Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3016 tot 3020 van 11897
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
05
Tekst
Den volgenden morgen kwam Lou beneden met een totaal gehavend gezicht. ,,Kerel, je kon de mazelen wel hebben,” plaagde Mark, die zijn eigen leed vergeten scheen te zijn. „O, die vervloekte muggen — excuseer me Hettie,” barstte Lou los. ,,Maar daar word je stapel-krankzinnig van. ’k Heb geen oog dichtgedaan vannacht. Heb jullie geen last van dat tuig gehad ?” „Ook,” bemoedigde ik. „Oja ?” zei Lou, schijnbaar opgelucht. Dien avond, toen we buiten bij elkaar zaten, zoemden ze in drommen om ons heen. ,.Dat belooft weer wat," voorspelde Lou tragisch. ,,Ja en de ramen dicht gaat niet,” zei ik. „Dan houden we het gewoonweg niet uit." „Ik smeer boven alles met petroleum in.” — Lou's stem had zijn gewone kalmte verloren. — „Want daar kunnen ze niet tegen, die ellendelingen. Heb je petroleum in huis, Hettie?” „Ja,” zei ik. De nacht, die volgde, was ontzettend. Pas lagen we, of daar begon het al. Eerst in een hoek van de kamer, dan dichter-dichterbij kwam het gezoem. Tot je voelde, dat iets zich neerzette op je voorhoofd, je hals, je kin, je neus. Dan zwaaide je wild met je armen in het rond, of sloeg jezelf behoedzaam op de plaats, waar je het insect vermoedde te zitten. Om meestal alleen te bereiken, dat het beest plagend, sarrend, treiterend — „hoonlachend,” zei Mark zelfs — wegzoemde. Het ongeluk was, dat je je steeds verbeeldde, dat er maar eén mug was, die je plaagde, zoodat je al je denkvermogen concentreerde op het punt, dat je, als je die eene mug doodmaakte, rust zou hebben. Slaagde je daar dan eindelijk in, en strekte je jezelf uit met de heerlijke gedachte, dat je nu eindelijk zou kunnen slapen, dan kwam er krijgshaftig gezoem uit alle hoeken der kamer, alsof er een leger muggen aanrukte, om den dood van hun makker te wreken. O, die nacht 1 Mark en ik stonden op, sloegen wild met kranten elke mug, die we konden raken. Niets baatte, steeds kwamen nieuwe aanvallers. „Ik word er gek van”, zei Mark, wild door zijn haar strijkend. „Lou ook,” zei ik laconiek. Toen opeens ontdekte ik iets. „Als we eens elk een voile voordeden.” „Daar zeg je zoo iets. Waar heb je die dingen ?” En Mark rommelde al in een hoededoos, die op de slaapkamer stond. Hij diepte op : twee oude voiles, een zwart, een lila. ,“,Ik de lila,” zei Mark al weer vroolijk. „Past het best bij mijn teint.” Mark bond zijn voile voor, ik de mijne — en toen tolden we beiden om van den lach. „O, Mark,” hikte ik. „Je lijkt beslist lé- gère. O, dat haar van jou. ’t Is net poppehaar, geplakt poppehaar.” Mark stond voor den spiegel te schateren, om dan opeens met een ruk aan de voile ernstig te beweren : „’t Kriebelt zoo allemenschelijk.” „Je moet je haar ook wat wegstrijken.” Toen streek Mark zijn pruik in een woeste, rechtopstaande kuif, bond zijn voile weer voor, en nog naproestend trachtten we weer te gaan slapen, ’t Lukte, maar den volgenden morgen waren we geradbraakt. En Mark was vreemdsoortig gevlekt, doordat de lila voile „afgelaten” had. De eenige, die kalm aan het ontbijt verscheen, was Lou. „Petroleum, kinderen,” doceerde hij, „petroleum is het eenige, afdoende middel te gen muggen.” Na het ontbijt sprak hij niet meer zoo beschermend. Hij kon haast niets eten, omdat alles volgens zijn zeggen „een petroleurnsmaak” had. Hij rook, dronk, at petroleum. — We zijn een geheelen dag bezig geweest, om met warm water en zeep de petroleum, die Lou kwistig op zijn kamer had rondgestrooid, te verwijderen, en toen „proefde” Lou het nog. Dus ook van dat middel moesten we afstand doen. Een maand lang sliepen we met ramen en deuren dicht, en met voiles voor. Toen kwamen er snikheete Julidagen en Mark en Lou beweerden, dat ze totaal verstompten. Ook ik voelde me moe, lusteloos, vervelend. Alleen het feit, dat onze reissom aangegroeid was tpt achtentwintig gulden, wekte ons nog eenigszins op. We verzonnen de gekste dingen, om van de muggenplaag verlost te worden. Lou kocht een vliegenvanger, en Mark maakte hierover ruzie, omdat dat lor natuurlijk niets gaf. Ik betrapte Lou er later op, dat hij de muggen met een krant doodsloeg en ze dan op den vliegenvanger zette. En ik nam het hem absoluut niet kwalijk, toen hij tegen Matk triomfeerde : „Zie je nu kerel, dat het wèl geeft!” De muggen zoemden in dromrtien om ons huisje. Als we buiten zaten, stoomden Mark en Lou hun pijpen door, dm ze op een afstand te houden. In Juli teerden we vijf gulden in, voornamelijk omdat Mark met een bespottelijk duur goedje uit de stad thuiskwam, dat je op je hoofdkussen sprenkelen moest, en da.t onfeilbaar behoorde te zijn. Eilacie, het bezorgde ons drieën een gruwelijke hoofdpijn, en wekte de muggen op tot nieuwe, krachtiger aanvallen. En in Augustus, de warmste Augustusmaand, die ik ooit heb meegemaakt, waren we de volslagen wanhoop nabij. We wisten niet meer, wat rust beteekende. En toen, toen besloten we overal horren aan te brengen en om onze bedden klamboes te laten maken. Eerst reinigden we het huis terdege, met gesloten ramen en deuren ondernamen we onzen moordtocht op de muggen. Daarna zetten we overal de dure horren in. Bevestigden de klamboes. En sliepen vierentwintig uur aan éen stuk. Maar de horren en de klamboes hadden onze reissom verslonden. En van ons reisje is dat jaar niets gekomen. 5 HET AAPJE door ELISE F. RUTGERS I k zag iemand voor het raam in de kamer hiernaast, toen ik er langs liep; heb je nieuwe ‘ buren gekregen?” vroeg Minnie nieuwsgierig, onwillekeurig haarstem dempend, alsof zij vreesde, dat men in het aangrenzende vertrek haar woorden zou kunnen hooren. Boden van het Vooraar: Crocussen. „Ja, sinds een week ongeveer,” lichtte Greta haar in. „Wat voor menschen ?” „Het is er maar één : een heer met.........Je raadt het niet in honderd keer, wil ik wedden !” „Ik kan nooit iets raden, vertel het mij liever! Een heer met.........?” „Met een aapje!” „Bah 1” „Waarom „bah” ?” „Wie trekt er nu de wereld rond met een aap 1 Hoe weet je het ?” „De juffrouw vertelde het mij.” „Ze lijkt wel mal, om zoo iemand in huis te nemen !” „Och, als je een pension houdt, moet je niet al te kieschkeurig zijn, want dan staan je kamers te lang leeg !” „Ik denk toch, dat niet veel pensionhoudsters op zoo’n gast gesteld zullen zijn.” „Hij zal ruim betalen voor zijn grillen,” veronderstelde Greta. ,;Dat is mogelijk! Het mormel zal toch zeker niet los rondloopen en onverwachts in je kamer binnenglippen ?” „Ik weet er niets van, hoor!” „Hou mij vooral op de hoogte van dien zonderlingen buurman,” verzocht Minnie, „ik voel bepaald belangstelling voor zijn doen en laten.” „Ik vrees, dat ik je zal moeten teleurstellen ; een van de beste eigenaardigheden van dit pension is, dat de verschillende bewoners niets van elkaar merken, een toevallige ontmoeting in de gang of op de trap daargelaten.” „Maar als er iets bijzonders is, zal je juffrouw wel als wandelend nieuwsblad dienst doen, denk ik.” „Gelukkig niet; ze babbelt maar een dood-enkelen keer van de eene kamer in de andere.” „Die aap is dan toch te machtig gebleken voor haar gewone zwijgzaamheid, schijnt het.”* „Ze is er doodsbang voor, moet je weten, maar toch heeft ze mij verzekerd, dat het een allerliefst dier is, zoo wijs als een mensch en roerend trouw en aanhankelijk.” „Wat de meeste menschen niet zijn !” Verbaasd keek Greta de spreekster aan, die gemakkelijk in een laag stoeltje gedoken zat en haar blond hoofdje steunde met haar opgeheven hand ; heel jong en kinderlijk leek zij in die nonchalante houding, en de bittere toon, waarop zij die laatste woorden sprak, deed vreemd aan bij de weeke, zachte lijnen van het frissche mondje. „Heb je daar ondervinding van ?” vroeg de andere vriendin. „Neen, hoor!” lachte Minnie, wat al te luidruchtig. „Mijn opmerking was maar in het algemeen bedoeld !” Greta geloofde haar niet, maar drong kieschheidshalve niet op naderen uitlef aan ; afleidend, braèht zij het gesprek opnieuw op den buurman met zijn zonderlingen metgezel. „Ik weet alleen van hem, dat hij heel mooi fluiten kan,” vertelde zij vroolijk. „Daarvan maakt hij geen geheim ; ’s morgens vooral fluit hij den hoogsten deun.” „Hindert dat je niet bij je werk ?” „Natuurlijk, ik raak er telkens den draad van mijn gedachten door kwijt, maar ik zal er mij aan moeten wennen.” „Waarom ?” „Ik kan het hem toch niet beletten?” „Je kunt hem door je juffrouw laten verzoeken, zijn levensvreugde wat minder luidruchtig te kennen te geven.” „Och, laat hem fluiten!” „Wat ben je toch een gemakkelijke schat! Aan mij zouden ze een heel wat lastiger exemplaar hebben, dat verzeker ik je ! Nu stap ik op, ik heb je al lang genoeg van je werk afgehouden. Ik zal mijn best doen, als ik langs zijn ramen loop, een glimp van je griezeligen mede-bewoner op te vangen; ik brand van nieuwsgierigheid; ik kan er mij bepaald aan ergeren, dat jij zoo onverstoorbaar blijft onder zulk een interessante nabuurschap.” Glimlachend om Minnie’s opgewonden gedoe, trad Greta aan het raam, om haar na te öogen; zij zag, hoe op het smalle paadje, dat naar het tuinhekje leidde, een forsche, lange man vóór haar vriendin uitliep ; waarschijnlijk hoorde hij het geluid van de lichte schreden, die achter hem aan kwamen; bij het hekje gekomen, wendde hij zich tenminste om, hield het voor haar open en liet haar beleefd vóórgaan; Minnie keek steelsgewijze op naar het raam en Greta begreep uit het beteekenisvolle oogengeknip, dat de lange heer haar nieuwe buurman moest zijn, al vatte zij niet, hoe Minnie aan die wetenschap gekomen was. Zij ging voor haar schrijfwerk zitten en vergat, zich in haar werk verdiepend, weldra al wat hiermede niet in verband stond. Een paar dagen later zag zij haar nieuwen buurman zijn kamer binnengaan, juist toen zij uit de hare trad ; Minnie had gelijk, het was inderdaad de lange, forsche man, wiens kloeke figuur zij onwillekeurig bewonderd had ; een andermaal kwam zij hem in den tuin tegen op een avond, dat zij voor een oogenblikje de benauwde warmte binnenshuis ontvlucht was. Hij sprak haar tot haar verbazing aan. „Mag ik van deze toevallige ontmoeting gebruik maken, om u vergeving te vragen, dat ik u de eerste dagen van mijn verblijf hier zoo gehinderd heb mpt mijn muzikale oefeningen ?” „Dat is waar ook !” sprak Greta verwonderd. „Ik hoor u bijna nooit meer fluiten. Laat u dat om mij ?” „Zeker!” „Heel vriendelijk van u,” antwoordde zij min of meer verlegen. „Ik had er mij toch werkelijk niet over beklaagd.” „Maar het hinderde u wei ?” hield hij aan. „Ja,” moest zij toegeven. „Wel een beetje!” ♦ „Dat vreesde ik, toen ik toevallig vernam, dat ik de eer heb, met een schrijfster onder hetzelfde dak te wonen.” „Een matige eer!” lachte zij. Maar hij liet zich dit antwoord niet aanleunen. Hun gesprek werd levendig en langdurig ; Greta liet zich onwillekeurig meeslepen door zijn licht en gemakkelijk vloeienden woordenstroom. En toch — het leek haar of achter zijn spraakzaamheid zich diepere gedachten verscholen die schroomden tot uiting te komen. Velerlei onderwerpen roerde hij aan, maar vluchtig, bijna schuw; telkens als zij poogde dieper in te gaan op een meening die haar het overdenken en tot klaarheid brengen waard leek, wisselde hij, als onrustig en argwanend, van gesprek. Een eenzame, dacht zij, die vreest voor zijn woorden, voor zichzelf.... En ze had wel, alle conventie brekend, met een roekelooze vraag door dien woordenmuur willen heendringen waarachter zich zijn eigenlijke gedachten verscholen. Een eenzame, die — zoo zeide men immers — de wereld door dwaalde met zijn aapje .... PANORAMA
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 6 Toen hij, met een plotselinge, oppervlakkige zinswending, hun gesprek had afgebroken, als angstig voor de inniger aanraking van gevoelens die dreigend te naderen scheen, zocht Greta haar kamer weer op, peinzend, verwonderd. En lang dacht ze aan hun ontmoeting terug, met een gevoel dat medelijden en eerbied tegelijk was. Maar tenslotte spotte zij met zichzelve, en nam zich voor geen woord over het gebeurde uit te laten tegen Minnie, die natuurlijk juichen zou, als zij wist, dat de onverstoorbaarheid, die haar geërgerd had, verstoord was. En toch, half-onwillig moest zij zichzelve bekennen, dat zij zelden zulk een innemend gezicht gezien, zulk een sympathieke stem gehoord had. Wondersnel, later in haar terugdenken een droom gelijkend, volgden vanaf haar kennismaking met haar buurman de gebeurtenissen elkander op. Op een morgen werd haar ernstige arbeid onderbroken door een luid geklop op haar kamerdeur. ,,Binnen 1” De deur werd haastig geopend en de heer Van der Post — zij wist toen zijn naam — trad binnen, op zijn arm een aapje, dat zich liefkoozend tegen hem aandrukte. „Och juffrouw Walters, ik kom tot u als een smeekeling! U zou mij een zeer grooten dienst kunnen bewijzen I” Zijn stem trilde van emotie; aanzijn gezicht zag zij duidelijk, dat er iets gebeurd moest zijn, waardoor hij uit zijn gewone stemming was geraakt. En het was haar onmogelijk zich niet te bekennen, dat opnieuw de bekoring over haar kwam van het medelijden en den eerbied. Zoo mannelijk stond hij daar, en zoo hulpeloos tevens. „Wat kan ik dan voor u doen ?” vroeg zij, wat zenuwachtig door dit vreemde, onverwachte. Waarom klopte haar hart sneller? „Wilt u de goedheid hebben, u een paar dagen over mijn kleinen makker te ontfermen? Ja, ik weet wel, dat u mij misschien voor gek, of tenminste voor half gek zult houden, zooals de meeste menschen hier doen, omdat ik hem mee bracht. Ik denk, dat alleen iemand die, zooals ik, jarenen jaren doorbracht in een wildernis, zonder ooit een blank gezicht te zien, kan begrijpen, hoe men zich hechten kan aan een dier, dat in die eenzaamheid zich een trouwen metgezel betoonde l Maar dat doet er ook niet toe! Daarover vertel ik later wel eens, als u het goedvindt. De vraag is nu maar, of u een paar dagen op hem passen wilt I Ik weet niemand anders, wien ik het vragen kan, ik ken hier niemand en u lijkt mij vriendelijk genoeg, om . ...” „Maar hij zal niet willen I” „O ja, hij begrijpt wel, dat het moet, als ik het hem zeg !” -— Inderdaad scheen het slimme dier de woorden van zijn meester te hebben gevolgd ; zijn oogjes gingen telkens vlug van den een naar de ander en Greta begon te lachen, toen zij aan de uitdrukking van zijn gezicht meende te zien, dat zij nogal in zijn smaak viel. Het vreemde, ongewone van de situatie prikkelde haar, en dan, de oogen van den meester, waaraan zij vaker teruggedacht had dan zij zichzelve vergeven kon, rustten smeekend op haar. „Goed !” zei ze. „Hij mag een paar dagen bij mij logeerenl” „Dank u, o, dank u ! Dat is lief van u ! U redt mij uit een groote moeilijkheid! Mag ik u later ophelderen, wat mij dreef tot dit beroep op uw goede hart ? Ik moet nu zoo spoedig mogelijk vertrekken.” Vóór ze goed en wel tot het besef van de werkelijkheid gekomen was, bevond zij zich alleen met haar vreemdsoortigen gast, die met kleine, klagende geluidjes over het vertrek van zijn meester treurde. PLECHTIGE VAANDELAANBIEDiNG. Woensdagmiddag 21 Maart werd door het daartoe samengestelde comité een vaandel aangeboden aan het landstormcorps „Stelling van Amsterdam”, welke plechtigheid plaats had op het Stadionterrein. Talrijke autoriteiten waren bij de aanbieding tegenwoordig. Hierboven: Het plechtige oogenblik, waarop het vaandel werd ontplooid. het drong zich in Greta’s genegenheid alsof het vanzelf sprak dat zij, en niemand dan zij, hem het tijdelijk gemis kon vergoeden. Greta moest haar werk opgeven waarvan immers haar aandacht telkens afdwaalde; het kleine dier was niet rustig dan wanneer ’t zich koesterde ih een hoekje van haar arm. En zij trachtte het niet meer te ontkennen : Zij kon onmogelijk werken, de eerste uren, van medelijden met het zielig in elkaar gedoken hoopje, dat ontroostbaar scheen, daarna, omdat het kleine beest het haar wanhopig lastig maakte door overal aan te komen, dan hier en dan daar op te springen, door te pruilen en te jammeren, als zij zich niet met hem bezighield ; zij had zich niet kunnen voorstellen, dat het mormeltje zooveel van haar geduld zou vergen, anders zou zij niet zoo gereedelijk voldaan hebben aan het tot haar gerichte verzoek. Zij volgde nauwkeurig de haastig gegeven instructies omtrent de voeding op en begreep, dat zij zou moeten berusten in haar gedwongen werkeloosheid, tot haar buurman terugkwam. Maar het was zonderling : het aapje liet zich niet afschepen, • nam al haar gedachten en haar zorg in beslag. Het wilde getroost worden voor de afwezigheid van zijn meester, en PLECHTIGE VAANDELAANBIEDING. De uitreiking van het vaandel door luit.-generaal Neeteson, inspecteur van den vrijwilligen landstorm. haar gedachten, die zich niet dwingen lieten, gingen uit naar hem aan wiens eenzaamheid ze niet langer zonder pijn denken kon, naar hem die zijn diepste verlangens achter woorden verscholen had, maar wiens oogen, ondanks hemzelf, bijna smeekend gevraagd hadden : ik ben alleen — help me.... Twee dagen na zijn vertrek kwam er een telegram, dat haar heftig ontstellen deed. Het luidde : „De heer Van der Post ernstig gekwetst bij spoorwegongeluk ; wenscht u te zien.” En verder naam en ligging van het ziekenhuis, waarheen men hem gebracht had. Het was haar, alsof nu heel de rustige regelmaat van haar bestaan wel voor goed was verstoord. Wat zou er nog verder volgen ? Zij was in een onrustige strooming geraakt vol mogelijkheden en gebeurlijkheden ; haar evenwicht had een gevoeligen stoot gekregen^ Ze kon niet anders dan aan die roepstem gehoor geven. Maar het aapje? Dat moest maar mee, ze kon het niet achterlaten ; en zoo trok zij, Greta Walters, onverschillig voor de verbazing, die haar verschijning wekte, met het aapje per rijtuig naar het station en werd met haar gezel in een derde-klas-coupé naar de plaats van haar bestemming gevoerd. Zij dacht en redeneerde niet meer, zij liet zich maar meesleuren, waar die vreemde strooming haar bracht. Er was slechts een vage verwondering in haar, dat ze geen oogenblik geaarzeld had te gaan — te gaan naar den man dien ze nauwelijks kende.... en toch zoo vertrouwde__ Hij was zeer ernstig gekwetst, men wanhoopte aan zijn herstel. Met moeite haar zelfbeheersching bewarend, trad zij aan zijn bed ; zijn matte hand streelde het aapje, dat zich tegen hem aan nestelde, maar zijn oogen verlieten de hare niet; zij bleven op haar gevestigd met een blik.van verlangende, hongerende teederheid, die haar diep in haar .ziel ontroerde, die haar in een flits het vermoeden gaf van wat had kunnen zijn, als niet dit vreeselijkewas gebeurd De zusterwaarschuwde haar, dat ze weg moest gaan. Nauw hoorbaarfluisterde hij : „ga niet heen... I” en vóór ze haar daad besefte, raakten, met eerbied en medelijden, haar lippen zacht zijn voorhoofd. Haastig ging zij heen als in een vlucht, het klaaglijk huilend aapje tegen haar borst gedrukt. Weken van spanning volgden. Het aapje scheen langzamerhand in de afwezigheid van zijn meester te berusten; het gehoorzaamde haar, bedelde haar om liefkoozingen en meer dan zij ’t zichzelf wilde toegeven hechtte zij zich aan het dier, alsof het alles was wat haar overbleef. Soms streelde zij het met een bitteren lach : nu was zij de eenzame.... Maar tegen alle verwachting herstelde de zieke; na twee maanden had hij zijn kamers weer betrokken, en als het goed weer was, oefende hij zich, met krukken gewapend, in den tuin in het loopen. Greta kon haar tranen niet weerhouden, als zij hem sukkelen zag en zij terugdacht aan zijn fiere houding en veerkrachtigen gang van vroeger. Maar niet alleen dat kostte haar tranen ; zij begreep zijn gedrag tegenover haar niet; wel had hij haar in warme woorden bedankt voor de trouwe zorgen, zijn kleinen kameraad bewezen en haar een geschenk aangeboden ter herinnering aan haar opofferende hulp, maar daarna was zijn houding tegenover haar geheel veranderd; het was, alsof hij haar gezelschap bij voorkeur. ontweek ; zonder onbeleefd te zijn, behandelde hij haar met een koelheid, die haar pijn deed na de vriendschappelijkeverhouding, waarin zij eerst tot elkaar stonden. —• „Heb ik iets gedaan, dat u hindert?.” vroeg zij plotseling, toen zij, op een warmen herfstmorgen, geruimen tijd zwijgend naast elkaar op een bank gezeten hadden. „Neen!” antwoordde hij verschrikt. „Waarom denkt u dat ?” „U doet sinds eenigen tijd, alsof ik een vreemde voor u geworden was. Waarom hebt u mij eerst in den waan gebracht, vriendschap voor mij te voelen, als....” „Houd op ! Ik bid u, houd op ! Vraag mij niets 1” „Ik...........” „Neen, neen, vraag mij niets ! Ik kan het u toch niet zeggen 1” Verwonderd zweeg zij, maar eindelijk bracht zij uit: „Als mijn gezelschap u onaangenaam is, zal ik u daarvan verlossen. Het spijt mij, dat ik het niet eerder begrepen heb.” Hij boog het hoofd en zij stond op, om naar binnen te (Zie vervolg op pag 10}.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA JUBILEUM MEVROUW DE HAAN MANIFARGES. Verleden week vierde Mevrouw Pauline de Haan Manifarges te Rotterdam onder enorme belangstelling haar 25-jarig jubileum als zangeres. Onze foto geeft haar temidden dergenen die haar kwamen huldigen. Mr. J. A. BAËZA, gemeente-secretaris van Amsterdam, wien op verzoek onder dankbetuiging voor bewezen diensten tegen 1 Mei a.s. als zoodanig eervol ontslag is verleend. Mr. PW. FALKENBURG, □ie benoemd is tot gemeente-secretaris van Amsterdam in de plaats van Mr. J. A. Baëza. „HET WITTE KRUIS”. In de afgeloopen week is te Santpoort officieel geopend het nieuwe wijkgebouw van de vereeniging „Het Witte Kruis’’. * HET BUSSUMSCHE ,,NOVUM” AFGEBRAND. In den nacht van 22 op 23 Maart is te Bussum de schouwburg „Novum” aan de Vlietlaan totaal afgebrand, ondanks de spoedig aangewende blusschingspogingen. Onze foto toont de door den brand aangerichte verwoesting. NIEUWE NEDERL. TORPEDOBOOTEN. Vrijdagmiddag 23 Maart zijn van de werf der Nederl. Scheepsbouw-Maatschappij met goed gevolg tewatergelaten de torpedobooten Z. 3 en Z. 4, in aanbouw voor het departement van Marine. De Z. 1 is reeds in December 1916 van stapel geloopen en binnen enkele weken zal de Z. 2 volgen.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
08
Tekst
PANORAMA Z^\p deze pagina brengen wij onzen lezeressen nog een viertal foto's van costuums naar de laatste mode, die wij gefotografeerd hebben op de thé select bij Kirsch te Amsterdam. Ze stellen voor, boven, links: Elegant mantelcostuum van licht-beige zijden Gabardine. De losse mantel wordt door een ceintuur opgehouden en vormt daardoor een korte taille. Rechts: Jeugdige jonge-meisjes japonnetjes van zacht roze crêpe de Chine, bekoorlijk van eenvoudige samenstelling. Beneden, 4inks: Middag-japon van zwart-blauw en groen gestreepte taffétas. Rokvorm tonneau. Taille met gekruiste banden van voren en achteren door gitgespen gesloten. Rechts: Figaro-costuum van marine zijde, met twee banden kruislings over de borst, vanachter onder de.figaro gesloten en zoodoende een vest vormend, (fotcfs H. I. P. B.)
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
09
Tekst
PANORAMA P. P. RUBENS. - HELENA FOURMENT {Foto Bern. F. Eilers.} (Collectie Rijkstnuseum.}
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3016 tot 3020 van 11897