|
PANORAMA o
it is een treurspelletje.
Een treurspelletje met
een blij eindje. Gelukkig
maar.
Het was eigenlijk weer een
miserabele boel op het atelier
van den kunstschilder Nansen.
Hij en zijn vrouw zaten weer
danig in den piepzak. Maar, —
en het is daarom, dat ditschrijfsel
niet zoozeer in mineur gestemd
is als de meelijdende lezers
het bij de behandeling
van zoo’n onderwerp allicht
verwachten zouden, — maar
het . was niet voor het eerst,
dat de Nansens ermee zaten,
en altijd waren ze weer op de
pooten terecht gekomen, —
evenals het lieve beest, welks naam boven dit krabbeltje
staat. Dus ik wil maar zeggen, dat het wel miserabel gesteld
was, maar toch pok weer niet zóo miserabel of er
was hoop, er was gegronde hoop op herstel. Zoo, nu weet
U tenminste, dat H het je niet al te erg moet aantrekken,
als U van de narigheid bij de Nansens verneemt.
Naakt zolder-atelier. Verfomfaaide prenten en krabbels
aan den muur. Op den vloer niets. Alleen een ezel, een
tafel en twee stoelen. Op den ezel een aanzet in olieverf.
Op de tafel niks niemendal. Op de stoelen twee menschen.
Op elk een.
Die twee menschen waren Karei Nansen en zijn vrouw.
Karei was bleek, had lange haren en een paar inktzwarte
oogen. Suus, de vrouw, was ook bleek, had ook lange haren,
nog veel langer dan die van Karei waarschijnlijk, en een
paar zachte helderblauwe oogen. Met die oogen keken ze
allebei star voor zich uit, zonder iets te zien. Ik zou trouwens
ook niet weten wat. Er was bijna niks om te zien.
Erger, er was niks niemendal om te eten ook. De laatste
sneetjes brood waren dien ochtend opgegeten, en geld om
nieuw te koopen was er ook niet. Misschien vindt u den toon,
waarop ik dit vertel, ongevoelig, maar ik verzeker U, dat
u het dan mis hebt; Nansen was een groote vriend van me
als de meeste schilders ; en ik vind er niets geen aardigheid
aan, dat het dien menschen wel eens slecht gaat; (als het
aan mij lag, hadden ze het allemaal goed in de wereld ;)
maar, eerlijk gezegd, zoo nu en dan voor een keer of wat in
je leven, zijn zoo’n paar dagen van miserie niet zoo heel erg ;
het geluk smaakt daarna des te heerlijker. . . .
Maar zoo bar als dezen keer was het met hen nog niet
geweest. Niets te eten, geen kruimel, en niemand, bij
wien ze een pop leenen konden dien dag. Ook geen lust,
geen moed, geen fut om het te probeeren. Om kort te gaan ;
uitkomst, ho maar.
Zoo zaten ze daar ieder in hun stoel, ter weerszij van de
leege tafel, en zeiden niets. En bewogen niet, ofschoon ze
niet sliepen. En het was zoo stil, zoo naar stil in dat zolderatelier,
of de dood er woonde.
Ineens een dof, kort geluidje in de .stilte, alsof er een
zachte gummibal ergens vie1. Het was een kat, een zwarte
kat, die daar, pardoes, op tafel was gesprongen. Zij zat daar
nu stil op de leege tafel, zij met haar gladde glimmende
zwarte lijf ; heelemaal stil, behalve de snorharen, die op
haar fijnen adem trilden, en de zeven, acht wenkbrauwharen,
die beefden van den weeromstuit. Het achterlijf
zat beeldig op het tafelblad, de voorpooten stonden als
zuiltjes onder de zacht-uitbuigende lijn van de borst. Den
kop hield ze wat scheef, net als sommige iongemeisjes wel
eens doen als ze lief gevonden willen worden. Om de pooten
en heelemaal om haar rond lag de staart als een voetstukje
buiten-onder om een beeldje. De oogappels van de kat
waren niet zwart als van Karei,
en niet blauw als van Suus ; ze
waren groen, en ze keek ermee
door het ronde venster, dat
dicht voor de tafel was, en waarachter
in de grauwe lucht nu en
dan een vogel vloog of de rook
uit een naburigen schoorsteen
omlaag krinkelde. En ze leek
die groote tooverlantaarn heel
mooi te vinden, want vol van
een gloeiende belangstelling
waren de vonkelende groene
oogappels.
Suus kan zich niet houden.
— Lieve Tip, zwarte Tip,
mooie Tip, wijze Tip die je
bent, praatte ze tegen het kattebeest
en ze streelde het met
haar weeke smalle hand liefkoozend
over den kop.
Dit was de Kat bij lange na
niet onverschillig. Stijf kneep
ze haar oogen dicht; die werden
nu smalle spleetjes schuin omlaag
naar den neus gericht. De
wangen werden daardoor wat
breeder, ronder, alsof ze lachte,
en uit haar lijf klonk een gerekt
gegons of er een insect in zat,
DE DOOR ONZE REGEERING AANGEKOCHTE DUITSCHE ONDERZEEËR.
In Alkmaar lag sinds eenigen tijd een geïnterneerde Duitsche onderzeeër. Door onze reaeering is deze thans van het Duitsche Marinebestuur
aangekocht en te den Helder gestationneerd om daar dienst te doen.
dat er niet uit kon. Dit verveelde Karei, öf dat hij niet
goed velen kon, dat Suus de kat over den kop aaide, en
hem niet ; öf dat hij in de onpieizierige omstandigheden
erg prikkelbaar was,, . . in elk geval, het stond hem niet
aan, en zich wat oprichtend, sloeg hij naar de kat. Het dier
schoot weg als een kaatsbal, bleef angstig aan het andere
eind van de tafel staan. De voorpooten en de achierpooten
naderden elkaar, en daartusschen rekte zij haar lichaam
omhoog, hooger, hooger tot het als een stijf gespannen
boog was ; de staart sidderde.
Suus lachte om dien acrobatischen toer.
„Je moet haar niet slaan ; ze doet je toch niks,” zei ze
EEN GOED-GESLAAGDE PROEFTOCHT.
Verleden week heeft het voor rekening der Java-China-japan-1'jn door de
Nederl. Scheepsbouw-Maatschappij gebouwde s.s. „Tjisaiak” een goed
geslaagden proeftocht gehouden. Onze foto geeft de boot in de sluizen
te Ijmuiden.
dan op vriendelijken en toch ernstigen toon even later
tot Karei.
„Dat beest verveelt me,” bromde deze. „Alles verveelt
me.”
„Ik ook?”
„Neen. maar dat is dan ook het eenige, wat me niét
verveelt.”
„Kom, dat beest doet je geen kwaad.”
„Nou, goed ook niet.”
„Zeg dat niet; daareven heeft ze nog geniesd. Dat brengt
geluk.”
„Nog niet veel van gemerkt.”
„Dat komt nog,” zei Suus glimlachend.
„Ach, schei uit.”
„Je zult het zien. . .
EEN SCHILDERIJ-EXPOSITIE.
Bij de fiFma Heystee te Amsterdam werd verleden week een tentoonstelling geopend van werken van in Groningen
geïnterneerde Engelsche matrozen.
..Kijk, ze möèt weer,” viel
Suus uit, op de kat wijzend,
..kijk. ze moet weer niezen.
Het wordt nog een goeie dag
vandaag. Let op mijn woorden.”
De kat had den boog van haar
rug ontspannen. Ze schokte heel
zachtkens met den kop, maar
niezen werd het niet. Geeuwen
wel. Daar week de kleine bek
wijd, wijdopen ; die was gelijk
een roode bloemkelk ; en de
tong trilde erin als een zwierige
kleine stamper.
,.Geeuwen beteekent ook iets,
maar ik weet niet precies wat,”
zei Suus.
,,Veel goeds zal het anders
wel niet wezen,” deed Karei
korzelig, , .trouwens wijzelf geeuwen
ook. Van den honger...”
Met deed hij het, en heel lang
achtereen; tranen sprongen hem
ervan in de oogen.
..Het is toch maar weer
mooi,” gromde hij, ,.daarzitten
we dan toch maar weer. Berooid als vagebonden. Leege
kastor Leege. beurzen. Leeg hoofd. Ja, ’n leeg hoofd ook,
want waarlijk, ik heb geen hersens nu om te werken. Het
is me onmogelijk. Soms denk ik er hard over, om den boel
er maar voor goed bij neer te gooien. . . . Ach, als ik nog
alleen was. Maar dat ik jou, die altijd zoo goed en zoo
opgewekt bent, nog niet eens eigenlijk een behoorlijk bestaan
verschaffen kan. Nog geen onbehoorlijk kan ik je verschaffen.
Heelemaal geen bestaan. Je zal nog doodhongeren
met mij, als ik het schilderen er niet aan geef. ...”
„En dat doe je natuurlijk niet. Gelukkig,” sprak Suus
op bemoedigenden toon, ..natuurlijk doe je dat niet. Ik
zou het me tot mijn dood verwijten, als je voor mij je kunst
opofferde. Kom. kom, we hebben vandaag armoe, en als je
morgenochtend met een beetje meer lust wakker wordt,
en je hervat je werk weer, en je schets valt wat goed uit,
dan ga ik er mee naar Cossa, en ais ze hem aanstaat — en
waarom zou ze hem niet aanstaan ? — dan geeft hij er een
voorschot op. En we koopen weer wat er noodig is, en je
kan heerlijk verder werken.”
„Maar we moeten toch eten. Ik zie geen kans om morgen
ai zou ik met de zon in mijn ziel opstaan, den heelen dag te
werken met een leege maag.”
Suus wist daar waarlijk ook niets op. Maar haar troost was,
en terecht, de overdenking : we hebben er zoo vaak slecht
voorgestaan, en we zijn er altijd doorgerold ; het zou wel
wonderwezen aisweernü niét doorrolden. Daar is geen enkelê
reden voor. . . , Met dezen ondergrond kon haar gemoedsstaat nooit hopeloos
verdrietig zijn, maar die van Karei begon daar aardig'
op te lijken. Hij stond met een kribbig gebaar uit zijn stoel
op, en ging met een gezicht als een onweersbui door het vertrek
ijsberen.
Suus keek hem vanaf haar plaats eens aan, en bedacht,
dat hij, al kon hij maar weer een veer van den mond blazen,
weer de gelukkigste man van de wereld wezen zou. Met al
de soberheid van hun materieel leven, met haar gezelschap,
met zijn werk, met zijn pijp, met zijn enthousiasme ; hij,
die zoo’n mooie, zoo’n echte artisten-natuur had ....
Zoo zat zij in haarstoel wat voort te peinzen en nooit waren
haar gedachten zoo of ze zag een vriendelijk licht van hoop.
De kat zat nu op haar gemakje niet ver van het venster.
Het achterlijf rustte op de tafel, de voorpooten stonden er
gestrekt voor. De staart lag weer als een krans errondomme
gewonden. En de kleine ijdeltuit leek zich wel in de vensterruit
te spiegelen. Behaagziek neeg zij den kop wat terzijde,
bracht dan een van haar voorpooten naar den bek, bevochtigde*het
uiteinde als een sponsje, en begon haar nuffige
gezicht daarmee te wasschen, neus, oogen, voorhoofd, en
de spitse ooren ; dan, nog aldoor in de ruit zich spiegelend,
ging zij haar glimmend hoofdhaar kammen met denzelfden
poot, en ze trok daar een heel
pleizierig zelfvoldaan gezicht
bij.
„We krijgen morgen mooi
weer,” lachte Suus naar haar
man, „Tip wascht zich.”
„Dat zal wel waar zijn,”
bomde Karei, „daar reken ik
vast op. . . .”
Maar nu gebeurde er iets,
dat zijn ergernis om de kat
ten top voerde.
Tip zag een vlieg. Nou, en
als een kat een vlieg ziet, dan
is er geen houden aan. In twee,
drie lange sprongen joeg zij de
tafel over, en als een kogel
schoot ze toen naar den grond.
Maar o wee, juist was de ijsberende
Karei ter plaatse waar
zij neerkwam, en. . . .hij struikelde
bijna over haar. Woedend
greep hij naar het beest, dat
sissend met de klauwen om zich
heen sloeg, en hem daarbij in
de hand trof. Maar Karei had *
hem al met een hand bij het nekvel,
schoof met de andere het
venster open, en smeet het
(Zie vervolg op pag. 10).
De Kat en de
Levensmiddelenvoorziening
|