|
PmNORAMA 10
(Vervolg van pag. 6).
gaan; het aapje echter begon te jammeren en hield met zijn
beide kleine handen haar rokken krampachtig vast. Zij keek
naar den meester, als om van hem een machtswoord te
vragen, dat haar van den kleinen tiran bevrijden zou.
Zij ontmoette zijn blik en het was haar, alsof een nevel wegtrok,
die haar belet: had duidelijk te zien.
,,Ja, het is zoo !” sprak hij somber. ,,lk had het je niet
willen zeggen. Wat ben ik ? Een kreupele, die je
tot last zou zijn. Laat mij aan mijn lot over!”
Zij ging weer zitten en nam zijn hand in de hare
; het aapje stiet tevreden geluidjes uit. —
HET ANTWOORD
Uit het Fransch door DICKY WAFELBAKKER
V
erhoort God ooit gebeden ?
Ik stelde deze vraag aan een mooie vrouw
te Parijs. Zij antwoordde mij :
„Eens deed Hij dit* maar ik ben bang, dat
Hij ons moe is geworden en ons vergeet.” Zij zuchtte
even.
Ik vroeg toen hetzelfde aan een ouden pastoor.
Hij antwoordde : „Mijn zoon, soms verhoort God gebeden
.'. . maar alleen als Hij het wenschelijk acht.”
Daarna stelde ik mijn vraag aan Mère Maturin.
Mère Maturin woont in ’n Fransch dorpje, waarvan
ik den naam vergeten ben. Ik noem het het Kattendorp, omdat
men er bij bijna iedere schrede, die men verzet, struikelt
< ver een exemplaar van het kattengeslacht. Er zijn lange,
magere, met schuwe, bijna wilde oogen en kleine, lieve
londe poesjes, die tegen je aan komen strijken. Het dorpje
deed me denken aan een plaatje uit een sprookjesboek, dat
A. DE VITA A. PRIJS. Prof. Dr. Is. VAN
DIJK.
Den tweeden April herdenkt de heer ARNOLD DE VITA te Amsterdam den dag waarop hij
vóór 40 jaar uitgever werd van de officieele prijscourant van de Vereeniging voor den Effectenhandel.
— De heer A. PRIJS, gemeente-veldwachter te Oudkarspel, hoopt den lsten April
a.s. zijn 25-jarig jubileum als zoodanig te vieren. ... Verleden week herdacht Prof. Ds. is.
VAN DIJK, hoogieeraar in de faculteit der Godgeleerdheid aan de Universiteit te Groningen, zijn
70sten verjaardag. Aan het einde van dit collegejaar zal Prof. Van Dijk zijn ambt neerleggen.
ik als kind had. Mère Maturin zat voor haar huisje, terwijl
de zonnestralen op haar krullend, grijs haar schenen.
Toen ik mijn vraag tot haar richtte, keek zij niet op van
haar breiwerk, maar antwoordde eenvoudig, met haar lieve,
oude stem :
„Maar.. . natuurlijk, monsieur.”
Zij hield haar lange breinaalden onder den arm, zooals
Fransche boerenvrouwen dit plegen te doen. Na een oogenblik
stilte, zei zij : „Als U het graag hooren wilt, zal ik U iets
vertellen.” — Ik zette mij neer op het lage krukje aan haar
voeten. Een grijs poesje sprong onmiddellijk
op mijn schoot.
Toen begon mère Maturin. „Toen
ik getrouwd was, verlangde ik, zooals
alle vrouwen dat doen, om een zoon
te hebben. Maar o, ik had zoo lang te
wachten . . . zoo lang. . . Ik bad den
Goeden God iederen dag mij een zoon
te schenken . . . een mooien jongen,
sterker, dapperder en mooier dan eenige
andere jongen in Frankrijk. . .”
„Toen werd eindelijk mijn wensch
vervuld. . . en . . Monsieur. . . hij was
zoo leelijk. Maar wat gaf ik er om, hij
was zoo sterk en dapper en hij was
zoo goed voor zijn moeder. Toen mijn
man stierf, was hij het die voor me
werkte. Hij was altijd even vriendelijk
en hartelijk. Ik zag zijn leelijkheid
niet meer.. . hij was mijn jongen en
ik hield zooveel van hem.
„Toen hij 23 jaar was, werd hij
verliefd . . . wanhopig verliefd. Zij was
het mooiste meisje uit het dorp. Alle
jongens waren gek op haar, maar zij
haalde altijd spottend haar mooie schou -
ders op en lachte ze in het gezicht uit.
Ze behandelde mijn zoon Pierre op dezelfde
manier. „Ik kan niet van je
houden,” zei ze tegen hem, „je bent
zoo verschrikkelijk leelijk ... De man,
dien ik ooit zal trouwen, moet mooi zijn, want....” voegde
ze er lachend aan toe. . . „anders steekt hij zoo vreeslijk
af bij mij.”
„Dien avond kwam mijn jongen bij me en zei: „Het is zoo
afschuwelijk als ik bedenk, dat, als ik mooi was geweest,
ze mij genomen zou hebben. . . dat dit het eenig verschil is.”
Maar hij glimlachte en hield zich goed. . . , Waarom zou ik
ook eigenlijk een meisje noodig hebben, terwijl ik zoo’n
moeder heb,” zei hij, terwijl hij me een zoen gaf. Hij was
altijd zoo lief voor me.
„Dien avond, monsieur, bad ik heel lang in ons kerkje in
het dal. . . want het was voor Pierre, dat ik bad. Weet u,
wat ik God vroeg ? Ik bad : Goede God, maak mijn jongen
mooi, zoodat hij daardoor de liefde kan krijgen, waarnaar
hij verlangt. Toch, zelfs terwijl ik bad, twijfelde ik. Dwaas,
die ik was, ik geloofde, dat zelfs de goede God niet de macht
zou hebben iets te geven, waartoe ik, met al mijn groote
liefde, niet in staat was geweest. Toch bleef ik doorbidden
en mijn oude knieën waren stijf en moe, toen ik dien avond
H. BOS Kzn. JACOB DIJK. Prof. Dr. F. L..
RUTGERS. ITe
Amsterdam overleed in den ouderdom van 80 jaar de 'neer Prof. Dr. F. L RUTGERS,
in leven oud-hoogleeraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, ridder in dé orde van den
Nederlandschen Leeuw. — Op 58-jarigen leeftijd is te Rotterdam overleden de heer H. BOS
Kzn, oud-directeur der Vrije Universiteit te Amsterdam en tot 1916 lid der Prov. Staten van
Z.-Holland. — In den ouderdom van 62 jaar is te ’s-Gravenhage overleden de heer JACOB
DIJK, een bekend philantroop, in wien velen een grooten steun verliezen. De overledene
bevorderde verscheidene nuttige instellingen.
thuis kwam. — Toen brak de oorlog uit. . . en mijn jongen
moest weg met al de anderen om voor zijn land te
vechten. Ik pakte alles voor hem in, maar ik heb geen
traan gelaten, want ik moest me dapper houden voor
hem . . . Als hij weg was, mocht ik zwak zijn . . . Het
was moeilijk, monsieur, heel moeilijk. . ,
„Hij ging afscheid nemen van
Nina. Ik had nog hoop, dat ze
nu misschien vriendelijker zou
zijn, nu ze wist, dat het wellicht
voor het laatst was, dat
ze hem zag. Maar nee, ze wilde
hem geen afscheidskus geven
en ook niets beloven.. . Hij
trachtte zich flink te houden,
maar i k wist, wat er in hem
omging. Toen hij vertrokken
was, kwam ze een praatje bij
me maken en lachte en keuvelde
over alle mogelijke dingen,
maar alleen niet over
den oorlog. Voordat ze wegging,
zei ze tegen mij : „Pierre
is zoo’n goeie jongen, maar
het is jammer, dat hij zoo leelijk
is. . .”
„Toen kwamen al die vreeslijke oorlogsberichten... moorden
op het land... boven en onder het water... Hier in ons dorpje
konden wij al die verschrikkingen haast niet begrijpen. . .
Het is altijd zoo vredig hier. . .”
Het poesje op mijn knie spinde en koesterde zich in de
zon . . . Vlinders vlogen van bloem tot bloem . . Ja, het was
vredig hier. . .
„Nu en dan kregen we bericht van Pierre,” vervolgde
mère Maturin ,,. . .maar niet dikwijls, want hij was nooit
een goed schrijver. . . Hij stuurde ons briefkaarten, waarop
BEGRAFENIS SLACHTOFFERS VAN DE „GELDERLAND”.
Verleden week werd te Amsterdam onder zeer veel belangstelling teraardebesteld het stoffelijk overschot van B. van Borkulo,
stoker le klasse, die aan boord van het pantserdekschip „Gelderland” ten gevolge van een ketelontploffing werd gedood. Onze
foto geeft een overzicht van den stoet op weg naar de begraafplaats.
korte berichten . . . Toen kwam er een, waarop hij geschreven
had, dat hij in het hospitaal lag, gewond. . . verder stond
er niets op . . . O, dat waren sombere dagen . . . Daarna
kregen we een brief van zijn Generaal. . . waarin stond, dat
mijn jongen zoo dapper had gevochten, dat Frankrijk trotsch
op hem was. . . en dat hij nu naar huis kwam. . . Met dien
brief wil ik begraven worden. ...” Tranen glinsterden in
de oude, moede oogen. . .
„Ik bracht den brief aan Nina. Ze nam hem mee in den tuin
en bleef heel lang weg. Toen ze terugkwam, kuste ze me
sprakeloos, en ik zag, dat haar oogen rood waren.
Toen kwam de avond, dat Pierre thuis kwam. Hij liep
h e e 1 . . . h e e 1 langzaam en één van zijn sterke jonge armen
had hij verloren. Maar toen ik zijn gezicht zag.. .o,
monsieur. Het was haast niets anders dan een groote, diepe
snede en ze hadden zijn bovenlip heelemaal weggeschoten.
„Petite mère.” zei hij, „U zult me nu wel geen zoen
willen geven . . . die duivels hebben me nog leelijker gemaakt
dan ik al was . . . Maar daaraan dacht ik niet. Ik wist
alleen, dat mijn jongen terug was en dat ik hem
in mijn armen hield.
„Toen wij ’s avonds samen bij het vuur zaten,
werd er op de deur geklopt en Nina kwam binnen.
„Ik wilde zoo graag Pierre zien.” klonk het heel
zacht. Ik wilde haar voorbereiden. „Mijn kind,” zei
ik, „hij is zoo veranderd, zoo vreeslijk veranderd.”
De uitdrukking in het gezichtje werd zachter.
„Wat hindert mij dat. Hij is toch nog dezelfde
Pierre.”
„Ik bracht haar toen bij hem en verliet zachtjes de
kamer. Na een wachttijd, die mij heel lang toescheen,
kwam ze bij mij terug. Ze knielde neer aan
mijn voeten. Haar oogen glansden vochtig.
„Maman,” zei ze toen, heel eenvoudig. „Ik wilde
zoo graag met Pierre trouwen. . . . Vindt u het
goed ?”
Ik drukte haar tegen mij aan. „Maar petite, heb je
gezien, hoe hij er nu uitziet ?”
Heel kalm en waardig antwoordde ze : „Ik heb het
gezien, Maman.”
i,En je vindt het. . . ?” vroeg ik verbaasd.
En half-huilend, half-lachend als een kind, .zei ze toen :
„Ik vind hem zoo mooi, maman . . . zoo mooi!”
Mère Maturin zweeg. . . De breikous rustte op haar schoot
en ze staarde droomerig in de verte.
Th. J. PIEPEN
BRINK.
De heer Th. J. PIEPENBRINK, handelsagent bij de S.S., herdacht onder vele blijken van
belangstelling zijn 50-jarig ambtsjubileum. — Dr. E. MORESCO, de nieuw-benoemde secretaris-generaal
bij het Departement van Koloniën, die uit Indië te Den Haag is aangekomen.
— Den lsten April hoopt de heer J. F. VERZIJL, afdeelingschef bij den dienst van Weg en
Werken bij de S.S. zijn 50-jarig ambtsjubileum te vieren. De................ ’ 1
van Oranje-Nassau.
De jubilaris is Ridder in de orde
„En toen. . . ?” vroeg ik zacht.
„Kijk u zelf maar,” zei ze toen fluisterend.
Een jonge man en een meisje kwamen den weg naar het
huisje op. Vlak voor het hekje stonden ze stil. Wij zaten halfverborgen
achter het groen . . . maar ze hadden ons toch niet
gezien . . . want ze zagen alleen elkander. Het meisje
was mooi, met heerlijk-rose kleur en stralende oogen. Ze
hield het hoofdje achterover en keek hem aan met een halfteederen,
half-moederlijken blik in de oogen . . . Zooals een
vrouw kijkt naar haar afgod. Hij legde zijn arm om haar
schouders en er was verrukking in zijn
oogen.
„Dat is mijn zoon,” zei mère Maturin
zacht. „Hoe vindt u hem?”
Ik staarde naar de met slijk overdekte
uniform, naar de leege, afhangende
mouw, naar den diepen houw
over het heele gezicht en ik dankte
God, dat Hij Frankrijk zulke zonen*
had gegeven.
En ik antwoordde mère Maturin
hetzelfde, wat Nina haar gezegd had.
„Hij is mooi, mère Maturin.”
Ik stond langzaam op. Mère Maturin
keek mij aan.
„En is uw vraag nu beantwoord,
monsieur?” vroeg ze.
„Ja, die is beantwoord ” zei ik zacht.
... En vanavond zal ik de nauwe
straat in het dal doorgaan en me naar
het kerkje begeven waar altijd een
rood licht brandt. . . naar het kerkje,
waar mère Maturin bad en ik zal neerknielen
voor het Christusbeeld aan het
kruis en knielend zal ik vragen . . . om
o, zooveel dingen. — Want God beantwoordt
"soms gebeden.
Gulden Woorden,
Als gij leeft temidden van menschen, die hun leven zegenen,
zult gij niet aarzelen ook uw leven te zegenen. De glimlach
is even besmettelijk als de traan.
Maeterlinck.
Ten allen tijde hebben de kleinen geboet voor de dwaasheden
der grooten. La F o n t a i n e.
RECTIFICATIE. — In ons artikel „Mishandeling van Dierer.”, in het vorige
nummer is het adres van den secretaris der „Vereeniging tegen Trekhondenmisbruik”
door een abuis verkeerd opgegeven. Het juiste adres is: Joh.
van Pellecom, Nicolaas Maesstraat 81, Amsterdam.
Dr. E. MORESCO. J. F. VERZIJL.
|