|
PANORAMA 4
MUGGEN
door Cissy van Marxveldt
oen wij ons nieuwe huisje — want een huis zou
men onze woning met den besten wil der wereld
niet kunnen noemen — inrichtten, waren
Mark. Lou en ik zeer enthousiast. Drie.
jaar hadden we in een stad geploeterd, gezucht,
geklaagd. Misschien zouden we er nog
drie jaar bij verknoeid hebben wanneer we niet op een expeditie
naar buiten het bewuste huisje ontdekt hadden,
’t Zag er wat vervallen uit, oud. een beetje scheefgezakt,
en de tuin eromheen was verwilderd, maar dat waren geen
bezwaren. Want de huurprijs was schaamteloos laag, zooals
Mark zei. En omdat we toch volgens beweren van
onze stadsburen beneden, twee-hoog en drie-hoog „gekke
lui” waren, besloten we onze abnormaliteit uittestrekken
tot het huren van het huisje. De villa bestond uit voorkamer,
achterkamer en keuken beneden,
benevens twee kleine zolderkamers boven.
Een van die kamertjes boven bestemden
we meteen voor Lou. Lou was een intieme
vriend van Mark en mij. Hij hielp ons
verhuizen, sjouwde harder nog dan Mark
en sliep den eersten nacht in ons nieuwe
verblijf op twee stoelen, omdat we in den
chaos die overal heerschte, zijn bed nog
niet hadden kunnen vinden.
Den tweeden dag kreeg Mark ruzie met
onzen huisheer, omdat hij al de deuren die
het huis opleverde, buitendeuren natuurlijk
uitgezonderd, er uit wou nemen. „We hebben
sarongs”, zei hij tegen den huisheer,
die een kijkje kwam nemen, „en u moet
me toegeven, dat een sarong oneindig veel
aardiger effect geeft dan zoo’n dood houten
element.”
De huisheer kon dit evenwel niet toegeven,
en door eenige rukken aan de jas
van mijn eega wist ik hem te beduiden,
dat hij zich matigen moest. De deuren bleven
derhalve bestaan. De sarongs hingen we
er toen maar voor, en we verspreidden er
ook verder overal met kwistige hand. Lou
zakte door een keukenstoel, toen hij in de
gang bevallig een gebatikte lap trachtte te
drapeeren. Mark die erg onhandig is, had
om vier vingers van de vijf een groezelig
lapje. Die vingers had hij bezeerd met
spijkers inslaan. Ik liep rond in een bebloemden
kimono, waar Mark eens heel onverstandig
ons laatste geld voor uitgegeven
had, zoodat we de huishuur aan ’t
eind der maand niet konden betalen, en
met een Indische shawl over mijn haar geknoopt,
omdat het huisje zoo stoof. Het
stoof geweldig; ook nadat Mark, Lou en
ik drie dagen hadden schoongemaakt als
wilden, stoof het nóg.
Maar Lou zei: „Weet je wat? We zetten
alle ramen en deuren open, dan stuift het
er wel uit.”
En zoo deden we.
Op den avond van den vierden dag waren
we met alles klaar. Toen zag ons huisje
er grappig uit. De voorkamer was zitkamer.
Daar werd éen muur geheel in beslag
genomen door een zelf gefabriceerden
divan, bestaande uit drie groote koffers,
waarop een matras, en waarover natuurlijk
een sarong. Verder stonden er zes verschillende
stoelen waarvan drie aan Lou
behoorden, een schrijftafel van Mark, een
schrijfbureautje van Lou, een ouderwetsche
trumeau, die Mark eens op een uitverkoop ontdekt had,
en die nu dienst deed als theetafel, en vele andere rariteiten.
Omdat onze mat te klein was voor de voorkamer, hadden
Mark en Lou het overschietende stuk vloer gebeitst. „Wat
frisch aandeed”, zooals Lou zei.
De achterkamer was slaapvertrek, had openslaande
ramen naar den tuin. Mark verwachtte veel van den heilzamen
invloed der lucht, die ’s nachts ongestoord ons
slaapvertrek zcu binnenstroomen, op zijn scheppingsvermogen.
Want Mark was schrijver. Lou zei : „Mijn zolderraam
gaat ook niet meer dicht. Frissche lucht bovenal.”
Lou was ook schrijver.
Ik beschilderde voor verschillende fabrieken vazen,
pulletjes, kopjes enz. Vandaar het oordeel onzer stadsburen,
dat we „gekke lui” waren.
Op den avond van den vierden dag zaten we dus genoeglijk
bij elkaar en dronken thee uit kommetjes door mij met
allerlei grillige teekeningetjes versierd. Mark, die veel
onuitvoerbare dingen verzint, zei opeens : ,,’t Ziet er hier
nu tamelijk fatsoenlijk uit, maar ik wou dat die muur er
niet was.”
„Welke muur?” vroeg ik onthutst.
„Nou, die tusschen de voor- en achterkamer is.”
„Ben je dól kerel,” nam Lou het voor mij op. „De huisbaas
ziet je aankomen.”
„Hij vond het niet eens goed, dat je de deuren er uitnam,”
steunde ik Lou weer.
„Nee,” zei deze, „laten we nu maar zorgen, dat we ons
een paar jaar als voorbeeldige huurders gedragen,” —Lou
beschouwde zichzelf als tot onze huishouding te behooren
— „dan kun je eens weer met je uitbreekplannen
voor het voetlicht komen.”
Mark trok verwoed aan zijn pijp.
,,Dan moet het kasteel een naam hebben,” zei hij.
..O, dat is goed,” zei ik gretig.
Mark, die dweept met alles, wat Engelsch is, ratelde
achter elkaar af: „Sunny Corner, Darling, Ivy Cottage,
Pretty Home ...”
,,Hè nee,” zei ik, die meer van Duitsch hield, „laten we
zeggen: „Freude of Willkommen of Glück auf, offe ...”
„’k Protesteer,” interrumpeerde Mark, „’k wil geen Duitschen
naam voor mijn huis.”
,,En ik geen Engelschen,” vinnigde ik.
„Hettie”. . . begon Mark, en hij verhief zich strijdlustig.
„Kinderen,” zei Lou met plechtig handgebaar, „laten we
neutraal blijven. Ik noem ons huisje „Pax.”
,,Uitstekend,” knikte Mark in zijn stoel terugvallend.
..Bravo, bravissimo”, ik sloeg een roffel op de tafel met
twee der theekommen.
„En Hettie schildert den naam erop,” besliste Lou.
Alzoo geschiedde.
Boden van het Voorjaar: lelietjes van dalen.
In October hadden we ons huisje betrokken. De winter
die kwam, was koud en ruw, doch wat stoorden wij ons
daaraan? Ondanks sneeuwstormen, hagelbuien, rukwinden,
gingen we wandelen, uren in den omtrek, en dan was het
thuiskomen in onze behaaglijke huiskamer zóo gezellig.
Mark en Lou werkten met nieuwen lust. Natuurlijk waren
ze nog geen van beiden bekend, laat staan beroemd, dan
was het voor ons niet noodig geweest om de laatste dagender
maand van zuiver plantaardig voedsel te leven. Maar
Mark was nu aan zijn eerste boek begonnen, raffelde daartusschen
door een paar novelletjes per week af, die ons de
noodige inkomsten opbrachten. Lou was bezig aan een
geschiedkundig verhaal, afgewisseld met humoristische
bijdragen aan verschillende bladen, waarvan de opbrengst
ook in den gezamenlijken huishoudbuidel verdween. Dat
samen met mijn verdienste, hoe karig ook, maakte, dat wij
er buiten van konden rondkomen. In de stad stonden we
steeds aan het einde der maand voor een nadeelig saldo,
en ontpopten we ons steeds de laatste twee weken als vegetariërs.
Dan beweerde Mark, dat vleescheten zijn denken
verstompte, en verklaarde ik zonder blikken of blozen,
dat vleesch me tegenstond.
De eerste maand in ons nieuwe huisje behoefden we
slechts twee dagen op water en brood te leven. De volgende
maand betaalden we een dringende schuld a*f, en leefden
genoeglijk tot het eind, en in December hielden we vijf
gulden over. Dit was zoo iets ongehoords, dat toen de
laatste der maand onze kas opgemaakt werd, en we tot de
ontdekking kwamen, dat er werkelijk, werkelijk een batig
saldo was van vijf gulden, we elkaar eerst alle drie aanstaarden,
om ons daarna zeer uitbundig te gedragen. De
avond werd besloten met een keurig speechje van Lou,
waarin hij de dierbare vijf gulden, die zorgvuldig in den
vorm van guldens, kwartjes, dubbeltjes en centen op tafel
uitgespreid lagen, als den grondslag zag van evenzooveel
„honderden. wat zeg ik duizenden, wat zeg ik tienduizenden
zilverlingen . . . .”
Aldus Lou. Natuurlijk hadden we er ook al over gesproken,
wat we, wanneer de som wérkelijk toenam, met al dat geld
zouden doen. En het eenparig besluit was : een buitenlandsch
reisje.
,,Dan doen we nieuwe impressies op en nieuwen werklust,”
verklaarden Mark en Lou eenparig.
,,En voor jou zal het ook zoo goed zijn Hettie,” zei Mark
bovendien nog teeder.
O, die heerlijke avonden, die we, als er overdag flink
gewerkt was, besteedden met plannen maken, oude Baedekers
van Lou doorsnuffelen, begrootingen maken, wat
zoo’n reis zou kosten ! Den eenen avond bezochten we de
Noorweegsche fjorden, een anderen keer maakten we een
voetreis door Duitschland, dan weer staken we over naar
Engeland, om het eiland Wight te bezoeken,
en dit alles deden we zéér nauwkeurig
zóo zelfs dat Lou in een notitieboekje aanteekeningen
maakte van de plaatsen, die
we zouden aandoen. En niet het kleinste
plaatsje werd vergeten.
In Januari hielden we niets over, omdat
er onverwachte Nieuwjaarsbeertjes kwamen,
waar niemand op gerekend had. Toch
deden we van ons buitenlandsch reisje geen
afstand. Ook niet, toen het batig saldo in
Februari slechts een rijksdaalder bedroeg.
„We komen er wel,” zei Lou optimistisch,
„we komen er wel.”
En Mark zei : „We moeten den tuin dit
jaar maar zóo laten liggen. Er kunnen nü
geen onnutte uitgaven meer af.”
,,Och zoo’n paar aardbeiplantjes,” vroeg
ik smeekend. Ik hield dol van aardbeien.
Een paar dagen daarna kwam Mark met
een dozijn schamele aardbeistekjes aandragen,
die hij voor een ,,prikje” in de buurt
gekocht had. Lou en Mark besteedden er
een uur aan om de meest zonnige plaats in
onze wildernis te ontdekken. Vanuit het
raam der voorkamer stond ik alles aan te
zien. Dan hurkte Mark neer op den grond,
keek omhoog naar het fletse Maartzonnetje,
bevoelde de aarde, en richtte zich weer op.
Lou herhaalde dit spelletje op een andere
plek. Ten slotte verdwenen ze achter het
huis, waar dezelfde manoeuvre weer diverse
keeren vertoond werd, en daar schenen
ze het eenstemmig de meest geschikte plaats
voor de aardbeien te vind§n. Die werden
dus met véél vertoon van ijver daar geplant,
waarna Mark en Lou binnen kwamen
stuiven, brullende, of de koffie nog
niet klaar was, want ze hadden een wolfshonger
gekregen, van het werken in de buitenlucht.
Eenige, groote jongens!
De volgende maanden brachten ons geen
financieele teleurstellingen, begin Mei hadden
we zelfs vijftien gulden in kas. Het
reisje zou in September gemaakt worden,
dan hadden we nog ettelijke maanden voor
den boeg. Ook waren we nu bezig aan de
behandeling van het onderwerp: natuurschoon
in eigen land. Want na een nauwkeurige
berekening was ik, de meest practische
van ons trio, ervan doordrongen, dat
een buitenlandsch reisje, al vatte men dit
nog zoo doodeenvoudig op, zelfs in September,
na nog vier maanden sparen, onze
krachten te boven zou gaan. Eerst wilden
Mark en Lou hiervan niets weten, maar op
een dag, ontmoedigd omdat de aardbeien het nog steeds
,,vertikten”, waren ze meer vatbaar voor mijn logisch
redeneeren. Van dien tijd af dateerden de gesprekken over
het natuurschoon in eigen land. Natuurlijk waren ook
hierbij de plannen zeer gevarieerd. Voetreis door Drente,
fietstocht over de Veluwe, zeilen op de Friesche meren,
Lou combineerde zelfs die drie aantrekkelijkheden.
En toen . . , toen begon de plaag, die ons twee maanden
lang het leven verbitteren zou.
Op een nacht maakte Mark me wakker.
,,Hettie, hier zijn muggen,” zei hij met een grafstem.
Ik, niets gesticht over het feit, da,t ik daa’r voor uit den
slaap moest worden getrokken, bromde verwoed : „O, eenig.
Moet je me daarvoor wakker maken ?”
,,Ja maar ze steken zoo,” zei Mark, zijn komisch gezicht
vertrokken tot de huilgrijns van een baby, wat nooit zijn
uitwerking op me miste. Ook nu niet. Ik richtte me dus
een weinig op, keek rond.
,,Ik zie niets,” verklaarde ik na een nauwkeurige inspectie
van ons slaapvertrek.
,,Je kunt ze ook niet zien,” begon Mark weer. ,,Je voelt
ze alleen. Kijk eens, ik zit al vol bultjes.”
Dat was natuurlijk overdreven, maar toch had hij op
zijn voorhoofd een paar muggebeetjes, die er ’s avonds
niet geweest waren. Ik keek op den wekker.
„’t Is half vijf, laten we nu maar weer gaan slapen.”
besliste ik, waarop Mark zich gehoorzaam uitstrekte, het
laken over zijn hoofd trok, en na een paar minuten in sluimering
verzonken scheen te zijn. Ook ik sliep weer in.
|