN HAMEL.,
die voor het district Amsterdam IV gekozen werd tot iid der Tweede Kamer,
in de vacature van wijlen zijn vader, Prof. Van Hamel.
We zien elkaar immers wel weer terug.” „Nee,” had ze
wanhopig gesnikt. „Nooit. Ik zal je nooit meer zien. O, ik
houd het niet uit. Tom, Tom dan 1”
Hij had haar neergelegd op de canapé, nog eens liefkoozend
streelend heur haar. Toen kuste hij haar oogen, waarvan
hij zoo vaak den oprechten glans bewonderd had.
En ging heen.
Op straat hoorde hij nog in zijn ooren naklinken haar
wanhoopsuitroep : „Tom, Tom dan ■!” En zijn lippen bebijtend,
verwenschte hij zichzelf, dat hij van haar niet had
kunnen houden, zooals hij zijn vrouw zou moeten liefhebben.
Hij had het graag gewild, hij had vaak bepeinsd wat er toch
tegen een verbintenis met Betty was. Daar was steeds de
eene groote reden, die niet voorbijgezien
kon worden: dat hij niet
genoegvanhaarhield. Het was maar
goed, dat hij wegging; hij had haar
toch eens moeten teleurstellen. Nu
wasze nog jong, veerkrach tig, ze zou
haar verdriet te boven kómen. Maar
dien ganschen avond, en nog vele,
volgende dagen zag hij haar wanhoopsgezicht,
hoordehij haar smartelijke
stem smeeken toch niet weg
te gaan. ...
Betty bleef doorleven haarplichtsbestaan.
Ze ging naar haar werk,
kwam thuis, at, dronk mechanisch.
De nachten lag ze wakker, dan waren
haar gedachten helder, scherpomlijnd.
De dagen sufte ze door.
Tot ze wist, dat er verandering
moest komen. Ze werd radeloos van
het denken. Tegelijk met dit weten,
kreeg ze een verlangen naar zelfopoffering, zelfverloochefiing.
Een paar dagen daarna las ze in de krant, dat er in het
stadje, waar haar ouders woonden, een telegrafiste gevraagd
werd. Toen opende zich een nieuw verschiet voor haar.
Ze zou solliciteeren, en als ze slaagde, zou ze naar huis gaan.
Drie jaar geleden was het haar te eng geworden, temidden
van het provinciale gedoe eener kleine stad. Toén had ze
naar haar vrijheid gesnakt, als een van dorst versmachtende
naar een dronk water. Nü had haar vrijhé'd geen bekoring
STUDENTEN CAROUSSEL-VEREEN1G1NG.
De deelnemers aan de door de Studenten Caroussel-Vereeniging te Delft gegeven uitvoering in de stadsmanège.
J. A. REYNDERS,
chef der afdeeling Militie ter
provinciale Griffie van ZuidHolland,
herdacht den lsten
April den dag, waarop hij
vóór 50 jaar, ais 16-jarige
klerk, in dienst trad.
meer voor haar, maakte de zwijgende rust van de banale
pensionkamér haar radeloos. Nu Tom weg was, kon ze niet
blijven in de stad vol herinneringen, waarvan elke herinnering
een nieuwe doorn was, steeds verder openrijtend de
wond, die zijn vertrek geslagen had in haar zieleleven.
Ze solliciteerde en slaagde. In een valsch-opgewekten
brief schreef ze haar ceders, dat ze thuis kwam. Ze weidde
erover uit, hoe ze Moeder helpen zou in haar vrije uren,
hoe ze met de kinderen zou spelen en werken, hoe ze met
Moeder zou gaan wandelen. Ze schroefde zich op onder het
schrijven, stelde alles even mooi voor, zooals ze het zelf
wenschte.
En toen eindelijk de dag kwam, waarop een kruier haar
koffer naar beneden sjouwde, en
zij langzaam volgde, na nog een
laatsten blik door de leege, koude
kamer geworpen te hebben, toen
was het haar, alsof ze nu pas voor
goed en voor eeuwig afscheid van
Tom en van haar oude leven genomen
had.
De eerste dagen thuis waren een
verlichting ; ze waardeerde de intimiteit
van den huiselijken kring,
ze wenschte alleen nog maar dat
het zoo mocht blijven. Tom had ze
geschreven, dat ze weer thuis was.
Hij zou het direct begrijpen.
Ze werkte hard op ’t kantoor,
sjouwde thuis voor de kinderen,
luisterde geduldig naar de zeurige
klachten van haar Moeder, voelde
zich langzaam verzinken in de eindelooze
beslommeringen van een groot huishouden. Het
idee evenwel, dat ze nü nuttig was, nü zichzelf wegcijferde
voor anderen, was haar een troost in steeds weerkeerende
wilde smarturen.
Tot ze op een avond, bezig in haar kamer, naast zich stemmen
hoorde. Het waren haar broer en zusje, die, beiden op
dezelfde H. B. S„ samenwerkten.
„Zeg,” zei Wim met zijn onverschillige jongensstem,
„Vin-jij ’t leuk, dat Betty thuis is?”
„O jakkes nee,” klonk het nuffige hooge stemmetje van
Tiny. „Jij?”
„Nee,” zei Wim, „kan je begrijpen, ’t Was veel lolliger,
toen ze er niet was hoor ! Ze zit je altijd op je vingers te
C. D SAX.+ P. H. NOOR
D U YN. t
In den ouderdom van 77 jaar is te Utrecht overleden de heer C. D. SAX, die jaren lang
ambtenaar was bij de Rijnspoor. Te Rotterdam is op 67-jarigen leeftijd overleden de
gep. kap. ter zee L. A, H. LAMIE, die zich na een schitterende loopbaan bij de Marine,
n 1901 uit den zeedienst terugtrok. De heer P. H. NOORDUYN, oud-dijkgraaf van
Nijmegen, is op 80-jarigen leeftijd aldaar overleden.
kijken, en je na te rijden, of je wel wat uitvoert. Ik wou dat
ze maar weg was.”
„Ik ook,” stemde Tiny hartgrondig bij. „Ik wou’t ook,
zeg, Moe zeurt veèl erger nu zij er is.”
„Nou en of,” beaamde Wim weer, krassend met een liniaal
over de tafel.
„O begrijp eens, wat ik Moe tegen Pa hoorde zeggen,”
— Tiny’s stem had de intonatie van : zich nu eens zalig
interessant te vinden, omdat ze iets oververtellen kon
— „Moe zei: „Ik wou dat Betty maar trouwde,” en toen zei
Pa: „Kun je begrijpen, die
trouwt nooit,” en toen zei Moe,
„Nee, dat denk ik ook wel
niet.” ”
„Natuurlijk trouwt ze niet,”
zei Wim, uitend een meening
van anderen gehoord, „ze is
lang niet mooi genoeg. Nee
hoor, met Betty zitten we opgescheept.”
Ze luisterde niet meer.
Ze viel neer op het bed, dat ze
met Tiny deelde.
Ze herhaalde in haar gedachten
steeds weer die
verfijnd-wreede kinderwoorden.
En langzaam doordrong haar
het weten, dat het weinige,
wat haar leven nog eenigszins
mooi had kunnen maken, een
désillusie geworden was.
Het geluk gaat, het geluk
komt bij de menschen als de
slinger van een uurwerk, en
men moet niet schreien dan zoo
laat mogelijk.
M. Maeterlinck.
L. A. H. LAMIE. +
|