Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3011 tot 3015 van 11897
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA rFh odskopje ontvangen heeft met de post ?” Theydon voelde, dat hij bleek w*erd. Hij had een voorgevoel, dat er iets vreeselijks zou gaan gebeuren, maar hij spande zich in om schijnbaar kalm te zeggen : „Wat bedoelt U eigenlijk, Juffrouw Forbes?” Zij lachte even. Theydon was zoo in de war, dat de mogelijkheid niet tot hem doordrong, dat Evelijn Forbes even verlangend als hij kon zijn om haar gevoelens te verbergen. „Vader en ik ontbijten altijd samen om negen uur,” zei zij. „Wij waren aan ’t praten over U en hij vertelde mij van het vreeselijke wat Mevrouw* Lester was overkomen. Ik zat het relaas van den moord in de courant te lezen, toen ik toevallig naar hem keek. Hij was bezig met zijn brieven en ik w*as een beetje nieuwsgierig, wat er in een plat doosje zat, dat als aangeteekend pakje gekomen was. Hij opende het gedachteloos en toen viel er iets uit en rolde over de tafel. Ik raapte het op en zag dat het een klein stukje ivoor was, buitengewoon mooi uitgesneden ; ’t stelde een doodskop] e voor. Het was zoo goed gemaakt, dat het er zelfs griezelig uitzag. Ik wilde juist iets zeggen, toen ik zag dat de brief, die in hetzelfde doosje zat, hem zoo’n schrik aangejaagd had, dat ik een oogenblik dacht dat hij flauw zou vallen. Maar hij kan soms erg flink en streng zijn en herstelde zich dadelijk, was boos op me, omdat ik het ivoren doodskop] e bekeken had en verbood mij uit te gaun, tot hij van ’t Ministerie terug w*as. Tomlinson en de andere bedienden kregen het bevel niemand in huis toe te laten, onder welk voorwendsel ook, en ik ben er van overtuigd, dat de brief en dat akelige ding op de een of andere manier met den dood van Mevrouw Lester in verband staan. Wilt U mij niet in ’t geheim laten ? Ik zal niet gillen of iets geks doen, maar ik vind dat ik er recht op heb te w*eten wat mijn vader voor zorgen heeft.” Een plotselinge verandering in de stem van het meisje waarschuwde Theydon, dat zij zich met moeite goedhield. Hij trachtte tijd te winhen en haar angst te verjagen. Dit was hij aan Forbes verplicht, die blijkbaar niet van plan was geweest zijn dochter in ’t vertrouwden te nemen — voor ’t oogenblik althans. „Ik kan heusch niet inzien, waarom U eenig verband ziet tusschen de misdaad die* hier Maandagnacht gepleegd is, én ’t komen van een eenigszins vreemd pakje bij U aan huis vanmorgen,” zei hij geruststellend. „Als iedere vrouw maak ik gevolgtrekkingen,” antwoordde zij. „Waarom zou deze misdaad juist mijn vader zoo aandoon ? Ongelukkig genoeg staan de kranten altijd vol van zulke vreeselijke dingen en toch let hij er haast nooit op. Neen, Mijnheer Theydon, ik vergis me niet. Of hij heeft Mevrouw Lester gekend en was ontsteld door haar dood, óf hij heeft er een persoonlijke bedreiging in gezien. Toen komt de brief, duidelijk een bedreiging, en ik word bevolen thuis te blijven, goed bewaakt, terwdjl hij zich naar Whitehall spoedt. U hebt mijn vader ontmoet, Mijnheer Theydon. Vindt U hem iemand om w*eg te hollen om den Minister te gaan raadplegen, zonder dat hij er een gegronde en ernstige reden voor heeft ?” „Maar U kunt toch niet zeker weten, dat een afschuwelijke misdaad in dit betrekkelijk onbeteekenende deel van Londen heusch het motief van Uw vaders daden is,” hield Theydon aan. Het meisje stampte ongeduldig op den grond. Hij hoorde het duidelijk. „Natuurlijk weet ik ’t zeker/’ riep zij uit. „Waarom wilt U niet openhaitig met mij spreken ? U wfeet wel, dat ik gelijk heb — ik hoor ’t aan Uw stem en Uw voorzichtige manier van spreken. ...” Opeens kreeg Theydon een ingeving. „Neem me niet kwalijk, dat ik U in de rede val,” zei hij, „maar ik moet U er op wijzen dat het van ons allebei dom is over zulke dingen door de telefoon te spreken. We moeten heusch geen woord meer zeggen, behalve dit — als ik Uw vader gevonden heb, zal ik hem vragen, U te mogen komen bezoeken. Misschien kunnen wij drieën afspreken elkaar met de lunch ergens te vinden. Verder dan dit durf ik heusch op ’t oogenblik niet gaan.” „O, héél goed !” De ontvanger werd boos opgehangen, en het afbellen onmiddellijk daarna klonk Theydon onaangenaam in de ooren. Was hij van te voren al verbaasd geweest nu w*as hij geheel de kluts kwdjt. Maar hij nam een moedig besluit, en ’t kon hem niets schelen of dat w*el verstandig w*as. Alleen al ’t geluid van de stem van Evelijn Forbes had zijn hart en gewéten tegen de voorschriften van gezond verstand gestaald. Laat de detectives maar denken wat ze willen, de vader van ’t meisje moest zijn plannen ten uitvoer kunnen brengen, zonder er in gestoord te woorden. „Juffrouw* Beale,” zei Theydon, ernstig in de treurige oogen ziende van het kalme dametje, dat hij nog op dezelfde plaats vond zitten, als toen hij haar verlaten had, „ik ga U iets erg belangrijks, erg ernstigs en vèr-reikends en gewichtigs vertellen ; geen van tw'eeën kunnen w*ij zeggen wat ’t gevolg er van zal zijn. Hebt U het gesprek doo de tel foon gehoord ?” „Ik heb w*el gehoord wrat U gezegd hebt, maar kon er niet veel van begrijpen,” zei zijn bezoekster ontzet. „Ik heb getracht met Mijnheer Forbes in verbin
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA ding té komen, maar zijn dochter vertelt mij daar juist, dat de moord op Uw nicht hem op een wijze heeft aangedaan, die haar zeer onverklaarbaar toeschijnt en mij nog meer, hoewel ik toch dingen weet die haar vader en ik met opzet voor haar verborgen hebben gehouden. Mijnheer Forbes is in groote haast naar het Ministerie van Binnenl. Zaken geloopen. U begrijpt zeker wel, wat dat beteekent ? Hij gaat den Minister eenige inlichtingen geven en dus mogen U of ik ons niet met de zaak bemoeien. Als U aan de politie vertelt, wat U aan mij verteld hebt, dat Mijnheer Forbes de tusschenpersoon was, door wien Mevrouw Lester het grootste deel van haar inkomen kreeg, zal hij dadelijk in ’t onderzoek gemengd worden. Dat ziet U wel in, hè ?” „Ja; zooiets zal er dan wel gebeuren.” ,,Welnu, ik wilde graag dat U dat belangrijke punt verzweeg, tot wij meer van de zaak weten. Ieder van ons moet op ’t een of ander oogenblik zonder eenig voorbehoud vertellen, wat hij weet hetzij vanmiddag, of morgen, of pas over een week ; meer kan ik niet zeggen. Maar ik verzoek U vriendelijk niets over Mijnheer Forbes mee te deelen voordat ik gelegenheid gehad heb hem te raadplegen. Ik zal U zoo gauw ik eenigszins kan vertellen hoe de zaken precies staan, en ik neem alle verantwoording voor den raad, dien ik U op ’t oogenblik geef, op mij.” „Ik heb maar weinig wereldkennis, Mijnheer Theydon,” zei Juffrouw Beale, terwijl zij opstond en haar handschoenen begon aan te trekken, „maar ’t zou me al héél erg verwonderen als U mij iets aanraadde, dat niet in den haak was. Ik zal stellig geen woord over Mijnheer Forbes in Scotland Yard zeggen. Alles wel beschouwd, rust wat ik U gezegd heb, toch grootendeels op veronderstellingen. U moet bedenken ik dat Mijnheer Forbes nooit gezien heb, en zelfs haast nooit zijn naam gehoord heb, behalve in verband met algemeen bekende zaken in de courant. Ja, zeker. Ik beloof het U graag. Ik vertrouw U onvoorwaardelijk” HOOFDSTUK VI. V a n aangezicht tot aangezicht. BURG. Jhr. C. W. Stern, (met ambtsketen om) hoofd der gemeente kennis te maken. Theydon begeleidde Juffrouw Beale naar beneden. Toen zij de deur van No. iy voorbijging, rilde zij. „Te denken dat ik over een paar dagen daar bij Edith gelogeerd zou hebben, en dat we uitgangetjes naar den schouwburg bedacht zonden hebben, vóór dat we naar Newquay zouden gaan !” mompelde zij. Er klonk iets treurigs in haar stem, wat meer dan woorden verried welk een schaduw de afgespeelde tragedie over haar verdere levensjaren zou werpen. Zij was niet veel meer dan een gerimpeld, verlegen vrouwtje, voor wie het leven maar weinig belangrijks had. Nu was haar kalme tevredenheid voor altijd geschokt. De dood van haar nichtje had haar eenig contact met de buitenwereld verbroken. Zij zou zich in Iffley terugtrekken, waar zij ieder jaar meer verschrompeld, meer onbeteekenend en eenzamer zou Worden. Theydon had erg met haar te doen, en aarzelde niet zijn gedachten uit te spreken, toen hij haar in een rijtuig hielp. „Hebt U geen kennissen in Londen ?” vroeg hij. „Ik vind het geen prettig idee, dat ik U zoo alleen in deze woestenij stuur. Londen is de vreeselijkste plaats in de wereld voor iemand die verdriet heeft. De groote menigte lijkt hard en ongevoelig. Dat is niet werkelijk zoo, maar de menschen weten niets van elkaar, en tobben zich niet over elkaar af.” „Ik heb hier vroeger wel kennissen gehad, maar ik heb ze al jaren uit ’t oog verloren,” zei zij. „In ieder geval heb ik vandaag meer dan genoeg om mijn gedachten bezig te houden. Het onderzoek begint om drie uur, en dan zal ik de vreeselijke proef mee moeten doorstaan om het lijk van Edith te identificeren. De detective heeft mij verteld, dat dit door een bloedverwant gedaan moet worden, daar de eenige andere persoon, die het anders zou kunnen doen, Ann Rogers is, die bijna krankzinnig is sinds gisterenochtend.” ,,Waar logeert U ? ” Zij noemde een klein hotel in het West End. „Daar ben ik vroeger wel geweest met mijn ouders, toen ik nog een meisje was,” voegde zij er treurig aan toe. „Dan zal ik mijn zuster vragen U eens op te zoeken. IJ zult haar wel aardig vinden. Zij is een gezellig mensch en'een praatje met een andere vrouw zal U meer goed doen, dan het gezelschap van detectives, advocaten, en dergelijke vreemde snoeshanen. Houdt U rnaar goed, Juffrouw Beale. Niets wat U nu zegt, kan het levèn teruggeven aan het arme slachtoffer, maar U en ik kunnen, ieder op onze manier, trachten den moordenaar in handen van het gerecht over te léveren. Ik ben er van overtuigd, dat er vandaag al een stap in die. richting gedaan zal worden. U kunt er van op aan, dat U mij ziet of van mij hoort, zoo spoedig mogelijk nadat ik met Mijnheer Forbes over de zaak gesproken heb. Vergeet intusschen niet een advocaat te nemen, die U bij het onderzoek kan vertegenwoordigen.” Zij scheidden als oude vrienden. Theydon had echt medelijden met de arme grijze vrouw, en zij beschouwde hem blijkbaar als een goedhartigen en bovenal betrouwbaren jongeman. Hij bleef het rijtuig nakijken toen het in den maalstroom van Londen verdween. Hij vond haar in ’t geheel niet de persoon om gemengd te worden in een veelbesproken gerechtszaak. Als de vertegenwoordigers van de pers, de fotografen en de vele officieele personen, waarmee zij in aanraking moest komen haar bestormd hadden, zou de arme Juffrouw Beale zich in haar hoekje in Oxfordshire terugtrekken, zóó verbijsterd, dat het alle beschrijving te boven zou gaan. In een van zijn boeken had Theydon getracht een juffrouw van middelbaren leeftijd te beschrijven, die tegenover omstandigheden kwam te staan, eenigszins gelijkende op die, waarin Juffrouw Beale zich nu bevond. Hij lachte bitter, toen hij bedacht, hoe anders het in de werkelijkheid toeging. De vrouw in zijn boek had met flinkheid en beslistheid gehandeld, was eenige personen, die een complot tegen haarsmeedden, te slim af geweest, en had hun plannen verijdeld. DE iNSTALLATlE VAN DEN BURGEMEESTER VAN VOOR Woensdag 14 Maart werd in de Openbare Raadsvergadering de nieuw-benoemde burgemeester van Voorburg, geïnstalleerd. Na afloop der plechtigheid werden de ingezetenen in de gelegenheid gesteld met het nieuwe Wat was ’t toch anders in de werkelijkheid ! Juffrouw Beale, die in een taxi door Londen rende, deed hem denken aan een vogeltje uit een kooi, dat in een storm losgelaten. Wordt. Hij wilde juist zijn huis weer ingaan, en zoowel naar Fortescue Square, als naar ’t kantoor in de Old Broad Street telefoneeren, om te probeeren Mijnheer Forbes te spreken te krijgen, en was zóó in gedachten verdiept, dat hij een taxi niet zag aankomen, hoewel de chauffeur hard foeterde om zijn aandacht te trekken. Hij hoorde echter zijn naam en bleef stilstaan. „U bent immers Mijnheer Theydon ?’” zei de man. Toen herkende Theydon, Evans, den bestuurder, die hem van Fortescue Square thuisgebracht had. „Hallo !” riep hij uit. „Heb je eenig nieuws over den grijzen auto ?” „Ja Mijnheer, ik geloof ’t wel,” was ’t antwoord, dat hem eenigszins verwonderde. „Toen U gisteren, uitgestapt was, heb ik een vrachtje naar Euston ge-* kregen. Toen heb ik een mijnheer naar ’t Langhamhotel gebracht, en daar ik zin had iets te eten, ging ik naar de dichtstbijzijnde standplaats. Terwijl ik een kop koffie dronk en een broodje at, sprak ik met een van de andere bestuurders over den grijzen wagen. „Dat is gek,” zei die. „Een kwartier geleden moest ik een vrachtje uit een schouwburg naar Langham Place brengen, en toen hield er een grijze landaulet voor het Chineesche Gezantschap op. Hij was ook uit Oostelijke richting gekomen.” Hij had ’t nummer niet gezien, mijnheer, dus hoeft ’t niets te beteekenen, maar ik dacht dat U wel zoudt willen hooren wat mijn kameraad gezegd had.” „Was de auto leeg? Werd er iemand mee gehaald aan het Gezantschap ?” „Dat is juist ’t gekke van ’t geval, mijnheer. Ik heb er heel duidelijk naar gevraagd. Uit dien grijzen wagen kwam een kleine, nogal jonge man, die vlug de stoep van het Gezantschap opsprong, en er, vóór hij ’t wist, binnengegaan was. Het leek wel of iemand door het sleutelgat naar hem uit had staan kijken, zóó gauw werd de deur opengedaan. Toen reed de auto weg. Mijn vriend zou er geen seconde over nagedacht hebben, als die mijnheer niet zoo als een duveltje uit een doosje verdwenen was. Daardoor herinnerde hij zich de kleur van den wagen.” Theydon trachtte te kijken, alsof hij alleen maar verbaasd was over wat Evans hem verteld had, terwijl zijn hoofd omliep van alle verschillende dingen, die hij dien morgen al weer gehoord had. Had het „Verre Oosten” nu op de een of andere geheimzinnige manier ook al ietste maken met den dood van Mevrouw Lester ? Had de misdaad een politieke beteekenis ? Indien dat zoo was, was ’t meer dan ooit noodig, dat Forbes tot een verklaring kwam. „Je vriend wist toch wel zeker dat het het Chineesche Gezantschap was ?”zei hij. „Zeker, Mijnheer. Hij is altijd in die buurt. Zijn garage is achter de Great Portlandstreet. Hij kent de meeste van de Chineezen wel van aanzien.” „Dan kan die grijze auto toch moeilijk de onze geweest zijn,” besloot Theydon, die ’t verstandig achtte te verhinderen, dat de slimme chauffeur gevolg- ’ trekkingen ging maken. „Ik vrees ’t ook, mijnheer. Toch ben ik maar zoo vrij geweest ... ” „Ik ben je natuurlijk zeer verplicht. Ik heb een halve kroon beloofd, is ’t niet ? Hier heb je ze. Houd een oogje in ’t zeil om x y 1314 te ontdekken, en kem me vertellen als je er iets van hoort of hem ziet.” „Dank U wel, mijnheer.” Toen keek Evans naar het blok huizen. „Een afschuwelijke zaak die moord, die hier laatst gepleegd is,” ging hij voort. „Men kan zich haast niet voorstellen, dat zulke dingen tegenwoordig nog in Londen kunnen gebeuren.” Hoe weinig zin hij op dat oogenblik ook had om een praatje te maken, toch voelde Theydon, dat hij moest voorkomen, dat de man verband zag tusschen den grijzen auto en de misdaad, en dus sprak hij over het knappe uiterlijk van Mevrouw Lester, kwam voortdurend terug op het blijkbaar doellooze van de misdaad, doelde vaag op gegevens, die e de politie al bezat om het raadsel op te lossen, en raakte den goed bedoelenden chauffeur eindelijk kwijt, Hij stapte naar zijn telefoon, en hoorde, dat Mijnhéér Forbes vóórtwaalf uur stellig in zijn kantoor in de City verwacht werd, en ging toen zijn kranten zitten lezen. Zij bevatten een sensationeel, maar tamelijk nauwkeurig relaas van de tragedie. Een ondernemend blad had een onderhoud met Bates bekend gemaakt, die door den verslaggever beschreven werd als „e n typisch Engelschen huisknecht”, hetgeen grappig was, daar het oud-soldaat-zijn Bates duidelijk op ’t gezicht te lezen stond, met zijn vierkante schouders en militair uiterlijk. Dezelfde journalist sprak ook over Theydon zelf en was zelfs op listige wijze te weten gekomen, dat Mevrouw Lester de weduwe was van een Engelschen advocaat, die in Shanghai gestorven was. Theydon dacht .hierover na en vond dat hierin eigenlijk niets bijzonders was. Er is een oude band tusschen de Londensche pers en de Rechtbank, en vele jonge advocaten moesten zich het begin van Arthur Lester’s loopbaan wel herinneren. Vast besloten om zijn ziel in lijdzaamheid te bezitten tot twaalf uur — het was nu net half twaalf — keek Theydon eenige tijdschriften in ; het is altijd voor een schrijver een troost om té zien wat anderen voor onzin voort kunnen brengen. Hij gromde van nijd toen hij ontdekte, dat de een of andere ongelukkige schrijver een titel gebruikt had, dien hij juist voor zijn volgend boek opgeschreyen had, toen de bel van de huisdeur weerklonk. Hij schonk er niet veel aandacht aan ; er belden immers zooveel leveranciers iederen ochtend, en dus was hij zeer verbaasd en ontsteld, toen Bates binnenkwam en zeide : „Daar is Mijnheer Forbes om U te spreken, Mijnheer.” Theydon sprong op toen Forbes binnenkwam. Hij was bleek, maar kalm. „Vergeef mij dit bezoek op zoo’n ongewoon uur,” zei hij. „Ik ben blij U thuis te treffen. Ik had vroeger willen komen, maar werd door nogal belangrijke zaken opgehouden.” Onderwijl had Bates de deur gesloten ; Theydon verklaarde zijn thuis-zijn door te zeggen, dat hij over een paar minuten Old Broadstreet weer had willen opbellen. (Wordt vervolgd.)
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 DE BEGRAFENIS VAN GRAAF ZEPPELIN. Maandag 12 Maï.it had onder groote deelneming van de bevolking en onder het gelui der klokken de bijzetting plaats van het stoffelijk overschot van graaf Zeppelin in het familiegraf te Berlijn. Tal van autoriteiten waren bij de plechtigheid tegenwoordig. Links: De kist in de kapel met de troonwacht. Rechts: de lijkstoet op weg van de kapel naar het graf. MINISTER BRIAND, voorzitter var* den Franschen ministerraad en minister van Buitenlandsche Zaken, heeft de ontslagaanvrage van het kabinet bij president Poincaré ingediend, als gevolg van het vertrek van minister Liautey. (Zie op pag. 11 van dit nummer). HOE DE ENGELSCHE SOLDAAT GEVOED WORDT. Een hoekje van de veld bakkerij: Brooden, gereed om naar het front te worden gezonden. GRAAF BERNSTORFF IN DUITSCHLAND TERUG. De gezant op weg naar het ministerie van Buitenlandsche Zaken, voor het Hotel Esplanade te Berlijn. HOE DE ENGELSCHE SOLDAAT GEVOED WORDT. Links: het uitdeelen van het brood langs den weg voor de soldaten in de tweede linie. Rechts: Het brengen van de middagmalen naar de loopgraven. DE ELEGANTE MODE Het laatste nummer van dit kwartaal van. DE ELEGANTE MODE is verschenen en reeds in het bezit van onze Abonnées. Het bevat wederom een keurcollectie van de nieuwste Fransche en in het bijzonder Parijsche modellen. Wie zich op de hoogte wil stellen van de VoorjaarsModes en de Nouveauté’s van het Seizoen, raadplege dit Modetijdschrift. Aw/tenorE/’ ‘JÜilOL vtizrftlü W ij verwachten bij den aanvang van het nieuwe kwartaal, waarvan het eerste nummer 1 April a.s. zal verschijnen, een grooten toevloed van Abonnées. Om teleurstelling te voorkomen, raden wij onzen geachten Lezeressen van Panorama aan haar abonnement op DE ELEGANTE MODE ten spoedigste op te geven, zoodat wij bij het vaststellen van de oplage daarmede rekening kunnen houden. Uitsluitend voor onze Abonnées op Panorama is de abonnementsprijs van DE ELEGANTE MODE slechts 65 cents per kwartaal. Tengevolge van de steeds stijgende papierprijzen hebben wij den abonnementsprijs van 60 cents op 65 cents moeten brengen, wat zeker voor geen onzer abonnées een bezwaar zal zijn. A. W. SIJTHOFF’s Uitgevers-Mij. te Leiden.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
01
Tekst
Zie in dit nummmer de hoogst-actueeie en interessante foto’s van de Russische omwenteling. No 39 (13) 28MAART 1917 AFZONDER. LIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A. W. SlJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT H.V.V. U.V.V. ------- Links: Het H. V. V.-elftal. Midden: U. V. V.’s doelverdediger in grootschen stijl een Rechts: Het U. V. V.-elftal. schot keerend Onder enorme belangstelling werd Zondag in den Haag de voetbalwedstrijd H.V.V.— U.V.V. gespeeld, die goeddeels beslissen zou over het kampioenschap. Het werd een fraaie, spannende strijd, waarbij U.V.V. vanaf het begin m$t 1——0 voorstond. Eerst in de laatste minuten slaagde H.V.V. erin het gelijkmakende punt te forceeren. — Hierboven: Buitenweg geeft U*V.V. met een schitterend schot de leiding.
PDF
Nummer
1917, nr.13, 28 mrt. 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 MUGGEN door Cissy van Marxveldt oen wij ons nieuwe huisje — want een huis zou men onze woning met den besten wil der wereld niet kunnen noemen — inrichtten, waren Mark. Lou en ik zeer enthousiast. Drie. jaar hadden we in een stad geploeterd, gezucht, geklaagd. Misschien zouden we er nog drie jaar bij verknoeid hebben wanneer we niet op een expeditie naar buiten het bewuste huisje ontdekt hadden, ’t Zag er wat vervallen uit, oud. een beetje scheefgezakt, en de tuin eromheen was verwilderd, maar dat waren geen bezwaren. Want de huurprijs was schaamteloos laag, zooals Mark zei. En omdat we toch volgens beweren van onze stadsburen beneden, twee-hoog en drie-hoog „gekke lui” waren, besloten we onze abnormaliteit uittestrekken tot het huren van het huisje. De villa bestond uit voorkamer, achterkamer en keuken beneden, benevens twee kleine zolderkamers boven. Een van die kamertjes boven bestemden we meteen voor Lou. Lou was een intieme vriend van Mark en mij. Hij hielp ons verhuizen, sjouwde harder nog dan Mark en sliep den eersten nacht in ons nieuwe verblijf op twee stoelen, omdat we in den chaos die overal heerschte, zijn bed nog niet hadden kunnen vinden. Den tweeden dag kreeg Mark ruzie met onzen huisheer, omdat hij al de deuren die het huis opleverde, buitendeuren natuurlijk uitgezonderd, er uit wou nemen. „We hebben sarongs”, zei hij tegen den huisheer, die een kijkje kwam nemen, „en u moet me toegeven, dat een sarong oneindig veel aardiger effect geeft dan zoo’n dood houten element.” De huisheer kon dit evenwel niet toegeven, en door eenige rukken aan de jas van mijn eega wist ik hem te beduiden, dat hij zich matigen moest. De deuren bleven derhalve bestaan. De sarongs hingen we er toen maar voor, en we verspreidden er ook verder overal met kwistige hand. Lou zakte door een keukenstoel, toen hij in de gang bevallig een gebatikte lap trachtte te drapeeren. Mark die erg onhandig is, had om vier vingers van de vijf een groezelig lapje. Die vingers had hij bezeerd met spijkers inslaan. Ik liep rond in een bebloemden kimono, waar Mark eens heel onverstandig ons laatste geld voor uitgegeven had, zoodat we de huishuur aan ’t eind der maand niet konden betalen, en met een Indische shawl over mijn haar geknoopt, omdat het huisje zoo stoof. Het stoof geweldig; ook nadat Mark, Lou en ik drie dagen hadden schoongemaakt als wilden, stoof het nóg. Maar Lou zei: „Weet je wat? We zetten alle ramen en deuren open, dan stuift het er wel uit.” En zoo deden we. Op den avond van den vierden dag waren we met alles klaar. Toen zag ons huisje er grappig uit. De voorkamer was zitkamer. Daar werd éen muur geheel in beslag genomen door een zelf gefabriceerden divan, bestaande uit drie groote koffers, waarop een matras, en waarover natuurlijk een sarong. Verder stonden er zes verschillende stoelen waarvan drie aan Lou behoorden, een schrijftafel van Mark, een schrijfbureautje van Lou, een ouderwetsche trumeau, die Mark eens op een uitverkoop ontdekt had, en die nu dienst deed als theetafel, en vele andere rariteiten. Omdat onze mat te klein was voor de voorkamer, hadden Mark en Lou het overschietende stuk vloer gebeitst. „Wat frisch aandeed”, zooals Lou zei. De achterkamer was slaapvertrek, had openslaande ramen naar den tuin. Mark verwachtte veel van den heilzamen invloed der lucht, die ’s nachts ongestoord ons slaapvertrek zcu binnenstroomen, op zijn scheppingsvermogen. Want Mark was schrijver. Lou zei : „Mijn zolderraam gaat ook niet meer dicht. Frissche lucht bovenal.” Lou was ook schrijver. Ik beschilderde voor verschillende fabrieken vazen, pulletjes, kopjes enz. Vandaar het oordeel onzer stadsburen, dat we „gekke lui” waren. Op den avond van den vierden dag zaten we dus genoeglijk bij elkaar en dronken thee uit kommetjes door mij met allerlei grillige teekeningetjes versierd. Mark, die veel onuitvoerbare dingen verzint, zei opeens : ,,’t Ziet er hier nu tamelijk fatsoenlijk uit, maar ik wou dat die muur er niet was.” „Welke muur?” vroeg ik onthutst. „Nou, die tusschen de voor- en achterkamer is.” „Ben je dól kerel,” nam Lou het voor mij op. „De huisbaas ziet je aankomen.” „Hij vond het niet eens goed, dat je de deuren er uitnam,” steunde ik Lou weer. „Nee,” zei deze, „laten we nu maar zorgen, dat we ons een paar jaar als voorbeeldige huurders gedragen,” —Lou beschouwde zichzelf als tot onze huishouding te behooren — „dan kun je eens weer met je uitbreekplannen voor het voetlicht komen.” Mark trok verwoed aan zijn pijp. ,,Dan moet het kasteel een naam hebben,” zei hij. ..O, dat is goed,” zei ik gretig. Mark, die dweept met alles, wat Engelsch is, ratelde achter elkaar af: „Sunny Corner, Darling, Ivy Cottage, Pretty Home ...” ,,Hè nee,” zei ik, die meer van Duitsch hield, „laten we zeggen: „Freude of Willkommen of Glück auf, offe ...” „’k Protesteer,” interrumpeerde Mark, „’k wil geen Duitschen naam voor mijn huis.” ,,En ik geen Engelschen,” vinnigde ik. „Hettie”. . . begon Mark, en hij verhief zich strijdlustig. „Kinderen,” zei Lou met plechtig handgebaar, „laten we neutraal blijven. Ik noem ons huisje „Pax.” ,,Uitstekend,” knikte Mark in zijn stoel terugvallend. ..Bravo, bravissimo”, ik sloeg een roffel op de tafel met twee der theekommen. „En Hettie schildert den naam erop,” besliste Lou. Alzoo geschiedde. Boden van het Voorjaar: lelietjes van dalen. In October hadden we ons huisje betrokken. De winter die kwam, was koud en ruw, doch wat stoorden wij ons daaraan? Ondanks sneeuwstormen, hagelbuien, rukwinden, gingen we wandelen, uren in den omtrek, en dan was het thuiskomen in onze behaaglijke huiskamer zóo gezellig. Mark en Lou werkten met nieuwen lust. Natuurlijk waren ze nog geen van beiden bekend, laat staan beroemd, dan was het voor ons niet noodig geweest om de laatste dagender maand van zuiver plantaardig voedsel te leven. Maar Mark was nu aan zijn eerste boek begonnen, raffelde daartusschen door een paar novelletjes per week af, die ons de noodige inkomsten opbrachten. Lou was bezig aan een geschiedkundig verhaal, afgewisseld met humoristische bijdragen aan verschillende bladen, waarvan de opbrengst ook in den gezamenlijken huishoudbuidel verdween. Dat samen met mijn verdienste, hoe karig ook, maakte, dat wij er buiten van konden rondkomen. In de stad stonden we steeds aan het einde der maand voor een nadeelig saldo, en ontpopten we ons steeds de laatste twee weken als vegetariërs. Dan beweerde Mark, dat vleescheten zijn denken verstompte, en verklaarde ik zonder blikken of blozen, dat vleesch me tegenstond. De eerste maand in ons nieuwe huisje behoefden we slechts twee dagen op water en brood te leven. De volgende maand betaalden we een dringende schuld a*f, en leefden genoeglijk tot het eind, en in December hielden we vijf gulden over. Dit was zoo iets ongehoords, dat toen de laatste der maand onze kas opgemaakt werd, en we tot de ontdekking kwamen, dat er werkelijk, werkelijk een batig saldo was van vijf gulden, we elkaar eerst alle drie aanstaarden, om ons daarna zeer uitbundig te gedragen. De avond werd besloten met een keurig speechje van Lou, waarin hij de dierbare vijf gulden, die zorgvuldig in den vorm van guldens, kwartjes, dubbeltjes en centen op tafel uitgespreid lagen, als den grondslag zag van evenzooveel „honderden. wat zeg ik duizenden, wat zeg ik tienduizenden zilverlingen . . . .” Aldus Lou. Natuurlijk hadden we er ook al over gesproken, wat we, wanneer de som wérkelijk toenam, met al dat geld zouden doen. En het eenparig besluit was : een buitenlandsch reisje. ,,Dan doen we nieuwe impressies op en nieuwen werklust,” verklaarden Mark en Lou eenparig. ,,En voor jou zal het ook zoo goed zijn Hettie,” zei Mark bovendien nog teeder. O, die heerlijke avonden, die we, als er overdag flink gewerkt was, besteedden met plannen maken, oude Baedekers van Lou doorsnuffelen, begrootingen maken, wat zoo’n reis zou kosten ! Den eenen avond bezochten we de Noorweegsche fjorden, een anderen keer maakten we een voetreis door Duitschland, dan weer staken we over naar Engeland, om het eiland Wight te bezoeken, en dit alles deden we zéér nauwkeurig zóo zelfs dat Lou in een notitieboekje aanteekeningen maakte van de plaatsen, die we zouden aandoen. En niet het kleinste plaatsje werd vergeten. In Januari hielden we niets over, omdat er onverwachte Nieuwjaarsbeertjes kwamen, waar niemand op gerekend had. Toch deden we van ons buitenlandsch reisje geen afstand. Ook niet, toen het batig saldo in Februari slechts een rijksdaalder bedroeg. „We komen er wel,” zei Lou optimistisch, „we komen er wel.” En Mark zei : „We moeten den tuin dit jaar maar zóo laten liggen. Er kunnen nü geen onnutte uitgaven meer af.” ,,Och zoo’n paar aardbeiplantjes,” vroeg ik smeekend. Ik hield dol van aardbeien. Een paar dagen daarna kwam Mark met een dozijn schamele aardbeistekjes aandragen, die hij voor een ,,prikje” in de buurt gekocht had. Lou en Mark besteedden er een uur aan om de meest zonnige plaats in onze wildernis te ontdekken. Vanuit het raam der voorkamer stond ik alles aan te zien. Dan hurkte Mark neer op den grond, keek omhoog naar het fletse Maartzonnetje, bevoelde de aarde, en richtte zich weer op. Lou herhaalde dit spelletje op een andere plek. Ten slotte verdwenen ze achter het huis, waar dezelfde manoeuvre weer diverse keeren vertoond werd, en daar schenen ze het eenstemmig de meest geschikte plaats voor de aardbeien te vind§n. Die werden dus met véél vertoon van ijver daar geplant, waarna Mark en Lou binnen kwamen stuiven, brullende, of de koffie nog niet klaar was, want ze hadden een wolfshonger gekregen, van het werken in de buitenlucht. Eenige, groote jongens! De volgende maanden brachten ons geen financieele teleurstellingen, begin Mei hadden we zelfs vijftien gulden in kas. Het reisje zou in September gemaakt worden, dan hadden we nog ettelijke maanden voor den boeg. Ook waren we nu bezig aan de behandeling van het onderwerp: natuurschoon in eigen land. Want na een nauwkeurige berekening was ik, de meest practische van ons trio, ervan doordrongen, dat een buitenlandsch reisje, al vatte men dit nog zoo doodeenvoudig op, zelfs in September, na nog vier maanden sparen, onze krachten te boven zou gaan. Eerst wilden Mark en Lou hiervan niets weten, maar op een dag, ontmoedigd omdat de aardbeien het nog steeds ,,vertikten”, waren ze meer vatbaar voor mijn logisch redeneeren. Van dien tijd af dateerden de gesprekken over het natuurschoon in eigen land. Natuurlijk waren ook hierbij de plannen zeer gevarieerd. Voetreis door Drente, fietstocht over de Veluwe, zeilen op de Friesche meren, Lou combineerde zelfs die drie aantrekkelijkheden. En toen . . , toen begon de plaag, die ons twee maanden lang het leven verbitteren zou. Op een nacht maakte Mark me wakker. ,,Hettie, hier zijn muggen,” zei hij met een grafstem. Ik, niets gesticht over het feit, da,t ik daa’r voor uit den slaap moest worden getrokken, bromde verwoed : „O, eenig. Moet je me daarvoor wakker maken ?” ,,Ja maar ze steken zoo,” zei Mark, zijn komisch gezicht vertrokken tot de huilgrijns van een baby, wat nooit zijn uitwerking op me miste. Ook nu niet. Ik richtte me dus een weinig op, keek rond. ,,Ik zie niets,” verklaarde ik na een nauwkeurige inspectie van ons slaapvertrek. ,,Je kunt ze ook niet zien,” begon Mark weer. ,,Je voelt ze alleen. Kijk eens, ik zit al vol bultjes.” Dat was natuurlijk overdreven, maar toch had hij op zijn voorhoofd een paar muggebeetjes, die er ’s avonds niet geweest waren. Ik keek op den wekker. „’t Is half vijf, laten we nu maar weer gaan slapen.” besliste ik, waarop Mark zich gehoorzaam uitstrekte, het laken over zijn hoofd trok, en na een paar minuten in sluimering verzonken scheen te zijn. Ook ik sliep weer in.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3011 tot 3015 van 11897