|
PANORAMA
No. ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
iririTW
(6) HOOFDSTUK IV. (Vervolg).
Jij kunnen zelfs nog niet gissen wat het te
beteekenen heeft,” zei Winter, die na
zijn collega een woedenden blik toegeworpen
te hebben, zijn kalmte teruggekregen
had. ,,Daarom heb ik er niet over
gesproken, fk hecht bij een onderzoek als
dit niet zooveel aan zulke mysterieuze dingen. Maar
nu er over gesproken is, kan ik U wel zeggen, dat
bij de lijkschouwing een klein doodskopje, niet
grooter dan een erwt en uit ivoor gesneden, in
Mevrouw Lester’s onderlijfje gevonden werd. Als
’t aan een koordje vastgezeten had, of op de een
of andere manier vastgemaakt was geweest, zou
men kunnen denken dat het een talisman of amulet
was, omdat sommige vrouwen zelfs in het
tegenwoordige Londen, wat zulke dingen betreft,
niet vrij van bijgeloovigheid zijn. Maar, zooals ik zei,
zat het heelemaal niet ergens aan vast en dus kunnen
wij aannemen, dat zij het niet altijd droeg. Natuurlijk
heeft Furneaux dadelijk de uit de lucht gegrepen theorie
bij de hand dat het een teeken of symbool moet zijn
en dat de man die haar gedood heeft ’t tusschen de
kleeren van de vermoorde vrouw heeft gestopt. Maar
dat is maar louter gissen. Wij van Scotland Yard slaan
maar zelden acht op zulke theatrale ideeën. Hier is
het. Ik heb er niet op tegen ’t U te laten zien, maar
wees zoo goed er aan te denken, dat het bestaan er
van niet bekend gemaakt mag worden. U moet mij
beloven, dat U er tegen geen
mensch over zult spreken.”
Furneaux lachte spottend-
„Dat is juist wat iedereen
zeggen zou, die niets geen
Waarde aan ’t voorwerp hechtte,”
grinnikte hij.
Winter raakte bijna zoo uit
zijn humeur, dat hij een nijdig
antwoord nog maar net inhouden
kon. Hij stelde zich echter
tevreden met een klein wit
voorwerp uit zijn vestjeszakje
te halen en het aan Theydon
te geven. Het was een stukje
ivoor, hol en zeer licht, en als
een doodskopje gevormd. Toch
was het zeer zeker iets bijzonders.
De kunstenaar die het
gesneden had. had met een
akelige nauwkeurigheid behalve
de leege oogkassen en de op
elkaar gesloten tandenrijen
er een kwaadaardige en
dreigende grijns aan gegeven.
Het drukte boosaardigheid
- geen dood uit, maar
het was'zeer kunstig gemaakt.
Een verzamelaar zou er een
groote som voorover hebben,
terwijl de meeste menschen
het niet in hun huis zouden
willen zien.
„Hoe merkwaardig,” zei
Theydon, het voorwerp tusschen
zijn vingers ronddraaiend. „Het is prachtig
gesneden,” stemde Winter toe.
„Uit dat standpunt beschouwd is het een meesterstuk,
maar ik bedoelde het verbazingwekkende feit,
dat het op ’t lijk van de vermoorde vrouw* gevonden
is. Lag ’t op haar hart ?”
„Waarom vraagt U dat ?” was ’t scherpe antwoord.
„Omdat — als ’t eens een teeken van de een of
andere vendetta is — als de moordenaar eens wenschte
aan te toonen dat hij zijn wraak volbracht had
„O. U bent al even erg als Furneaux,” riep Winter
ongeduldig uit. „Geef.’t aan mij. Ik moet w'eg. Het is
al lang over twaalf en ik heb morgen een drukken dag.”
In de eenzaamheid van zijn eigen kamers vroeg
Theydon zich af, of hij nog zou trachten Forbes dien
nacht te spreken te krijgen. Hij dacht dat Forbes
’t wel erg vervelend zou vinden ais hij van den grijzen
auto hoorde. En dan dat ivoren doodskopje ! Als hij
daar eens wat van af wist ! Maar Theydon had een
gevoel van tegenzin gekregen tegen den man, sinds
hij wist hoe afschuwelijk de moord geweest was.
Hij kon nu niet meer inzien waarom hij zich eigenlijk
over Forbes moest bekommeren. Wat voor persoonlijke
redenen hij ook hebben kon. om zijn bezoek aan
Mevrouw' Lester geheim te houden, ’t werd nu toch
rijd, dat hij meewerkte om een meedöogenloozen
schurk op te sporen. Theydon onderdrukte dus zijn
zachtere gevoelens en ging naar bed, en daar hij
gezond van lichaam en geest was, sliep hij dadelijk
in. Toch was ’t laatste wat hij voor zijn oogen had,
vóór zijn vermoeid brein tot rust kwam, een ivoren
doodskopje, dat in de duisternis danste.
Hoezeer de vele raadselen, die met Mevrouw- Lester’s
dood verbonden waren, hem verbijsterden, hij zou toch
nog meer verbaasd geweest zijn als hij ’t gesprek afgeluisterd
had tusschen Winter en Furneaux, toen zij
in een taxi naar Scotland Yard reden. „Hoor eens,
Charles,” begon Winter flink, maar de ander pakte
hem met zijn dunne, zenuwachtige vingers bij zijn arm.
„Luister eerst, James geef me later maar een
standje,” pleitte Furneaux. „Ik kan nu eenmaal niet
laten om een opwelling te volgen. En waarom zou ik
’t eigenlijk laten ? Hoe dikwijls heeft een inval mij
tot mijn doel geleid, als volgens alle berekening de
zaken hopeloos stonden ? Dat is mijn excuus. Daarom
heb ik dien jongen op No. 17 gebracht en toegekeken,
toen de geschiedenis van den moord hem duidelijk
voor den geest kwam. Daarom heb ik ook over dat
ivoren doodshoofd gesproken. Denk eens even wat
dat allemaal beteekent voor een schrijver. Hij zal
dat doodskopje nooit vergeten. Al zijn gedachten en
daden zullen er op gericht zijn. En ik heb ’t gevoel
dat we alleen maar door in aanraking met Francis
Theydon te blijven deze geheimzinnige zaak zullen oplossen.
Ik kan niet verklaren, waarom ik dat denk,
evenmin als de ontvanger van een draadloos telegram
de electrisqhe golven kan verklaren die hem een bericht
hebben gebracht. Al w-at ik weet is, dat ik, wanneer
ik bij hem ben, zooals de kinderen zeggen „warm”
ben, en als ik weg van hem ben „koud”. Toen hij het
doodskopje bekeek, was ik beslist „warm”, en haast
geneigd hem als medium te gebruiken en streng te
bevelen te spreken. Neen. Wees maar bedaard, en
zeg me eens oprecht: Wanneer heb jij, ooit van te
voren, een buitenstaander van een onderzoek op de
hoogte gebracht ? En, als je voor Theydon een uitzondering
maakt, waarom doe je dat dan ?”
Winter beet het eind van een sigaar af met een nijdigen
ruk van zijn rond hoofd. Hij stak een lucifer
aan, en bracht zoo’n rookkolom te voorschijn, dat
Furneaux er van ging hoesten.
„De eigenlijke oplossing,” zei hij eindelijk, „is te
12
DE RAAD VAN VLAANDEREN.
Zaterdag 3 Maart heeft de Duitsche Rijkskanselier een deputatie ontvangen uit den Raad van Vlaanderen, die den 4en Februari 1917 op eer.
vergadering van actieve Vlaamsche groepen gekozen werd. De woordvoerder namens de deputatie zette het activistische progam van de Vlamingen
uiteen: innerlijke autonomie van Vlaanderen op grondslag van de Nederlandsche taal en cultuur. De Rijkskanseiier zeide den steun der
Duitsche Regeering toe voor het heden en de toekomst ter bereiking van dit doei. Hierboven brengen wij een foto der deputatie. De heeren
zijn er in gezelschap van een, blijkbaar Duitsch. officier. Uit de couranten hebben wij de namen van een zestal hunner vernomen: of ze juist
zijn en aan wie der hierboven afgebeelden ze toebehooren, weten we echter niet. Dit weerhoudt ons evenwel niet ze hier te noemen: Van
den Broeck, Dumon. dr. Verhees, prof. Lambrechts. directeur-generaal Tack. en directeur-generaal Vernieuwe.
vinden door middel van den grijzen auto. Wat vind
je daarvan ?”
„Dat, beste vriend, zal me nog jaren lang hinderen.
Als ik soms ooit in de verzoeking kom om te bluffen
op ’t een of ander dat ik.door redeneeren ontdekt
heb, zal ik tegen mezelf zeggen : „kleine dw'erg, denk
aan den grijzen auto”.”
„Je gelooft dus, dat de een of ander de brutaliteit
gehad heeft ons te volgen, ons aan ’t Waterloo-Station
te bespieden, en daarna Theydon’s spoor na te
gaan.”
„Aha! ’t Heeft jou toch ook gehinderd, hè?”
„Maar waarom ?”
„Je bedoelt dat ze graag willen uitvisschen w-at wij
aan ’t doen zijn ?”
„Precies.”
Winter lachte vroolijk.
„’t Zal niet lang meer duren of ik krijg plezier in
deze jacht, Charles. Ik tref graag oorspronkelijkheid
bij een schurk aan. ’t Brengt nog eens w'at variatie.
In alle geval is ’t iets nieuws, dat jij en ik nagegaan
woorden door dezelfde menschen die wij trachten op
te sporen. — Och, daar vergat ik bijna te vragen cf
je iets bijzonders in dat telefoongesprek gehoord
hebt?”
„Het scheen in orde te zijn.”
„Scheen ?”
„Nu ja, ’t was me ie recht door zee. Ik weet niet
wrat ik aan Theydon heb. Ik geef ’t grif toe. ’t Hindert
me. Maar laat ik maar op mijn eigen manier met
hem te w'erk gaan. Wees maar niet bang, dat hij over
onze zaak in de courant zal schrijven. Wat de Innesmore
Mansions-moord betreft, zal Theydon zwijgen
als een pot. Waarom ? Dat hoef ik jou natuurlijk niet
te vragen. Jij hebt een minachting voor intuïtie.
Als je doodgaat, moest men beginnen met op je
graf te zetten : „Na verkregen inlichtingen.” Maar ik
klamp me toch aan Theydon vast, zelfs al moest ik
met hem opstijgen in een van de luchtschepen van
Forbes.”
HOOFDSTUK V.
Een sprong in het Duister.
Toen de morgen aangebroken was, voelde Theydon
zich in staat zuiverder en onpartijdiger over de zaak
te oordeelen. De meeste menschen zullen, als ze over
’t een of ander moeilijk vraagstuk hun meening moeten
zeggen, tot een verstandiger besluit komen onder
hun eerste pijp na ’t ontbijt dan op eenig ander uur
van den dag. Deze waarheid is door uitstekende phy~
siologische redeneeringen te verklaren. Een gezonde
geest in een gezond lichaam kan dan onder de gunstigste
voorwaarden werken. Niets drukt hem. Het klare
licht van den morgen ontdoet alle problemen van bijkomstige
moeilijkheden, die er ’s nachts aan verbonden
waren. Hoe het ook zij, toen Frank Theydon,
met een pijp tusschen zijn tanden, nadenkend naar
de boomen in de Innesmore-tuinen zat te kijken
door het open raam en de gebeurtenissen van den
vorigen dag kalm en critisch naging, kwam hij tot
de vaste overtuiging, dat het zijn plicht was naar
Scotland Yard te gaan, en het ééne belangrijke feit
dat hij tot nog toe verzwegen had, aan de autoriteiten
bekend te maken.
Het w'as niet aan hem om de beteekenis te bepalen
van Forbes’ wensch om op den achtergrond te blijven
Als die van den millionnair geldig w'as, zou de politic
dit wel begrijpen, en er misschien w'el in toestemmen
zijn naam niet in verband met de zaak te noemen.
Aan den anderen kant w'as hij, Theydon, misschien
bezig den loop van het recht
door zijn stilzwijgen tegen
te houden. Er was nog een
derde mogelijkheid, een, waar
in hijzelf een leelijke rol zou
spelen : Forbes zou zelf kunnen
beseffen, dat de eenig
waardige houding was, open
hartig te zijn. Als hij aan de
detectives ging vertellen, dat
hij de man w'as geweest, die
Mevrouw Lester kort vóór
middernacht bezocht had, wat
zouden Winter en Furneaux
dan wel denken van den jongen
man, die nogal bij Forbes
gegeten had vóór zij hem
in ’t vertrouwen hadden genomen—
die met zoo’n rechtmatige
verontwaardiging aangehoord
had, hoe Mevrouw
Lester haar dood gevonden
had — en die tóch lafhartig
het feit verborgen had gehouden,
dat hij aan het huis Was
geweest bij hem, dien zij zoo
verlangend waren te zien en
te ondervragen ?
Natuurlijk kwam ook het
stralende beeld van Evelijn
Fcrbes zich tusschen deze
goed doordachteoverwegingen
instellen, maarTheydor schudde
vastbesloten het hoofd.
„Om den drommel niet!”
zei hij bij zichzelf. „Je moet je niet als een dw'aas aanstellen,
omdat een mooi meisje een uur of wat vriendelijk
tegen je geweest is.
Wees toch eerlijk tegenover jezelf, oude jongen. Als
er geen Evelijn was, of als Evelijn een hazenlip had of
scheel keek, zou je geen seconde aarzelen.”
Maar hij had iets beloofd. Hoe kon hij nu een onmiddellijk
bezoek aan Scotland Yard vereenigen met
zijn belofte van stilzwijgen aan Forbes ? Welnu, hij
moest de zaak dan met Forbes zonder uitstel in
’t reine brengen — hem vierkant zeggen dat hij zijn
belofte niet kon houden. Theydon w'as geen advocaat,
maar hij was er zeker van dat een afspraak, berustend
op iets kwaads niet gehouden behoefde te worden,
niet wettelijk en niet moreel. Hij zou op zijn stuk
staan tegenover Forbes, en niet op eenig verzoek om te
blijven zwijgen ingaan. Als Forbes’ verlangen tot
geheimhouding gerechtvaardigd was, zou de politie
er wel op ingaan. Als het recht eischte, dat Forbes
openlijk getuigde, behoorde niemand dit tegen te
werken.
„Dus ’t is in orde,” besloot Theydon, flink, zoo
niet vroolijk. „Ik zal Forbes opbellen, en een eind
aan de zaak maken. Ik zal zijn dochter w'el nooit meer
zien, maar daar is niets aan te doen.”
Hij keerde zich van ’t raam af, liep naar den schoorsteen,
klopte zijn pijp aan den haard uit, en w'ilde
net de gang ingaan naar de telefoon, toen de bel van
de huisdeur klonk. Hij hoorde een gegons van stemmen,
een gesprek tusschen Bates en een bezoeker.
Toen verscheen de knecht, blijkbaar niet op zijn
gemak.
„Mijnheer,” zei hij, „een dame, Juffróuw' Beale,
uit Oxford, die zegt dat zij de tante van Mevrouw
Lester is, wilde U graag even spreken.” — Theydon
was meer dan verbaasd, hetgeen geen wonder was.
|