|
PANORAMA 10
(Vervolg van p$g. 6).
,,Als men ook jong is !” glimlachte De Baar, die
wat fijner was.
„Moét het op ?” grapte Van Vuren, de ongehuwde,
en hij zuchtte diep, of-ie dadelijk aan een
zware taak moest.
De vrouwen knikten Fré vriendelijk toe en ik
maakte een vaag complimentje over haar eerste
optreden als gastvrouw. Han, op de sofa ging nergens
op in, blinkerde maar met zijn groote, kinderlijke
oogen.
„Beste vent toch !” dacht ik. Fré was erg druk
met presenteeren en een aardig woordje voor ieder,
„Als je die misschien niet lust ? Deze zijn lekkerder,”
zei ze opeens.
Ze had het tegen mij. Ik keek haar vragend aan
en betrapte me er dan op, hoe ik al een poosje met
een koekje bezig was, dat er niet erg bij me in wou.
Het was dan ook een bijzonder hard koekje en zoo
dróóg 1 Geen kraak of smaak aan !
„Och 1” lachte ik flauwtjes. Maar ik liet de helft
toch op mijn schoteltje liggen en ik nam later tweemaal
van de onze. (de langwerpige, met het zachte
binnen-in !). Waar ook zoo’n keuze was! Verder
zwichtte ik nog voor ’n gebakje en ’k zette me
moedig door een appelbol heen. Ik wou Fré en
Han plezier doen !
Het werd dien middag bij halfzes. Of het ook
gezellig was! Toen zijn we opgestapt, allen tegelijk.
Alleen het zusje bleef natuurlijk achter. Verloofden !
„Het was érg, érg aardig,” zei Truus Wildering
nog in de gang. En dat vonden we allemaal.
„Maar,” vermaande Fien de Baar en ze dreigde
met den vinger, „als je nóg eens zoo uithaalt, komen
we nooit meer terug hoor!” — „Nooit!” riepen we
in koor.
Han’s oogen blinkerden, of er brand was.
„Ik heb mijn best gedaan,” riep Van Vuren, die
Ds. O. H.
BLEEKÊR. f
H. J. R. ZEEGERS
V. D. POLL.t
CARLFERD
SCHOCH.t
J. C. SCHRÖDER.
D
e heer J. C. Schröder, hoofdredacteur van „De Telegraaf”, is door het Haagsche Gerechtshof
— dat niemand in'ons heele land van pro-Duitsche gevoelens verdenkt, — nadat
hij tweemaal was vrijgesproken, veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie maanden, omdat
hij (lach niet, het is ernst’), omdat hij, als publicist in ons „vrije” Nederland, gebruikmakend
van het in ons land „geëerbiedigde” recht van het vrije woord, nu bijna anderhalf jaar geleden
heeft geschreven in zijn lijfsorgaan: „in het centrum van Europa bevinden zich een
troep gewetenlooze schurken, die den oorlog veroorzaakt hebben'. Omdat hij deze, zijne
meening als „vrije Nederlander” heeft geuit, hebben de heeren, die tezamen het Haagsche
Gerechtshof uitmaken, hem, den vrijwel .eenigen journalist in ons gansche land, die gebruik
durft maken van dat recht van het vrije woord, veroordeeld om gedurende drie lange maanden,
als de gemeenste boef, te ondergaan het degenereerende, geestelijk-doodende, lichamelijk-sloopende
leven in een cel; als een individu dus, dat niet in onze samenleving thuis
hoort. Óp welken „grond” deze veroordeeling geschiedde, men weet het. Daarom wenschen
we ons hier aan te sluiten bij het protest dat reeds is opgegaan tegen een dergelijk
vonnis, dat niemands rechtsgevoel zal bevredigen. Dit vonnis moei vernietigd worden, omdat
het op verkeerden grondslag berust: het knechten van onze geheele nationale pers, die op
deze wijze gedoemd zou worden tot het in practijk brengen van een kruip-weg-politiek, die
ons nationaal bestaan zou verlagen, den geest van onze voorouders (die thans naar het
schijnt — toch reeds met groot verlof is gedurende de gansche mobilisatie) uit onze herinnering
zelfs zou verbannen. De veroordeeling van Schröder is een bedreiging, een aanranding
van het „geëerbiedigde” recht van het
vrije woord, waarover het Nederlandsche
volk met klem zijn „veto!” moet
uitspreken, want het mag, het kan
niet geduld worden, dat Schröder
drie lange maanden in den kerker zou
moeten doorbrengen, alleen omdat hij,
als vrij man, gebruik maakt van een recht,
lederen Nederlander bij de Grondwet
toegekend. Het mag, het kan niet, ook
al zou het ondergaan van zijn straf voor
hem slechts beteekenen: een verheffing
in het oog van ons gansche volk. Ons
volk kan niet gedoogen, dat het in
dezen man in een van zijn grondwettelijke
rechten wordt aangetast of. .. het
zou toonen rijp te zijn voor de hak
van den Pruisischen officier. Wij hopen
dat de kreet vanaf de publieke tribune
tijdens zijn veroordeeling gehoord: „Dat
nooit!”, weerklank zal vinden in de
harten van alle Nederlanders, en dat
men zal uiting geven aan zijn gevoelens
van waardeering voor iemand die durft
zeggen wat hij meent te moeten zeggen,
zelfs op gevaar af van in aanraking te
komen met een „middeleedwsche” rechtspleging.
Te Kampen is op den leeftijd van 81 jaar overleden Ds. G. H. BLEEKER, die ruim 40 jaren
zijn ambt heeft vervuld. Hij was de oprichter van het Noordelijk Evangelisch Zendingsfeest,
40 jaren voorzitter van het hoofdbestuur em thans eere-president. — In den ouderdom van 62
jaar is te Waalwijk overleden de heer H. J. R. ZEEGERS VAN DE POLL, lid der Staten
van de Provincie Noord-Brabant. — Te Apeldoorn is, 79 jaar oud, overleden de heer CARL
FERD.. SCHOCH, kolonel van het Leger des Heils.
natuurlijk niet zeggen. Maar nu de zaak zóó staat!
Die taartjes en de kattetongen waren van óns.”
We stonden stil.
„Hé !” riep Fien uit. „En dat heerenbanket was
een idee van mij.”
„Ik zorgde voor de appelbollen,” bekende Van
Vuren. „Er was er één te weinig. Ik wist niets van
dat zusje.”
Het heele gezelschap zweeg een oogenblik.^ Daarop
barstten we in een vriendelijk lachen uit.
„Die goeie Han !”
„Die beste Fré!”
Maar het verdere van den weg was ik heel stil.
Want ik dacht opeens aan het koekje, dat ik maar
voor de helft opgegeten had. Het was van een schaal-'
tje, waarvan niemand had genomen en waarop nog
wel een twaalf, veertien van die koekjes lagen, harde,
droge, zonder kraak of smaak, precies éen ons.
„Als je ze niet lust? Deze zijn lekkerder,” had
Fré zachtjes gezegd.
Het werd me wee om het hart. En ik deed mezelf
de heftigste verwijten.
Dat waren natuurlijk hun koekjes geweest, waar
ze nóg mee zaten, de koekjes van hun eerste tea.
Orift.
Tot welke dwaasheden driftige menschen kunnen
komen, laten ons de volgende voorbeelden uit de geschiedenis
zien : Xerxes liet, toen hij een zeeslag verloren
had, den Hellespont met geesels slaan en zond
een uitdaging aan den berg Athos. Cyrus hield zijn
leger verscheidene dagen op om zich op de rivier
van Gyndus te wreken over de vrees, die hem de
overtocht daarvan veroorzaakt had. Keizer Augustus,
door een storm op zee overvallen, liet uit wraak het
beeld van^den zeegod Neptunus van zijn plaats neMr.
H.J. SMIDT. f
B. J. LAND.t Dr. h. d.tjeenk
WILLINK.t
Op 73~jarigen leeftijd is te Haarlem overleden Dr. H. D. TJEENK WILLINK. In 1867 werd
bij predikant bij ae Doopsgezinde Gemeente te Tjalleberd en promoveerde in dat jaar tot
doctor in de theologie. Van 1877 tot 1903 was hij als uitgever te Haarlem gevestigd. — Te
’s-Gravenhage is op 85-jarigen leeftijd overleden de oud-minister van Justitie H. J. SMIDT.
Hij was de oudste nog in leven zijnde minister, en maakte deel uit. van het kabinet-Kappeyne.
(3 Nov. 1877—Aug. 1879). — Den vierden Maart is te ‘s-Gravenhage plotseling
overleden de gepensionneerd kolonel der infanterie B. j. LAND, sedert zijn pensionneering
aldaar wonend.
achteraan kwam en altijd voor de „grappigheid”
zorgde. „Maar die laatste roomhoorn ! Oef!”
We stonden buiten.
Het weer was nog zachter geworden. Langzaam
liepen we op.
„Die goeie Han !” zei ik.
„Die lieve Fré !” zei Fien.
Verder waren we weinig spraakzaam. Maar we
dachten allen over hetzelfde.
Eindelijk moest het er toch bij Truus Wildering
uit.
„Kijk”, sprak ze bedachtzaam, „het was heel, heel
hartelijk van ze. Maar toch eigenlijk een beetje overdreven,
niet ? Waarvoor diende dat ? We weten immers
te goed, dat ze het niet doen kunnen. Echt
onverstandig, hoor !”
We mompelden iets, knikten, waren het met haar
eens.
„Ach, ja,” zei ik dan flauwtjes. „Het is zoo.
Maar...........”
Ik aarzelde. Zou ik het vertellen? Het vergoelijkte
Fré en Han misschien wat!
Maar Wildering was me al vóór.
„Nou, nou, zoo heel erg is het ook niet!” zei hij
breed-beschermend. „Kijk. anders zou ik het jullie
JAC. VAN
WANING.
In de vacature van wijlen mr. Goeman Borgesius is gekozen tot lid der Tweede Kamer voor
het district Emmen de heer J. SIBINGA MULDER. Als kenner van Oost- en West-Indië is
de heer Sibinga Mulder voor de koloniale politiek in de Tweede Kamer stellig een groote
aanwinst. — Den 23sten Maart a.s. hoopt de oud-hoogleeraar Prof. Dr. P. VAN GEER den
dag te herdenken waarop hij vóór 50 jaar het hoogleeraarsambt aanvaardde in de wiskunde,
de analytische en beschrijvende meetkunde en de theoretische werktuigkunde aan de Rijksuniversiteit
te Leiden. (Herplaatsing wegens een in ons vorige nummer door een abuis van
een onzer correspondenten verkeerdelijk opgenomen portret). — Op 24 Februari j.1. herdacht de
heer JAC. VAN WANING onder zeer veel blijken van belangstelling zijn 25-jarig jubileum
als burgemeester van Ouderkerk a. d. IJsel. Vooral van de zijde der politiewereld, welker
belangen hij reeds meer dan 30 jaren voorstaat in zijn „Politiegids”, ontving hij vele betuigingen
van waardeering.
J. SIBINGA
MULDER.
men. De Thraeiërs plachten als het onweerde, de
wolken met pijlen te beschieten. Bij de Joden, en ook
bij andere oudere en nieuwere volkeren, trokken zij,
die een verlies geleden hadden, zich de haren uit
het hoofd of krabden de borst open, alsof hun dit
het verlorene terug zou bezorgen.
Oe geest onzer voorouders.
Toen men onzen stadhouder Willem III, in 1672,
toen ops land door Frankrijk, Engeland en Munster
bestookt werd, eens te kennen gaf, dat er geen uitkomst
meer bleef, antwoordde hij : „Ik weet een
middel om den vijand te ontkomen en dat is te sterven
bij de verdediging van de laatste gracht.”
Drievoudig is de gang des tijds;
Dralend komt de toekomst nader,
Pijlsnel is het heden vervlogen,
Eeuwig stil staat het verleden.
Schiller.
De moeite des levens alleen leert ons de goederen
des levens waardeeren. G o e t h e.
BELGISCHE KINDEREN IN ONS LAND.
Het Huisvestingscomité Leiden (Dir. A. Kellenaers, Katwijk a/d Rijn), plaatste deze week bij particulieren voor den geheelen duur van den oorlog het 3000ste kind. Bovenstaande foto geeft de aankomst van een troep kinderen uit
het land van Luik, op de binnenplaats van het asyl te Maastricht. Dank zij een gift der Ned. Gist- en Spiritusfabriek te Delft en de opbrengst van een collecte te Maastricht, kon dit extra, moeilijke transport dezer dagen plaatsvinden.
Prof. Dr.
P. van GEER
|