|
PANORAMA
swiiiiihiiilihitociüiüiSHiHÖOiiKitHilili
HOOFDSTUK III.
ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
iirsi
(Vervolg).
g$g3adat het noodlot hem een doodsangst op
gejaagd had, was het nu vriendelijk
tegen hem. Als Furneaux zich anders
uitgedrukt had — als hij bijvoorbeeld
gezegd had : „Hadt U dien man
ooit van te voren gezien?” of „Hebt U
nu eenige reden om te denken, dat U zijn naam weet ?”
zou hij Theydon ’t vuur zóó na aan de schenen gelegd
hebben, als hij met geen mogelijkheid vermoeden kon.
„Het verwondert U misschien als ik U zeg,” hoorde
hij een piepend, schril stemmetje, „dat er heel wat
politieagenten in Lonaen rondloopen, die U onder
verdenking zouden arresteeren, als U ze zoo behandeld
haat,'als U ons gedaan hebt.”
„Dan kan ik alleen maar zeggen, dat ik ’t goed met
mijn ondervragers getroffen heb,” lachte Theyaon.
Winter schudde afkeurend het hoofd. „Hebt U
ons niets meer te vertellen ?” vroeg hij.
„Niets !”
„Dan hoeven wij U vanavond iiet langer lastig
te vallen. Natuurlijk, als de fortuin ons gunstig is,
en wij den heer met de klassieke gelaatstrekken vinden
— de meest onwaarschijnlijke persoon om een
moord te begaan, waarvan ik ooit gehoord heb — zullen
wij U noodig hebben om te zien of U hem herkent.”
„Ik ben te allen tijde tot Uw dienst. Maar wilt U
mij niet vóór dat U weggaat eenigszins inlichten ?
Wat is er eigenlijk precies gebeurd ? Ik heb niet eens
een verslag van de misdaad in de courant gelezen.”
„Voelt U er iets voor No. 17 te onderzoeken ?”
Furneaux deed deze vraag, en Theydon was
doodverbaasd.
„Bedoelt U . . . .” begon hij, maar Furneaux
lachte hard.
„Ik bedoel de kamers van Mevrouw Tester,”
zei hij. „Het lijk van de arme vrouw is
in ’t lijkenhuis. Als U met ons meegaat, kunnen
wij ons voorstellen, hoe de misdaad zich
heeft afgespeeld. Zij moet ongeveer op dezen
zelfden tijd gebeurd zijn, als de berekeningen
van den dokter juist zijn.”
Theydon stond op.
„Het lijkt mij zeer — belangwekkend,”
zei hij. „A propos, Mijnheer Furneaux, U hebt
een Fransehen naam. Bent U een Fransehman
als ik vragen mag ?”
„Ik kom van Jersey. U denkt zeker, dat ik de
manieren van een Franschen juge d’instruction
aanneem, hè ?”
„Neen, ik kan er niet toe komen te gelooven,
dat U mij voor den moordenaar aanziet.”
Ze gingen met hun drieën de gang in. Bates
en zijn vrouw vertoonden dadelijk hun ontdane
gezicx ten aan de keukendeur.
„’t Is in orde, Bates,” zei Theydon luchtig.
„Ze hebben me niet gevangen genomen.
Ik ben over een paar minuten weer bij je
terug.” Maar Bates was geheel in de war.
„Wat voor mij de deur dichtdoet,” zei hij
tegen zijn vrouw, toen ze alleen waren, „is dat
die kleine slimmerd mijnheer zijn kleeren zien
wou. Ik heb ze naderhand goed bekeken, maar
er was geen spatje op, behalve een paar vlekken
van regendroppels op den kraag. Flet is een eigenaardige
geschiedenis, dat is zeker. Mijnheers manier
van doen was vreemd toen hij thuiskwam,
’t Was alsof hij gisterenavond luisterde. Ik kan
er geen touw aan vast knoopen, Eliza.”
Werkelijk, — niemand is een held in ’t oog van zijn
knecht — en wat zou Tomlinson, huisknecht op
Fortescue Plein no. 11 dan wel van zijn meester gedacht
hebben, als hij geweten had dat de laatstbekende
bezoeker van Mevrouw Lester, James Creighton
Forbes geweest was ?
HOOFDSTUK IV.
e n gesprek door de telefoon en
gevolgen ervan.
d e
Theydon’s loopbaan als journalist was tot nog toe
die van een „bijzonderen correspondent” of verslaggever
geweest. Hij had nog nooit een van die stinkende
sloppen van een greote stad betreden, waar
maar al te dikwijls moorden worden gepleegd; hij
was nog nooit haast flauw gevallen bij den aanblik
van den dood in zijn afgrijselijkste gedaante, wanneer
het lijk van den een of anderen ongelukkige slechts
dient om de reeds bedorven lucht nog te bezwangeren.
Het was dus zeer vreemd, dat Winter de deur van No.
17 nauwelijks open gedaan had, of onze vriend merkte
een zwaren, doordringenden reuk op, die hem deed
denken aan iets vreeselijks en onreins. I11 ’t eerst
dacht hij dat hij ’t zich maar verbeeldde. Sterk als hij
was, had zijn zenuwgestel dien avond heel wat doorstaan.
Hij wist wel dat de verbeeldingskracht allerlei
beelden kon oproepen en de vijf zintuigen aan zich
kon onderwerpen. Hij wilae hieraan niet toegeven en
deed zijn best zijn aandacht bij de omgeving te be-
12
palen. Hij stond in een „hall”, gemeubeld met een
fijnen smaak, die stellig ook in de kamers zou heerschen.
Om zich te verzetten tegen ae denkbeeldige
schepping van zijn verhit brein, streek hij met zijn
hand over zijn oogen. De hoofd-inspecteur lette die
, beweging op.
,,U zult hier niets vreeselijks zien.” zei hij kalm,
„dat verzeker ik U. Behalve dat er laden en koffers
snel doorzocht zijn, is er niet de minste aanwijzing
dat hier een misdaad gepleegd is.”
„Mijnheer Theydon is hier gekomen geheel voorbereid
om geesten te zien,” piepte Furneaux. „.Blijkbaar
kent hij den eigenaardigen geur van een Chineesch
wierookstokje niet.”
Theydon keerde zijn verbaasde oogen naar het in
elkaar geschrompelde mannetje, dat de kunst scheen
te verstaan zijn geheime gedachten te lezen.
„Een Chineesch wierookstokje,” herhaalde hij.
„Is - dat niet de wierook, dien de Chineezen in hun
tempels gebruiken ?”
„Ja,” zei Furneaux.
„Massa’s dames branden ze tegenwoordig in hun
boudoirs,” verklaarde Winter kort.
„De Chineezen branden ze om booze geesten te
verdrijven,” mompelde Furneaux. „De Taou-goden
zijn lang niet vriendelijk van aard. Als een van hen
op een geschilderden waaier maar even een zuur gezicht
zet, heeft dat nieuwe en pijnlijke martelingen
ten gevolge. Ik heb Shang Ti mij zien toegrijnzen van
af een porseleinen vaas die verder buitengewoon
mooi was, en ik voelde mijn haren te berge rijzen.”
„Praat niet zoo’n onzin, Charles,” zei Winter zijn
wenkbrauwen fronsend.
„Praat ik nu onzin, Mijnheer Theydon ?” vroeg
Furneaux. „Voelde U niet een rilling door Uw leden
gaan, toen die vreemde lucht Uw neusgaten aantastte,
die nog niet geheel bedorven zijn door den geur van
duizenden straffe sigaren ?”
Nouvelles de Hollande
Hollandische Nachrichten. Holland News.
REVUE DU
NEDERLANDSCHE ANTI-OORLOG RAAD.
Rédaetion: 51 Theresiastraat, la Haye (Hollande),
Bij A. W. Sijthoff's Uitgevers-Maatschappij te Leiden is het eerste nummer verschenen van een
veertiendaagsch tijdschrift, het buitenlandsch orgaan van den „Nederlandsche Anti-Oorlog Raad”
— een nieuw en krachtig bewijs voor het veldwinnén der vredesgedachte. Het is een verblijdend
verschijnsel dat het bestaan van een tijdschrift als dit een behoefte is geworden. Zoowel
aan den Anti-Oorlog Raad'als aan de uitgevers werd herhaaldelijk gevraagd aan de pacifistische
wereld een beter beeld te geven van den ontwikkelingsgang der vredesbeweging dan tot
nu toe het geval was, Bovenbedoeld tijdschrift nu geeft de geschiedenis van den vrede tijdens den
oorlog. Men vindt er in de eerste plaats in verzameld de officieele nota's en verklaringen der Regeeringen,
voor zoover die betrekking hebben op den toekomstigen vrede; deze stukken immers zullen een
belangrijk element vormen bij de verdere voorbereiding van den vrede. Wie zich op de 24 per jaar
verschijnende nummers van drie vel elk der Nouvelles de Hollande abonneert (franco per jaar f 12.—,
per half jaar f6.—, bij meerdere abonnementen f 10.—, resp. f5.—) verzamelt daardoor niet alleen
een belangrijk materiaal dat hem onmisbaar is voor een juist begrip van de geschiedenis van den
oorlog en den daarop te volgen vrede, doch draagt ook bij tot de ontwikkeling van de vredesgedachte.
En hierin liggen de waarborgen voor een rechtvaardigen, duurzamen vrede’.
„Schei uit !” beval Winter, een deur openwerpend.
„En zij noemden hem Leander — Leander, die de
Heliespont over zwom terwille van de liefde eener
vrouw!” mompelde Furneaux.
Theydon begon te gelooven dat beide detectives
niet heelemaal snik waren. Furneaux wiens buitengewoon
inzicht hij werkelijk vreesde, was een uitstekend
voorbeeld van het samengaan van krankzinnigheid
en genie. Hij begreep niet dat een schijnbaar
onsamenhangend gesprek als dit tusschen beide
mannen een bewijs was dat zij zich voelden als honden,
die hun prooi op ’t spoor zijn.
Winter’s vóórnamen waren James Leander ; laatstgenoemde
klassieke naam was hem alleen maar
gegeven, omdat zijn vader iets te maken had met een
bekende roeiclub, maar Furneaux vond er een aanleiding
in voor menige grap. Theydon hoorde dit alles
pas later. Op dit oogenblik schonk hij al zijn aandacht
aan Winter, die hen naar een sierlijk gemeubelde
slaapkamer voerde.
Er waren twee knopjes voor het electrisch licht.
Twee lampjes bevonden zich op de gewone plaats
voor de kaptafel; een derae hing aan een hemel
boven het bed, en kon door een knopje achter het
kussen aangedraaid worden. Winter draaide alle
drie de lichten op, zoodat de kamer helder verlicht
werd ! Men zou zich mc eilijk een plaats kunnen voorstellen,
minder geschikt voor een lage misdaad als
deze kamer. Zij zag er precies uit wat ze was — de
slaapkamer van een beschaafde vrouw, wier ontwikkeld
gevoel voor kleur en lijn bleek uit de harmonie
van tapijt, behang en meubels.
Winter wees naar een kleine mdeuking opzij van
het bed. Een wit linnen sprei was gekreukt alsof
iemand erop gezeten had.
„Daar heeft Ann Rogers, de dienstbode, haar meesteres
om tien uur van morgen gevonden,” zei hij.
„Zooals U ziet is het bed niet beslapen. Mevrouw
Lester was dan ook geheel gekleed. Ik geloof dat zij
het oogenblik, dat zij de kamer binnentrad — waarschijnlijk
om zich ter ruste te begeven, aangevallen
is, en geworgd vóór zij een kreet heeft kunnen uitbrengen,
en hier toen zij dood Was, neergeworpen is.”
Weer rook Theydon den scherpen doordringenden,
doch niet onaangenamen geur, die volgens Furneaux
aan het branden van een wierook-stokje toe te
schrijven was, maar zijn geest richtte zich nu op de
woorden van den detective, die een eigenaardig verschil
vormden tusschen vage mogelijkheden, die hem
door ’t hoofd speelden en het vreeselijke drama zooals
de ervaren criminoloog het zich voorstellen zou.
„Maar,” zei hij, haast als een tegenwerping, „van
wat ik van mevrouw Lester gezien heb, was zij een
sterke en flinke vrouw1. Het is onbegrijpelijk, dat de
man, die hier gisterenavond binnen gekomen is, haar
vermoord zou kunnen hebben, terwijl ik twee korte
briefjes schreef. Ik weet stellig, dat hij niet langer dan
vijf minuten gebleven is, en Bates of ik, of allebei,
zouden toch het gestommel van voeten, eenige
teekenen van een Worsteling gehoord moeten hebben.
Bovendien, denkt U dat zij op ’t punt was zich ter
ruste te begeven ? Komt die meening niet in strijd
met de feiten, die we kennen ?”
„Wat voor feiten ?”
„Wel, die ik U genoemd heb. Het korte bezoek,
het zonder eenige geheimzinnigheid komen en gaan,
het op de bus doen van een brief, die tusschen haakjes,
wel tijdens het bezoek geschreven kan zijn.”
„Dat is ook zoo.”
Theydon sprong op van verbazing. Het zou hem
nu niets meer verwonderd hebben Forbes’ naam te
hooren.
„Hoe weet U dat ?” vroeg hij.
„Mevrouw Lester schreef aan een tante in Oxfordshire,
een dame, die in ’t dorp Iffley woont, dicht bij
de eerste sluis in de Theems na Oxford. Deze tante,
een zekere juffrouw Beale, was vandaag toevallig
aan ’t lunchen met een vriendin in Oxford, en iemand
toonde haar een vroege uitgave van een Londensch
avondblad, waarin het verhaal van den moord stond.
In plaats van ’t op haar zenuwen te krijgen,
was Juffrouw Beale zoo verstandig direct
naar het politiebureau te gaan. Een van
onze beambten heeft vanavond een onderhoud
met haar gehad, en zij komt morgen
hier, maar in den tusschentijd heeft de Oxfordsche
politie ons het voornaamste uit den
brief getelefoneerd, waarin als datum staat:
„.Maandag, half twaalf ’s avonds.” Het uur
is niet geheel juist, maar toch nagenoeg, daar
uit den inhoud blijkt dat „een kennis” haar
juist bezocht heeft, en haar iets verteld
heeft, dat de schrijfster heeft doen besluiten,
Londen te verlaten „morgen” — dat is vandaag
— „of Woensdag op z’n laatst.” Zoo
ziet U, mijnheer Theydon, dat als de onbekende
een eerlijk mensch is, hij zich spoedig
bij de politie zal aanmelden. Zoover ik weet,
kan hij ’t nu al gedaan hebben. Als dat ’t
geval is, zult U hem waarschijnlijk spoedig
weer ontmoeten.”
Een electrische bel klonk aan ’t eind van
de gang. Het klonk hun als een pistoolschot
in de ooren. Zelfs de detectives schrokken
er van, en Winter zeide op een geërgerden
toon :
„Ga eens luisteren *wie daar in vredesnaam
is, Furneaux !”
Furneaux keerde dadelijk terug met Bates, bleek
en vol excuses.
„Neem me niet kwalijk, Mijnheer,” zei de knecht
die zich tot Theydon wendde, maar onderwijl zijn
oogen angstig door de kamer liet dwalen, alsof hij
verwachtte een spook te zien, „Mijnheer Forbes heeft
U opgebeld —”
Theydon’s stem beefde. Voor den eersten keer in
zijn leven begreep hij, waarom een vrouw gilt in
tijden van groote plotselinge spanning.
„Zeg aan Mijnheer Forbes, dat ik nog bezig ben met
de heeren van Scotland Yard,” bracht hij uit. „Ik
zal hem zoodra ik vrij ben opbellen. Hij zal ’t wel
begrijpen. In ieder geval kan ik ’t nu niet verder uitleggen.”
„Ja Mijnheer,” en Bates verdween.
„Mijnheer Forbes ? De heer bij wien U gegeten
hebt ?” vroeg Winter.
„Ja,” zei Theydon. Hij voelde, dat hij er iets aan
toe moest voegen bij wijze van verklaring, maar zijn
hart bonsde hem in de keel en hij durfde zijn stem niet
vertrouwen.
„U hebt hem zeker verteld, dat ze ’t U van Scotland
Yard lastig maakten, en nu wil hij hooren, wat het
resultaat is ?” Theydon zag een uitweg en maakte er
dadelijk gebruik van.
„Ik heb natuurlijk over den moord gesproken,”
zei hij, „maar Mijnheer Forbes stelde er nauwelijks
belang in. Hij had de aanplakbiljetten van de couranten
gezien, en dat was alles wat hij er van wist. Hij
gaat geheel op in een plan om de menschheid Te hervormen
door luchtschepen en vliegmachines uit den
oorlog te verbannen, en bemerkte, datik maar met een
half oor luisterde. Hij wil, dat ik hem help, zoover als
dat mogelijk is, en ik twijfel niet of de reden, dat hij
nu opbelt is, dat hij mij morgen spreken wil.”
„Waarom gaat U niet naar de telefoon ? Wij zullen
wel wachten. Wij kunnen vanavond hierna toch niets
meer doen.”
„Eerlijk gezegd ben ik niet in een stemming om
over zulke fantastische plannen te spreken. Ik zal blij
|