|
gekucht, het arme dier, dat je hart in je lijf omdraaide van
meelijden. Ik geloof, dat hij mij de doktersrekening nog
wou laten betalen ook .... Maar hij is er, Goddank, weer
bovenop gekomen. Zijn jas kreeg hij terug, hè ... . Die jas
was mijn handgeld. Ik had ’n maand-. Ik heb ’m uitgezeten.
Maar of jelui het hebben afgesproken, ik hoefde
nergens meer aan te komen om .... wat anders te doen
dan te stelen, hè. Jelui móet me niet meer, sedert ik gezeten
heb. Nou, en bij dien éénen keer
bleef het toen niet. „Wie sta,
zie toe, dat hij niet valle,”
staat er in den Bijbel. Maar
jullie zegt' „zorg dat wie eenmaal
valt ook nooit weer opstaat.”
JPuh 1 Een mooie wereld,
hoor. Jij en je kornuiten
van dit en van dat.... Een
armen drommel er heelemaal
onder helpen, omdat hij eens
een keer -in een barren winter
ook eens een overjas aan wou
hebben. . . . Ellendelingen ....
Zóó, en nou vertel ik je niets
meer.”
Hartstochtelijk, woest in één
adem had hij dat alles uitgestooten.
Teen hij zweeg was
het doodstil in het vertrek . Ineens
klonk een wilde windvlaag
huilend, huilend, huilend in den
schoorsteen.
„Toe, laat de politie nu maar
binnenkomen. En verveel me
niet langer,” zei de kerel
schamper, en keek brutaal hoonend
Reding aan.
„Ik héb geen politie laten
komen,” zei deze bedaard, „en
ik zal het niet doen ook.”
Met liep hij rustig naar de
deur, en opende die. „Je kunt
weggaan. Ik zal je uitlaten,”
klonk kalm de stem nu van den burgemeester.
Met zijn groote inktzwarte oogen wijdopen van verbazing,
keek de inbreker hem aan. Even leken zijn gelaatstrekken
zich dan te verzachten, maar dan ineens waren zij weder
hard als daareven, en met een koude scherpe stem zei
de kerel: „Dank je wel, maar ik doe het niet.... Ik heb
me al aan het denkbeeld gewend, naar het politiebureau te
gaan ; het is er warmer dan op den weg. Hoor dien wind
eens. Die bijt door je kleeren heen je vleesch stuk. Ja als
ik die winterjas van dien millionnair nu nog had ! Maar
nu ... . Bah! ik dank ervoor om den weg op te gaan . . . .”
De wind jammerde rondom het huis. Dan hoorde men hem
langs de velden ver weg rollen.
„Ik stuur je den weg niet op,” zei Reding zacht en vriendelijk.
„Nee . .. dat merk ik,” smaalde de kerel.
„Wil je . . . wil je hier overnachten ?” vroeg de burgemeester,
en keek den inbreker daarbij aan met een klaren,
kalmen blik.
„Hè ?” schrikte de man.
„Wil je hier overnachten, dan kun je het doen,” herhaalde
Reding rustig.
De man richtte zijn groote donkere oogen op hem, en
stamelde : . . „je . . . meent. . . het . . . niet!....”
„Ik meen het wèl,” klonk het heel eenvoudig.
„Maar haat je me dan niet ? Minacht je me dan niet ?
Schuw je me dan niet als een besmettelijke ziekte ? Maar
ik ben een nietswaardige, een ellendige, een verworpene, een
uitvaagsel...”
„Dat ben je niét,” zei Reding met nadrukkelijke en toch
zachte stem, terwijl hij den kerel vast aankeek.
„W&t zeg je ? Ben ik dat niét ?”....
Het gelaat van den man drukte matelooze verbazing uit.
Spoedig daarna weer wantrouwen.
„Neen, dat ben je niét.”
„Maar ieder verstoot me, gruwt van me, jaagt me van
zijn deur... als ik wat vraag...”
„Ik niét.” — „Maar . . wantrouw je me dan niet ? Ben
je niet bang voor me? Walg je. niet van me? Haat je me
niet ?”
„Neen, neen, néén.”
Reding had het heel bedaard, maar ook vol overtuiging
uitgesproken.
De kerel aarzelde. Zijn oogen blonken wonderlijk in
het schijnsel van de lamp, zijn gezicht veranderde ; zijn
HET NIEUWE POMPSTATION DER WATERLEIDING TE VELZEN.
Verleden week werd onder zeer veel blijken van belangstelling te Velzen het nieuwe pompstation van de waterleiding
in gebruik genomen. Onze foto geeft een groep der officieele personen, die bij deze gebeurtenis tegenwoordig waren.
houding veranderde. Vol spanning was nu de stilte in het
vertrek.
„Vriend,” zei Reding in de stilte, en zijn spreektoon,
krachtig en mannelijk, was nochtans vol van een ontzaglijke
goedheid, „vriend, laat mij je helpen.”
En hij legde de hand op den schouder van den inbreker:
Het was, of de kerel onder die hand. die nochtans zacht
Het nieuwe pompstation der waterleiding te Velzen. — Exté
rieur van het geopende gebouw.
op zijn schouder drukte, schier bezweek. Hij dook langzaam
ineen, zijn knieën bogen zich bevend, en tranen
zonken zacht over de gore, ontvleesde wangen. Hevige
snikken welden in zijn keel. Als verwezen keek hij Reding
aan, en deze knikte bemoedigend vriendelijk ; dan stak hij
het uitvaagsel de hand toe.
Sprakeloos snikte de kerel al heviger en heviger; dan,
met een onbeholpen zielig gebaar greep hij de aangeboden
hand, en neep die krampachtig in zijn beenige vingers.
De burgemeester leidde den man in een klein zijvertrek,
waar een bed stond, liet hem door den verschrikten, weigerachtigen
Jim een schotel warm avondeten brengen, en
vroeg of hij nog iets noodig hebben mocht. Met een gezicht,
schier verdwaasd van geluk en behaaglijkheid, keek de
kerel hem aan. En hij, vorschend nog eens hem in de oogen
ziend, knikte hem goeden nacht.
„Hij is niet slecht. Ik dank God, dat Hij hem in mijn huis
gebracht heeft,” mompelde hij.
Mijnheer Reding had heel
wat te stellen met Jim en het
verdere personeel. Bang gemaakt
door Jim, durfden zij
niet te slapen in een huis,
waarin een inbreker overnachtte.
Maar hun meester vertelde hun
wat er voorgevallen was. en
verzekerde hun, dat de man
geen kwaden streek uithalen
zou. En al overtuigde hij hen
niet heelemaal, toch lieten ze
zich wel door hem tot rede
brengen. „Jelui kunt toch je
kamers op slot doen,” zei hij
lachend, en ging.
Ook met zijn familie had hij
nog heel wat te stellen. Wel
poogden de dames hem op allerlei
manieren van zijn voornemen,
den man in huis te
houden, af te brengen, maar
bespeurend, dat hij er hals
starrig aan vasthield, berustten
zij er ten slotte maar in, als
hij dan maar beloofde dien
nacht zelf in de woonkamer de
wacht te blijven houden. Glimlachend
beloofde hij dat dan
ook. En de snibbige mevrouw
Reding en de anders nogal eens
gauw morrende grootma ginger
betrekkeliik gedwee naar hun
slaapkamers. Het leek ongelooflijk,
maar zijn vaste vertrouwen in het goede had
allen zonder uitzondering in het hart gegrepen, al wilden
zij het niet erkennen.........
Den volgenden dag nam hij den man mee in zijn rijtuig
naar de naburige stad. In een kleerenwinkel kocht hij hem
een pak, jas, hoed, laarzen, linnen, een geheele uitrusting.
Dan reden zij verder. Onderweg sprak hij eenvoudig met
hem zonder vertoon van gewichtigheid ; hij deed hem geen
enkel verwijt. — „Je leven tot nog toe was een vergissing,”
zei hij vol begrijpende vriendelijkheid, — „ik ken je beter
dan jijzelf. Je hebt nu je eigen goeden aard teruggevonden.
Je belooft me natuurlijk, dat je nu je heele leven braaf
zult oppassen. Daar reken ik op. We zijn nu dadelijk op het
kantoor van een vriend van me. Daar zal ik je een betrekking
bezorgen. Ik reken op je. Geef me de hand.”
. Zwijgend drukte de kerel de toegestoken hand van den
heer naast hem in het rijtuig.
De heer Reding haalde een getuigschrift-formulier, dat
hij daartoe bij zich had gestoken, te voorschijn ; hij had
het thuis al ingevuld. -—- „Hoe is je naam?”
„Blum,” antwoordde de man.
En mijnheer Reding schreef dien met zijn vulpenhouder
ter plaatse in. Hij reikte het getuigschrift met een brief,
aan den koopman geadresseerd, aan den man naast hem.
Zij waren nu in een buitenwijk der stad gekomen, en
hij liet zijn reisgenoot uitstappen.
„Zoo, ze moeten je niet in een rijtuig zien,” zei hii, „het is
vlak bij de markt aan het eind van gindsche straat. Ga
erheen, en schrijf me eens spoedig hoe het je gaat. Tot
weerziens, en geluk.”
Stamelend en onbeholpen verlegen nam Blum afscheid,
maar op zijn vervallen gelaat lag een glans van eindelooze
dankbaarheid, toen hij verder ging.
Zooals de burgemeester al spoedig uit een brief vernam,
(Zie vervolg op pag. 10).
DE OVERSTROOMING OP JAVA. A *
In verband met de herhaaldelijk plaats hebbende overstroomingen, waardoor Java de laatste jaren wordt geteisterd, van dijken, zooals dit in ons land wel het geval is. Het geheele werk is aangenomen voor 1 millioen gulden en
geven wij hierboven (links) een foto van de laatste overstrooming in het Semarangsche. De rechter foto geeft de moet dit jaar gereed zijn. Het wordt gebouwd te Babballan. in het Semarangsche, juist vóór de splitsing van de
z.g. Wilanoengwerken. Dit groote kunstwerk moet na voltooiing dienen om de hevige overstroomingen in Semarang Kali (rivier) Serang en de Kali Babballan en Kali Woelan. Het moet in de toekomst de streken Prawatts en
te voorkomen. Men ziet op de foto duidelijk, dat hier niet kan worden volstaan met het ophoogen en versterken Klamboe, zooal niet geheel, dan toch voor een groot deel voor inundatie vrijwaren.
|