Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2996 tot 3000 van 11897
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
09
Tekst
», 14 MAART 1917 ' Q Wit zijden japon met kanten overblouse en gegarneerd met een rozet van gaze de soie. Nieuwe mode opslagen en japon van zijde en kant. (Zie hei bij deze foto's behoorend artikel op pag., J 4, Zeer elegante avondjaponnen van zware zijde met kant. Op de japon links zijn hier en daar bloemen geborduurd. van bont ot pluche vervaardigd.
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 HET COMITÉ „INDIË WEERBAAR”. Te 's-Gravenhage is aangekomen een deputatie van leden van het comité „lndië Weerbaar”, dat de motie tot bevordering van de weerbaarheid van Ned.-lndië aan H. M, de Koningin is komen aanbieden. Op onze foto ziet men de leden van het comité; bovenste rij, v.l.n.r: Raden Toem Danoesoegondo, regent van Magelang; Kandjeng Pangeran Koesoemodiningrat, Prins van Soerakarta; Mas Ngabei Dwidjosewojo. leeraar a. d. kweekschool te Djokjakarta. Tweede rij, zelfde volgorde; F. Laoh, Menadonees, vertegenwoordiger van de Persarikata Minahassa; Kap. Rhemrev, kap, bij het Ind. leger; D. van Hinloopen-Labberton, leeraar aan de Bestuursschool te Batavia. Vooraan: Abdoel Moeis, hoofdredacteur van het Maleisch dagblad Kaoem Moeda. (foto „Rembrand?"). spartelende, kronkelende dier het plat op. doen, rits, het raam weer neer, en blazende gestotterd : „Ziezoo, dat ongeluk is eruit, en komt er niet weer in. Dat cnge’uk,... dat volgens jou geluk aanbrengt. Maar je kan lang wachten. ...” Suus vond het jammer, dat het beest zcö eruit gesmeten was. Misschien zou het in zijn angst nu nooit weer terugkomen. Ze keek nog eens het plat op, maar neen hoor, uit de voeten. Nergens een kat te bekennen. . . . Het was of de stemming na dit voorval er nog op verslechterde. Er werd zoo goed als niet gesproken. Karei was weer gaan zitten in. zijn stoel voor de leege tafel, en Suus ging water koken om wat koffie te zetten, want er was nog wat petroleum en er was nog wat koffie. En een kopje koffie is, naar zeggen van oudere menschen — en die zullen het wel weten —een heele troost. Na een poosje bracht zij den verkwikkenden drank binW. J. H. Mr. M. H. FURNÉE.+ W. VAN DIJK. HUBER. t Te ’s-Gravenhage is in den ouderdom van 79 jaar overleden de heer W. J. H.FURNÉE. oprichter van de bankiersfirma Furnée & Co., waarvan hij gedurende 44 jaar aan het hoofd gestaan heeft, — In den ouderdom van 38 jaar is te Amsterdam overleden de heer W. VAN DIJK, secretaris van den Nederlanschen Lito-, Foto- en Chemigrafenbond. — Op 74-jarigen leeftijd is te ’s-Gravenhage overleden Mr. M. H. HUBER, staatsraad. Tot voor eenige dagen voor zijn dood nam hij nog deel aan de werkzaamheden van dat hooge Staatscollege, waarin hij zitting had sedert 1894. ,,Nou, of ik. DE CREMATIE VAN Prof. Mr. G. A. v. HAMEL.7 De crematieplechtigheid van het stoffelijk overschot van Prof. Mr. G. A. .van Hamei, welke verleden week onder zeer veel belangstelling op Westerveld plaats had. . Ik wou, dat H M, DE KONINGIN TE EDE. Dinsdag 6 Maart heeft H. M. de Koningin een bezoek gebracht aan Ede, waar H. M. vergezeld van gen.-maj. Burgers, comm. der 2e divisie, verschillende militaire oefeningen bijwoonde. nen. Beiden dronken er twee, drie kopjes van, maar troosten deed het hun geen zier. Zwijgend en onbeweeglijk bleven ze een tijdlang in hen stoelen ter weerszijden van de tafel zitten, en de schemering daalde reeds. Het was of het vertrek met de twee hongerlijders langzaam, heel langzaam, in den avond omlaag zonk. Een wakkelend schijnsel van een lantaarn, die beneden in de straat stond, vulde het ronde venster met een flauwen schemer. En beiden zaten denkloos te turen naar dien cirkel van grijswitten schemer, als kinderen naar de lichtprojectie van een tooverlantaarn. Maar een beeld verscheen niet op het effen ronde vlak. En zij verwachtten er bok geen. Maar plotseling.. . ja, daar teekende een figuur zich in den grijzen cirkel af De twee menschen rekten de halzen uit, tuurden, tuurden . . Het leek een dier. . . Zij poogden beter te onderscheiden,. . . naderden. Het was. . . raad eens, raad eens: het was Tip. Lieve Tip. Zwarte Tip. Mooie Tip. Wijze Tip. Zij keek naarbinnen met groene vonkelende oogappels. Karei en Suus herkenden haar. En toch was er ook iets vreemds, iets anders dan anders aan haar, om haar, bij haar, dat ze niet thuis konden brengen. Suus aarzelde even met een gauwen blik naar Karei, dan opende ze het venster, en, floep, daar sprong Tip met eén zet op de tafel. Uit d’r bek viel, zeker door den «schok, een eigenaardig voorwerp op de tafel neer. Het dier wilde het weer oppakken, maar Karei was het voor. Keek. . . . Het was een reusachtig stuk vleesch, door Tip uit de keuken van een der belendende perceelen gestolen. Het licht, waarmede anders heel spaarzaam moest worden omgesprongen, werd voor deze gelegenheid aangestoken. En in het schijnsel daarvan constateerden Karei en Suus, dat de buit een heerlijke, versche biefstuk was, gewafeld, gezouten en gepeLuit.-Gen. H. C. A. NEETESON. Op 21 Maart a.s. zal het 50 jaar geleden zijn, dat luitenant-generaal H. C. A. Neeteson, inspecteur van den landstorm, op 15-jarigen leeftijd als vrijwilliger bij het Instructie-Bataljon zijn intrede in het leger deed. Wij geven hierbij het jongste portret van den generaal, gemaakt in zijn werkkamer. (foto ..Rembrand?’.) perd, kant en klaar om zóó in de pan te gaan. Dat deze onder gejuich op het petroleumstel gebakken, en door Karei en Suus verslonden werd ; dat 1 ip er een lekker brok van kreeg, ik behoef u dat allemaal niet te vertellen. U begrijpt het toch wel. En dat Tip in eer en aanzien werd hersteld, na deze prestatie, vat ge evenzeer. ,,Nou, brengt zij geluk aan of niet ?” lachte Suus, terwijl zij de matsche beten als wolven verslonden, —- ,,je zult haar toch niet meer de deur willen uitgooien. Je houdt haar nu, al was het uit pure erkentelijkheid. . . .” MEVROUW A. WEGERIF-GRAVESTEIN, de bekende sierkunsten ares, vertrok verleden week uit Apeldoorn met het doel in Denemarken, Zweden en Noorwegen een tentoonstellingstournée te hóuden. Het is in deze tijden zeker een daad van moed en ondernemingsgeest een dergelijke reis te wagen. ik een heele kolonie van zulke levensmiddelenvoorzieners had. In elk geval moet Tip er morgen weer op uit. We zullen haar zien af te richten voor de biefstukjacht in de omliggende perceelen. ...” Toen de malsche beten waren opgegeten, (in den mond der eters als boter gesmolten waren, zeg maar.) moesten allen wat uitrusten van het geluk. Tip deed het op denschoot van de vrouw. En Karei, die dien middag nog jaloersch op het dier geweest was omdat het in plaats van hijzelf door de vrouw over den kop geaaid werd, liet het dier nu stil op haar schoot liggen, zonder zich in het minst in zijn rechten van wettigen echtgenoot daardoor tekort te achten. Job Steijnen. Gulden Woorden. De wereld is een speeltooneel : Elck speelt zijn rol en krijght zijn deel. * Vondel. Het wintert fel, wanneer d’een wolf den ander eet. Vondel. j. b. w. ides. Prof. Dr. P. VAN GEER. P. J. RAAY MAKERS. De heer j. B. W. IDES, sinds 1886 aan het Instituut tot Onderwijs voor Blinden te Amsterdam verbonden als leeraar voor piano en zang, heeft als zoodanig onder veel hartelijke blijken van belangstelling zijn eervol ontslag aanvaard.— Den 23sten Maart hoopt de oud-hoogleeraar Dr. P. VAN GEER den dag te herdenken waarop hij vóór 50 jaar het hoogleeraarsambt aanvaardde in de wiskunde, de analytische en beschrijvende meetkunde en de theoretische werktuigkunde aan de Rijksuniversiteit te Leiden. — De heer P. j. RAAYMAKERS, te Overveen, oudsecretaris-generaal van de Rijks-Verzekeringsbank, lid van den Raad van Toezicht van die Bank, commissaris ven het Rijkspensioenfonds voor Weduwen en Weezen, herdenkt den 14en Maart zijn 70sten verjaardag.
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA NOG EEN KIJKJE OP DE JAARBEURS De tentoonstelling van Gashaarden „Stokvis-Inventa”, ornamenten voor electrische verlichting, enz. van de firma R. S. Stokvis & Zonen Ltd., afd. gas en electriciteit, gevestigd te Rotterdam, Amsterdam, Den Haag, Groningen. De stand van de Eerste Nederlandsche fabriek van stalen gezondheidsmatrassen Auping te Deventer. Er is hier een groote collectie ziekenhuisartikelen geëxposeerd, die ten zeerste de aandacht trok. Een kijkje in de stand van de N. V. Rijwielenfabriek de Vierkleur, gevestigd te Amsterdam. Wanneer dit nummerverschijnt, zal de Eerste Nederland* sche jaarbeurs, die Zaterdag 10 Maart officieel werd gesloten, doch die daarna voor het niet-zakenpubliek nog twee dagen ter bezichtiging geopend bleef, wederom tot het verleden behooren. Niet alzoo echter haar invloed, want die zal — we zijn ervan overtuigd — nog langen tijd ten goede komen aan onzen Nederlandschen handel en industrie. Bij de foto’s die wij op deze pagina plaatsen, behoeft bij de onderschriften en bij hetgeen wij in onze vorige nummers zeiden, niet veel meer verteld: Ze spreken overigens voor zichzelf. Slechts wenschen wij hiernog een woord van hulde tè brengen aan het Bestuur der Jaarbeurs en aan de exposanten, voor wat door hen is tot stand gebracht. De expositie van de Groninger Rijwielenfabriek A. Eongers, te Groningen. De keurig-ingericnte stand van de Nederl. Rotogravure-Mij. te Leiden en Drukkerij Levisson te > ’s Hage. Koperdrukwerk, reclame-drukwerk, platen, kaarten, kalenders, enz. De stand van Dalmeyer’s Instituut voor Zelfontwikkeling, gevestigd te Amsterdam.
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY iririTW (6) HOOFDSTUK IV. (Vervolg). Jij kunnen zelfs nog niet gissen wat het te beteekenen heeft,” zei Winter, die na zijn collega een woedenden blik toegeworpen te hebben, zijn kalmte teruggekregen had. ,,Daarom heb ik er niet over gesproken, fk hecht bij een onderzoek als dit niet zooveel aan zulke mysterieuze dingen. Maar nu er over gesproken is, kan ik U wel zeggen, dat bij de lijkschouwing een klein doodskopje, niet grooter dan een erwt en uit ivoor gesneden, in Mevrouw Lester’s onderlijfje gevonden werd. Als ’t aan een koordje vastgezeten had, of op de een of andere manier vastgemaakt was geweest, zou men kunnen denken dat het een talisman of amulet was, omdat sommige vrouwen zelfs in het tegenwoordige Londen, wat zulke dingen betreft, niet vrij van bijgeloovigheid zijn. Maar, zooals ik zei, zat het heelemaal niet ergens aan vast en dus kunnen wij aannemen, dat zij het niet altijd droeg. Natuurlijk heeft Furneaux dadelijk de uit de lucht gegrepen theorie bij de hand dat het een teeken of symbool moet zijn en dat de man die haar gedood heeft ’t tusschen de kleeren van de vermoorde vrouw heeft gestopt. Maar dat is maar louter gissen. Wij van Scotland Yard slaan maar zelden acht op zulke theatrale ideeën. Hier is het. Ik heb er niet op tegen ’t U te laten zien, maar wees zoo goed er aan te denken, dat het bestaan er van niet bekend gemaakt mag worden. U moet mij beloven, dat U er tegen geen mensch over zult spreken.” Furneaux lachte spottend- „Dat is juist wat iedereen zeggen zou, die niets geen Waarde aan ’t voorwerp hechtte,” grinnikte hij. Winter raakte bijna zoo uit zijn humeur, dat hij een nijdig antwoord nog maar net inhouden kon. Hij stelde zich echter tevreden met een klein wit voorwerp uit zijn vestjeszakje te halen en het aan Theydon te geven. Het was een stukje ivoor, hol en zeer licht, en als een doodskopje gevormd. Toch was het zeer zeker iets bijzonders. De kunstenaar die het gesneden had. had met een akelige nauwkeurigheid behalve de leege oogkassen en de op elkaar gesloten tandenrijen er een kwaadaardige en dreigende grijns aan gegeven. Het drukte boosaardigheid - geen dood uit, maar het was'zeer kunstig gemaakt. Een verzamelaar zou er een groote som voorover hebben, terwijl de meeste menschen het niet in hun huis zouden willen zien. „Hoe merkwaardig,” zei Theydon, het voorwerp tusschen zijn vingers ronddraaiend. „Het is prachtig gesneden,” stemde Winter toe. „Uit dat standpunt beschouwd is het een meesterstuk, maar ik bedoelde het verbazingwekkende feit, dat het op ’t lijk van de vermoorde vrouw* gevonden is. Lag ’t op haar hart ?” „Waarom vraagt U dat ?” was ’t scherpe antwoord. „Omdat — als ’t eens een teeken van de een of andere vendetta is — als de moordenaar eens wenschte aan te toonen dat hij zijn wraak volbracht had „O. U bent al even erg als Furneaux,” riep Winter ongeduldig uit. „Geef.’t aan mij. Ik moet w'eg. Het is al lang over twaalf en ik heb morgen een drukken dag.” In de eenzaamheid van zijn eigen kamers vroeg Theydon zich af, of hij nog zou trachten Forbes dien nacht te spreken te krijgen. Hij dacht dat Forbes ’t wel erg vervelend zou vinden ais hij van den grijzen auto hoorde. En dan dat ivoren doodskopje ! Als hij daar eens wat van af wist ! Maar Theydon had een gevoel van tegenzin gekregen tegen den man, sinds hij wist hoe afschuwelijk de moord geweest was. Hij kon nu niet meer inzien waarom hij zich eigenlijk over Forbes moest bekommeren. Wat voor persoonlijke redenen hij ook hebben kon. om zijn bezoek aan Mevrouw' Lester geheim te houden, ’t werd nu toch rijd, dat hij meewerkte om een meedöogenloozen schurk op te sporen. Theydon onderdrukte dus zijn zachtere gevoelens en ging naar bed, en daar hij gezond van lichaam en geest was, sliep hij dadelijk in. Toch was ’t laatste wat hij voor zijn oogen had, vóór zijn vermoeid brein tot rust kwam, een ivoren doodskopje, dat in de duisternis danste. Hoezeer de vele raadselen, die met Mevrouw- Lester’s dood verbonden waren, hem verbijsterden, hij zou toch nog meer verbaasd geweest zijn als hij ’t gesprek afgeluisterd had tusschen Winter en Furneaux, toen zij in een taxi naar Scotland Yard reden. „Hoor eens, Charles,” begon Winter flink, maar de ander pakte hem met zijn dunne, zenuwachtige vingers bij zijn arm. „Luister eerst, James geef me later maar een standje,” pleitte Furneaux. „Ik kan nu eenmaal niet laten om een opwelling te volgen. En waarom zou ik ’t eigenlijk laten ? Hoe dikwijls heeft een inval mij tot mijn doel geleid, als volgens alle berekening de zaken hopeloos stonden ? Dat is mijn excuus. Daarom heb ik dien jongen op No. 17 gebracht en toegekeken, toen de geschiedenis van den moord hem duidelijk voor den geest kwam. Daarom heb ik ook over dat ivoren doodshoofd gesproken. Denk eens even wat dat allemaal beteekent voor een schrijver. Hij zal dat doodskopje nooit vergeten. Al zijn gedachten en daden zullen er op gericht zijn. En ik heb ’t gevoel dat we alleen maar door in aanraking met Francis Theydon te blijven deze geheimzinnige zaak zullen oplossen. Ik kan niet verklaren, waarom ik dat denk, evenmin als de ontvanger van een draadloos telegram de electrisqhe golven kan verklaren die hem een bericht hebben gebracht. Al w-at ik weet is, dat ik, wanneer ik bij hem ben, zooals de kinderen zeggen „warm” ben, en als ik weg van hem ben „koud”. Toen hij het doodskopje bekeek, was ik beslist „warm”, en haast geneigd hem als medium te gebruiken en streng te bevelen te spreken. Neen. Wees maar bedaard, en zeg me eens oprecht: Wanneer heb jij, ooit van te voren, een buitenstaander van een onderzoek op de hoogte gebracht ? En, als je voor Theydon een uitzondering maakt, waarom doe je dat dan ?” Winter beet het eind van een sigaar af met een nijdigen ruk van zijn rond hoofd. Hij stak een lucifer aan, en bracht zoo’n rookkolom te voorschijn, dat Furneaux er van ging hoesten. „De eigenlijke oplossing,” zei hij eindelijk, „is te 12 DE RAAD VAN VLAANDEREN. Zaterdag 3 Maart heeft de Duitsche Rijkskanselier een deputatie ontvangen uit den Raad van Vlaanderen, die den 4en Februari 1917 op eer. vergadering van actieve Vlaamsche groepen gekozen werd. De woordvoerder namens de deputatie zette het activistische progam van de Vlamingen uiteen: innerlijke autonomie van Vlaanderen op grondslag van de Nederlandsche taal en cultuur. De Rijkskanseiier zeide den steun der Duitsche Regeering toe voor het heden en de toekomst ter bereiking van dit doei. Hierboven brengen wij een foto der deputatie. De heeren zijn er in gezelschap van een, blijkbaar Duitsch. officier. Uit de couranten hebben wij de namen van een zestal hunner vernomen: of ze juist zijn en aan wie der hierboven afgebeelden ze toebehooren, weten we echter niet. Dit weerhoudt ons evenwel niet ze hier te noemen: Van den Broeck, Dumon. dr. Verhees, prof. Lambrechts. directeur-generaal Tack. en directeur-generaal Vernieuwe. vinden door middel van den grijzen auto. Wat vind je daarvan ?” „Dat, beste vriend, zal me nog jaren lang hinderen. Als ik soms ooit in de verzoeking kom om te bluffen op ’t een of ander dat ik.door redeneeren ontdekt heb, zal ik tegen mezelf zeggen : „kleine dw'erg, denk aan den grijzen auto”.” „Je gelooft dus, dat de een of ander de brutaliteit gehad heeft ons te volgen, ons aan ’t Waterloo-Station te bespieden, en daarna Theydon’s spoor na te gaan.” „Aha! ’t Heeft jou toch ook gehinderd, hè?” „Maar waarom ?” „Je bedoelt dat ze graag willen uitvisschen w-at wij aan ’t doen zijn ?” „Precies.” Winter lachte vroolijk. „’t Zal niet lang meer duren of ik krijg plezier in deze jacht, Charles. Ik tref graag oorspronkelijkheid bij een schurk aan. ’t Brengt nog eens w'at variatie. In alle geval is ’t iets nieuws, dat jij en ik nagegaan woorden door dezelfde menschen die wij trachten op te sporen. — Och, daar vergat ik bijna te vragen cf je iets bijzonders in dat telefoongesprek gehoord hebt?” „Het scheen in orde te zijn.” „Scheen ?” „Nu ja, ’t was me ie recht door zee. Ik weet niet wrat ik aan Theydon heb. Ik geef ’t grif toe. ’t Hindert me. Maar laat ik maar op mijn eigen manier met hem te w'erk gaan. Wees maar niet bang, dat hij over onze zaak in de courant zal schrijven. Wat de Innesmore Mansions-moord betreft, zal Theydon zwijgen als een pot. Waarom ? Dat hoef ik jou natuurlijk niet te vragen. Jij hebt een minachting voor intuïtie. Als je doodgaat, moest men beginnen met op je graf te zetten : „Na verkregen inlichtingen.” Maar ik klamp me toch aan Theydon vast, zelfs al moest ik met hem opstijgen in een van de luchtschepen van Forbes.” HOOFDSTUK V. Een sprong in het Duister. Toen de morgen aangebroken was, voelde Theydon zich in staat zuiverder en onpartijdiger over de zaak te oordeelen. De meeste menschen zullen, als ze over ’t een of ander moeilijk vraagstuk hun meening moeten zeggen, tot een verstandiger besluit komen onder hun eerste pijp na ’t ontbijt dan op eenig ander uur van den dag. Deze waarheid is door uitstekende phy~ siologische redeneeringen te verklaren. Een gezonde geest in een gezond lichaam kan dan onder de gunstigste voorwaarden werken. Niets drukt hem. Het klare licht van den morgen ontdoet alle problemen van bijkomstige moeilijkheden, die er ’s nachts aan verbonden waren. Hoe het ook zij, toen Frank Theydon, met een pijp tusschen zijn tanden, nadenkend naar de boomen in de Innesmore-tuinen zat te kijken door het open raam en de gebeurtenissen van den vorigen dag kalm en critisch naging, kwam hij tot de vaste overtuiging, dat het zijn plicht was naar Scotland Yard te gaan, en het ééne belangrijke feit dat hij tot nog toe verzwegen had, aan de autoriteiten bekend te maken. Het w'as niet aan hem om de beteekenis te bepalen van Forbes’ wensch om op den achtergrond te blijven Als die van den millionnair geldig w'as, zou de politic dit wel begrijpen, en er misschien w'el in toestemmen zijn naam niet in verband met de zaak te noemen. Aan den anderen kant w'as hij, Theydon, misschien bezig den loop van het recht door zijn stilzwijgen tegen te houden. Er was nog een derde mogelijkheid, een, waar in hijzelf een leelijke rol zou spelen : Forbes zou zelf kunnen beseffen, dat de eenig waardige houding was, open hartig te zijn. Als hij aan de detectives ging vertellen, dat hij de man w'as geweest, die Mevrouw Lester kort vóór middernacht bezocht had, wat zouden Winter en Furneaux dan wel denken van den jongen man, die nogal bij Forbes gegeten had vóór zij hem in ’t vertrouwen hadden genomen— die met zoo’n rechtmatige verontwaardiging aangehoord had, hoe Mevrouw Lester haar dood gevonden had — en die tóch lafhartig het feit verborgen had gehouden, dat hij aan het huis Was geweest bij hem, dien zij zoo verlangend waren te zien en te ondervragen ? Natuurlijk kwam ook het stralende beeld van Evelijn Fcrbes zich tusschen deze goed doordachteoverwegingen instellen, maarTheydor schudde vastbesloten het hoofd. „Om den drommel niet!” zei hij bij zichzelf. „Je moet je niet als een dw'aas aanstellen, omdat een mooi meisje een uur of wat vriendelijk tegen je geweest is. Wees toch eerlijk tegenover jezelf, oude jongen. Als er geen Evelijn was, of als Evelijn een hazenlip had of scheel keek, zou je geen seconde aarzelen.” Maar hij had iets beloofd. Hoe kon hij nu een onmiddellijk bezoek aan Scotland Yard vereenigen met zijn belofte van stilzwijgen aan Forbes ? Welnu, hij moest de zaak dan met Forbes zonder uitstel in ’t reine brengen — hem vierkant zeggen dat hij zijn belofte niet kon houden. Theydon w'as geen advocaat, maar hij was er zeker van dat een afspraak, berustend op iets kwaads niet gehouden behoefde te worden, niet wettelijk en niet moreel. Hij zou op zijn stuk staan tegenover Forbes, en niet op eenig verzoek om te blijven zwijgen ingaan. Als Forbes’ verlangen tot geheimhouding gerechtvaardigd was, zou de politie er wel op ingaan. Als het recht eischte, dat Forbes openlijk getuigde, behoorde niemand dit tegen te werken. „Dus ’t is in orde,” besloot Theydon, flink, zoo niet vroolijk. „Ik zal Forbes opbellen, en een eind aan de zaak maken. Ik zal zijn dochter w'el nooit meer zien, maar daar is niets aan te doen.” Hij keerde zich van ’t raam af, liep naar den schoorsteen, klopte zijn pijp aan den haard uit, en w'ilde net de gang ingaan naar de telefoon, toen de bel van de huisdeur klonk. Hij hoorde een gegons van stemmen, een gesprek tusschen Bates en een bezoeker. Toen verscheen de knecht, blijkbaar niet op zijn gemak. „Mijnheer,” zei hij, „een dame, Juffróuw' Beale, uit Oxford, die zegt dat zij de tante van Mevrouw Lester is, wilde U graag even spreken.” — Theydon was meer dan verbaasd, hetgeen geen wonder was.
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
13
Tekst
13 PANORAMA „Laat haar binnen/’ zei hij. Juffrouw Beale kwam binnen. Zij was schraal van gestalte, van middelbaren leeftijd, en had grijs haar. De bleekheid van haar mager gezicht kwam nog meeruit, doordat zij in zwaren rouw gekleed was, maar toch kwam er een oogenblik wat kleur in haar wangen toen zij Theydon zag. „Vergeef mijn onbescheidenheid/’ stamelde zij. „Ik ik had verwacht een veel ouder iemand te zien.” Dit was een eigenaardig gezegde, en Theydon trachtte haar op haar gemak te zetten door den humoristischen kant er van in te zien. „Ik hoop in den loop der tijden mijn jeugdig uiterlijk te verbeteren,” zei hij glimlachend, „Maar wilt I intusschen niet gaan zitten ? U bent mij niet geheel onbekend, Juffrouw Beale. Dat is te zeggen ik heb gisterenavond over U gehoord van de menschen van Scotland Yard.” Zij ging dadelijk zitten, maar wist niet wat te zeggen. Haarlippen beefden enTheydon dacht dat zij ging huilen. „Bent U vanochtend al uit Oxford gekomen ?” vroeg hij, een beleefde onverschilligheid voorwendende, die hij lang niet voelde. „Als dat zoo is, moet U wel op ’n onchristelijk uur van huis gegaan zijn. Laat mij wat ontbijt voor U laten komen.” „Neen o, neen,” stamelde zij. „Dan een kopje thee ? Kom, kom, een vrouw weigert nooit een kop thee!’’ „U bent heel vriendelijk/' Hij belde. „Ik zou ’t niet gewaagd hebben bij U aan te komen ais ik Uw naam niet in de courant gezien had,” ging zij voort. ’t Scheen dat Juffrouw Beale de eigenaardigheid had om onverwachte dingen te zeggen. Het was niets nieuws voor Theydon om zijn naam gedrukt te zien, maar ditmaal moest hij de onderscheiding wel in verband brengen met de misdaad van No. 17. Dat hij in verband hiermede genoemd werd, had hij niet verwacht en was hem niet aangenaam. Tegelijkertijd drong ’t verbazingwekkend feit tot hem door, dat hij al in vierentwintig uur zelfs geen courant ingekeken had. „Wat hebben de kranten in vredesnaam over mij te zeggen ?” riep hij uit. „Er stond in dat Mijnheer Francis Berrold Theydon, de bekende schrijver, op No. 18 woonde, de étagewoning vlak tegenover die van mijn ongelukkige , nicht. Ik — ik heb enkele van Uw boeken gelezen, mijnheer Theydon, en ik had U mij voorgesteld als een ernstig-uitziend man van mijn leeftijd.” Hij lachte. Bates kwam binnen, en het ergerde hem bijna te zien, dat zijn meester in zoo’n vroolijke bui was. „Deze dame is vanochtend al heelemaal uit Oxford gekomen ; geef eens een kop thee en wat lekkeren toast, Bates,” zei Theydon. Toen ze weer alleen waren, ging hij verder door over de kwestie van zijn leeftijd. „Ik verzeker U, dat ik sinds gisteren om dezen tijd iets van mijn jeugdige onbezorgdheid verloren heb,” zei hij. „Ik heb niet de eer gehad Mevrouw Lester persoonlijk te kennen, maar ik kende haar heel goed van aanzien, en het gaf mij gisteren avond een vreesdijken schok, toen ik van haar treurig einde hoorde. Het is merkwaardig, maar ik geloof dat U er eerder van geweten hebt dan ik, want ik was vroeg uit huis gegaan en had niets van het gebeurde gehoord, voordat mijn knecht mij ’s avonds van het Waterloostation kwam halen.” „U hebt in dien tusschentijd de - de detectives gesproken ?” „Ja.” „Dan kunt U mij zeker wel wat naders vertellen. Ik heb beloofd om elf uur aan Scotland Yard te zijn, en het weinige nieuws, dat ik weet, heb ik uit de couranten moeten halen. Ik wilde gisterenavond al naar Londen gaan, maar was bang te reizen, omdat ik vreesde’ in den trein flauw te vallen. Bovendien had iemand in Londen mij beloofd een detective naar mij toe te zenden. Hij is gekomen ook, maar kon mij geen inlichtingen geven. Hij wilde zelfs iets van mij hooren. Na een vermoeienden nacht heb ik toen den eersten trein genomen, en toen kwam het bij mij op, daar U zoo vlak bij woonde, dat U zoo vriendelijk zoudt kunnen zijn om — om ...” Dit lange verhaal vergde te veel van haar krachten, en voor den tweeden keer trilden haar lippen. „Ik begrijp U volkomen,” zei Theydon met meegevoel. „Maar nu weet ik stellig dat U vandaag om zoo te zeggen nog niets gegeten hebt.- Mag ik niet een ei voor U laten brengen ?” „Dank U wel. Erg graag wat thee, maar ik kan onmogelijk iets eten. Is het waar dat mijn nichtje geheel alleen thuis was Maandagnacht ?” Beseffende, dat Juffrouw Beale brandend van verlangen was om een begrijpelijk relaas van de tragedie te hooren, begon Theydon dadelijk alles, of bijna alles, wat hem bekend was, te vertellen. Het eenige, wat hij verzweeg was de grijze auto en het ivoren doodskopje. De dame luisterde ingespannen, en met meer zelfbeheersching, dan hij van haar verwacht had. Bates kwam binnen met een volgeladen blaadje, waarop ook een gekookt ei stond. Juffrouw Bates was na rijp beraad tot de overtuiging gekomen, dat iemand, die zoo vroeg op den dag uit Oxford was vertrokken iets meer substantieels noodig had dan thee met geroosterd brood. Er zoo als ’t ware toegébracht om iets te eten, begon Juffrouw Beale met het ei, en het deed Theydon genoegen te zien, dat zij het voedsel nogal eer aandeed, terwijl zij waarschijnlijk zich niet van honger bewust was geweest tot het middel om dien te stillen gekomen was. De reckhngsdaad van het s.s. „Wilis Door het Nederlandsche s.s. „Wilis” zijn nabij Bergen (Noorwegen) opgenomen de schipbreukelingen van een Engelsch schip. Later, op 3 Februari, zijn de geredden door een andere Hollandsche boot overgenomen. Onze foto’s geven, boven: Het uitlaten van een sloep aan boord der Wilis om de schipbreukelingen naar de andere boot over te brengen.'Beneden: De afscheidsgroet der geredde mannen aan het s.s, Wilis. Er ging echter geen woord van het verhaal voor haar verloren, en toen hij uitgesproken was, deed zij hem eenige verstandige vragen. „Ik moet dus aannemenzei zij, „dat de vreemde heer, die mijn nicht Maandagavond bezocht heeft, den brief op de bus gedaan heeft, dien ik gisteren met de tweede bestelling gekregen heb ?” „Dat denkt de politie,” antwoordde Theydon. ..Dan is ’t waarschijnlijk dat zij besloot naar mij toe te komen in Iffley ten gevolge van iets dat hij haar verteld had ?” „Waarom denkt U dat ?” „Omdat ik juist verleden Zaterdag nog van haar gehoord heb, en zij in dien brief niet alleen geen woord repte van een plan om naar Oxfordshire te komen, maar mij een dag of veertien in Londen noodigde, vóór wij samen in Cornwallis den zomer zouden gaan doorbrengen.” „Aha, dat is nogal belangrijk, zou ik denken,” zei Theydon nadenkend. „Het is ook vreemd dat U en de detectives de lucht van een wierookstokje in haar kamers opgemerkt hebben,” ging Juffrouw Beale voort. „Edith mijn nichtje weet U — kon de lucht van wierookstokjes niet verdragen. Die deden haar denken aan Shanghai, waar zij haar man verloren heeft.” Theydon keek meer verbaasd dan noodig leek na die eenvoudige mededeeling. Hij had reeds begrepen, dat het ivoren doodskopje het werk van een Oostersch kunstenaar was, en toen zijn bezoekster den naam Shanghai uitsprak, kwam dat griezelige symbool hem duidelijk voor de oogen. „Had Mevrouw Lester dan in China gewoond ?” zei hij. „Ja, bijna zes jaar. Haar man is plotseling verleden jaar October gestorven zij geloofde vast dat hij vergiftigd was en natuurlijk is ze toen dadelijk terug gekomen.” „Wat was Mijnheer Lester van beroep ? Of was hij in zaken ?” „Hij was advocaat. Ik bedoel niet dat hij in China praktijk uitoefende. Hij was goed in Engeland vooruit gekomen, maar toen werd hem de een of andere betrekking in Shanghai aangeboden. Het was zoo’n voordeelige betrekking, dat hij zijn praktijk hier er aan gaf. Ik heb nooit precies begrepen, wat hij er eigenlijk deed. ïk geloof, dat hij over handelszaken moest ver slag geven aan een bankiersfirma in Londen, maar hij liet er slechts weinig over los, voordat Edith en hij weggingen. Ik geloof, dat hij een zeer vertrouwelijke opdracht, had; in dien tijd stond er een boel in de courant over verschillende onderhandelingen voor een groote Chineesche leening, en daaruit maakte ik op, dat hij in verband hiermede naar China was gezonden. Hij noch Edith waren van plan lang in ’t verre Oosten te blijven. In ’t begin spraken ze in hun brieven altijd van spoedig terugkomen. Toen de jaren zich voortsleepten, en ik vroeg om zekerheid omtrent hun terugkeèr, zei Edith. dat Arthur niet weg kon vóór de politieke zaken van het land beter geregeld waren. Eindelijk kwam er een telegram van Edith : „Arthur dood ; kom onmiddellijk terug,” en in een paar weken was mijn nichtje bij mij. Een kwaadaardig soort koorts werd gehouden voor de oorzaak van zijn dood, maar, zooals ik al zei, was Edith overtuigd, dat hij vergiftigdwas.” „Waarom ?” „Dat heb ik nooit begrepen. Zij praatte nooit graag over Shanghai of haar leven daar. Zij was zelfs altijd bezorgd dat iemand weten zou dat zij ooit in China gewoond had. Toch had zij daar massa’s vrienden. Het schijnt, dat Arthur haar goed verzorgd achter gelaten had; zij waren erg gelukkig samen. Edith was het eenige familielid dat ik bezit. Het is ontzettend, Mijnheer Theydon, dat zij op zoo’n manier van mij weggenomen is. ’ Haar metgezel was haast dankbaar, toen zij aan haar ontroering uiting gaf. Dit gaf hem tijd zijn zelfbeheersching terug te krijgen, die hij had verloren, toen de herinnering aan dat kwaadaardig-uitziende doodskopje hem weer voorden geest gekomen was. „Om kort te gaan/’ zei hij eindelijk, „U bent Mevrouw Lester’s naaste bloedverwante, en waarschijnlijk haar erfgename ?” „Ja, dat is wel mogelijk hoewel ik daar nog niet aan gedacht heb,” was ’t antwoord met een door tranen verstikte stem. „Toch rust daardoor op U eenige verantwoordelijkheid,” zei Theydon flink. „U moet wettelijk vertegenwoordigd worden bij het onderzoek. Doet U Uw zaken bij de een of andere advocaten-firma ?” „Ja, in Oxford. Ik ben gisteren bij hen op ’t kantoor geweest, en zij hebben mij aangeraden deze heeren te raadplegen,” en Juffrouw Beale haalde een kaartje uit haar taschje. Theydon las den naam en het adres van een bekend kantoor in het West-End. „Juist,” zei hij. „Ik raad U aan daar dadelijk heen te gaan. Maar wacht eens, had Mevrouw Lester iemand, die haar zaken voor haar deed ? De een of andere bank of agent ?” „Ja — ja. Ik weet toevallig, waar zij haar inkomen vandaan kreeg. Ze hield het geheim — tot op zekere hoogte.” „Vertel er mij dan astublieft niets van. Uw advocaat zou dat eens niet goed kunnen vinden.” „Maar wat doet dat er nu nog toe ? De arme Edith is dood. Haar zaken worden natuurlijk bekend gemaakt.” (Wordt vervolgd.)
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2996 tot 3000 van 11897