Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2986 tot 2990 van 11897
Nummer
1917, nr.10, 7 mrt. 1917
Blad
11
Tekst
EEN RONDWANDELING OP DE JAARBEURS Een rondwandelmg op de Eerste Nederll. Jaarbeurs te Utrecht. I n ons vorig nummer hebben wij het doel, het ontstaan en de opening van de Eerste Nederlandsche Jaarbeurs geschetst, een en ander verlucht met een serie foto’s, die den in druk. door het geschreven woord gegeven, versterkten en die tevens een algemeen idee gaven van de inrichting dezer jaarmarkt, welke, een op last van koning Lodewijk Napoleon in 1808 eveneens in Utrecht georganiseerde „ tentoonstelling van monsters en stalen” zooals het toen heette — uitgezonderd, de eerste is, die in ons land wordt gehouden. Ze is thans een week geopend, de beurs, en reeds nu kunnen we hier — tot onze groote voldoening en zeker ook tot die van den heelen Nederlandschen industrieelenen handelsstand mededeelen, dat ze in alle opzichten geslaagd mag heeten. We vernamen dit De monsterkamer der N.V. Koninklijke Utrechtsche Fabrieken van Juweelen, Zilverwerken en Penningen van C. J. Begeer, Utrecht. Oudegracht Tz. 17. Een (weetal keurig-ingerichte stands der firma S. 1. de Vries, Beursplein 13-17, Amsterdam. Magazijn van gemaakte dames-, heeren- en kinderondergoederen, pelterijen, enz. zoowel van hen, die er exposeeren om nieuwe klanten te winnen, als van hen, die er heen gingen om hun relaties uit te breiden, of om ’n nieuw gebied te vinden waar zij de bij hun industrie benoodigde grondstoffen zouden kunnen koopen. Beide partijen slaagden in de meeste gevallenzeen zeker bewijs dus van de levensvatbaarheid, ja, van de noodzakelijkheid der Jaarbeurs, en tevens een succes voor onzen handel en industrie beiden. Wij hebben, na het officieele bezoek der journalisten, toen wij de foto's maakten, in ons vorig nummer gereproduceerd, in de afgeloopen week nog eens een wandeling gemaakt over de Beurs, aan onszelf overgelaten, alleen vergezeld van onze onmisbare camera, onze aandacht in ’t bijzonder wijdend aan wat ons (en onzen lezers en lezeressen óók) interesseerde en vluchtiger bekijkend, wat ons minder geschikt voorkwam voor het doel. waartoe we waren uitgegaan ; 'n serie foto’s te nemen van die stands, welke het meest (Zie vervolg op pag. 14.) De stand van het Magazijn Hugo Smit, Prinsengracht 282, Amsterdam, «in rijwielen en onderdeden daarvan. De expositie van de Carrosseriefabriek „Vitters” te Schiedam.
PDF
Nummer
1917, nr.10, 7 mrt. 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA swiiiiihiiilihitociüiüiSHiHÖOiiKitHilili HOOFDSTUK III. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY iirsi (Vervolg). g$g3adat het noodlot hem een doodsangst op gejaagd had, was het nu vriendelijk tegen hem. Als Furneaux zich anders uitgedrukt had — als hij bijvoorbeeld gezegd had : „Hadt U dien man ooit van te voren gezien?” of „Hebt U nu eenige reden om te denken, dat U zijn naam weet ?” zou hij Theydon ’t vuur zóó na aan de schenen gelegd hebben, als hij met geen mogelijkheid vermoeden kon. „Het verwondert U misschien als ik U zeg,” hoorde hij een piepend, schril stemmetje, „dat er heel wat politieagenten in Lonaen rondloopen, die U onder verdenking zouden arresteeren, als U ze zoo behandeld haat,'als U ons gedaan hebt.” „Dan kan ik alleen maar zeggen, dat ik ’t goed met mijn ondervragers getroffen heb,” lachte Theyaon. Winter schudde afkeurend het hoofd. „Hebt U ons niets meer te vertellen ?” vroeg hij. „Niets !” „Dan hoeven wij U vanavond iiet langer lastig te vallen. Natuurlijk, als de fortuin ons gunstig is, en wij den heer met de klassieke gelaatstrekken vinden — de meest onwaarschijnlijke persoon om een moord te begaan, waarvan ik ooit gehoord heb — zullen wij U noodig hebben om te zien of U hem herkent.” „Ik ben te allen tijde tot Uw dienst. Maar wilt U mij niet vóór dat U weggaat eenigszins inlichten ? Wat is er eigenlijk precies gebeurd ? Ik heb niet eens een verslag van de misdaad in de courant gelezen.” „Voelt U er iets voor No. 17 te onderzoeken ?” Furneaux deed deze vraag, en Theydon was doodverbaasd. „Bedoelt U . . . .” begon hij, maar Furneaux lachte hard. „Ik bedoel de kamers van Mevrouw Tester,” zei hij. „Het lijk van de arme vrouw is in ’t lijkenhuis. Als U met ons meegaat, kunnen wij ons voorstellen, hoe de misdaad zich heeft afgespeeld. Zij moet ongeveer op dezen zelfden tijd gebeurd zijn, als de berekeningen van den dokter juist zijn.” Theydon stond op. „Het lijkt mij zeer — belangwekkend,” zei hij. „A propos, Mijnheer Furneaux, U hebt een Fransehen naam. Bent U een Fransehman als ik vragen mag ?” „Ik kom van Jersey. U denkt zeker, dat ik de manieren van een Franschen juge d’instruction aanneem, hè ?” „Neen, ik kan er niet toe komen te gelooven, dat U mij voor den moordenaar aanziet.” Ze gingen met hun drieën de gang in. Bates en zijn vrouw vertoonden dadelijk hun ontdane gezicx ten aan de keukendeur. „’t Is in orde, Bates,” zei Theydon luchtig. „Ze hebben me niet gevangen genomen. Ik ben over een paar minuten weer bij je terug.” Maar Bates was geheel in de war. „Wat voor mij de deur dichtdoet,” zei hij tegen zijn vrouw, toen ze alleen waren, „is dat die kleine slimmerd mijnheer zijn kleeren zien wou. Ik heb ze naderhand goed bekeken, maar er was geen spatje op, behalve een paar vlekken van regendroppels op den kraag. Flet is een eigenaardige geschiedenis, dat is zeker. Mijnheers manier van doen was vreemd toen hij thuiskwam, ’t Was alsof hij gisterenavond luisterde. Ik kan er geen touw aan vast knoopen, Eliza.” Werkelijk, — niemand is een held in ’t oog van zijn knecht — en wat zou Tomlinson, huisknecht op Fortescue Plein no. 11 dan wel van zijn meester gedacht hebben, als hij geweten had dat de laatstbekende bezoeker van Mevrouw Lester, James Creighton Forbes geweest was ? HOOFDSTUK IV. e n gesprek door de telefoon en gevolgen ervan. d e Theydon’s loopbaan als journalist was tot nog toe die van een „bijzonderen correspondent” of verslaggever geweest. Hij had nog nooit een van die stinkende sloppen van een greote stad betreden, waar maar al te dikwijls moorden worden gepleegd; hij was nog nooit haast flauw gevallen bij den aanblik van den dood in zijn afgrijselijkste gedaante, wanneer het lijk van den een of anderen ongelukkige slechts dient om de reeds bedorven lucht nog te bezwangeren. Het was dus zeer vreemd, dat Winter de deur van No. 17 nauwelijks open gedaan had, of onze vriend merkte een zwaren, doordringenden reuk op, die hem deed denken aan iets vreeselijks en onreins. I11 ’t eerst dacht hij dat hij ’t zich maar verbeeldde. Sterk als hij was, had zijn zenuwgestel dien avond heel wat doorstaan. Hij wist wel dat de verbeeldingskracht allerlei beelden kon oproepen en de vijf zintuigen aan zich kon onderwerpen. Hij wilae hieraan niet toegeven en deed zijn best zijn aandacht bij de omgeving te be- 12 palen. Hij stond in een „hall”, gemeubeld met een fijnen smaak, die stellig ook in de kamers zou heerschen. Om zich te verzetten tegen ae denkbeeldige schepping van zijn verhit brein, streek hij met zijn hand over zijn oogen. De hoofd-inspecteur lette die , beweging op. ,,U zult hier niets vreeselijks zien.” zei hij kalm, „dat verzeker ik U. Behalve dat er laden en koffers snel doorzocht zijn, is er niet de minste aanwijzing dat hier een misdaad gepleegd is.” „Mijnheer Theydon is hier gekomen geheel voorbereid om geesten te zien,” piepte Furneaux. „.Blijkbaar kent hij den eigenaardigen geur van een Chineesch wierookstokje niet.” Theydon keerde zijn verbaasde oogen naar het in elkaar geschrompelde mannetje, dat de kunst scheen te verstaan zijn geheime gedachten te lezen. „Een Chineesch wierookstokje,” herhaalde hij. „Is - dat niet de wierook, dien de Chineezen in hun tempels gebruiken ?” „Ja,” zei Furneaux. „Massa’s dames branden ze tegenwoordig in hun boudoirs,” verklaarde Winter kort. „De Chineezen branden ze om booze geesten te verdrijven,” mompelde Furneaux. „De Taou-goden zijn lang niet vriendelijk van aard. Als een van hen op een geschilderden waaier maar even een zuur gezicht zet, heeft dat nieuwe en pijnlijke martelingen ten gevolge. Ik heb Shang Ti mij zien toegrijnzen van af een porseleinen vaas die verder buitengewoon mooi was, en ik voelde mijn haren te berge rijzen.” „Praat niet zoo’n onzin, Charles,” zei Winter zijn wenkbrauwen fronsend. „Praat ik nu onzin, Mijnheer Theydon ?” vroeg Furneaux. „Voelde U niet een rilling door Uw leden gaan, toen die vreemde lucht Uw neusgaten aantastte, die nog niet geheel bedorven zijn door den geur van duizenden straffe sigaren ?” Nouvelles de Hollande Hollandische Nachrichten. Holland News. REVUE DU NEDERLANDSCHE ANTI-OORLOG RAAD. Rédaetion: 51 Theresiastraat, la Haye (Hollande), Bij A. W. Sijthoff's Uitgevers-Maatschappij te Leiden is het eerste nummer verschenen van een veertiendaagsch tijdschrift, het buitenlandsch orgaan van den „Nederlandsche Anti-Oorlog Raad” — een nieuw en krachtig bewijs voor het veldwinnén der vredesgedachte. Het is een verblijdend verschijnsel dat het bestaan van een tijdschrift als dit een behoefte is geworden. Zoowel aan den Anti-Oorlog Raad'als aan de uitgevers werd herhaaldelijk gevraagd aan de pacifistische wereld een beter beeld te geven van den ontwikkelingsgang der vredesbeweging dan tot nu toe het geval was, Bovenbedoeld tijdschrift nu geeft de geschiedenis van den vrede tijdens den oorlog. Men vindt er in de eerste plaats in verzameld de officieele nota's en verklaringen der Regeeringen, voor zoover die betrekking hebben op den toekomstigen vrede; deze stukken immers zullen een belangrijk element vormen bij de verdere voorbereiding van den vrede. Wie zich op de 24 per jaar verschijnende nummers van drie vel elk der Nouvelles de Hollande abonneert (franco per jaar f 12.—, per half jaar f6.—, bij meerdere abonnementen f 10.—, resp. f5.—) verzamelt daardoor niet alleen een belangrijk materiaal dat hem onmisbaar is voor een juist begrip van de geschiedenis van den oorlog en den daarop te volgen vrede, doch draagt ook bij tot de ontwikkeling van de vredesgedachte. En hierin liggen de waarborgen voor een rechtvaardigen, duurzamen vrede’. „Schei uit !” beval Winter, een deur openwerpend. „En zij noemden hem Leander — Leander, die de Heliespont over zwom terwille van de liefde eener vrouw!” mompelde Furneaux. Theydon begon te gelooven dat beide detectives niet heelemaal snik waren. Furneaux wiens buitengewoon inzicht hij werkelijk vreesde, was een uitstekend voorbeeld van het samengaan van krankzinnigheid en genie. Hij begreep niet dat een schijnbaar onsamenhangend gesprek als dit tusschen beide mannen een bewijs was dat zij zich voelden als honden, die hun prooi op ’t spoor zijn. Winter’s vóórnamen waren James Leander ; laatstgenoemde klassieke naam was hem alleen maar gegeven, omdat zijn vader iets te maken had met een bekende roeiclub, maar Furneaux vond er een aanleiding in voor menige grap. Theydon hoorde dit alles pas later. Op dit oogenblik schonk hij al zijn aandacht aan Winter, die hen naar een sierlijk gemeubelde slaapkamer voerde. Er waren twee knopjes voor het electrisch licht. Twee lampjes bevonden zich op de gewone plaats voor de kaptafel; een derae hing aan een hemel boven het bed, en kon door een knopje achter het kussen aangedraaid worden. Winter draaide alle drie de lichten op, zoodat de kamer helder verlicht werd ! Men zou zich mc eilijk een plaats kunnen voorstellen, minder geschikt voor een lage misdaad als deze kamer. Zij zag er precies uit wat ze was — de slaapkamer van een beschaafde vrouw, wier ontwikkeld gevoel voor kleur en lijn bleek uit de harmonie van tapijt, behang en meubels. Winter wees naar een kleine mdeuking opzij van het bed. Een wit linnen sprei was gekreukt alsof iemand erop gezeten had. „Daar heeft Ann Rogers, de dienstbode, haar meesteres om tien uur van morgen gevonden,” zei hij. „Zooals U ziet is het bed niet beslapen. Mevrouw Lester was dan ook geheel gekleed. Ik geloof dat zij het oogenblik, dat zij de kamer binnentrad — waarschijnlijk om zich ter ruste te begeven, aangevallen is, en geworgd vóór zij een kreet heeft kunnen uitbrengen, en hier toen zij dood Was, neergeworpen is.” Weer rook Theydon den scherpen doordringenden, doch niet onaangenamen geur, die volgens Furneaux aan het branden van een wierook-stokje toe te schrijven was, maar zijn geest richtte zich nu op de woorden van den detective, die een eigenaardig verschil vormden tusschen vage mogelijkheden, die hem door ’t hoofd speelden en het vreeselijke drama zooals de ervaren criminoloog het zich voorstellen zou. „Maar,” zei hij, haast als een tegenwerping, „van wat ik van mevrouw Lester gezien heb, was zij een sterke en flinke vrouw1. Het is onbegrijpelijk, dat de man, die hier gisterenavond binnen gekomen is, haar vermoord zou kunnen hebben, terwijl ik twee korte briefjes schreef. Ik weet stellig, dat hij niet langer dan vijf minuten gebleven is, en Bates of ik, of allebei, zouden toch het gestommel van voeten, eenige teekenen van een Worsteling gehoord moeten hebben. Bovendien, denkt U dat zij op ’t punt was zich ter ruste te begeven ? Komt die meening niet in strijd met de feiten, die we kennen ?” „Wat voor feiten ?” „Wel, die ik U genoemd heb. Het korte bezoek, het zonder eenige geheimzinnigheid komen en gaan, het op de bus doen van een brief, die tusschen haakjes, wel tijdens het bezoek geschreven kan zijn.” „Dat is ook zoo.” Theydon sprong op van verbazing. Het zou hem nu niets meer verwonderd hebben Forbes’ naam te hooren. „Hoe weet U dat ?” vroeg hij. „Mevrouw Lester schreef aan een tante in Oxfordshire, een dame, die in ’t dorp Iffley woont, dicht bij de eerste sluis in de Theems na Oxford. Deze tante, een zekere juffrouw Beale, was vandaag toevallig aan ’t lunchen met een vriendin in Oxford, en iemand toonde haar een vroege uitgave van een Londensch avondblad, waarin het verhaal van den moord stond. In plaats van ’t op haar zenuwen te krijgen, was Juffrouw Beale zoo verstandig direct naar het politiebureau te gaan. Een van onze beambten heeft vanavond een onderhoud met haar gehad, en zij komt morgen hier, maar in den tusschentijd heeft de Oxfordsche politie ons het voornaamste uit den brief getelefoneerd, waarin als datum staat: „.Maandag, half twaalf ’s avonds.” Het uur is niet geheel juist, maar toch nagenoeg, daar uit den inhoud blijkt dat „een kennis” haar juist bezocht heeft, en haar iets verteld heeft, dat de schrijfster heeft doen besluiten, Londen te verlaten „morgen” — dat is vandaag — „of Woensdag op z’n laatst.” Zoo ziet U, mijnheer Theydon, dat als de onbekende een eerlijk mensch is, hij zich spoedig bij de politie zal aanmelden. Zoover ik weet, kan hij ’t nu al gedaan hebben. Als dat ’t geval is, zult U hem waarschijnlijk spoedig weer ontmoeten.” Een electrische bel klonk aan ’t eind van de gang. Het klonk hun als een pistoolschot in de ooren. Zelfs de detectives schrokken er van, en Winter zeide op een geërgerden toon : „Ga eens luisteren *wie daar in vredesnaam is, Furneaux !” Furneaux keerde dadelijk terug met Bates, bleek en vol excuses. „Neem me niet kwalijk, Mijnheer,” zei de knecht die zich tot Theydon wendde, maar onderwijl zijn oogen angstig door de kamer liet dwalen, alsof hij verwachtte een spook te zien, „Mijnheer Forbes heeft U opgebeld —” Theydon’s stem beefde. Voor den eersten keer in zijn leven begreep hij, waarom een vrouw gilt in tijden van groote plotselinge spanning. „Zeg aan Mijnheer Forbes, dat ik nog bezig ben met de heeren van Scotland Yard,” bracht hij uit. „Ik zal hem zoodra ik vrij ben opbellen. Hij zal ’t wel begrijpen. In ieder geval kan ik ’t nu niet verder uitleggen.” „Ja Mijnheer,” en Bates verdween. „Mijnheer Forbes ? De heer bij wien U gegeten hebt ?” vroeg Winter. „Ja,” zei Theydon. Hij voelde, dat hij er iets aan toe moest voegen bij wijze van verklaring, maar zijn hart bonsde hem in de keel en hij durfde zijn stem niet vertrouwen. „U hebt hem zeker verteld, dat ze ’t U van Scotland Yard lastig maakten, en nu wil hij hooren, wat het resultaat is ?” Theydon zag een uitweg en maakte er dadelijk gebruik van. „Ik heb natuurlijk over den moord gesproken,” zei hij, „maar Mijnheer Forbes stelde er nauwelijks belang in. Hij had de aanplakbiljetten van de couranten gezien, en dat was alles wat hij er van wist. Hij gaat geheel op in een plan om de menschheid Te hervormen door luchtschepen en vliegmachines uit den oorlog te verbannen, en bemerkte, datik maar met een half oor luisterde. Hij wil, dat ik hem help, zoover als dat mogelijk is, en ik twijfel niet of de reden, dat hij nu opbelt is, dat hij mij morgen spreken wil.” „Waarom gaat U niet naar de telefoon ? Wij zullen wel wachten. Wij kunnen vanavond hierna toch niets meer doen.” „Eerlijk gezegd ben ik niet in een stemming om over zulke fantastische plannen te spreken. Ik zal blij
PDF
Nummer
1917, nr.10, 7 mrt. 1917
Blad
13
Tekst
zijn als Mijnheer Forbes naar bed gegaan is, als ik hem opbel.” Winter schudde ’t hoofd. „Pardon, Mijnheer Theydon, maar ik ben ouder dan U en durf U raad te geven,” zei hij. „Een schrijver, die zijn weg in de wereld maken moet, kan niet iemand van Mijnheer Forbes’ positie verwaarloozen. Gaat U dadelijk naar de telefoon. Het zal hem genoegen doen. Haast U maar niet.” Theydon begreep, dat Furneaux lont zou gaan ruiken als hij doorging met weigeren, en hij vreesde de gevolgen. Hij ging zonder een woord te zeggen weg. Toen de buitenste deur achter hem dicht was, keerde Winter zich tot Furneaux. „Nu ?” vroeg hij, Als eenig antwoord wenkte Furneaux met zijn hand en ging op zijn teenen de vestibule in. Na gewacht te hebben tot hij de deur van No. 18 dicht hoorde slaan, opende hij die van' No. 17 zoo voorzichtig, dat er niets van te hooren was. Spoedig had hij zijn oor aan Theydon’s brievenbus en volgde het gesprek van één kant aandachtig. Theydon had goed nagedacht gedurende die paar stappen van de eene étage-woning naar de andere. Zijn telefoon hing aan den tusschenmuur, die de twee appartementen van elkaar scheidde, en hij was er niet zeker van dat, in de doodsche stilte die er op dit late uur in de Innesmcre Mansions heerschte, zijn stem niet gehoord zou kunnen worden. Wel rekende hij er niet op dat Furneaux luistervink zou spelen aan de spleet van de brievenbus, maar hij besloot niets te wagen en niets te zeggen, dat verdacht zou klinken. Toen hij dus ’t nummer van Forbes had, en met hem aangesloten was, hoorde Furneaux ’t volgende : „Bent Ü daar, Mijnheer Forbes ? ’t Spijt me dat ik mijn knecht daarnet met een boodschap die eenigszins kortaf klonk gestuurd heb, maar de heeren van Scotland Yard zijn zoo vriendelijk geweest mij te excuseeren, en dus kom ik U even opbellen . . . Neen, ’t spijt me, ik kan morgen niet komen lunchen en ook niet nog eens naar Brooklands gaan van de week. Die vreeselijke moord, waar ik U over gesproken heb, maakt mijn aanwezigheid bij een onderzoek noodig, en de politie schijnt veel belang te hechten aan het bezoek dat Mevrouw Lester gisterenavond heeft gehad van iemand,*dien ik op straat gezien heb, en dien Bates en ik de kamers van die arme mevrouw hoorden binnengaan en uitkomen . . . Bates ? O, dat is mijn factotum. Hij en zijn vrouw doen ’t huishouden voor me. Ja, ik zal U graag laten weten, zoodra ik weer vrij ben. Dan kunnen U en ik nog eens rustig over het vliegen spreken . . . Neen. De detectives hebben blijkbaar nog geen idee wie de moordenaar is, zelfs hebben ze het doel van den moord nog niet ontdekt. Zij hebben mij no. 17 laten zien ; ik was daar juist toen U telefoneerde ... De moordenaar heeft de kamer geheel doorzocht, maar zoover ik weet, geen geld of ju\yee!en aangeraakt. Het eenig eigenaardige van die kamer is, als ik ’t zoo zeggen mag, de lucht van een verbrand wierookstokje. Die hangt in de gang en in de slaapkamer waarin het lijk gevonden werd. ... O, a propos, MevrouwLester heeft een brief geschreven, dien haar bezoeker op de bus gedaan heeft, en de persoon aan wie die brief gericht was, heeft de politie al in den arm genomen. Wat er in staat maakt, dat die man voor verdenking gevrijwaard is . . . Ja, als ik soms morgen een oogenblikje heb, zal ik U op Uw kantoor in de City opbellen. Ik zal ’t nummer zeker wei in ’t telefoonboek vinden ? . . O, dank U wel — Ik zal ’t opschrijven — -00400 Bank . . . Adieu ! ’t Is schandelijk dat deze vervelende geschiedenis onze plannen in den weg staat, die me, hoe meer ik er over nadenk, des te aantrekkelijker toeschijnen. Tot ziens dan.” — In werkelijkheid had Forbes geen woord gezegd over zijn vredespropaganda, maar hij had spoedig begrepen, dat Theydon het gesprek een wending in die richting wilde geven. Dit bleek uit een zacht „Ik begrijp je volkomen.” Hij had niet geprobeerd den schrik te verbergen, die hem beving toen Theydon van het wierookstokje sprak. Hij mompelde duidelijk „Goede God ! Dan heb ik me niet vergist,” en weer had hij zijn ontsteltenis geuit, toen hij van den brief hoorde. Maar hij maakte de zaak voor Theydon gemakkelijker door er op aan te dringen dat hij hem den volgenden morgen zou komen opzoeken, hetzij op zijn kantoor in de Old Broad StreeJ of aan zijn huis. Eigenlijk kon het Theydon niet schelen of iemand gehoord had wat hij had gezegd, maar toch was ’t een opluchting voor hem toen hij bemerkte, dat hij moest bellen om 15 weer in Nq. 17 toegelaten te worden. Furneaux deed de deur open. ,,U hebt Uw vriend gauw afgescheept, hè ?” zei de detective, terwijl zij naar Winter toeliepen. „Ja. Het was juist wat ik gedacht had ... een dringende uitnoodiging om Mijnheer Forbes te helpen bij zijn plannen om de menschheid te verbeteren. Ik heb hem ronduit verteld, dat de heeren het eerst recht op mij hadden. Ik moet zeker bij het onderzoek tegenwoordig zijn ?” Het tuinhuis van gemetalliseerd beton op de Jaarbeurs. In ons vorig nummer gaven wij bij het artikel over de Eerste Jaarbeurs in ons land, ook een.foto van het sierlijke, door den architect Jan Gratama ontworpen tuinhuisje in gemetalliseerd beton, een der bezienswaardigheden van de Beurs. Thans brengen wij op deze pagina nog een tweetal foto’s van dit huisje, n.1. een intérieur (boven) dat de vorige week tijdens ons bezoek nog niet geheel gereed was, en een extérieur (beneden). Het voor ruim een jaar door de "gebroeders Dr. Ing. L. A. Sanders en A. J. Sanders uitgevonden metalliseeren van beton, dat in de bouwkunst steeds een belangrijker. zoo niet overheerschende rol gaat spelen, bestaat daarin, dat door middel van metaalzouten een chemische werking in de oppervlakte van het beton tot zekere diepte wordt verkregen, waardoor een fraaie en duurzame kleuring in groote verscheidenheid wordt bereikt. Het groote voordeel van metalliseering bestaat vooral hierin, dat het gekleurde beton zich beter leent tot een goede en rijke architectonische behandeling, dan het effen grijsgrauwe, (foto's Bern. F. Fiïers). „Morgen niet. De lijkschouwer moet de getuigenis van den dokter hooren en van Ann Rogers, als zij tenminste in een toestand is om te verschijnen, en dan zal de zaak een.week verdaagd worden.” „Wacht eens, dat doet me aan iets denken. Heeft Mevrouw Lester’s dienstbode den bezoeker niet binnen gelaten gisterenavond ?”'Theydon deed deze vraag met opzet. Hij. was nu kalmer en was vast besloten welken weg hij volgen moest. Hoewel hij Winter verzekerd had, dat hij den onbekende zou herkennen als hij met hem geconfronteerd werd, en het dus pijnlijk kon worden als Forbes in de zaak gehaald werd, A k i £3 A K/1A PANORAMA was hij van plan te zeggen, dat hij inderdaad een opmerkelijke gelijkenis tusschen den millionnair en den man, dien hij naar het naambordje op den hoek had zien kijken vond, maar overtuigd was, dat de gelijkenis een eigenaardige toevalligheid was, zooals ze zoo dikwijls in een wereldstad aangetroffen wordt. De handigste rechter zou verder niets uit hem krijgen. De onwaarschijnlijkheid, dat Forbes die geheimzinnige bezoeker was geweest, zou zijn houding rechtvaardigen, en dit denkbeeld troostte hem zóó, dat hij de twee % detectives met nieuw vertrouwen kon aanzien en met een zelfbeheersching, die vergeleken bij zijn verlegenheid van eerst hem bijzonder aangenaam stemde. Winter antwoordde. „Neen,” zei hij. „Héél toevallig had Ann Rogers verlof gekregen om den nacht hij haar vader door te brengen, die in Camden Town woont. Hij is een oud man en werd gisterenavond ziek. Hij had iemand gevraagd om zijn dochter te telegrafeeren. Zij heeft het telegram ontvangen en is naar hem toegegaan. Natuurlijk zal dat deel van de kwestie ookz geheel duidelijk gemaakt moeten worden, maar de voornaamste feiten staan vast. Ann Rogers had haar eigen huissleutel. Daar Mevrouw Lester gewoonlijk laat opzat, veel hield van lezen, en zelden vóór tien uur opstond, wachtte de dienstbode tot dat uur vóór zij haar meesteres een kopje thee bracht. Aan die vlek op het tapijt bij de deur kunt U zien waar het blad uit haar handen is gevallen.” Soms .bereikt een kunstenaar het grootste effect door één handige penseelstreek. Hoewel • Winter gebloosd zou hebben als men hem een woord-kunstenaar genoemd had, bereikte hij een dergelijk resultaat door zijn laatsten zin. Theydon kon zich voorstellen hoe alles zich toegedragen had. Hij zag de levenlooze figuur op het bed geworpen, het verwrongen gezicht, de armen en handen in vreemde houding. Hij hoorde den doordringenden kreet van de ontstelde dienstbode, een oudachtige vrouw, die Bates als een „bedaarde juffrouw” had beschreven, en kon zich het gerinkel van het beladen blad voorstellen, toen liet uit haar krachtelooze vingers viel. Een soort woede steeg in hem op. Mevrouw Lester was op een vreeselijke en lage manier vermoord, en wie er ook onder lijden moest, millionnair of arme, de ellendeling, die de misdaad bedreven had, moest door de wet gestraft worden. Op dat oogenblik vergat hij Evelijn Forbes, en dacht alleen maar aan de mooie, elegante vrouw, die zoo plotseling aan ’t leven ontrukt was door den greep van een menschelijk beest, dat nu onbekend en onverdacht onder zijn medemenschen rondliep. Het was niet in te denken, dat Forbes schuldig was, maar waarom kwam hij er dan niet voor uit, dat hij het slachtoffer kende, om zoodoende de politie te helpen ? Hij keek woest naar de vlek en nam zich vast voor zijn geweten van een zwaren last te ontdoen. Hij zou tot morgen wachten en Forbes dwingen open kaart met hem te spelen. Anders — „U zoudt wel willen dat U den tnoordenaar- nu hier hadt ?” Furneaux sprak zacht en met geen zweem van zijn gewone ironie, maar Theydon voelde, dat de kleine detective nogmaals tot in ’t binnenste van zijn ziel gelezen had. „Ja,” zei hij, en er was een nieuwe ernst in zijn toon. „Dat wou ik. Ik ben nog nooit van te voren met zoo’n misdaad in aanraking geweest. Het maakt, dat je een soort persoonlijke verantwoording gaat voelen. Als ik bedenk dat ik irrmijn kamer zat te lezen over de luchtvaart, terwijl een vrouw geworgd werd op een paar meters afstand. O, ’t is afschuwelijk. Laat mij U ééns en vooral zeggen, dat als ik iets kan doen, om den moordenaar van Mevrouw Lester aan de justitie over te leveren, U op mij aan kunt, wat ’t me ook kosten moge.” „Ik ben er van overtuigd dat U meent wat U zegt, Mijnheer Theydon, ” zei Winter kalmeerend. „Nu, ik geloof dat we vanavond niets meer doen kunnen. Ik heb U weinig meer te vertellen —” „Het doodskopje het ivoren doodskopje !” viel Furneaux hem in de rede. Een oogenblik kwam er een uitdrukking van verveling over het goedige gezicht van den hoofd-inspecteur. Theydon lette er niet op, omdat Furneaux’ vreemd-klinkende woorden zijn aandacht trokken. „Een ivoren doodskopje !” riep hij uit. „Wat heeft een ivoren doodskopje te maken met den moord op Mevrouw Lester ?” (Wordt vervolgd).
PDF
Nummer
1917, nr.10, 7 mrt. 1917
Blad
14
Tekst
14 PANORAMA EEN RONDWANDELING OP DEJAARBEURS De stand der Vereeniging van Groenten- en Vruchtendrogers te ’s-Gravenhage. De monsterkamer der Conservenfabriek Westenburch, Heijn. Olie & Co. te Rijswijk (Z.-H.) De keurig ingerichte stand der Koninklijke Utrechtsche Sigarenfabriek N. V. H. G. en M. A. Hagen, Utrecht, Korte Viestraat 1. Vervolg van pag. a. de belangstelling zullen hebben van onze abonné’s Die taak was lang niet gemakkelijk; er is zoo veel, wat interessant is, ook voor degenen, die niet bepaald voor zaken op de beurs komen, dat het heel moeilijk was een keus te doen! Maar, aangezien de kolommen van ons blad niet elastisch zijn, we ze dus niet kunnen grooter maken dan ze zijn, en onze ruimte dientengevolge beperkt is, hebben we tenslotte onze keus wel moeten doen. Het resultaat ervan vindt u op de pagina’s 11 en 14 van dit nummer afgebeeld: de stands, die we tijdens onze rondwandeling op de gevoelige plaat hebben vereeuwigd. We plaatsen ze met een eeresaluut aan hun wakkere ondernemers. Dat zij, en allen anderen, die exposeeren, de vruchten van hun poging zullen mogen plukken is onze wensch. En wij twijfelen daaraan niet, gezien de resultaten die nu reeds door de meeste exposanten en bezoekers zijn behaald! De stand der Kunsttegelfabriek „De Mercuur”, Haarlem, Hooimarkt 8. De Staatsmijnen op de Jaarbeurs, in ons vorig nummer zeiden wij, door een abuis van een onzer verslaggevers, dat bovenstaande stand was ingericht door de „Limburgsche Maatschappij tot Exploitatie van Steenkolenmijnen'’. Dit is niet zoo. en wij rectificeeren het hierbij gaarne, onder toevoeging, dat deze stand is ingericht door de „Staatsmijnen in Limburg’’, gevestigd te Heerlen. Eender stands van de Maatschappij tot Exploitatie van het systeem „Keiser’’, ’s-Gravenhage, Bezuidenhout. In gordijnen, brancards, courantenhouders, kaartenstokken, zonneschermen, enz.
PDF
Nummer
1917, nr.11, 14 mrt. 1917
Blad
01
Tekst
Zie in dit nummer de schitterende foto’s van de nieuwe Dames-Mode. Met bijbehoorend, interessant artikel. No. 37 (11) 14MAART 1917 AFZONDERLIJKE NUMMERS 12'/2 CENT A.W. SlJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT KONINKLIJK BEZOEK AAN DE JAARBEURS De Koningin en Prins Hendrik hebben Vrijdag 9 Maart van 2 uur tot hall vijf de twee terreinen bezocht van de Jaarbeurs te Utrecht. Op de beurs, die door het mooie voorjaarsweer een zeer opgewekt aanzien had, was de belangstelling voor de Koninklijke bezoekers zeer groot, al werd er geen publiek toegelaten. Onze foto s geven, links: De aankomst van H.M. de Koningin en Z.K. H. den Prins. Dè begroeting door Mr. Dr. W. A. van Zijst. Rechts: De prins verlaat de stand van de Nederlandsche Rotogravure Maatschappij te Leiden, de drukkerij waar ,,Panorama wordt gedrukt. ,BERL KAMlft—ftOOPMAflOtL' V* BRUSStL j DPROEVEN E SLAOLIE T DELFIA De Koninklijke bezoekers op het Janskerkhof. Voor de rechter foto was H.M. zoo welwillend voor onzen fotograaf te poseeren. SF. kCKAMER
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2986 tot 2990 van 11897