Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3021 tot 3025 van 11897
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
10
Tekst
PmNORAMA 10 (Vervolg van pag. 6). gaan; het aapje echter begon te jammeren en hield met zijn beide kleine handen haar rokken krampachtig vast. Zij keek naar den meester, als om van hem een machtswoord te vragen, dat haar van den kleinen tiran bevrijden zou. Zij ontmoette zijn blik en het was haar, alsof een nevel wegtrok, die haar belet: had duidelijk te zien. ,,Ja, het is zoo !” sprak hij somber. ,,lk had het je niet willen zeggen. Wat ben ik ? Een kreupele, die je tot last zou zijn. Laat mij aan mijn lot over!” Zij ging weer zitten en nam zijn hand in de hare ; het aapje stiet tevreden geluidjes uit. — HET ANTWOORD Uit het Fransch door DICKY WAFELBAKKER V erhoort God ooit gebeden ? Ik stelde deze vraag aan een mooie vrouw te Parijs. Zij antwoordde mij : „Eens deed Hij dit* maar ik ben bang, dat Hij ons moe is geworden en ons vergeet.” Zij zuchtte even. Ik vroeg toen hetzelfde aan een ouden pastoor. Hij antwoordde : „Mijn zoon, soms verhoort God gebeden .'. . maar alleen als Hij het wenschelijk acht.” Daarna stelde ik mijn vraag aan Mère Maturin. Mère Maturin woont in ’n Fransch dorpje, waarvan ik den naam vergeten ben. Ik noem het het Kattendorp, omdat men er bij bijna iedere schrede, die men verzet, struikelt < ver een exemplaar van het kattengeslacht. Er zijn lange, magere, met schuwe, bijna wilde oogen en kleine, lieve londe poesjes, die tegen je aan komen strijken. Het dorpje deed me denken aan een plaatje uit een sprookjesboek, dat A. DE VITA A. PRIJS. Prof. Dr. Is. VAN DIJK. Den tweeden April herdenkt de heer ARNOLD DE VITA te Amsterdam den dag waarop hij vóór 40 jaar uitgever werd van de officieele prijscourant van de Vereeniging voor den Effectenhandel. — De heer A. PRIJS, gemeente-veldwachter te Oudkarspel, hoopt den lsten April a.s. zijn 25-jarig jubileum als zoodanig te vieren. ... Verleden week herdacht Prof. Ds. is. VAN DIJK, hoogieeraar in de faculteit der Godgeleerdheid aan de Universiteit te Groningen, zijn 70sten verjaardag. Aan het einde van dit collegejaar zal Prof. Van Dijk zijn ambt neerleggen. ik als kind had. Mère Maturin zat voor haar huisje, terwijl de zonnestralen op haar krullend, grijs haar schenen. Toen ik mijn vraag tot haar richtte, keek zij niet op van haar breiwerk, maar antwoordde eenvoudig, met haar lieve, oude stem : „Maar.. . natuurlijk, monsieur.” Zij hield haar lange breinaalden onder den arm, zooals Fransche boerenvrouwen dit plegen te doen. Na een oogenblik stilte, zei zij : „Als U het graag hooren wilt, zal ik U iets vertellen.” — Ik zette mij neer op het lage krukje aan haar voeten. Een grijs poesje sprong onmiddellijk op mijn schoot. Toen begon mère Maturin. „Toen ik getrouwd was, verlangde ik, zooals alle vrouwen dat doen, om een zoon te hebben. Maar o, ik had zoo lang te wachten . . . zoo lang. . . Ik bad den Goeden God iederen dag mij een zoon te schenken . . . een mooien jongen, sterker, dapperder en mooier dan eenige andere jongen in Frankrijk. . .” „Toen werd eindelijk mijn wensch vervuld. . . en . . Monsieur. . . hij was zoo leelijk. Maar wat gaf ik er om, hij was zoo sterk en dapper en hij was zoo goed voor zijn moeder. Toen mijn man stierf, was hij het die voor me werkte. Hij was altijd even vriendelijk en hartelijk. Ik zag zijn leelijkheid niet meer.. . hij was mijn jongen en ik hield zooveel van hem. „Toen hij 23 jaar was, werd hij verliefd . . . wanhopig verliefd. Zij was het mooiste meisje uit het dorp. Alle jongens waren gek op haar, maar zij haalde altijd spottend haar mooie schou - ders op en lachte ze in het gezicht uit. Ze behandelde mijn zoon Pierre op dezelfde manier. „Ik kan niet van je houden,” zei ze tegen hem, „je bent zoo verschrikkelijk leelijk ... De man, dien ik ooit zal trouwen, moet mooi zijn, want....” voegde ze er lachend aan toe. . . „anders steekt hij zoo vreeslijk af bij mij.” „Dien avond kwam mijn jongen bij me en zei: „Het is zoo afschuwelijk als ik bedenk, dat, als ik mooi was geweest, ze mij genomen zou hebben. . . dat dit het eenig verschil is.” Maar hij glimlachte en hield zich goed. . . , Waarom zou ik ook eigenlijk een meisje noodig hebben, terwijl ik zoo’n moeder heb,” zei hij, terwijl hij me een zoen gaf. Hij was altijd zoo lief voor me. „Dien avond, monsieur, bad ik heel lang in ons kerkje in het dal. . . want het was voor Pierre, dat ik bad. Weet u, wat ik God vroeg ? Ik bad : Goede God, maak mijn jongen mooi, zoodat hij daardoor de liefde kan krijgen, waarnaar hij verlangt. Toch, zelfs terwijl ik bad, twijfelde ik. Dwaas, die ik was, ik geloofde, dat zelfs de goede God niet de macht zou hebben iets te geven, waartoe ik, met al mijn groote liefde, niet in staat was geweest. Toch bleef ik doorbidden en mijn oude knieën waren stijf en moe, toen ik dien avond H. BOS Kzn. JACOB DIJK. Prof. Dr. F. L.. RUTGERS. ITe Amsterdam overleed in den ouderdom van 80 jaar de 'neer Prof. Dr. F. L RUTGERS, in leven oud-hoogleeraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, ridder in dé orde van den Nederlandschen Leeuw. — Op 58-jarigen leeftijd is te Rotterdam overleden de heer H. BOS Kzn, oud-directeur der Vrije Universiteit te Amsterdam en tot 1916 lid der Prov. Staten van Z.-Holland. — In den ouderdom van 62 jaar is te ’s-Gravenhage overleden de heer JACOB DIJK, een bekend philantroop, in wien velen een grooten steun verliezen. De overledene bevorderde verscheidene nuttige instellingen. thuis kwam. — Toen brak de oorlog uit. . . en mijn jongen moest weg met al de anderen om voor zijn land te vechten. Ik pakte alles voor hem in, maar ik heb geen traan gelaten, want ik moest me dapper houden voor hem . . . Als hij weg was, mocht ik zwak zijn . . . Het was moeilijk, monsieur, heel moeilijk. . , „Hij ging afscheid nemen van Nina. Ik had nog hoop, dat ze nu misschien vriendelijker zou zijn, nu ze wist, dat het wellicht voor het laatst was, dat ze hem zag. Maar nee, ze wilde hem geen afscheidskus geven en ook niets beloven.. . Hij trachtte zich flink te houden, maar i k wist, wat er in hem omging. Toen hij vertrokken was, kwam ze een praatje bij me maken en lachte en keuvelde over alle mogelijke dingen, maar alleen niet over den oorlog. Voordat ze wegging, zei ze tegen mij : „Pierre is zoo’n goeie jongen, maar het is jammer, dat hij zoo leelijk is. . .” „Toen kwamen al die vreeslijke oorlogsberichten... moorden op het land... boven en onder het water... Hier in ons dorpje konden wij al die verschrikkingen haast niet begrijpen. . . Het is altijd zoo vredig hier. . .” Het poesje op mijn knie spinde en koesterde zich in de zon . . . Vlinders vlogen van bloem tot bloem . . Ja, het was vredig hier. . . „Nu en dan kregen we bericht van Pierre,” vervolgde mère Maturin ,,. . .maar niet dikwijls, want hij was nooit een goed schrijver. . . Hij stuurde ons briefkaarten, waarop BEGRAFENIS SLACHTOFFERS VAN DE „GELDERLAND”. Verleden week werd te Amsterdam onder zeer veel belangstelling teraardebesteld het stoffelijk overschot van B. van Borkulo, stoker le klasse, die aan boord van het pantserdekschip „Gelderland” ten gevolge van een ketelontploffing werd gedood. Onze foto geeft een overzicht van den stoet op weg naar de begraafplaats. korte berichten . . . Toen kwam er een, waarop hij geschreven had, dat hij in het hospitaal lag, gewond. . . verder stond er niets op . . . O, dat waren sombere dagen . . . Daarna kregen we een brief van zijn Generaal. . . waarin stond, dat mijn jongen zoo dapper had gevochten, dat Frankrijk trotsch op hem was. . . en dat hij nu naar huis kwam. . . Met dien brief wil ik begraven worden. ...” Tranen glinsterden in de oude, moede oogen. . . „Ik bracht den brief aan Nina. Ze nam hem mee in den tuin en bleef heel lang weg. Toen ze terugkwam, kuste ze me sprakeloos, en ik zag, dat haar oogen rood waren. Toen kwam de avond, dat Pierre thuis kwam. Hij liep h e e 1 . . . h e e 1 langzaam en één van zijn sterke jonge armen had hij verloren. Maar toen ik zijn gezicht zag.. .o, monsieur. Het was haast niets anders dan een groote, diepe snede en ze hadden zijn bovenlip heelemaal weggeschoten. „Petite mère.” zei hij, „U zult me nu wel geen zoen willen geven . . . die duivels hebben me nog leelijker gemaakt dan ik al was . . . Maar daaraan dacht ik niet. Ik wist alleen, dat mijn jongen terug was en dat ik hem in mijn armen hield. „Toen wij ’s avonds samen bij het vuur zaten, werd er op de deur geklopt en Nina kwam binnen. „Ik wilde zoo graag Pierre zien.” klonk het heel zacht. Ik wilde haar voorbereiden. „Mijn kind,” zei ik, „hij is zoo veranderd, zoo vreeslijk veranderd.” De uitdrukking in het gezichtje werd zachter. „Wat hindert mij dat. Hij is toch nog dezelfde Pierre.” „Ik bracht haar toen bij hem en verliet zachtjes de kamer. Na een wachttijd, die mij heel lang toescheen, kwam ze bij mij terug. Ze knielde neer aan mijn voeten. Haar oogen glansden vochtig. „Maman,” zei ze toen, heel eenvoudig. „Ik wilde zoo graag met Pierre trouwen. . . . Vindt u het goed ?” Ik drukte haar tegen mij aan. „Maar petite, heb je gezien, hoe hij er nu uitziet ?” Heel kalm en waardig antwoordde ze : „Ik heb het gezien, Maman.” i,En je vindt het. . . ?” vroeg ik verbaasd. En half-huilend, half-lachend als een kind, .zei ze toen : „Ik vind hem zoo mooi, maman . . . zoo mooi!” Mère Maturin zweeg. . . De breikous rustte op haar schoot en ze staarde droomerig in de verte. Th. J. PIEPEN BRINK. De heer Th. J. PIEPENBRINK, handelsagent bij de S.S., herdacht onder vele blijken van belangstelling zijn 50-jarig ambtsjubileum. — Dr. E. MORESCO, de nieuw-benoemde secretaris-generaal bij het Departement van Koloniën, die uit Indië te Den Haag is aangekomen. — Den lsten April hoopt de heer J. F. VERZIJL, afdeelingschef bij den dienst van Weg en Werken bij de S.S. zijn 50-jarig ambtsjubileum te vieren. De................ ’ 1 van Oranje-Nassau. De jubilaris is Ridder in de orde „En toen. . . ?” vroeg ik zacht. „Kijk u zelf maar,” zei ze toen fluisterend. Een jonge man en een meisje kwamen den weg naar het huisje op. Vlak voor het hekje stonden ze stil. Wij zaten halfverborgen achter het groen . . . maar ze hadden ons toch niet gezien . . . want ze zagen alleen elkander. Het meisje was mooi, met heerlijk-rose kleur en stralende oogen. Ze hield het hoofdje achterover en keek hem aan met een halfteederen, half-moederlijken blik in de oogen . . . Zooals een vrouw kijkt naar haar afgod. Hij legde zijn arm om haar schouders en er was verrukking in zijn oogen. „Dat is mijn zoon,” zei mère Maturin zacht. „Hoe vindt u hem?” Ik staarde naar de met slijk overdekte uniform, naar de leege, afhangende mouw, naar den diepen houw over het heele gezicht en ik dankte God, dat Hij Frankrijk zulke zonen* had gegeven. En ik antwoordde mère Maturin hetzelfde, wat Nina haar gezegd had. „Hij is mooi, mère Maturin.” Ik stond langzaam op. Mère Maturin keek mij aan. „En is uw vraag nu beantwoord, monsieur?” vroeg ze. „Ja, die is beantwoord ” zei ik zacht. ... En vanavond zal ik de nauwe straat in het dal doorgaan en me naar het kerkje begeven waar altijd een rood licht brandt. . . naar het kerkje, waar mère Maturin bad en ik zal neerknielen voor het Christusbeeld aan het kruis en knielend zal ik vragen . . . om o, zooveel dingen. — Want God beantwoordt "soms gebeden. Gulden Woorden, Als gij leeft temidden van menschen, die hun leven zegenen, zult gij niet aarzelen ook uw leven te zegenen. De glimlach is even besmettelijk als de traan. Maeterlinck. Ten allen tijde hebben de kleinen geboet voor de dwaasheden der grooten. La F o n t a i n e. RECTIFICATIE. — In ons artikel „Mishandeling van Dierer.”, in het vorige nummer is het adres van den secretaris der „Vereeniging tegen Trekhondenmisbruik” door een abuis verkeerd opgegeven. Het juiste adres is: Joh. van Pellecom, Nicolaas Maesstraat 81, Amsterdam. Dr. E. MORESCO. J. F. VERZIJL.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
11
Tekst
PANORAMA Gen. ALEXIEFF, chef van den generaler» staf der Russische legers, die zich geheel bij den nieuwen staat van zaken aansloot. L, GOUTSJKOFF, !i‘d van den kroonraad, oudpresident van de derde Doema en president van de vereenigde comite’s van de gemobiliseerde industrie is benoemd tot minister van Oorlog en Marine ad interim. M. W. RODZIANKO, die als hoofd der voorloopige regeering de beweging leidde. Het Tauris-paleis te Petrograd, waar de verschillende parlementaire commissies haar werkzaamheden, dag en nacht voortzetten. Het paleis werd door troepen van de Preobrajenoki-garde bewaakt, die zich direct bij de nieuwe regeering aansloten. MUROMTZEFF, de voorzitter der eerste Doema. EEN NEDERLANDER GEDECOREERD. (foto Manuel) Van het Office Francais des Pays-Bas ontvingen wij de hierboven gereproduceerde foto met als onderschrift: „Te Vincennes is gedecoreerd met de Militaire medaille en het Oorlogskruis, de Hollandsche soldaat Pierre Nink, die in Augustus 1914 in het Fransehe leger dienst nam en naderhand ernstig werd gewond.” Door een onzer medewerkers werd de gedecoreerde echter herkend als J. P. Oxenaar, die, eveneens Holander van geboorte, ook in het Fransehe Leger dienst nam en met dezelfde onderscheidingen werd begiftigd. Een typische verwisseling dus, die wij hierbij gelukkig kunnen herstellen. ECONOMISCHE TOENADERING TUSSCHEN DUITSCHLAND EN OOSTENRI JK-HONGAR1JE. De Landdagafgevaardigde Dr. Beurle, Binz, (op de spreektribune) spreekt over het doel der economische toenadering tusschen Duitschland en zijn bondgenooten op de te Berlijn gehouden vergadering. AAN HET BRITSCHE FRONT. Een uitstekend voor den vijand verborgen loopgraaf.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA BPibliituilOillIlihlIiiiililflIiilililitiillliÉi! N2- ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY HOOFDSTUK VI. (Vervolg). ►.ha ! Heb je Macdonald gesproken ?” zei Forbes, in een stoel neervallend op een eigenaardige vermoeide manier, die Theydoiï niet ontging. — „Ja, ik was erg verlangend U even te spreken . . . .” — Forbes onderbrak hem met een korten lach. „Je zult wel niets uit Macdonald gekregen hebben, zei hij. „Hij weet, dat mijn bezoeken aan het Chineesche Gezantschap maar zeldzaam zijn, en met groote tusschenpoozen en meestal in verband staan met — maar wat hebt U ? Waarom schrikt U zoo omdat ik van het Chineesche Gezantschap spreek ?” Theydon stond letterlijk paf, en beproefde niet zijn ontsteltenis te verbergen. Hij was echter lang nog niet spra keloos van verbazing. Integendeel, nu was hij vast besloten dat ’t voor goed uit zou zijn met alle geheimzinnigheid. Toevallig of opzettelijk was Forbes met zijn rug naar het raam gaan zitten. De jonge man stapte kalm door de kamer, trok het rolgordijn op, liet zoodoende het licht binnenvallen, en ging toen zóó zitten, dat Forbes gedwongen was zich om te draaien, om hem in ’t gezicht te zien. „Vóór U nog een woord zegt, Mijn heer Forbes,” zei hij ernstig, „moet ik U vertellen, dat ik in mijn pogingen om U te vinden ook Uw huis in Fortescue Square opgebeld heb. Uw dochter kwam aan de telefoon. Zij zei dat U naar het Ministerie van Binnenl. Zaken was. Door vrouwelijke intuïtie heeft zij ’t verband geraden, dat er bestaat tusschen U en den dood van Mevrouw Lester. Zij maakte zich ongerust over U en ’t kostte mij moeite om niet iets te zeggen, waar ik later spijt van gehad zou hebben. Ik .. ..” „Wat bedoelt U met die opmerking?*’ viel Forbes hem in de rede, hem doordringend aanziende met een blik, die Theydon deed denken aan den openhartigen, onderzoekenden blik van zijn dochter. „Ik bedoel het ernstige feit, dat ik weet, wie Mevrouw Lester vlak voor dat zij vermoord is, bezocht heeft. Ik heb den bezoeker niet alleen hooren komen en weggaan, maar heb hem op den hoek van dit blok huizen gezien, toen ik uit het Daly-theater kwam, en nog eens, toen hij een brief op de bus deed op denzelfden hoek. Als zoo’n ongewone belangstelling van mij in de bewegingen van een tot heden onbekende U verbaast, moet U bedenken dat ik slechts eenige minuten van te voren vlak naast hem aan de deur van den schouwburg gestaan had, en hem had hooren zeggen tegen zijn dochter, dat hij van plan was naar de „ConstitutionalClub” teloopen.” Forbes glimlachte, maar zei geen woord. Hij had een ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht. Zijn bleekheid deed Theydon. denken aan de tint van ivoor, aan dat ‘waskleurige Hollandsche grisaille, waar de illustreerders van handschriften in de vijftiende eeuw zoo van hielden. Dit alles zei Theydon heelemaal niets, en voor den tweeden keer gedurende den korten tijd, dat zij elkaar kenden, was ’t hem alsof hij de aangeklaagde was inplaats van den beschuldiger. „Laten we niet langer in raadselen spreken, Mijnheer Forbes,” zei hij op een scherpen toon, die hem zelf vree md in de ooren klonk. „U was ’t, die Maandagavond Mevrouw Lester bezocht heeft, die den brief op de bus deed dien zij aan Juffrouw Beale te Iffley geschreven had, U bent het, wien de politie aan ’t zoeken is. Tot nog toe heb ik het geheim bewaard, maar de zaak gaat mij nu te ver. Ik zou U wel helpen, als ik kon...” „Waarom ?” Deze plotselinge vraag deed Theydon opschrikken, maar hij antwoordde moedig : „Om de onmogelijke toestanden, waarmee ik de laatste dagen door het Noodlot achtervolgd ben geworden. Ik doe nu een beroep op U om ronduit te spreken, en zal zelf ’t voorbeeld geven : Als Uw dochter er niet zoo allerliefst uitgezien had, zou ik hoogstwaarschijnlijk geen twee-? den keer naar mijn buren op de stoep van het theater gekeken hebben. Maar ik kan niet vergeten dat ik haar daar gezien heb, en U ook L- Juffrouw Forbes zelf herinnerde zich ’t voorval — en de. nauwkeurige ondervraging van de detectives, die hier gisterenavond geweest zijn,, heeft me doen begrijpen, hoe bespottelijk ’t van me was te denken, dat ik ontkennen kon iets van U af te weten. Het dringt nu pas tot mij door, dat er een samenloop van omstandigheden in ’t spel is geweest om te maken, dat ik wèl wat van U af wist. De plotselinge regenbui, en het feit, dat ik een klein oponthoud gehad had met mijn taxi, spanden samen met het schijnbare toeval, waardoor ik het gesprek tusschen U en Uw dochter afgeluisterd heb. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de detectives om den tuin te leiden ...” „Weer moet ik U vragen, waarom ?” Theydon voelde plotseling een afkeer in zich opkomen. „Waarom ?” riep hij uit. „Was ik niet Uw gast geweest ? Hoe kon ik, zóó van een huis gekomen, waar ik bijzonder vriendelijk ontvangen was, aan de vertegenwoordigers van de wet zeggen, dat mijn gastheer de man was, dien zij zochten ?” 12 HET VLIEGONGELUK TE NOORDWIJK. Met de door onze regeering onlangs van Duitschland aangekochte Taube maakten verleden week een tweetal Nederlandsche officieren een proeftocht. Bij het landen te Noordwijk aan Zee, waarbij de machine te snel daalde, kwam ze met den kop op den grond. Gelukkig bleven de inzittenden ongedeerd en bekwam de motor slechts een licht defect. Eenige seconden lang hield Forbes zijn oogen op den grond gericht, blijkbaar diep in gedachten verzonken. „Theydon,” zei hij eindelijk, hem strak aanziende, „ik ben een heele boel jaren ouder dan jij — oud genoeg, zooals men zegt, om je vader te zijn. Ik durf ’t daarom wel wagen je een goeden raad te geven. Pak een tasch, neem den middagtrein voor de boot naar Boulogne, en ga een voetreis, door Normandië en Bretagne maken. Toen ik zoo oud was als jij, en een van de jongste bedienden aan een bank was, moest ik mijn vacantie altijd in Mei nemen ; ieder jaar maakte ik een voetreis door dat hoekje van Frankrijk. Voor een schrijver is het een heerlijke streek, en het heeft het onmetelijke voordeel eigenlijk net even ver van Londen verwijderd te zijn als de Sahara.” Men moet niet vergeten dat Theydon een romanschrijver en een idealist in merg en been was. „Als door mijn vertrek naar Frankrijk Uw dochter zich minder ongerust over U hoeft te maken, zal ik gaan,” beloofde hij. Forbes keek hem met nieuwe belangstelling aan. „Ik geloof dat je meent wat je zegt,” zei hij. „Zeker.” „Maar ik kan je niet het land uitsturen onder een valsch voorwendsel. Ik had ’t oog op de veiligheid en het welzijn van jou, en niet van mijn dochter.” „Wat heb ik te vreezen ?” „Ik weet ’t niet. Ik voel me als iemand die aan alle kanten bedreigd wordt/’ „Toch hadt U een reden om mij een haastig vertrek aan te raden.” „Ja. Het klinkt bespottelijk, maar ik geloof dat ik je in levensgevaar breng, door hier vanochtend te komen.” „Kunt U niet duidelijker spreken, Mijnheer Forbes ? Waarvoor dient het, dat U mij dien vagen angst niet verklaart? Als U, zooals Uw dochter mij verteld heeft, vanochtend op het Ministerie van Binnenl. Zaken geweest bent, hebt U zeker alles in handen van de autoriteiten gegeven — ik neem tenminste aan, dat U daar geweest bent in verband met de misdaad.” „Er is een soort weten, dat al gevaarlijk is, of men met de zaak te maken heeft of niet. Ik raad U nogmaals in gemoede aan, Londen vandaag nog te verlaten.’ „Als mijn eigen veiligheid er van afhangt, weiger ik even zeker als ik straks toegestemd heb.” Theydon’s toon werd eenigszins ongeduldig. Hij dacht heusch, dat Forbes hem voor den gek zat te houden. Hij begon zelfs er aan te twijfelen of Forbes wel heelemaal wijs was. Deze man werd door een groot deel van ’t publiek als een dwaas beschouwd om zijn vredespropaganda; als die meening juist was, waarom zou hij dan in andere dingen ook niet excentriek kunnen zijn ? Het was bespottelijk om hem verantwoordelijk voor den moord op Mevrouw Lester te stellen, maar er was altijd nog de mogelijkheid, dat hij de toevallige omstandigheden, die hem kort voordat de daad gepleegd was naar haar kamers voerden, gebruikte om zijn daden te bedekken met een sluier van geheimzinnigheid. In één woord, hoewel Theydon het gelaat van zijn bezoeker vergeleken had bij een masker van ivoor, had hij voor een oogenblik het onheilspellende voorwerp vergeten, dat op het lijk van Mevrouw Lester gevonden was, en waarvan een duplicaat dien morgen met de post aan Forbes’ eigen huis bezorgd was. Forbes spreidde zijn handen wijd uit met ’t gebaar van iemand, die wel luistert, maar onderwijl zijn gedachten laat afdwalen. Toen hij eindelijk weer sprak, was ’t slechts om alles nog raadselachtiger voor Theydon te maken. „Later — misschien vandaag — misschien zal ’t nooit noodig zijn — zal ik alles wat U wilt, uitleggen,” zei hij langzaam. „Op ’t oogenblik ben ik hier om U een gunst te vragen. In de eersteplaats: zijn de kamers van Mevrouw Lester onder politie-bewaking ?” „Ik denk ’t wel,” zei Theydon. „Staat er op ’t oogenblik een detective of een agent op wacht ?” „Ik weet ’t niet zeker. Ik geloof van niet. Toen de detectives en ik .er vannacht uitkwamen, hebben zij de deur afgesloten en den sleutel meegenomen. Het lijk is in het lijkenhuis, tot den aanvang van de lijkschouwing om drie uur.” „Aha! Dat hoopte ik al. Kan je je daarvan ook vergewissen ?” „Maar waarom ?” „Omdat ik er heen wilde gaan. En dit brengt me tot de gunst, die Jk je wilde vragen. De opzichter van deze étage-woningen, of zelfs de portier, zal wel een hoofdsleutel hebben. Vraag dien, onder ’t een of andere voorwendsel ter leen. Ze zullen hem jou wel geven.” „Werkelijk, Mijnheer Forbes ...” zei Theydon aan zijn verbazing uitdrukking gevend om tot een besliste weigering over te gaan. Hij werd onderbroken door het luide gebel van de telefoon — dat ongeduldige geluid, dat men niet kan laten wachten. „Excuseer me een oogenblik,” zei hij. „Ik moet even hooren wat er is.” Het was Evelijn Forbes, die hem opbelde. „Ik heb geduldig gewacht . ..begon zij, maar hij liet haar dadelijk ophouden, door haar te zeggen dat haar vader bij hem was. „Vraag hem astublieft even aan de telefoon te komen,” zei zij. Forbes stond dadelijk op. Hij verzekerde het meisje alleen, dat hij met ernstige zaken bezig was en spoedig na de lunch thuis zou komen. In dien tusschentijd moest zij niet uitgaan, en moesten zijn bevelen precies opgevolgd worden. „Nu, Theydon,” zei hij, in de zitkamer terugkeereride, „hoé staat ’t nu met dien sleutel ?” Het wonderlijkste van het heele wonderlijke geval was nog de wijze, waarop alleen het geluid van Evelijn’s stem de gewetensbezwaren in Theydon’s borst tot zwijgen hadden gebracht. Hij voelde, dat ’t onzinnig was op zijn eigen houtje een onderzoek in te stellen, een onderzoek, dat hoogstwaarschijnlijk de politie zou ontstemmen, maar hij suste zijn beter weten in slaap door Bates te raadplegen.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
13
Tekst
15 PANORAMA Toen kwam er een ware verrassing. „De zaak is, mijnheer/' erkende Bates zenuwachtig, „dat wij den sleutel van Ann Rogers in de keuken hebben. Toen zij Maandag wegging, liet ze hem hier achter uit vrees hem te verliezen. Natuurlijk nam ze hem Dinsdagochtend terug, en na van den eenen zenuwtoeval in den anderen gevallen te zijn, heeft ze hem weer aan ons gegeven.” Uit Theydon’s gezicht sprak duidelijk van hoeveel gewicht hij deze bekentenis achtte. „Heb je dat aan de politie gezegd ?” zei hij. ..Neen,mijnheer.Mijn vrouwen ik hebben ’t vergeten.” „Terwijl Mevrouw Lester dus vermoord werd was de sleutel van haar kamers in jouw bezit ?” Dat zot je zoo kunnen zeggen, mijnheer.” Theydon begon langzamerhand wanhopig te worden over de samenzwering, die het Noodlot tegen hem gesmeed had, blijkbaar met de bedoeling hem in een afschuwelijke misdaad te betrekken. „Waarom heb je zoo’n belangrijk feit in Godsnaam niet aan de detectives verteld ?” brulde hij bijna. „Zie je dan niet in, dat ze wel moeten denken — —” „Och, laat die detectives naar den duivel loopen !” kwam Forbes gebiedend tusschenbeiden. „Het doet ér niets toe wat ze denken, en ai héél weinig wat ze doen. Deze zaak gaat veel verder dan je denkt, Theydon. Het voornaamste is, dat je knecht den sleutel heeft. Waar is hij? Laten we er dadelijk naar toe gaan !” „U hebt me raad gegeven, Mijnheer Forbes,” zei Theydon flink. „Laat mij nu U een goeden raad geven. Als U de kamers van Mevrouw Lester wilt onderzoeken waarom vraagt U dan niet de vergunning aan de politie ?” „Beste kerel, ik heb vanochtend een heel uur van mijn kostbaren tijd doorgebracht om den minister te overtuigen, dat hoe minder de politie zich met de zaak bemoeit, ik des te beter beschermd zal worden. Ik heb geen detective op een mijl afstand van mijn huis of kantoor noodig. Maar, zooals ik je al gezegd heb, uitleggingen moeten wachten — — Bates, ziet er uit als iemand, die zijn mond kan houden. Doe dat nu en met Mijnheers verlof zal ik het je loonen als deze storm voorbij is.-------Geef mij nu den sleutel.” Theydon was tot stilzwijgen gebracht, zoo niet overtuigd. Hij voelde natuurlijk, dat hij een volledige bekentenisaan den rechter van instructie zou moeten afleggen, vóór de zon onderging, maar redeneerde, dat hij eerst nog wel kon zien, hoe dit avontuur afliep. Spoedig bevonden hij en Forbes zich voor de deur van No. 17. Forbes hield zijn ongeduld nog net genoeg in bedwang om op de electrische bel te drukken om iemand, die zich in de kamers mocht bevinden, den tijd te geven naar de deur te komen. Natuurlijk kwam èr niemand. De politie had geen reden de kamers te bewaken, en Ann Rogers zou stapel krankzinnig zijn geworden als zij daar een half uur alleen had moeten blijven. De sterke lucht van het verbrande wierookstokje hing nog in de kamers, en Forbes merkte het dadelijk op. „Waar is ’t lijk gevonden ?” vroeg hij. Theydon bracht hem naar de slaapkamer. Hij vertelde hem Winter’s veronderstellingen betreffende de misdaad, en wees op de schijnbare doelloosheid er van. Zoover de politie kon vaststellen uit de mededeelingen van de half-krankzinnige dienstbode, werd geen van Mevrouw Lester’s juweelen vermist. Zelfs haar gouden beurs, die een flinke som geld bevatte, werd op de kaptafel gevonden. Hij wist niet, dat de detectives eenige stukjes gescheurd papier, die achteloos in den haard geworpen waren, weggenomen hadden en zorgvuldig een klein beetje witte asch, in den vorm van een slangetje, uit den met tegels bedekten haard hadden opgeraapt, blijkbaar de overblijfselen van een Chineesch wierookstokje. Forbes staarde naar de indeuking aan den eenen DE ONTGINNING DER STEENKOLENMIJNEN IN ONS LAND. Wij ontvingen van de Maatschappij tot Exploitatie van Limburgsche Steenkolenmijnen een hoogst-interessant album met talrijke, op keurige wijze in koperdiepdruk uitgevoerde illustraties. Waar in dezen tijd van kolennood onze lezers natuurlijk vee! belang zullen stellen in de ontginning van Nederlandsche mijnen, reproduceeren wij hierboven een der afbeeldingen, die een kijkje geeft in de laadplaats van schacht II op 250 meter diepte. De hierboven genoemde Maatschappij, die de grootste particuliere mijnbouwonderneming in ons land is, heeft thans twee mijnen, de Oranje-Nassau I en II, in volle exploitatie, terwijl de derde in aanleg is. In 1916 werd gedolven 648.919 ton, het aantal arbeiders bedroeg 3.358 en het aantal ambtenaren en beambten 157. Voor het oogenblik bestaan de Oranje-Nassauproducten uit anthracietkolen, industriekolen, steenkolenbriketten en eierbriketten. kant van het bed, alsof het lijk van de vrouw, die hij ’t laatst gezien had in ’t volle bezit van haar schoonheid, er nog lag. Het scheen hem erg aan te doen. Meer dan een minuut lang sprak hij niet, en toen hij ’t eindelijk deed, klonk zijn stem zacht en moeilijk. „Vertel me alles, wat je weet,” zei hij. „Het is buitengewoon, dat de detectives je zoo in ’t vertrouwen hebben genomen. Ze moeten er een reden voor gehad hebben. Vertel me wat ze gezegd hebben, in hun eigen woorden, als je ze kunt herinneren.” Theydon had ’t gevoel, alsof hij gedwongen werd te gehoorzamen. Zijn gezond verstand waarschuwde hem, dat hij zich ging bemoeien met zaken, die overgelaten moesten worden aan het onderzoek van de wet, maar een half-bewust instinct deed hem zijn voorzichtigen ingevingen geen gehoor geven en hij gaf een nauwkeurig relaas van zijn gesprek met Winter en Furneaux. Toen volgden er vragen, op den man af, onderzoekend ; haast angstig toonden ze aan, hoeveel Forbes al van de zaak afwist. ,-,Die kleine — die wel iets meer hersenen heeft, geloof ik, dan de meeste Londensche politiebeambten in mijn oog bezitten — heeft iets gezegd van de kwade geesten van China. Hoe ben je aan zoo’n eigenaardig onderwerp van gesprek gekomen ?” „In verband met het wierookstokje.” „Ja, ja. Maar ik zie de gevolgtrekking niet in.” „Mijnheer Winter had ’t over de gewoonte van sommige dames om zulken wierook in haar huizen te branden, waarop Furneaux opmerkte, dat de Chineezen ze gebruiken om booze geesten te verjagen.” „Was dat alles ?” Theydon voelde, dat zijn metgezel iets anders wenschte te weten, maar hij had zijn woord erop gegeven dat hij het in hem gestelde vertrouwen niet zou beschamen. „Ik begrijp U niet,” bracht hij uit. „Is er niets gezegd over ’t vinden van ’t een of ander voorwerp, iets van Chineesche herkomst, wat misschien ’t onderzoek in die richting zou kunnen leiden ?” „Het gesprek, dat ik U vertel, had plaats op het oogenblik, dat wij de kamers binnentraden. Wij stonden in de vestibule. Het was geheel ’t gevolg van de vreemde lucht, die wij dadelijk opgemerkt hadden.” Forbes streek met zijn hand over zijn oogen. „Ik begrijp ’t niet,” fluisterde hij. Toen, zich snel naar Theydon toekeerend, herhaalde hij zijn vraag. „Weet je wel zeker dat ze niets gezegd hebben van ’t vinden van ’t een of ander voorwerpje, dat eenigszins als een teeken of symbool beschouwd zou kunnen worden, om aan te toonen dat de moordenaar zijn daad uit wraak had verricht ?” Theydon aarzelde. Ongetwijfeld was hij in een uiterst moeilijke positie. Maar er kwam een eind aan zijn hachelijken toestand door iets, dat hem geheel versteld deed staan: een piepende, hooge stem door de halfgeopende deur : „Bedoelt U soms een ivoren doodskopje, mijnheer Forbes ?” HOOFDSTUK VII. Waarin Forbes een uitlegging geeft. Zelfs de dappersten deinzen terug bij den aanbiik van iets bovennatuurlijks. Theydon en Forbes stonden in de kamer waar de moord was geschied. Voor zoover ze wisten, waren ze alleen in overigens leege vertrekken, en die onheilspellende woorden, die van een onbekenden en onzichtbaren persoon kwamen, deden hun gezichten verbleeken van schrik. Maar Theydon was een gezonde, flinke jonge Engelschman, en Forbes behoorde tot die weinigen, die een buitengewoon sterk gestel aan een helderen geest paren; van twee zulke mannen w'as ’t te verwachten, dat ze onverschrokkenheid aan den dag zouden leggen, al werden ze ook door een heele bende spoken omringd. De deur werd wijd opengegooid, toen ze zich bij ’t geluid van de stem omkeerden, en Theydon herkende een vreemd, klein mannetje — in een blauw serge pak, strooien hoed en met bruine laarzen aan — Furneaux, den man, dien hij in hun gesprek den vorigen avond als een zonderling en ziener beschouwd had. „U ?” hijgde hij, en terwijl hij hem herkende drong plotseling ’t vreeselijke feit tot hem door, dat al zijn plannen nu mislukt waren, en de vertegenwoordigers van de politie hem niets meer dan een ellendigen bedrieger moesten vinden. Maar Forbes was niet gewoon zich door iemand de wet te laten stellen, wat zijn positie ook zijn mocht, en welke autoriteit hij ook vertegenwoordigen mocht. „Wie bent U in ’s Hemelsnaam ?” riep hij boos uit. „En wat hebt U voor recht om op zoo’n manier menschen te bespionneeren, en plotseling binnen te komen vallen, klaarblijkelijk met het doel ons aan ’t schrikken temaken? ” Furneaux bleef onbeweeglijk staan, wijdbeens en zijn handen in zijn broekzakken. Het keurige, nette mannetje, met zijn zomersche kleeren, zijn klein, verschrompeldgezichtj e met een cynische, slimme uitdrukking, en bovenal zijn zwierigheid en zelfingenomen houding — deed denken aan een comediant zóó van de planken. Zijn kraaloogjes schitterden om zijn wel-geslaagde verrassing, maar hij deed, alsof hij enkel lette op de scherpe vraag van den millionnair. „Zegt U ’t maar,” zei hij, tegen Theydon knikkend. „Dit is Mijnheer Furneaux, van Scotland Yard,” zei deze, gejaagd. Hij verbeeldde zich uit Furneaux’ blik een mengeling van vermaak en minachting te kunnen lezen ; vermaak over het idee dat een amateur gemeend had, de twee knapste mannen van Scotland Yard .te kunnen verschalken, en minachting voor iemand, die zich zóó vergeten had, dat hij zoo iets durfde probeeren in verband met een politie-onderzoek naar aanleiding van een moord. „Ik weet niet, en ’t kan me ook niets schelen, wie Mijnheer Furneaux, van Scotland Yard, is,” ging Forbes woedend verder. „Ik kan zijn onbescheidenheid niet uitstaan en wensch van zijn aanwezigheid verlost te worden „Waarom ?” zei Furneaux. „Ik heb mijn redenen aan den Minister gezegd. Dit moet U voldoende zijn.” (Wordt vervolgd.) Bij het schilderij op pag. 9. P etrus Paulus Rubens, d.e grootste Viaamsche schilder der 17e eeuw, werd in 1577 te Siegen bij Keulen geboren. Na een achtjarig verblijf in Italië, inzonderheid bij den hertog van Mantua, vestigde hij zich na 1608 te Antwerpen waar hij werkzaam bleef en in 1640 stierf. Hij was zeer productief; van zijn talrijke (meer dan 1200) stukken werden er vele door zijn leerlingen afgewerkt. Het portret dat wij geven is van zijn tweede vrouw Helena Fourment, met wie hij in 1630 na den dood van zijn eerste vrouw hertrouwde. Reeds meermalen had Helena voor hem geposeerd en op vele portret- en historiestukken is naar beeltenis te herkennen.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA DE JULIAN A-KERK TE SCHOTEN. Zondag 25 Maart had de plechtige inwijding plaats van de door den Architect W. Fontein van Leiden gebouwde Juliana-kerk te Schoten, ónze foto’s geven (links) een extérieur en een tweetal intérieurs. Op de rechter foto ziet men het rek met de kerkzakjes, die tijdens de collecte worden doorgegeven en waardoor de vaak zoo hinderlijke lange stokken zijn vervallen. HET BEZOEK VAN HET COMITÉ „INDIE WEERBAAR” AAN ONS LAND. Zooals men weet, zijn de leden van het comité „Indië Weerbaar”, die zich thans in ons land bevinden, door de Regeering in de gelegenheid gesteld een aantal militaire en andere inrichtingen, instellingen van openbaar nut, handels- en nijverheidsinrichtingen, in oogenschouw te nemen, teneinde aan de millioenen rasgenooten in Insulinde hun indrukken te kunnen mededeelen. Links: De deputatie gereed op audiëntie te gaan bij H. M. de Koningin. In het midden de regent van Magelang, rechts de Prins van Soerakarta in de uniform van majoor bij het Ned.-Indische leger. Rechts: Eenige leden der deputatie gereed een vlucht te doen in de K 4. (foto’s „Rembrandf’.) INTERN. HONDENTENTOON STELLI N G. De 10e Intern. Hondententoonstelling te Rotterdam, uitgeschreven door de Kynologenclub „Rotterdam”. — DeMohamed Ben Bedouin, Arabische Waakhond, de eenige hond, die ’n leeuw durft aanvallen, (foto Wolf). FONDS VOOR DE DE R UYT E R-M E DAl LLE. In de Kweekschool voor Zeevaart te Amsterdam kwam het Bestuur van de stichting „Fonds voor de De Ruyter-medaille” bijeen, teneinde te beslissen aan wien zij op den geboortedag van den admiraal de gouden medaille met oorkonde zal toekennen. Ditmaal zal Jhr. L. P. D. Op ten Noort ze ontvangen voor zijn uitnemende verdiensten op het gebied van zeevaart, scheepsbouw en handel, (x) Jhr. Op ten Noort. INTERN.HONDENTENTOONSTELLING. De 10e Intern. Hondententoonstelling te Rotterdam, uitgeschreven door de Kynologenclub „Rotterdam.” — Doky, griffon beige, le prijs en eereprijs. Eig. Mevr. R. Ivens Browne van Hatium. (foto Wolf.) Van de Zondag te Dordrecht gehouden Cross-Country, uitgeschreven door de Athletiek-commissie D.F.C. geven wij hierboven, links: De eerste hindernis wordt genomen. Rechts: Een mooie sprong over een sloot, door den heer Thijs, een Belgisch geïnterneerde, die winnaar werd.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3021 tot 3025 van 11897