Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2991 tot 2995 van 11897
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 Iets over Bijgeloof in onzen tijd et heeft iets van de onbeschaamdheid van een straatjongen, om m het publiek te durven spreken over bijgeloof in onze verlichte — en de oorlog . dan? — twintigste eeuw! Nietwaar, is er wel éen ding, éen zwakke zijde, die men meer onder jen dekmantel van een leugentje wenscht té houden, dan juist dat Kleine tikje bijgeloof, dat schier saamgesmolten is met onze menschelijke natuur? Vraag eens aan Uw besten vriend of Uw intiemste vriendin, van wie U gewend is, dat hij of zij al de hartsgeheimen aan U durft bekennen, vraag hun eens of ze bijgeloovig zijn, al is het maar een tikje? Stel hun die vraag eens in een heel vertrouwelijk oogenblik, onder vier oogen, en ik weet zeker, dat ze u met een sneer zuilen antwoorden: „Ik, bijgeloovig?! Hoe kom je eraan. Ha, ha, ik geloof niets van dien onzin!” — En toch, als ge eens in hun hart kon kijken . , . Maar, lieve lezeres en vriendelijke lezer, vraag het U zelf eens, onder twee oogen, in de binnenkamer van Uw eigen hart, of ge niet een tikje . . . O, spaar me Uw in F-kruisgestemde epistels, dat ik U beleedigd zou hebben, door te veronderstellen, dat U ’n klein beetje bijgeloovig zijt. Heb consideratie met mij, ik ben tegen dergelijke ontboezemingen niet bestand, ik zou ze on mogelijk kunnen verwerken, en ik weet zeker, dat wanneer er veel kwamen — en de abonné’s zijn zoo talrijk — ik binnen enkele weken zou gaan laboreeren aan melancholie .. . En bovendien, ik ben óok een beetje bijgeloovig. Ik wil het U hier wel vertellen, als tegengif voor de eventueele beleediging, maar vertel het alstublieft niet verder, want ik kom er óok niet gaarne voor uit en doe het nu slechts door den nood gedwongen. Maar, alvorens ik verder durf gaan — ik gevoel me nog niet geheel zeker, dat er via de redactie aan mijn adres geen dreigbrieven zullen komen voor eerherstel — moet me nog een bekentenis van het hart: ik weet zeker dat er — gelukkig —-- enkele verlichte geesten zijn, die heusch heelemaal niet bijgeloovig zijn. Die zijn er ook onder mijn lezeressen en lezers, en, indien U dus onder dezen behoort, kunt u er zich gevoeglijk onder rangschikken, zonder vrees, dat ik U zal „molesteeren”. Maar... er zijn in onze beschaafde «eeuw — 19 lange eeuwen van beschaving is heel wat, al blijkt het, wat het bij geloof — en dit niet alleen — betreft, om mét Gorter te spreken, dat de schaaf soms over sommigen wat al te licht heengleed — toch nog altijd menschen, die, om eens een voorbeeld te noemen, wanneer ze zout gemorst hebben, ter vermijding van de anders onafweerbare ruzie er gauw wat peper, dat den naam heeft onder éen hoedje te spelen met den vrede, over heen strooien! Die menschen zijn er, en het heeft me altijd nog verbaasd, dat zij op een goeden dag niet eens een vergadering hebben belegd ter bespreking van de middelen om al de landen die oorlog voeren of van plan zijn het te gaan doen, met peper te bestrooien I ’t Zou misschien méér uitwerken dan een gezamenlijk protest der neutralen I Billiken, de gelukaanbrengende talisman. Een grimmig uitziend Medusa-hoofd ais mascotte geschilderd op een Belgisch vliegtuig. Een Kodak-spook, geschilderd op een Belgische aëroplane als mascotte. In werkelijkheid is het echter de waarnemer, die de opnamen boven de vijandelijke linies maakt. ’t Is in ieder geval te probeeren! Waar is de Don Quichotte die de kat de bel aanbindt? In afwachting, tot hij of zij zich komt aanmelden, ga ik door met mijn praatje over bijgeloof. Behalve dan de „werkers-met-peper”, zijn er ook nog „Charlie Chaplin”, de bekende film-acteur, doet dienst als mascotte. Hösike, de raadsman, die door met de vleugels „ja” of „neen” te wijzen,, in alle duistere 'en geheime zaken inlichtingen geeft. heet wat jonge meisjes, en oude vrijsters óók misschien, die voor geen geld van de wereld voor de punt van een tafel zouden gaan zitten, omdat ze dan in geen zeven jaar trouwen zullen, en zooiets is velen, zoo niet allen, te machtig I Over het algemeen gelooven heeren hieraan minder; waarschijnlijk omdat die toch maar voor ’t kiezen hebben 1 Dan . . hoevele jonge dochters, al gingen ze dan maar „voor de grap’’, of „omdat het zoo eng was” — maar onder tusschen déden ze het dan toch maar — lieten niet menig kwartje achter in de vleezige of knokige hand van een „werkster met het ei met of zonder koffedik”, wanneer de neiging huns harten uitging naar een vertegenwoordigd van het mannelijk geslacht, en ze graag iets naders van hem wilden weten? U weet het, nietwaar, vrouwen zijn nu eenmaal nieuwsgierig! Dat ze er even wijs bleven, als ze waren, belette niet. dat ze nog meerdere kwartjes offerden! Zouden er wel velen zijn, die bestand zijn tegen de booze hypnose van het getal 13? Zijn er niet altijd een massa menschen, die nooit of te nimmer een belangrijke zaak zullen ondernemen op den dertienden der maand? Wordt het getal zelfs niet „officieel” geweerd? Immers in onze hooggeroemde residentie is het tramnummer 13 door de directie vervangen door een A, omdat de Hagenaars anders niet mee wilden! En toen men onlangs in Parijs een wijk zou overnummeren, vroegen verscheidene huiseigenaars aan, om hun woningen niet het nummer dertien maar bijv. 12A te geven, daar ze anders beslist in waarde zouden dalen ... En — wie zou er ook graag wonen in ’n huis, dat 13 op zijn gevel draagt? Ik niet, ik beken het eerlijk! En dan . . . Maar moet ik nog doorgaan met voorbeelden aan te halen, om U te doen zien, dat er werkelijk nog menschen zijn — en heel wat menschen ook —■ die bijgeloovig zijn, al zullen ze er niet gaarne voor uitkomen? Ik geloof niet, dat dit noodig is, want U zult ze zelf kunnen aanvullen met varieerende en nieuwe voorbeelden uit uw omgeving. Denk nu echter niet, dat dit bijgeloof alleen aangetroffen wordt onder jonge, „dwaze” maagden of onder de achterlijke klassen der bevolking. Want dit is niet waar! Ook onder de ontwikkelden, overigens heldere kopvan het volk, treft men het aan, Eén voorbeeld daarvan, Voor enkele jaren weigerde een toen bekend Nederlandsch aviateur op te stijgen, omdat hij z’n mascotte —• een lederen popje — op een zijner vroegere tochten verloren had. Eerst toen dit beeldje terecht was, wilde hij zijn demonstraties voor het publiek uitvoerenI Indien dit geen bijgeloof is, wat is het dan? Zou dit popje de kracht bezeten hebben hem voor ongelukken te behoeden? Immers neen! En in het zoekraken ervan een ongunstig teeken te zien, doet denken aan de priesters onzer Heidensche voorouders, die uit de vlucht der vogels de stemming hunner Goden meenden te kunnen aflezen 1 Hierover zullen we het allen we! eens zijn, en tóch is de hierboven bedoelde aviateur niet de eenige sportman, die op zijn mascotte vertrouwt als op een veiligen gids! Op hoev.eel automobielen, motorfietsen, ja zelfs op militaire vliegmachines, zooals uit de foto’s blijkt, staat niet de mascotte? En ik weet zeker, dat, al zeggen ze ook er niet aan te gelooven — er zijn werkelijk uitzonderingen, ik zei hét hierboven reeds — velen hun machine met een beklemd gemoed zouden bestijgen als hun mascotte eens weg was! Neen heusch, het bijgeloof is |
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA nog lang niet uit den tijd! En wel allerminst het geloof aan de beschermende' kracht van den talisman. Het schijnt juist, dat dit toegenomen is met de hèropleving van het toerisme. Zoo neemt bijv. Grahame White altijd een pop, Moissant een grijze kat en de Italiaan Bernetto een duif als talisman mee in de lucht. En de verongelukte Fransche vliegenier Michelin, een zeer bekend aviateur, trachtte zich, helaas vergeefs, voor een ongeluk te vrijwaren door alvorens zijn vliegtuig te bestijgen, eerst van links naar rechts en dan van rechts naar links, driemaal langzaam er om heen te loopen. — In' Amerika ziet men ,,Billiken” op de motorkast van bijna alle auto’s, en elk chauffeur acht zich door dien talisman gevrijwaard koopt het beeldje thans in goud en zilver, om te dienen als charivari, en voor hen, die het nog niet weten en het gelooven willen, staat er als aanprijzing een kaartje bij: ,,no happiness without Billiken,” hetgeen beteekent. ,,Geen geluk zonder Billiken”. De populariteit van het poppetje is niet weinig vergroot door de bekende biscuitfabriek Peek, Frean en' Co., die een uitstekend gelijkende afbeelding van Billiken als lekkernü in den hancH door de Rubberfabriek Het geloof hieraan is in wijde, zeer wijde kringen algemeen, In vroeger dagen — en misschien nu nog wel — droeg een bruidegom in de bruidsdagen een hoefijzer bij zich om zijn aanstaand huwelijksgeluk te bevorderen, en wanneer een schip in zee gaat, spijkert men het vaak aan den voormast ter verkrijging van een gunstigen wind en een voorspoedige reis. Vooral in Rusland is het geloof aan den geluk aanbrengenden invloed van het hoefijzer wijd verbreid. Op talrijke huisdrempels vindt men er een bevestigd en zelfs in het keizerlijk lustslot te Livadia in de Krim wordt er een aangetroffen. De Czarina vond het in het park en liet het aan den vloer van de tuinzaal vastspijkeren. — Men ziet het: het zijn ook hier weer niet alleen de onontwikkelder!, die er aan De oorlogstoebereidselen van Amerika. Van onzen Amerikaanschen correspondent. Tn New York City zijn in de straten verscheidene tenten opgeslagen om de jongelui aan te moedigen * in het leger te treden. Groote borden waarop de voorwaarden en voordeelen bij het in diensttreden vermeld staan, hangen er buiten en er staat steeds een militair bij om verlangde inlichtingen te geven. Zoo hangen op vele plaatsen vlaggen uit, met het opschrift „Men wanted for the United States Army.-' Groot was de belangstelling der New-Yorkers toen er door de soldaten gekampeerd werd in Van-Cortlandt~Park. (De Hollander Frederik van Cortlandt legde dit park aan voor zijn huis dat hij bouwde in 1748. De dikke, dubbele steenen wanden van dit huis zijn nog even stevig als een lJ/2 eeuw geleden). De Amerikaansche soldaat ziet er waarlijk zeer kranig uit en in het paardrijden is hij een meester. De meeste paarden waren nog ongedresseerd in het kamp en menige kreet van bewondering en aanmoediging ontsnapte het publiek als de soldaten zich waagden op deze dieren om ze te temmen. Er zijn ook veie muilezels in het leger; ze zijn wel duurder dan paarden, maar ze zijn ook veel sterker en hebben een grooter uithoudingsvermogen. Ook op de Hudsonbooten, die varen tusschen N. Y. City en Westpoint, ziet men nu veel militairen; in Westpoint is n.1. de bekende Cadettenschool. Voor Hollanders, die de werken van Amerika’s eersten grooten prozaschrijver Washington Irving hebben gelezen, is zoo’n tochtje dubbel interessant, want men komt langs al de plekjes waar Irving in zijn verhalen de Hollanders laat leven, lieven en werken. Men ziet in z’n gedachte den goedigen Rip van Winkle en zijn vrienden daar rondloopen met hun wijde knickerbockers aan en als men vaart langs Sleeping Hoiley, ziet men het mooie Holiandsche boerendochtertje, dat, hoewel al echt Amerikaansch geworden, toch de Hollandsche kleeding, het kleurige lijfje, de bonte schorten en het gouden kapje blijft dragen omdat het haar zoo flatteert, De tent waar de inlichtingen worden verstrekt. Amerikaansche soldaten. tegen allerlei onheil op zijn weg. Waaraan Billiken deze geluk-aan-brengende-reputatie te danken heeft? Ik weet het niet; wèl weet ik dat de vervaardigster van het poppetje, een zekere Miss Florenz Pretz, beeldhouwster te New York, door hem haar geluk verloren heeft, terwijl degene die het van haar kocht (het poppetje natuurlijk!) en overal patent nam op haar werk, in eenige jaren tijds millionnair moet zijn geworden. Men ziet dus, dat de invloed van Billiken op het geluk zoowel negatief als positief is. Wat het poppetje voorstelt? Daarover is men het voorloopig nog niet eens! Het heeft wel eenige gelijkenis met den Japanschen god van het geluk, terwijl anderen beweren, dat de beeldhouweres bij haar werk aan ’n dergelijke voorstelling niet heeft ge dacht, doch dat het bijzonder veel gelijkt op een zeker schilder, Bijli geheeten, van wisn het dan ook zijn naam zou ontvangen hebben. Het geluk, dat de kooper met het beeldje had gehad, was aanleiding dat het atelier van de schilderes als het ware door kunstliefhebbers werd bestormd, die allen dachten een of ander kostbaar beeldhouwwerk bij haar te zullen vinden, door welks exploitatie zij ook rijk zouden worden. 'tViel echter tegen, want het bleek, dat de kunstenares met Billiken zichzelf had overtroffen. Dit is de geschiedenis van dezen nieuwerwetschen talisman, die bij de Amerikanen in hoog aanzien is, en door hen bij ons geïmporteerd werd. — Men verHet. Amerikaansche Roode Kruis. ,,Vredestein” te Loosduinen, die den naam „Biliiken's Glorie” aan haar auto banden geeft. Zóó wordt men als mascotte beroemd, en het feit, dat de exploitant van Billiken in weinige jaren schatrijk geworden is bewijst wel, dat er veel, heel veel Billikens verkocht zijn, hetgeen dus tevens een schitterend bewijs is, dat er veel, heel veel menschen zijn, die in hem ..gelooven” 1 Want omdat het zoo mooi is, zal het toch niet verkocht zijn. Men bezie de foto maar eens goed, om ook dit met mij eens te zijn. Ook het hoefijzer bekleedt in het volksgeloof een bijzondere plaats. Menigeen, die er zelfs niet aan denken zou een goudtientje van den weg op te rapen, zal zich bukken om een oud, vuil hoefijzer op te nemen en mee te dragen om het thuis een eere-plaatsje te geven I Waar om? Wel, ook het hoefijzer heet geluk aan te brengen. gelooven. Lord Roberts, de bevelvoeder der Britsche troepen in den Boerenoorlog ontving eens van een heer te Portrush een klaver plant l) en een oud hoefijzer. In een vriendelijk schrijven antwoordde Lord Roberts op deze zending o.a.: ,,De klaverplant is zorgvuldig in den tuin van het regeeringsgebouw te Bloemfontein geplant en het hoefijzer zal ik bewaren als een aandenken naast een ander 2), dat ik heb opgeraapt 2) op den dag toen ik den Vrijstaat binnenkwam en een derde2), dat ik te Paardeberg vond op den dag, voorafgaande aan dien, op welken Cronjé zich overgaf.” Lord Roberts durfde er voor uitkomen, dat hij geloofde, dat het hoefijzer geluk aanbracht, al zegt hij ook heel diplomatiek het als een ,,aandenken” te zullen bewaren. Maar hoevelen zijn er niet, die het niet durven bekennen? En die in stilte hun talisman of mascotte hebben ? Heeft het eigenlijk wel iets van de onbeschaamdheid van een straatjongen, om te durven spreken over: het bijgeloof in onze verlichte twintigste eeuw? — Zoolang het nog zoo welig tiert, zeker niet! Maar wanneer zullen we wijzer worden? P, L. 1) Men weet. dat ook het klaverblad (van vier althans) heet geluk aan te brengen! 2) Spatieering van mij. De Cadettenschool in Westpoint
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA o it is een treurspelletje. Een treurspelletje met een blij eindje. Gelukkig maar. Het was eigenlijk weer een miserabele boel op het atelier van den kunstschilder Nansen. Hij en zijn vrouw zaten weer danig in den piepzak. Maar, — en het is daarom, dat ditschrijfsel niet zoozeer in mineur gestemd is als de meelijdende lezers het bij de behandeling van zoo’n onderwerp allicht verwachten zouden, — maar het . was niet voor het eerst, dat de Nansens ermee zaten, en altijd waren ze weer op de pooten terecht gekomen, — evenals het lieve beest, welks naam boven dit krabbeltje staat. Dus ik wil maar zeggen, dat het wel miserabel gesteld was, maar toch pok weer niet zóo miserabel of er was hoop, er was gegronde hoop op herstel. Zoo, nu weet U tenminste, dat H het je niet al te erg moet aantrekken, als U van de narigheid bij de Nansens verneemt. Naakt zolder-atelier. Verfomfaaide prenten en krabbels aan den muur. Op den vloer niets. Alleen een ezel, een tafel en twee stoelen. Op den ezel een aanzet in olieverf. Op de tafel niks niemendal. Op de stoelen twee menschen. Op elk een. Die twee menschen waren Karei Nansen en zijn vrouw. Karei was bleek, had lange haren en een paar inktzwarte oogen. Suus, de vrouw, was ook bleek, had ook lange haren, nog veel langer dan die van Karei waarschijnlijk, en een paar zachte helderblauwe oogen. Met die oogen keken ze allebei star voor zich uit, zonder iets te zien. Ik zou trouwens ook niet weten wat. Er was bijna niks om te zien. Erger, er was niks niemendal om te eten ook. De laatste sneetjes brood waren dien ochtend opgegeten, en geld om nieuw te koopen was er ook niet. Misschien vindt u den toon, waarop ik dit vertel, ongevoelig, maar ik verzeker U, dat u het dan mis hebt; Nansen was een groote vriend van me als de meeste schilders ; en ik vind er niets geen aardigheid aan, dat het dien menschen wel eens slecht gaat; (als het aan mij lag, hadden ze het allemaal goed in de wereld ;) maar, eerlijk gezegd, zoo nu en dan voor een keer of wat in je leven, zijn zoo’n paar dagen van miserie niet zoo heel erg ; het geluk smaakt daarna des te heerlijker. . . . Maar zoo bar als dezen keer was het met hen nog niet geweest. Niets te eten, geen kruimel, en niemand, bij wien ze een pop leenen konden dien dag. Ook geen lust, geen moed, geen fut om het te probeeren. Om kort te gaan ; uitkomst, ho maar. Zoo zaten ze daar ieder in hun stoel, ter weerszij van de leege tafel, en zeiden niets. En bewogen niet, ofschoon ze niet sliepen. En het was zoo stil, zoo naar stil in dat zolderatelier, of de dood er woonde. Ineens een dof, kort geluidje in de .stilte, alsof er een zachte gummibal ergens vie1. Het was een kat, een zwarte kat, die daar, pardoes, op tafel was gesprongen. Zij zat daar nu stil op de leege tafel, zij met haar gladde glimmende zwarte lijf ; heelemaal stil, behalve de snorharen, die op haar fijnen adem trilden, en de zeven, acht wenkbrauwharen, die beefden van den weeromstuit. Het achterlijf zat beeldig op het tafelblad, de voorpooten stonden als zuiltjes onder de zacht-uitbuigende lijn van de borst. Den kop hield ze wat scheef, net als sommige iongemeisjes wel eens doen als ze lief gevonden willen worden. Om de pooten en heelemaal om haar rond lag de staart als een voetstukje buiten-onder om een beeldje. De oogappels van de kat waren niet zwart als van Karei, en niet blauw als van Suus ; ze waren groen, en ze keek ermee door het ronde venster, dat dicht voor de tafel was, en waarachter in de grauwe lucht nu en dan een vogel vloog of de rook uit een naburigen schoorsteen omlaag krinkelde. En ze leek die groote tooverlantaarn heel mooi te vinden, want vol van een gloeiende belangstelling waren de vonkelende groene oogappels. Suus kan zich niet houden. — Lieve Tip, zwarte Tip, mooie Tip, wijze Tip die je bent, praatte ze tegen het kattebeest en ze streelde het met haar weeke smalle hand liefkoozend over den kop. Dit was de Kat bij lange na niet onverschillig. Stijf kneep ze haar oogen dicht; die werden nu smalle spleetjes schuin omlaag naar den neus gericht. De wangen werden daardoor wat breeder, ronder, alsof ze lachte, en uit haar lijf klonk een gerekt gegons of er een insect in zat, DE DOOR ONZE REGEERING AANGEKOCHTE DUITSCHE ONDERZEEËR. In Alkmaar lag sinds eenigen tijd een geïnterneerde Duitsche onderzeeër. Door onze reaeering is deze thans van het Duitsche Marinebestuur aangekocht en te den Helder gestationneerd om daar dienst te doen. dat er niet uit kon. Dit verveelde Karei, öf dat hij niet goed velen kon, dat Suus de kat over den kop aaide, en hem niet ; öf dat hij in de onpieizierige omstandigheden erg prikkelbaar was,, . . in elk geval, het stond hem niet aan, en zich wat oprichtend, sloeg hij naar de kat. Het dier schoot weg als een kaatsbal, bleef angstig aan het andere eind van de tafel staan. De voorpooten en de achierpooten naderden elkaar, en daartusschen rekte zij haar lichaam omhoog, hooger, hooger tot het als een stijf gespannen boog was ; de staart sidderde. Suus lachte om dien acrobatischen toer. „Je moet haar niet slaan ; ze doet je toch niks,” zei ze EEN GOED-GESLAAGDE PROEFTOCHT. Verleden week heeft het voor rekening der Java-China-japan-1'jn door de Nederl. Scheepsbouw-Maatschappij gebouwde s.s. „Tjisaiak” een goed geslaagden proeftocht gehouden. Onze foto geeft de boot in de sluizen te Ijmuiden. dan op vriendelijken en toch ernstigen toon even later tot Karei. „Dat beest verveelt me,” bromde deze. „Alles verveelt me.” „Ik ook?” „Neen. maar dat is dan ook het eenige, wat me niét verveelt.” „Kom, dat beest doet je geen kwaad.” „Nou, goed ook niet.” „Zeg dat niet; daareven heeft ze nog geniesd. Dat brengt geluk.” „Nog niet veel van gemerkt.” „Dat komt nog,” zei Suus glimlachend. „Ach, schei uit.” „Je zult het zien. . . EEN SCHILDERIJ-EXPOSITIE. Bij de fiFma Heystee te Amsterdam werd verleden week een tentoonstelling geopend van werken van in Groningen geïnterneerde Engelsche matrozen. ..Kijk, ze möèt weer,” viel Suus uit, op de kat wijzend, ..kijk. ze moet weer niezen. Het wordt nog een goeie dag vandaag. Let op mijn woorden.” De kat had den boog van haar rug ontspannen. Ze schokte heel zachtkens met den kop, maar niezen werd het niet. Geeuwen wel. Daar week de kleine bek wijd, wijdopen ; die was gelijk een roode bloemkelk ; en de tong trilde erin als een zwierige kleine stamper. ,.Geeuwen beteekent ook iets, maar ik weet niet precies wat,” zei Suus. ,,Veel goeds zal het anders wel niet wezen,” deed Karei korzelig, , .trouwens wijzelf geeuwen ook. Van den honger...” Met deed hij het, en heel lang achtereen; tranen sprongen hem ervan in de oogen. ..Het is toch maar weer mooi,” gromde hij, ,.daarzitten we dan toch maar weer. Berooid als vagebonden. Leege kastor Leege. beurzen. Leeg hoofd. Ja, ’n leeg hoofd ook, want waarlijk, ik heb geen hersens nu om te werken. Het is me onmogelijk. Soms denk ik er hard over, om den boel er maar voor goed bij neer te gooien. . . . Ach, als ik nog alleen was. Maar dat ik jou, die altijd zoo goed en zoo opgewekt bent, nog niet eens eigenlijk een behoorlijk bestaan verschaffen kan. Nog geen onbehoorlijk kan ik je verschaffen. Heelemaal geen bestaan. Je zal nog doodhongeren met mij, als ik het schilderen er niet aan geef. ...” „En dat doe je natuurlijk niet. Gelukkig,” sprak Suus op bemoedigenden toon, ..natuurlijk doe je dat niet. Ik zou het me tot mijn dood verwijten, als je voor mij je kunst opofferde. Kom. kom, we hebben vandaag armoe, en als je morgenochtend met een beetje meer lust wakker wordt, en je hervat je werk weer, en je schets valt wat goed uit, dan ga ik er mee naar Cossa, en ais ze hem aanstaat — en waarom zou ze hem niet aanstaan ? — dan geeft hij er een voorschot op. En we koopen weer wat er noodig is, en je kan heerlijk verder werken.” „Maar we moeten toch eten. Ik zie geen kans om morgen ai zou ik met de zon in mijn ziel opstaan, den heelen dag te werken met een leege maag.” Suus wist daar waarlijk ook niets op. Maar haar troost was, en terecht, de overdenking : we hebben er zoo vaak slecht voorgestaan, en we zijn er altijd doorgerold ; het zou wel wonderwezen aisweernü niét doorrolden. Daar is geen enkelê reden voor. . . , Met dezen ondergrond kon haar gemoedsstaat nooit hopeloos verdrietig zijn, maar die van Karei begon daar aardig' op te lijken. Hij stond met een kribbig gebaar uit zijn stoel op, en ging met een gezicht als een onweersbui door het vertrek ijsberen. Suus keek hem vanaf haar plaats eens aan, en bedacht, dat hij, al kon hij maar weer een veer van den mond blazen, weer de gelukkigste man van de wereld wezen zou. Met al de soberheid van hun materieel leven, met haar gezelschap, met zijn werk, met zijn pijp, met zijn enthousiasme ; hij, die zoo’n mooie, zoo’n echte artisten-natuur had .... Zoo zat zij in haarstoel wat voort te peinzen en nooit waren haar gedachten zoo of ze zag een vriendelijk licht van hoop. De kat zat nu op haar gemakje niet ver van het venster. Het achterlijf rustte op de tafel, de voorpooten stonden er gestrekt voor. De staart lag weer als een krans errondomme gewonden. En de kleine ijdeltuit leek zich wel in de vensterruit te spiegelen. Behaagziek neeg zij den kop wat terzijde, bracht dan een van haar voorpooten naar den bek, bevochtigde*het uiteinde als een sponsje, en begon haar nuffige gezicht daarmee te wasschen, neus, oogen, voorhoofd, en de spitse ooren ; dan, nog aldoor in de ruit zich spiegelend, ging zij haar glimmend hoofdhaar kammen met denzelfden poot, en ze trok daar een heel pleizierig zelfvoldaan gezicht bij. „We krijgen morgen mooi weer,” lachte Suus naar haar man, „Tip wascht zich.” „Dat zal wel waar zijn,” bomde Karei, „daar reken ik vast op. . . .” Maar nu gebeurde er iets, dat zijn ergernis om de kat ten top voerde. Tip zag een vlieg. Nou, en als een kat een vlieg ziet, dan is er geen houden aan. In twee, drie lange sprongen joeg zij de tafel over, en als een kogel schoot ze toen naar den grond. Maar o wee, juist was de ijsberende Karei ter plaatse waar zij neerkwam, en. . . .hij struikelde bijna over haar. Woedend greep hij naar het beest, dat sissend met de klauwen om zich heen sloeg, en hem daarbij in de hand trof. Maar Karei had * hem al met een hand bij het nekvel, schoof met de andere het venster open, en smeet het (Zie vervolg op pag. 10). De Kat en de Levensmiddelenvoorziening
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA GRAAF VON ZÊPPELIN.+ Uit Berlijn bereikte ons de tijding, dat graaf Ferdinand von Zeppelin, de bekende uitvinder der naar hem genoemde vliegtuigen, in het WestSanatorium te Charlottenburg aan longontsteking is overleden. RAMA TEGEN HET DUIKBOOTENGEVAAR. Hierboven plaatsen wij een bijzonder interessante foto van een Engelsch oorlogsschip met uitstaande netten, tegen vijandelijke torpedo’s. MINISTER VON KAILER, het nieuwe hoofd van het Oostenrijksche Ministerie van Marine. IN EEN DUITSCHE K ANON N EN FABRI EK. Een kijkje in een Duitsche kanonnenfabriek. De afdeeling waar de loopen der kanonnen worden vervaardigd. IN EEN DUITSCHE K A N O N N E N FA B R I E K. Plaatsten wij in een onzer vorige nummers eenige foto’s kyan een Engelsche munitiefabriek, op deze pagina geven tj wij een tweetal opnamen, welke gemaakt zijn in een Duitsche fabriek waar kanonnen worden vervaardigd. Uit i deze afbeeldingen blijkt, dat men ook in Duitschiand, evenmin als in Engeland, niet stil zit wat het aanvullen van \\ oorlogsmateriaal betreft. Typisch is evenwel op deze foto’s de aanwezigheid van vrouwen en oude werklieden, h dat veel in Holland wordt gehoord, doch dat hetgeen wel bewijst, dat alle mannen, die eenigszins voor het front geschikt zijn, daar dienst doen, anders zou men toch in een dergelijk zwaar vak, als het gieten en boren van kanonnen is. wel speciaal jonge sterke mannenkrachten gebruiken, temeer daar er op dit gebied nooit genoeg kan geproduceerd worden en de aanvragen van het front in steeds grooter getale binnenkomen. Maar: waar niet is, verliest de keizer zijn recht, zegt een spreekwoord, thans in Duitschiand zijn toepassing vindt
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA, 1- Wit en zwart zijden avondtoiletten met overblouses van kant ot kralengarneering. Zeer laag uitgesneden model. Avondmantel met wit moirée opsl< Smaakvolle toiletten voor soirée's en danspartijen. Moderne avondmantels, van
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2991 tot 2995 van 11897