|
Den volgenden morgen kwam Lou beneden met een
totaal gehavend gezicht.
,,Kerel, je kon de mazelen wel hebben,” plaagde Mark,
die zijn eigen leed vergeten scheen te zijn.
„O, die vervloekte muggen — excuseer me Hettie,” barstte
Lou los. ,,Maar daar word je stapel-krankzinnig van.
’k Heb geen oog dichtgedaan vannacht. Heb jullie geen
last van dat tuig gehad ?”
„Ook,” bemoedigde ik.
„Oja ?” zei Lou, schijnbaar opgelucht.
Dien avond, toen we buiten bij elkaar zaten, zoemden
ze in drommen om ons heen.
,.Dat belooft weer wat," voorspelde Lou tragisch.
,,Ja en de ramen dicht gaat niet,” zei ik. „Dan houden
we het gewoonweg niet uit."
„Ik smeer boven alles met petroleum in.” — Lou's
stem had zijn gewone kalmte verloren. — „Want daar
kunnen ze niet tegen, die ellendelingen. Heb je petroleum
in huis, Hettie?”
„Ja,” zei ik.
De nacht, die volgde, was ontzettend. Pas lagen we, of
daar begon het al. Eerst in een hoek van de kamer, dan
dichter-dichterbij kwam het gezoem. Tot
je voelde, dat iets zich neerzette op je voorhoofd,
je hals, je kin, je neus. Dan zwaaide
je wild met je armen in het rond, of sloeg
jezelf behoedzaam op de plaats, waar je
het insect vermoedde te zitten. Om meestal
alleen te bereiken, dat het beest plagend,
sarrend, treiterend — „hoonlachend,” zei
Mark zelfs — wegzoemde. Het ongeluk was,
dat je je steeds verbeeldde, dat er maar eén
mug was, die je plaagde, zoodat je al je
denkvermogen concentreerde op het punt,
dat je, als je die eene mug doodmaakte,
rust zou hebben. Slaagde je daar dan eindelijk
in, en strekte je jezelf uit met de
heerlijke gedachte, dat je nu eindelijk zou
kunnen slapen, dan kwam er krijgshaftig gezoem
uit alle hoeken der kamer, alsof er een
leger muggen aanrukte, om den dood van
hun makker te wreken.
O, die nacht 1 Mark en ik stonden op,
sloegen wild met kranten elke mug, die
we konden raken. Niets baatte, steeds
kwamen nieuwe aanvallers.
„Ik word er gek van”, zei Mark, wild
door zijn haar strijkend.
„Lou ook,” zei ik laconiek.
Toen opeens ontdekte ik iets.
„Als we eens elk een voile voordeden.”
„Daar zeg je zoo iets. Waar heb je die dingen
?” En Mark rommelde al in een hoededoos,
die op de slaapkamer stond. Hij diepte
op : twee oude voiles, een zwart, een lila.
,“,Ik de lila,” zei Mark al weer vroolijk.
„Past het best bij mijn teint.”
Mark bond zijn voile voor, ik de mijne —
en toen tolden we beiden om van den lach.
„O, Mark,” hikte ik. „Je lijkt beslist lé-
gère. O, dat haar van jou. ’t Is net poppehaar,
geplakt poppehaar.”
Mark stond voor den spiegel te schateren,
om dan opeens met een ruk aan de voile
ernstig te beweren : „’t Kriebelt zoo allemenschelijk.”
„Je moet je haar ook wat wegstrijken.”
Toen streek Mark zijn pruik in een woeste,
rechtopstaande kuif, bond zijn voile weer
voor, en nog naproestend trachtten we weer
te gaan slapen, ’t Lukte, maar den volgenden
morgen waren we geradbraakt. En
Mark was vreemdsoortig gevlekt, doordat
de lila voile „afgelaten” had. De eenige,
die kalm aan het ontbijt verscheen, was Lou.
„Petroleum, kinderen,” doceerde hij, „petroleum
is het eenige, afdoende middel te
gen muggen.”
Na het ontbijt sprak hij niet meer zoo beschermend.
Hij kon haast niets eten, omdat alles volgens zijn zeggen
„een petroleurnsmaak” had. Hij rook, dronk, at petroleum.
— We zijn een geheelen dag bezig geweest, om met warm
water en zeep de petroleum, die Lou kwistig op zijn kamer
had rondgestrooid, te verwijderen, en toen „proefde” Lou
het nog. Dus ook van dat middel moesten we afstand doen.
Een maand lang sliepen we met ramen en deuren dicht,
en met voiles voor. Toen kwamen er snikheete Julidagen
en Mark en Lou beweerden, dat ze totaal verstompten.
Ook ik voelde me moe, lusteloos, vervelend. Alleen het feit,
dat onze reissom aangegroeid was tpt achtentwintig gulden,
wekte ons nog eenigszins op.
We verzonnen de gekste dingen, om van de muggenplaag
verlost te worden. Lou kocht een vliegenvanger, en Mark
maakte hierover ruzie, omdat dat lor natuurlijk niets gaf.
Ik betrapte Lou er later op, dat hij de muggen met een krant
doodsloeg en ze dan op den vliegenvanger zette. En ik nam
het hem absoluut niet kwalijk, toen hij tegen Matk triomfeerde
: „Zie je nu kerel, dat het wèl geeft!”
De muggen zoemden in dromrtien om ons huisje. Als
we buiten zaten, stoomden Mark en Lou hun pijpen door,
dm ze op een afstand te houden. In Juli teerden we vijf
gulden in, voornamelijk omdat Mark met een bespottelijk
duur goedje uit de stad thuiskwam, dat je op je hoofdkussen
sprenkelen moest, en da.t onfeilbaar behoorde te zijn.
Eilacie, het bezorgde ons drieën een gruwelijke hoofdpijn,
en wekte de muggen op tot nieuwe, krachtiger aanvallen.
En in Augustus, de warmste Augustusmaand, die ik ooit
heb meegemaakt, waren we de volslagen wanhoop nabij.
We wisten niet meer, wat rust beteekende.
En toen, toen besloten we overal horren aan te brengen
en om onze bedden klamboes te laten maken.
Eerst reinigden we het huis terdege, met gesloten ramen
en deuren ondernamen we onzen moordtocht op de muggen.
Daarna zetten we overal de dure horren in. Bevestigden de
klamboes. En sliepen vierentwintig uur aan éen stuk.
Maar de horren en de klamboes hadden onze reissom verslonden.
En van ons reisje is dat jaar niets gekomen.
5
HET AAPJE
door ELISE F. RUTGERS
I
k zag iemand voor het raam in de kamer hiernaast,
toen ik er langs liep; heb je nieuwe ‘ buren gekregen?”
vroeg Minnie nieuwsgierig, onwillekeurig haarstem
dempend, alsof zij vreesde, dat men in het aangrenzende
vertrek haar woorden zou kunnen hooren.
Boden van het Vooraar: Crocussen.
„Ja, sinds een week ongeveer,” lichtte Greta haar in.
„Wat voor menschen ?”
„Het is er maar één : een heer met.........Je raadt het
niet in honderd keer, wil ik wedden !”
„Ik kan nooit iets raden, vertel het mij liever! Een heer
met.........?”
„Met een aapje!”
„Bah 1”
„Waarom „bah” ?”
„Wie trekt er nu de wereld rond met een aap 1 Hoe weet
je het ?”
„De juffrouw vertelde het mij.”
„Ze lijkt wel mal, om zoo iemand in huis te nemen !”
„Och, als je een pension houdt, moet je niet al te kieschkeurig
zijn, want dan staan je kamers te lang leeg !”
„Ik denk toch, dat niet veel pensionhoudsters op zoo’n
gast gesteld zullen zijn.”
„Hij zal ruim betalen voor zijn grillen,” veronderstelde
Greta.
,;Dat is mogelijk! Het mormel zal toch zeker niet los
rondloopen en onverwachts in je kamer binnenglippen ?”
„Ik weet er niets van, hoor!”
„Hou mij vooral op de hoogte van dien zonderlingen
buurman,” verzocht Minnie, „ik voel bepaald belangstelling
voor zijn doen en laten.”
„Ik vrees, dat ik je zal moeten teleurstellen ; een van de
beste eigenaardigheden van dit pension is, dat de verschillende
bewoners niets van elkaar merken, een toevallige
ontmoeting in de gang of op de trap daargelaten.”
„Maar als er iets bijzonders is, zal je juffrouw wel als
wandelend nieuwsblad dienst doen, denk ik.”
„Gelukkig niet; ze babbelt maar een dood-enkelen keer
van de eene kamer in de andere.”
„Die aap is dan toch te machtig gebleken voor haar gewone
zwijgzaamheid, schijnt het.”*
„Ze is er doodsbang voor, moet je weten, maar toch heeft
ze mij verzekerd, dat het een allerliefst dier is, zoo wijs als
een mensch en roerend trouw en aanhankelijk.”
„Wat de meeste menschen niet zijn !”
Verbaasd keek Greta de spreekster aan, die gemakkelijk
in een laag stoeltje gedoken zat en haar blond hoofdje
steunde met haar opgeheven hand ; heel jong en kinderlijk
leek zij in die nonchalante houding, en de bittere toon,
waarop zij die laatste woorden sprak, deed vreemd aan bij
de weeke, zachte lijnen van het frissche mondje.
„Heb je daar ondervinding van ?” vroeg de andere
vriendin.
„Neen, hoor!” lachte Minnie, wat al te luidruchtig.
„Mijn opmerking was maar in het algemeen bedoeld !”
Greta geloofde haar niet, maar drong kieschheidshalve niet
op naderen uitlef aan ; afleidend, braèht zij het gesprek
opnieuw op den buurman met zijn zonderlingen
metgezel.
„Ik weet alleen van hem, dat hij heel mooi
fluiten kan,” vertelde zij vroolijk. „Daarvan
maakt hij geen geheim ; ’s morgens vooral
fluit hij den hoogsten deun.”
„Hindert dat je niet bij je werk ?”
„Natuurlijk, ik raak er telkens den draad
van mijn gedachten door kwijt, maar ik zal
er mij aan moeten wennen.”
„Waarom ?”
„Ik kan het hem toch niet beletten?”
„Je kunt hem door je juffrouw laten
verzoeken, zijn levensvreugde wat minder
luidruchtig te kennen te geven.”
„Och, laat hem fluiten!”
„Wat ben je toch een gemakkelijke
schat! Aan mij zouden ze een heel wat
lastiger exemplaar hebben, dat verzeker ik
je ! Nu stap ik op, ik heb je al lang genoeg
van je werk afgehouden. Ik zal mijn best
doen, als ik langs zijn ramen loop, een glimp
van je griezeligen mede-bewoner op te vangen;
ik brand van nieuwsgierigheid; ik kan
er mij bepaald aan ergeren, dat jij zoo onverstoorbaar
blijft onder zulk een interessante
nabuurschap.”
Glimlachend om Minnie’s opgewonden gedoe,
trad Greta aan het raam, om haar na
te öogen; zij zag, hoe op het smalle paadje,
dat naar het tuinhekje leidde, een forsche,
lange man vóór haar vriendin uitliep ;
waarschijnlijk hoorde hij het geluid van de
lichte schreden, die achter hem aan kwamen;
bij het hekje gekomen, wendde hij zich
tenminste om, hield het voor haar open en
liet haar beleefd vóórgaan; Minnie keek steelsgewijze
op naar het raam en Greta begreep
uit het beteekenisvolle oogengeknip, dat
de lange heer haar nieuwe buurman moest
zijn, al vatte zij niet, hoe Minnie aan die
wetenschap gekomen was.
Zij ging voor haar schrijfwerk zitten en
vergat, zich in haar werk verdiepend, weldra
al wat hiermede niet in verband stond.
Een paar dagen later zag zij haar nieuwen
buurman zijn kamer binnengaan, juist toen
zij uit de hare trad ; Minnie had gelijk, het
was inderdaad de lange, forsche man, wiens
kloeke figuur zij onwillekeurig bewonderd
had ; een andermaal kwam zij hem in den
tuin tegen op een avond, dat zij voor een
oogenblikje de benauwde warmte binnenshuis
ontvlucht was.
Hij sprak haar tot haar verbazing aan.
„Mag ik van deze toevallige ontmoeting
gebruik maken, om u vergeving te vragen, dat ik u de eerste
dagen van mijn verblijf hier zoo gehinderd heb mpt
mijn muzikale oefeningen ?”
„Dat is waar ook !” sprak Greta verwonderd. „Ik hoor
u bijna nooit meer fluiten. Laat u dat om mij ?”
„Zeker!”
„Heel vriendelijk van u,” antwoordde zij min of meer
verlegen. „Ik had er mij toch werkelijk niet over beklaagd.”
„Maar het hinderde u wei ?” hield hij aan.
„Ja,” moest zij toegeven. „Wel een beetje!” ♦
„Dat vreesde ik, toen ik toevallig vernam, dat ik de eer
heb, met een schrijfster onder hetzelfde dak te wonen.”
„Een matige eer!” lachte zij.
Maar hij liet zich dit antwoord niet aanleunen. Hun
gesprek werd levendig en langdurig ; Greta liet zich onwillekeurig
meeslepen door zijn licht en gemakkelijk vloeienden
woordenstroom. En toch — het leek haar of achter zijn
spraakzaamheid zich diepere gedachten verscholen die
schroomden tot uiting te komen. Velerlei onderwerpen
roerde hij aan, maar vluchtig, bijna schuw; telkens als zij
poogde dieper in te gaan op een meening die haar het
overdenken en tot klaarheid brengen waard leek, wisselde
hij, als onrustig en argwanend, van gesprek. Een eenzame,
dacht zij, die vreest voor zijn woorden, voor zichzelf....
En ze had wel, alle conventie brekend, met een roekelooze
vraag door dien woordenmuur willen heendringen waarachter
zich zijn eigenlijke gedachten verscholen. Een eenzame, die
— zoo zeide men immers — de wereld door dwaalde met
zijn aapje ....
PANORAMA
|