Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3006 tot 3010 van 11897
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA ONZE KLEEDINGINDUSTRIE. Het nieuwe gebouw der firma Peek en Cioppenburg aan den Dam te Amsterdam, dat 31 Maart a.s, zal worden geopend. EEN SCHAT GEVONDEN? Volgens de legende zou er onder het z.g. Loterij-huis op den Dam een schat verborgen zijn. Toen dit pand werd afgebroken voor het nieuwe gebouw der firma Peek en Cioppenburg, werden er werkelijk vier ijzeren kisjir, 3 lichte en 1 zware gevonden. Ze werden in de safe der firma gedeponeerd, maar deze mag ze, volgens haar contra, t, niet openen. Wat erin zit, weet men dus nog niet. — Op onze foto ziet men de schatgravers aan het zoeken. B. VAN BORKULO, stoker le klasse aan boord van H.M. „Gelderland”, die door de ontploffing gedood is. DE VOEDSELVOORZIENING DER GEMEENTE SLOTEN. Het in ontvangst nemen der granen die door de landbouwers uit den omtrek worden aangebracht aan de laadsteigers van het Noordzeekanaal. H.M. „GELDERLAND”, aan boord waarvan in de afgeloopen week, toen het schip op de reede van Wemeldinge in de Ooster-Schefde lag, een ketelontploffing plaats had, waardoor eenige leden van het rnachinepersoneel gedood of zwaar gewond werden. HU1SVLIJTTENTOONSTELLING. Zaterdag j.1. werd in de Harskamp een huisvlijttentoonstelling geopend in tegenwoordigheid van generaalmajoor Burger. De inzendingen zijn door militairen van Millingen en Harskamp in hun vrije uren gemaakt. MARIEE.ARNTZENWAFELBAKKER, te Amsterdam, die onlangs haar 121/2-jarig jubileum als déclamatrice vierde. EEN KLOK VOOR PRINSES JULI AN A H.M. de Koningin heeft voor Prinses Juliana bij de firma H. Th. F. van Wijk in den Haag, een oud-Hollandsche klbk laten vervaardigen. Onder de wijzerplaat wordt door beweegbare nguren de inneming van den Briel voorgesteld. SCHERMWEDSTRIJDEN VOOR MILITAIREN. Verleden week werd in de schermzaal van den heer Humbeek te A’dam de laatste der groep-wedstrijden voor officieren, onder-officieren en minderen der stelling Amsterdam gehouden. Onze ' 1 foto geeft een groep der genoodigden en deelnemers.
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
08
Tekst
PANORAMA 8 Een goede aanspanning. De hond loopt tusschen hekwerk, kan dus met wielen of steunstok niet in aanraking komen. Is wij menschen een slechte gewoonte opmerken, een' misbruik, dat algemeen plaats heeft, en dat eigenlijk nu eens nooit afdoend bestreden wordt, dan zijn wij allicht geneigd, ónze gedachten ervan af te - trekken en te berusten met de overweging, dat dat al zoo lang zoo is, en dus zeker wel zoo wezen moet, een noodzakelijkheid. Maar die nogal eens gebruikelijke manier van doen verraadt nu niet precies flink* heid; we zijn gewend, zoo’n heel-gauwberusten in dingen, die ons welbezien tegenstaan, met den naam van slapheid aan te duiden. En terecht. Mijn hemel, wij vinden het maar dadelijk onvermijdelijk, en noodzakelijk. . . Ja, dan zijn wij er af en we behoeven ons niet verder te vermoeien. De slaapmuts maar verder over de ooren, en wel te rusten . . . Noodzakelijk? Een groot woord. Tegen echte noodzakelijkheid is moeilijk te vechten. Maar — aldus Dr. Franz Hartmaan, — „er zal een tijd komen, dat ons veel van wat wij heden voor noodzakelijk houden, nutteloos, zelfs schadelijk zal toeschijnen. Het mishandelen van dieren is geen noodzakelijkheid. De ruwheid van den mensch is ’n ziekte, die alleen dan afdoend te genezen is, als de oorzaak uit den weg is geruimd. Deze oorzaak is het misverstand, en de beste bescherming van dieren is verlichting en veredeling van ’t menschdom, een arbeid, waarmede zich niet alleen de geestelijkheiden deleeraren moeten belasten, maar ieder, die daartoe in staat is”. Men kent de dieren niet voldoende, goed, maar wat men van hen kent, is het niet reeds meer dan genoeg, om ze althans niet te mishandelen? En dan: is de hond wellicht niet het meest bestudeerde, meest beschreven en meest gewaardeerde huisdier? Wie weet niet, al heeft hij zelf het niet ondervonden, maar dan toch zeker van anderen, en uit de vele verhalen, die daarover geschreven werden, van zijn trouw, zijn vriendschap, zijn verEen verkeerd gebruik. Twee honden van te zeer verschillende grootte naast elkaar gespannen knochtheid aan den meester, dien hij vaak met levensgevaar redt? En wat zegt ge dan wel van dit walglijk tooneel, lezeressen, lezers?: Op een snikheeten dag, rent, met de tong uit den bek bengelend, amechtig, bijna neerstortend, een kleine hond voor een hooge kar. De groote lummel van een kerel zit er op, en ranselt met een zwiepend takje maar voortdurend op het armzalige dier los. En niemand, niemand van de voorbijgangers, zegt iets. Alleen, een oud vrouwtje mompelt iets van „stom, weerloos dier”, en kuiert verder, zelf stom en weerloos stakkerdje. Maar de anderen, de mannen, de gezonde, krachtige kerels zelfs zeggen niets, doen of ze het niet bemerkt hebben, gaan verder, alsof het heele gedoe hun niks-niemendal schelen kan . . . Maar, gelooft me, beste lezeressen, lezers, het kan hun eigenlijk wél schelen. Alleen. . . gemakzucht, slapheid. .. De slapheid, die vrees is om voor slap te worden gehouden, voor sentimenteel, (vooral in een tijd als de onze). Maar ik verzeker u, dat medelijden met dat dier niet „sentimenteel” is. Ik heb eens een reus van een man gezien, die in zoo’n geval dien kerel van den wagen rukte en afranselde, en de lafaard, die den jakkerenden, weerloozen hond zoo flink aandorst, durfde niets terug te doen. en droop, naast zijn -kar loopend, af. Die voorbijganger zag er heelemaal niet sentimenteel uit, en was dat ook niet. Hij was een flinke, wakkere mannetjesputter, dien ik Een veel voorkomend misbruik. gaarne de hand druk. . . Hier is geen zweem van overgevoeligheid of flauwheid, neen flauw zijn zij, die eigenlijk wel dat leed van die gemartelde dieren zien, die het kunnen meevoelen, maar zoo’n beul niet durven aanpakken, en dan om een houding te hebben maar een koel en quasi levenswijs gezicht zetten van: er gebeurt zooveel ellende op de wereld; ik kan me dat allemaal niet aantrekken ; ik zou dan trouwens geen leven hebben. Laat dus maar loopen, hoor. . .. Tegen het gebruik van honden als trekdier pleit dat de dieren er niet op gebouwd zijn; dat zij worden gebruikt door lui, die geen goed tuig of behoorlijke kar betalen kunnen; d t zij uitteraard meestal gedreven worden door ruw, gemeen volk, en dat de voerders in de veie plaatsen, waar er beperkende bepalingen in politie-verordeningen staan, de groote wegen vermijden, en dus de slechte, hobbelige achterwegen rijden. ... Dat er van zoo’n hond, wanneer hij een halfjaar (soms nog maar korter) is afgejakkerd, niet veel meer overblijft, kunt U zich wel voorstellen. Het beest is in letterlijken zin een wrak geworden, dat nergens meer toe deugt, dan om afgemaakt te worden. En hoeveel zijn er al onderweg doodgeranseld vóór ze zoover komen? Want wat is een hondenleven waard ? Voor niks heb je weer een anderen trekhond voor je wa Deze hond is van achter verzakt door zware vrachten en ondoelmatigen vorm van de kar. gen, waarmee je opnieuw het afschuwelijke spel beginnen kunt. Dat het een wreed, gruwelijk bedrijf is, het afjak keren der arme beesten, wie denkt erbij en wie verzet er zich tegen? — Wat nu ertegen te doen? Er zijn plaatselijke verboden; er zijn voorschriften voor modelbespanningen; maar er is geen rijksverbod tegen het gebruik van honden als trekdier, een gebruik, dat in zoovele gevallen in ignobel misbruik ontaardt, dat men het wel algemeen als misbruik doodverven kan. Welnu menschen, doet u niet slechter voor dan ge zijt, erkent eerlijk, dat gij medelijden met de dieren hebt, en durft ze helpen, waar uw geweten u zegt, het te moeten doen. En het wordt u gemakkelijk gemaakt. Er bestaat — ik zeg dat voor wie het nog niet wisten —* te Amsterdam een „Vereeniging tegen Trekhondenmisbruik”. De vereeniging streeft naar geheele afschaffing van den hond als trekdier, maar, in afwachting daarvan, ook naar het verzachten althans der miserie van die dieren, zoolang ze nog als trekhond gebezigd worden. Zij doet de houders en gebruikers controleeren, en waar noodig, straffen wegens wetsovertreding; zij beloont goede behandeling van de trekhonden. Wij voor ons bevelen gaarne die nuttige en sympathieke instelling bij u aan. Lezeressen, lezers, wordt er lid van. De prijs kan geen beletsel zijn; reeds voor f 1.— per jaar kan men lid worden. En U heeft dan het verheffende gevoel aan een edel en schoon streven mede te kunnen werken. Men geeft zich op aan het Secretariaat, bij den heer Joh. van Pellecom, P. C. Hooftstraat 130, Amsterdam. Voorbeeld van een slechte manier van besturen; de leidsels zitten aan den muilkorf vast. MISHANDELING VAN DIEREN
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
09
Tekst
PANORAMA Hierboven, links: De Loosduinsehe Weg. Rustenburg. (Aan gekocht door H.M. Koningin Wilhelmina); midden: Begijnhof; rechts: Dijverbrug. uitstrekkende teekent. zondci wegeven nauwkeurig weergevend als het een zekere bekoring, waaraan men van Belgische Geïnterneerden, \l/elke verras ’ * sende effecten met penteekeningen Ie bereiken zijn,kunnen onze geachte lezers zien uit de hier bijgaande reproducties van werken van Henri de Budt. Hij is voor ons geen onbekende; immers, in ons vorige Kerstnummer gaven wij reeds een reproductie van zijn penteekening : J\- Groenkaai te Brugge . De getrouwheid, waarmede De Budt het voor zich Z.K.H. doezelen of stouter spreken van zekere plans, het verste voorste, het sterk belichten en sterk beschaduwen, verwekken niet ontkomen kan. Door zijn expositie op de Tentoonstelling mocht De Budt zich verheugen in den aankoop van zijn werken door H.M. Koningin Wilhelmina. Beneden, links: Het Rabot; in t medaillon t portret van Henri de Budt; rechts: Hef Gravensteen. Prins Hendrik, Z.M. Koning Albert, en den heer Poulet. Belgisch Minister van Schoone Kunsten. Onder de door hem uitgevoerde portretten komen vooral in aanmerking die van Koning Albert en van de Generaals Dossin en Onnen. Binnenkort zal De Budt zich aan het etsen begeven, daar hij hiervoor meer dan buitengewonen aanleg toont. In April a.s. zal hij weer tentoonstellen te Rotterdam. Moge hij ook daar veel succes oogsten. Wij wenschen het hem van harte. J.M HET MINNEWATER DE BELGISCHE PENTEEKENAAR HENRI DE BUDT
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 (Vervolg van p$g. 6). ,,Als men ook jong is !” glimlachte De Baar, die wat fijner was. „Moét het op ?” grapte Van Vuren, de ongehuwde, en hij zuchtte diep, of-ie dadelijk aan een zware taak moest. De vrouwen knikten Fré vriendelijk toe en ik maakte een vaag complimentje over haar eerste optreden als gastvrouw. Han, op de sofa ging nergens op in, blinkerde maar met zijn groote, kinderlijke oogen. „Beste vent toch !” dacht ik. Fré was erg druk met presenteeren en een aardig woordje voor ieder, „Als je die misschien niet lust ? Deze zijn lekkerder,” zei ze opeens. Ze had het tegen mij. Ik keek haar vragend aan en betrapte me er dan op, hoe ik al een poosje met een koekje bezig was, dat er niet erg bij me in wou. Het was dan ook een bijzonder hard koekje en zoo dróóg 1 Geen kraak of smaak aan ! „Och 1” lachte ik flauwtjes. Maar ik liet de helft toch op mijn schoteltje liggen en ik nam later tweemaal van de onze. (de langwerpige, met het zachte binnen-in !). Waar ook zoo’n keuze was! Verder zwichtte ik nog voor ’n gebakje en ’k zette me moedig door een appelbol heen. Ik wou Fré en Han plezier doen ! Het werd dien middag bij halfzes. Of het ook gezellig was! Toen zijn we opgestapt, allen tegelijk. Alleen het zusje bleef natuurlijk achter. Verloofden ! „Het was érg, érg aardig,” zei Truus Wildering nog in de gang. En dat vonden we allemaal. „Maar,” vermaande Fien de Baar en ze dreigde met den vinger, „als je nóg eens zoo uithaalt, komen we nooit meer terug hoor!” — „Nooit!” riepen we in koor. Han’s oogen blinkerden, of er brand was. „Ik heb mijn best gedaan,” riep Van Vuren, die Ds. O. H. BLEEKÊR. f H. J. R. ZEEGERS V. D. POLL.t CARLFERD SCHOCH.t J. C. SCHRÖDER. D e heer J. C. Schröder, hoofdredacteur van „De Telegraaf”, is door het Haagsche Gerechtshof — dat niemand in'ons heele land van pro-Duitsche gevoelens verdenkt, — nadat hij tweemaal was vrijgesproken, veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie maanden, omdat hij (lach niet, het is ernst’), omdat hij, als publicist in ons „vrije” Nederland, gebruikmakend van het in ons land „geëerbiedigde” recht van het vrije woord, nu bijna anderhalf jaar geleden heeft geschreven in zijn lijfsorgaan: „in het centrum van Europa bevinden zich een troep gewetenlooze schurken, die den oorlog veroorzaakt hebben'. Omdat hij deze, zijne meening als „vrije Nederlander” heeft geuit, hebben de heeren, die tezamen het Haagsche Gerechtshof uitmaken, hem, den vrijwel .eenigen journalist in ons gansche land, die gebruik durft maken van dat recht van het vrije woord, veroordeeld om gedurende drie lange maanden, als de gemeenste boef, te ondergaan het degenereerende, geestelijk-doodende, lichamelijk-sloopende leven in een cel; als een individu dus, dat niet in onze samenleving thuis hoort. Óp welken „grond” deze veroordeeling geschiedde, men weet het. Daarom wenschen we ons hier aan te sluiten bij het protest dat reeds is opgegaan tegen een dergelijk vonnis, dat niemands rechtsgevoel zal bevredigen. Dit vonnis moei vernietigd worden, omdat het op verkeerden grondslag berust: het knechten van onze geheele nationale pers, die op deze wijze gedoemd zou worden tot het in practijk brengen van een kruip-weg-politiek, die ons nationaal bestaan zou verlagen, den geest van onze voorouders (die thans naar het schijnt — toch reeds met groot verlof is gedurende de gansche mobilisatie) uit onze herinnering zelfs zou verbannen. De veroordeeling van Schröder is een bedreiging, een aanranding van het „geëerbiedigde” recht van het vrije woord, waarover het Nederlandsche volk met klem zijn „veto!” moet uitspreken, want het mag, het kan niet geduld worden, dat Schröder drie lange maanden in den kerker zou moeten doorbrengen, alleen omdat hij, als vrij man, gebruik maakt van een recht, lederen Nederlander bij de Grondwet toegekend. Het mag, het kan niet, ook al zou het ondergaan van zijn straf voor hem slechts beteekenen: een verheffing in het oog van ons gansche volk. Ons volk kan niet gedoogen, dat het in dezen man in een van zijn grondwettelijke rechten wordt aangetast of. .. het zou toonen rijp te zijn voor de hak van den Pruisischen officier. Wij hopen dat de kreet vanaf de publieke tribune tijdens zijn veroordeeling gehoord: „Dat nooit!”, weerklank zal vinden in de harten van alle Nederlanders, en dat men zal uiting geven aan zijn gevoelens van waardeering voor iemand die durft zeggen wat hij meent te moeten zeggen, zelfs op gevaar af van in aanraking te komen met een „middeleedwsche” rechtspleging. Te Kampen is op den leeftijd van 81 jaar overleden Ds. G. H. BLEEKER, die ruim 40 jaren zijn ambt heeft vervuld. Hij was de oprichter van het Noordelijk Evangelisch Zendingsfeest, 40 jaren voorzitter van het hoofdbestuur em thans eere-president. — In den ouderdom van 62 jaar is te Waalwijk overleden de heer H. J. R. ZEEGERS VAN DE POLL, lid der Staten van de Provincie Noord-Brabant. — Te Apeldoorn is, 79 jaar oud, overleden de heer CARL FERD.. SCHOCH, kolonel van het Leger des Heils. natuurlijk niet zeggen. Maar nu de zaak zóó staat! Die taartjes en de kattetongen waren van óns.” We stonden stil. „Hé !” riep Fien uit. „En dat heerenbanket was een idee van mij.” „Ik zorgde voor de appelbollen,” bekende Van Vuren. „Er was er één te weinig. Ik wist niets van dat zusje.” Het heele gezelschap zweeg een oogenblik.^ Daarop barstten we in een vriendelijk lachen uit. „Die goeie Han !” „Die beste Fré!” Maar het verdere van den weg was ik heel stil. Want ik dacht opeens aan het koekje, dat ik maar voor de helft opgegeten had. Het was van een schaal-' tje, waarvan niemand had genomen en waarop nog wel een twaalf, veertien van die koekjes lagen, harde, droge, zonder kraak of smaak, precies éen ons. „Als je ze niet lust? Deze zijn lekkerder,” had Fré zachtjes gezegd. Het werd me wee om het hart. En ik deed mezelf de heftigste verwijten. Dat waren natuurlijk hun koekjes geweest, waar ze nóg mee zaten, de koekjes van hun eerste tea. Orift. Tot welke dwaasheden driftige menschen kunnen komen, laten ons de volgende voorbeelden uit de geschiedenis zien : Xerxes liet, toen hij een zeeslag verloren had, den Hellespont met geesels slaan en zond een uitdaging aan den berg Athos. Cyrus hield zijn leger verscheidene dagen op om zich op de rivier van Gyndus te wreken over de vrees, die hem de overtocht daarvan veroorzaakt had. Keizer Augustus, door een storm op zee overvallen, liet uit wraak het beeld van^den zeegod Neptunus van zijn plaats neMr. H.J. SMIDT. f B. J. LAND.t Dr. h. d.tjeenk WILLINK.t Op 73~jarigen leeftijd is te Haarlem overleden Dr. H. D. TJEENK WILLINK. In 1867 werd bij predikant bij ae Doopsgezinde Gemeente te Tjalleberd en promoveerde in dat jaar tot doctor in de theologie. Van 1877 tot 1903 was hij als uitgever te Haarlem gevestigd. — Te ’s-Gravenhage is op 85-jarigen leeftijd overleden de oud-minister van Justitie H. J. SMIDT. Hij was de oudste nog in leven zijnde minister, en maakte deel uit. van het kabinet-Kappeyne. (3 Nov. 1877—Aug. 1879). — Den vierden Maart is te ‘s-Gravenhage plotseling overleden de gepensionneerd kolonel der infanterie B. j. LAND, sedert zijn pensionneering aldaar wonend. achteraan kwam en altijd voor de „grappigheid” zorgde. „Maar die laatste roomhoorn ! Oef!” We stonden buiten. Het weer was nog zachter geworden. Langzaam liepen we op. „Die goeie Han !” zei ik. „Die lieve Fré !” zei Fien. Verder waren we weinig spraakzaam. Maar we dachten allen over hetzelfde. Eindelijk moest het er toch bij Truus Wildering uit. „Kijk”, sprak ze bedachtzaam, „het was heel, heel hartelijk van ze. Maar toch eigenlijk een beetje overdreven, niet ? Waarvoor diende dat ? We weten immers te goed, dat ze het niet doen kunnen. Echt onverstandig, hoor !” We mompelden iets, knikten, waren het met haar eens. „Ach, ja,” zei ik dan flauwtjes. „Het is zoo. Maar...........” Ik aarzelde. Zou ik het vertellen? Het vergoelijkte Fré en Han misschien wat! Maar Wildering was me al vóór. „Nou, nou, zoo heel erg is het ook niet!” zei hij breed-beschermend. „Kijk. anders zou ik het jullie JAC. VAN WANING. In de vacature van wijlen mr. Goeman Borgesius is gekozen tot lid der Tweede Kamer voor het district Emmen de heer J. SIBINGA MULDER. Als kenner van Oost- en West-Indië is de heer Sibinga Mulder voor de koloniale politiek in de Tweede Kamer stellig een groote aanwinst. — Den 23sten Maart a.s. hoopt de oud-hoogleeraar Prof. Dr. P. VAN GEER den dag te herdenken waarop hij vóór 50 jaar het hoogleeraarsambt aanvaardde in de wiskunde, de analytische en beschrijvende meetkunde en de theoretische werktuigkunde aan de Rijksuniversiteit te Leiden. (Herplaatsing wegens een in ons vorige nummer door een abuis van een onzer correspondenten verkeerdelijk opgenomen portret). — Op 24 Februari j.1. herdacht de heer JAC. VAN WANING onder zeer veel blijken van belangstelling zijn 25-jarig jubileum als burgemeester van Ouderkerk a. d. IJsel. Vooral van de zijde der politiewereld, welker belangen hij reeds meer dan 30 jaren voorstaat in zijn „Politiegids”, ontving hij vele betuigingen van waardeering. J. SIBINGA MULDER. men. De Thraeiërs plachten als het onweerde, de wolken met pijlen te beschieten. Bij de Joden, en ook bij andere oudere en nieuwere volkeren, trokken zij, die een verlies geleden hadden, zich de haren uit het hoofd of krabden de borst open, alsof hun dit het verlorene terug zou bezorgen. Oe geest onzer voorouders. Toen men onzen stadhouder Willem III, in 1672, toen ops land door Frankrijk, Engeland en Munster bestookt werd, eens te kennen gaf, dat er geen uitkomst meer bleef, antwoordde hij : „Ik weet een middel om den vijand te ontkomen en dat is te sterven bij de verdediging van de laatste gracht.” Drievoudig is de gang des tijds; Dralend komt de toekomst nader, Pijlsnel is het heden vervlogen, Eeuwig stil staat het verleden. Schiller. De moeite des levens alleen leert ons de goederen des levens waardeeren. G o e t h e. BELGISCHE KINDEREN IN ONS LAND. Het Huisvestingscomité Leiden (Dir. A. Kellenaers, Katwijk a/d Rijn), plaatste deze week bij particulieren voor den geheelen duur van den oorlog het 3000ste kind. Bovenstaande foto geeft de aankomst van een troep kinderen uit het land van Luik, op de binnenplaats van het asyl te Maastricht. Dank zij een gift der Ned. Gist- en Spiritusfabriek te Delft en de opbrengst van een collecte te Maastricht, kon dit extra, moeilijke transport dezer dagen plaatsvinden. Prof. Dr. P. van GEER
PDF
Nummer
1917, nr.12, 21 mrt. 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA DE GEBEURTENISSEN IN RUSLAND Tot de meest-verrassende gebeurtenissen van den oorlog behoort ongetwijfeld de zoo onverwachts uitgebarsten , Czaar was verdaagd, bleef vergaderen en nam, met Rodzianko als president, het bewind in handen. De Czaar deed en schielijk voltrokken omwenteling in het Russische Rijk. Het volk was niet langer tevreden met de slappe afstand van den troon ten gunste van grootvorst Michael, die eveneens van zijn recht op den troon afzag wijze waarop de Regeering van den Czaar den oorlog tegen Duitschland en zijn bondgenooten voortzette en Verscheidene voorname personen, onder wie enkele ministers, die van pro-Duitsche gevoelens werden ver waarop de'voedsel- en steenkoolvoorziening werd behandeld. Het gevolg hiervan was, aat het in de straten te dacht, zijn door de nieuwe regeering gevangen genomen. Eenicjen van hen zijn gedood. De Czaar bevindt zich hoop liep, waardoor, vooral door het optreden der politie, ernstige botsingen ontstonden, waarbij enkele dooden in veiligheid, terwijl de Czarina en de Czarewitsch in Krasnoje Selo vertoeven. Hierboven, links: De Czarina in en gewonden vielen. Spoedig sloten verscheidene regimenten zich bij de bevolking aan. De Doema, die door den ; het costuum van verpleegster. Midden: De Czaar gefotografeerd tijdens een bezoek aan de Putüoff-fabrieken te Petrograd. Rechts: De Czaar en de Czarewitsch tijdens een troepen-inspectie. Links: Alexandre D. Protopopoff, de gevangen genomen Russische premier, en (midden) minister Stürmer, die eveneens gevangen werd genomen, Volgens berichten, die nog niet bevestigd zijn, zouden beiden zijn vermoord. Rechts: Generaal Broessilof, die aan Rodzianko seinde dat hij zijn plicht jegens keizer en vaderland deed. MINISTER LIAUTEY, die zijn ontslag heeft genomen uit het Fransche Ministerie als minister van Oorlog. Dit aftreden is een incident van zuiver parlementairen aara, dat te wijten is aan een botsing tusschen de autoritaire opvatting, welke de minister had en de wellicht wat te groote prikkelbaarheid van de Kamer. GROOTVORST NICOLAAS, aan wien de Czaar het bevel over de Russische legers heeft opgedragen. Hij is een der bekwaamste, meest populaire mannen in net groote Russische Rijk, en het is te voorzien, dat hij in de naaste toekomst zeer op den voorgrond zal treden. ADMIRAAL- LACAZE, die benoemd is tot minister van Oorlog ad interim.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3006 tot 3010 van 11897