|
EEN DRIJVEND HOTEL.
De stoomvaartmaatschappij „Nederland” te Amsterdam is op de gedachte gekomen een harer nieuwste booten, de „J. P. Coen”, in het Noordzeekanaal te leggen en
als hotel in te richten. Een uitstekend denkbeeld, dat in verband met den heerschenden woningnood en de talrijke gasten in hotels, wel navolging zal vinden.
de feestelijke, glanzende kleuren der bloemen, diehaar tegengloeiden
in wondere . pracht. ... O, de avond zou goed
worden !
Het straatgeruisch drong van beneden flauwtjes tot haar
door; ze vond het zoo zalig-rustig in haar hoekje. Ze kon
nog zoo prettig even droomen, voor Tom kwam.
Ze kenden elkaar nu twee jaar. Ze had hem voor het
eerst in den trein ontmoet, toen zij met vacantie naar huis
geweest was, en weer
naar de stad terugreisde.
Ze had zitten peinzen,
hoe druk en her
rieachtig het thuis was,
met de vele broertjes en
zusjes, wier willetjes en
karakters zoo vaak tegen
elkaar indruischten. En
ze had verlangd naar
haar kalme, rustige pensionkamer,
naar haar
leven van veel alleen,
maar tochheelemaalvrij
zijn. Ze was telégrafiste
en ze hield van haar
werk, dat ze in tegenstellingmet
haarcollega’s
interessant bleef vinden.
Toen was hij bij haar
in den coupé gestapt. Ze
waren de eenige reizigers.
Een open raam, dat
tochtte, was het begin
van hun gesprek geweest.
En daarna hadden ze de
verdere reis gepraat als
oude bekenden. Hij’ was
zoo eenvoudig, zoo heel
gewoon, ze had direct
kunnen vertellen van
haar werk en haar ambities. Hij had ook gesproken van zijn
leven, hoe hij een Handelsschool afgeloopen had, eft nu bij zijn
vader in de zaken was. Ze woonden in dezelfde stad, en alsof
het vanzelf sprak was hij later met haar mee naar huis
geloopen, had haar koffer gedragen, en hadden ze elkaar
als goede vrienden ferm de hand geschud. Dat was het
begin van hun vriendschap geweest, van hun mooie, hechte
vriendschap. Ze zag het nu weer opeens in dat licht, en ze
bedacht hoe dankbaar ze moest zijn voor de groote gave
van zijn vriendschap.
Steevast was hij eèn avond per week bij haar gekomen ;
was het weer mooi, dan gingen ze wandelen of roeien of
fietsen, en ’s winters zaten ze knus voor het roodgloeiende
kacheltje, en lazen samen of praatten alleen, of schaakten
soms. De hospita had eerst heel bedenke.lijk gekeken, wilde
van geen heerenbezoek weten ; maar Betty had zoo kordaat
gezegd : „Goed, dan moet ik om andere kamers rondzien,”
dat ze bijgetrokken was. Nu informeerde ze vaak quasiguitig,
wanneer het nou eens een engasjement werd. Dan
lachte Betty would-be vroolijk : „Nooit hoor ! Mijnheer is
alleen een goeie vriend van me,” ofschoon ze graag de hospita
in het béte, ongeloovige gezicht geslagen zou hebben, omdat
ze wist, dat de bekrompen hersens van het mensch hun
vriendschap nooit zouden kunnen begrijpen, en omdat
ze voelde, hoe hun mooie, reine verhouding later door de
hospita zelf besmeurd zou worden.
Terwijl ze in haar hoekje zat voor het raam, en vaag
luisterde naar het zingende theewater, bedacht ze, waarom
het niet altijd zoo had kunnen blijven, zooals het in het begin
geweest was, toen zij en Tom werkelijk goede kameraden
waren. Toen was alles zoo vroolijk en goed en prettig geweest.
Waarom toch was ze van, hem gaan houden ? Het had haar
immers niets dan verdriet gegeven. O, de moeilijke strijd
steeds, dat hij niets mocht merken van haar veranderde
gevoelens. Dat was toch haar kracht, dat ze steeds zoo
sterk geweest was, dat hij niet vermoedde haar groote,
groote liefde. ...
PANORAMA
Ze schokte opeens als onwillig haar schouders, ze wilde
niet meer denken nu, Tom kon elk oogenblik komen, ze
wilde genieten van elke minuut samenzijn. Dezen eersten
avond zouden ze wel niet uitgaan. Tom zou zooveel te vertellen
hebben. Hij was vier weken met zijn vader op reis
geweest, en hij had de gave om interessant te kunnen spreken
over alles wat hij gezien had. Ze verlangde naar zijn
reisverhalen.
6
Het theewater opgietend, hoorde ze zijn bekend schelletje.
Haar hand, die het keteltje vasthield, trilde plotseling ;
ze zette het haastig neer, stak, om zich een houding te geven,
langzaam het lichtje aan onder den trekpot, het vroolijke,
flikkerende vlammetje dat haar theetafel prettiger, intiemer
schijnen deed. Ze hoorde zijn stappen naar boven klimmen,
dan zijn klop aan de deur.,,Ja!” riep ze, zich oprichtend.
ïn de deur stond Tom, groot, flink, robust. Ze liep hem
tegemoet, niet te haastig, haar bewegingen leken haar
zélf bestudeerd.
'Dan voelde ze zijn fermen handdruk, hoorde zijn sonore
stem : „Betty, hoe gaat het ?”
„Best! En jij ? Je ziet er goed uit zeg. Ga gauw zitten.
Je krijgt direct thee. Ze moet nog even trekken.” Ze sprak
haastig, nerveus, tegen haar willen in.
Hij, kalm, legde zijn hoed neer, zette zich op zijn gewone
plaats, leunde even zijn stoeren, blonden kop tegen het verschoten
trijp van zijn grooten stoel, vroeg dan : „Vertel nu
eens, hoe heb je het gemaakt in die vier weken?”
„Ik ? Och niets bijzonders.” — Ze wreef haar nagels tegen
de palm van haar hand. — „’k Heb het nogal druk gehad
op ’t kantoor. Zooals altijd hè ? Maar jij, jij hebt natuurlijk
massa’s nieuws. Je moet me alles vertellen hoor ! En bij het
begin beginnen.”
„Tja.” zei hij. „Er is zooveel gebeurd. Enfin, vooruit dan
maar.” — Terwijl hij sprak, schonk Betty thee, schoof hem de
koekjes toe, de sigaretten, terwijl hij voor haar het kleine
roode doosje damessigaretten neerzette, dat hij altijd meebracht,
elke week een nieuw doosje. Ze rookten en hij vertelde.
Ze luisterde stil, de armen op de leuningen van haar
stoel; af en toe trekkend aan haar sigaretje. In de schemerende
kamer gloeiden alleen het theelichtje en hun sigaretten.
Het was, alsof in de schemering om hen, de rozen sterker
geurden.
Hij vertelde van Zwitserland, enthousiast, levendig, dan
zichzelf in de rede vallend, zei hij :
„O ja, ik heb nog een Zwitsersch souvenirtje voor je meegebracht.”
Haar hart sprong op van plotse verrukking.
„O, wat leuk van je; wacht, ik zal licht maken.” Ze stak
het schemerlampje aan, zette het bij hun tafeltje neer.
Hij schoof haar een pakje toe, haar trillende vingers konden
het touwtje niet lospeuteren.
„Laat ik je helpen,” zei hij, kalm met zijn mes het touw
doorsnijdend. Ze trachtte zichzelf te beheerschen, vouwde
langzaam het papier los, bekeek eerst het doosje nog,
voor ze dit opende. Op
een blauwfluweelen kussentje
lag een klein elegant
broche : twee teerwitte
Edelweis-bloempjes,
waaraan een kittig,
zilver miniatuur-klokje
bungelde.
„O wat schattig,” zei
ze blij, „wat vreeselijk
snoezig. Dank je wel
hoor!” Over de tafel
heen stak ze hem haar
hand toe, en ze herhaalde
innig: „Dank je wel.”
„Och,” zei hij opeens
verlegen, „je weet, ik
houd niet van cadeaux
en zoo. Maar dit is wel
een exceptioneel geval,
’t Is meteen een soort
afscheidscadeau zie je.”
Ze keek hem aan, verschrikt,
niet-begrijpend.
Hij trachtte den toestand
te beheerschen, ’t
was zoo verdraaid moeilijk
om het haar te zeggen,
en tóch moest het.
„Afscheid?” vroeg ze.
„Ja, ik had het je
eerst willen schrijven, maar dat vond ik zoo. . . . och, ik
weet niet. Ik dacht, ik vertel het haar liever. Je weet,
dat we in Genève waren hè ? Vader en ik.
„We ontmoetten daar een zakenvriend van vader uit Soerabaia,
die zijn verlof in Zwitserland doorbracht.” Zijn
stem klonk eentonig. Betty miste den warmen klank van
anders. Het was haar of hij een van buiten geleerd lesje
opzei. Ze voorvoelde wat komen zou. ze wilde alleen, dat
het maar gauw, gauw voorbij was. Ze zat onbeweeghjk. hem
aankijkend met oogen, waaruit alle zonnige glans geweken
was. En om haar hart snoerde zich een band van haast
onduldbare smart. . . . Zoo wachtte ze.
„Enfin, en toen. . . hij morste asch van zijn sigaret,
veegde dat nog bedachtzaam weg, voor hij verder sprak.
„En toen is er besloten, dat ik met hem mee terug ga naar
Soerabaia, om eens iets van de wereld te zien, en meer
handelskennis op te doen en zoo. Als het me daar nu goed
bevalt, blijf- ik er waarschijnlijk. Er is veel geld te verdienen
in Indië en. ...” Hij haperde.
„Wanneer ga je?” vroeg ze. Haar stem klonk zoo dof,
dat ze, zich inspannend, wat luider herhaalde : „Wanneer
ga je weg ?”
„Vandaag over twee weken al, met de „Coen”. Vader kan
me wel missen, zie je, want Harry, mijn oudste broer, dat
weet je, is hier heelemaal ingewerkt. ”
„Ja natuurlijk,” knikte ze.
„Ik krijg het nog druk nu,” zei hij meer geanimeerd,
nu hij gelukkig gezegd had, dat hij wegging. „Voor mijn uitrusting
zorgen, en overal afscheidsvisites maken, en. . . .”
„Je zult zeker wel geen tijd meer hebben om hier te
komen,” zei ze bewust-wreed, in een vreemden drang om
hem pijn te doen.
„Ja, natuurlijk kom ik nog!” hij keek haar bevreemd
aan. Dan opeens inniger : „Betty, we zijn toch zulke goede
kameraden geweest, we hebben toch zoo’n prettigen tijd
gehad, laten we met die herinnering ook van elkaar gaan.
(Zie vervolg op pag. 10.)
DE STAKING DER AMSTERDAMSCHE MELKBEZORGERS.
Naar aanleiding van de staking der melkbezorgers geven wij van het Amsterdamsche melkbedrijf bovenstaande foto’s. Links: In gewone tijden heerscht in den vroegen morgen’n groote bedrijvigheid
van uitrijdende melkwagens. Rechts: Kisten met flesschen melk klaar om de stad ingebracht te worden.
|