|
No. ZEVENTIEN
UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY
(4) HOOFDSTUK II. (Vervolg).
g&^&sg^gget was wel iets bijzonders, dat de zoon
van een dorpspredikant, met als eenige
'hulpmiddelen aangeboren flinkheid, een
academische opleiding en ’n uitstekende
gezondheid — drie groote factoren om te
~‘ivSv slagen, maar die vele menschen toch niet
beletten om te mislukken, — zich vóór zijn zesentwintigste
jaar een eerste plaats veroverd had in ’n vak
als dat der literatuur. Het is dus aan te nemen dat hij
een scherpe opmerkingsgave bezat. Hij kon bijvoorbeeld
eerder dan de meeste menschen nagaan tot
welke belangrijke dingen een klein voorval leiden zou.
Natuurlijk waren zijn gevolgtrekkingen somtijds
verkeerd, maar het feit alleen, dat hij steeds zijn geest
in zulke dingen oefende, zegt genoeg om ’t even zeker'
te maken, dat zijn oordeel soms ook juist was. Zulk
een gelegenheid deed zich enkele minuten, nadat hij
’t huis van de familie Forbes verlaten had, vóór.
De onderdanige Tomlinson had hem geholpen met
zijn jas en zijn fooi opgestoken met een even deftig
air als een beroemd dokter zijn honorarium. Een
knecht riep een taxi voor hem aan, en toen Theydon
het trottoir overstak, merkte hij een grijzen landaulet
auto op, die onder de boomen op eenigen afstand stilstond.
Het huis van Mijnheer
Forbes bevond zich op een plein,
en de grijze wagen, aan den stillen
kant van den weg neergezet,
wachtte blijkbaar op een bevel
van zijn bestuurder. Grijze auto’s
ziet men dikwijls genoeg in Londen,
maar meestal zijn het reiswagens.
Niet dikwijls ziet men
een grijs-geverfde landaulet ;
vandaar dat het Theydon te
binnen schoot,dat hij precies zoo’n
grijzen automobiel midden op ’t
plein voor ’t Waterloo-Station had
zien staan, toen hij daar in een
taxi gestapt was.
’t Is waar, dat hij in een zenuwachtigen
en opgewonden toestand
was. ’t Kon moeilijk anders na
dat spannende gesprek, dat hij
met Forbes gehad had, en met ’t
vooruitzicht dat die spanning
niet zou verminderen vóór het
onderhoud met de detectives
voorbij was, waar hij nu nog meer
tegen opzag. Maar al voelde hij
zich zenuwachtig, hij wist toch
bijzonder goed wat hij deed en
zag. Nadat hij het plein verlaten
had en terwijl zijn taxi door een
deftige straat, die naar Knightsbridge
leidde, ratelde, keek hij
uit het kleine raampje achterin
het voertuig, en zag dat de grijze
wagen langzaam voortgleed op
een afstand van een kleine hon
PANORAMA
derd meter ; hij begon toen te gelooven, dat de aanwezigheid
van dat voertuig, zoowel aan ’t WaterlooStation
als voor ’t huis van Mijnheer Forbes niet geheel
toevallig kon zijn. Toen hij zag, dat het voortdurend
achter hem aanreed door Piccadilly, begreep
hij wat de bedoeling er van moest zijn.
Om de Innesmore Mansions te bereiken, moest men
door de drukste straten van Londen, nog drukker
op dit oogenblik, door’t uitgaandertheaters;tóch volgde
de grijze wagen steeds het spoor van de taxi. In ’t begin
vond Theydon het nogal grappig, maar langzamerhand
werd hij boos bij ’t denkbeeld van voortdurend bespionneerd
te worden. Om zeker van de zaak te zijn, en
bovendien den persoon te ontdekken, die hem achtervolgde,
verzon hij een list. Toen hij juist de Oxfordstraat
zou oversteken naar den Fottenham Courtweg,
stak hij zijn hoofd uit het raampje en riep den bestuurder
toe : „Sla vlug rechts de Storestraat in, en houd
daar op. Ik zal je wel zeggen als je weer moet doorrijden.”
De man gehoorzaamde. Theydon plaatste zich voor
het raampje, en in minder dan geen tijd, kwam de
vervolger in ’t zicht. De chauffeur met een onbeweeglijk
gezicht bleek niet uit ’t veld geslagen te zijn, toen
hij zijn prooi zoo plotseling inhaalde. Hij vloog voorbij,
schijnbaar Theydon’s doordringenden blik niet ziende.
Hoewel het weer zacht was, droeg hij een overjas
met den kraag in de hoogte, zoodat tusschen de
beschermende kleppen daarvan en een pet met breede
klep zijn gezicht goed verborgen was. Toch kreeg
Theydon den indruk van een eigenaardig als uit
hout gesneden gelaat. De man leek wel een automaat,
zóó weinig aandacht schonk hij aan de taxi en aan
den nieuwsgierigen inzittenden persoon. Theydon
vergat hem echter haast, toen hij tot de ontdekking
kwam, dat er verder niemand in den auto zat! De beide
raampjes waren open, en het schelle licht van een
winkel op den hoek scheen er pal in ; maar er was
niemand in te zien. De wagen ging rustig verder, en
stopte toen op een afstand van ongeveer twee honderd
meter.
Zoover Theydon zien kon, stapte er niemand uit.
Hij schreef het nummer — x y 1314 — op zijn manchet.
„Heb je soms toevallig dien wagen zien staan in
de buurt van ’t huis Waar ik uitkwam ?” zeide hij tegen
den taxi-bestuurder, die natuurlijk veel belang in de
zaak stelde.
„Ja, mijnheer,” was het antwoord. „Het is geen
Londensche wagen. Ik heb die letters nog nooit te
voren gezien.”
„Zou ’t dan een vatsch nummer kunnen zijn ?”
„Waarschijnlijk wel, maar dat is erg gevaarlijk.
De politie heeft zooiets gauw in de gaten.”
„Wil je me helpen ? Ik wil graag weten waar die
wagen naar toe gaat.”
„Ik zou U niet graag voor den gek houden, mijnheer.
Die wagen kan mij gauwer ontsnappen dan een renpaard
een paard van een huurrijtuig inhaalt. Hebt
U het gesnor van den motor niet gehoord ?
”t Is goed. Ga nu maar gauw naar de Innesmore
Mansions.”
Hij betaalde juist den bestuurder toen de grijze
auto langzaam aan ’t eind van de straat voorbijging,
en meer zag hij er niet van.
„Daar gaat ie weer,” zei de man. „Ik weet wat.
Geef mij Uw naam en Uw adres. Ik zal het zaakje wel
eens onderzoeken, en mijn oogen goed openhouden.
Als ik dan iets hoor, zal ik ’t U laten weten.”
Theydon schreef het nummer van zijn étage op een
visitekaartje.
„Hier heb je’t ,” zei hij. „Zelfs als ik uit ben, zal
12
dezelfde ‘uniform
„Rembrandf").
er van hooren
Mijnheer Theydon
„ÜIEWACHTAM RHEIN“!
Dé oude Duitsche landstormer staat daar vlak bij de Hoilandsche grenspaal in precies
47 jaar geleden gedurende den Fransch-Duitschen oorlog van 1870—’71. (foto
ik de boodschap achterlaten dat je een halve kroon
moet krijgen voor je moeite. A propos, hoe heet je?”
„Evans, mijnheer.”
Het leed voor Theydon weinig twijfel, waarom hij
achtervolgd werd. Hij brieschte van woede, toen Bates
hem in de vestibule fluisterend tegemoet kwam :
„Die twee zitten al op U te wachten, mijnheer.”
Theydon keek op zijn horloge. Het was tien minuten
over elf.
„Het spijt me, dat ik te laat ben, heeren,” zei hij.
toen hij de zitkamer binnentrad en de twee detectives
aan de tafel zag zitten, blijkbaar hun aanteekeningen
vergelijkend, want de hoofd-inspecteur sprak, terwijl
de kleine Furneaux in zijn notitieboekje keek.
„Wij hebben geen klagen dat we een paar minuten
in zoo’n gezellige kamer moeten wachten,” zei Winter
vriendelijk.
„Ik geloof dat ik door den een of anderen ijverigen
dienaar van U opgehouden ben,” zei Theydon, vast
besloten met de deur in huis te vallen. Furneaux keek
plotseling op.
„Wilt U zoo goed zijn mij te zeggen wat U bedoelt,
Mijnheer Theydon,” zei Winter.
„Waarom ? Is ’t een nieuwtje voor U dat een
grijze limousine-auto mij vanaf het Waterloo-Station
naar — naar ’t huis van mijn vriend achtervolgd
heeft, daar meer dan drie uur heeft gewacht, en mij nu
weer zorgvuldig naar huis geëscorteerd heeft ? Ik houd
niet van zooiets. Bovendien lijkt ’t me onzinnig. .Ik
heb Mevrouw Lester niet vermoord. Het zal U en mij
een boel tijd en last besparen, als U dit als een feit
wilt aannemen.”
„Wilt U niet gaan zitten ?” zei Winter bedaard.
„En — mag ik rooken ? Ik wilde ’t niet aan Bates
vragen tijdens Uw afwezigheid.”
Theydon liet zich niet door deze koelbloedigheid
uit ’t veld slaan. Hij maakte een kast in den hoek open
en haalde er verschillende kistjes uit te voorschijn.
„De sigaren zijn echte Havana’s,” zei hij. „Een verjaarscadeau
van een ongetrouwde tante, die zoo verstandig
is de hoedanigheid van tabak naar den prijs
te beoordeelen. Hier zijn ook Virginische, Turksche en
Egyptische sigaretten. ’ ’ Winter bekeek de sigaren met een ernstig gezicht.
„Lieve hemel !” riep hij uit, terwijl zijn groote oogen
in blijde verrassing uitpuilden. „De oogst van verleden
jaar van de Don Juan y Guerrero-plantage. Die tante
van U is een schat, mijnheer Theydon. Zij heeft haars
gelijke niet.”
Theydon zag dat Furneaux het voorbeeld van zijn
chef niet volgde.
„Rookt U niet?” zei hij.
„Neen, maar als U ’t niet vreeselijk vindt zou ik
graag aan een van die Turken ruiken.”
„Ruiken ?”
„Ja. Dat is de eenige manier om van den geur te
genieten en geen nicotine-vergiftiging te krijgen. Mijn
geachte chef stompt zijn gezond verstand af door zijn
gewoonte om te rooken. Wat erger is, hij prikkelt er
zijn zenuwgestel door, dat als regel eenigszins traag
is. U bent zeker ook een verslaafd rooker, en daardoor
is er tusschen U beiden al een schermutseling ontstaan.”
Furneaux had een allergekst piepstemmetje, maar
zijn verschrompeld gezicht was ernstig. Theydon lachte
even. Hij had zich een Londenschen detective altijd
heel anders voorgesteld. Het was heusch niet noodig
om dit tweetal „au serieux” te nemen.
Zijn sigaar opstekende, grinnikte Winter zijn collega
vriendelijk toe. Furneaux hield een cigaret onder zijn
neusgaten en snoof eraan. Theydon haalde zijn pijp en
zijn tabakspot voor den dag en schoof zijn stoel aan
„Welnu,” zei hij, „het is niet
mijn zaak Uw methoden te Beoordeelen.
Ik heb U heel weinig
te vertellen. Ik denk wel, dat
Bates —”
„Het eenige van dadelijk belang
is die auto, die U vanayond
achtervolgd heeft,” viel Winter
hem in de rede. „De bijzonderheden
liggen u nog verseh in ’t
geheugen. Wat was ’t voor een type
van wagen ? Hebt U den bestuurder
en de inzittenden gezien
? Wat was ’t nummer ?”
Theydon had die vragen niet
verwacht. Hij keek doodverbaasd.
„Ha, ha,” lachte Furneaux.
„Wat heb ik je gezegd ?”
„Houd toch je mond,” bromde
Winter. „ Jij snakt er immers naar
om het te hooren.”
„Moet ik aannemen dat de wagen
mij niet op Uw instructies
achtervolgd heeft ?” zei Theydon.
Hij was eenigszins sceptisch geworden,
maar toch scheen de
hoofd-inspecteur de waarheid gesproken
te hebben.
„Ja,” zei Winter, den ander
recht in de oogen ziende. „Wij
hebben volstrekt geen reden om
de waarheid te betwijfelen van
iets, dat U gezegd hebt of nog
zeggen zult ten opzichte van dit
onderzoek. Die auto is niet van
ons. Dit is de eerste keer dat wij
Wij hebben U op Uw woord geloofd,
dat U bij een vriend ging eten.
als
Misschien wilt U ons nu vertellen, hoe hij heet en
waar hij woont.”
Theydon aarzelde een seconde. Hij voelde dadelijk,
dat hij hierdoor een fout beging, en trachtte die dus
te herstellen.
„Ik heb gegeten bij Mijnheer James Creighton
Forbes, Fortescue Plein No. 11,” zei hij. „Misschien
hebt U van hem gehoord en dan zult U begrijpen dat
ingeval mijn getuigenis eenig gewicht in de schaal
legt, ik den naam van mijn gastheer liever niet vermeld
zou willen hebben.”
„Ik zie niet in wat dat met de zaak te maken kan
hebben, behalve wat betreft dien geheimzinnigen auto.”
Hoewel Winter de leiding in handen nam, was Theydon
zich bewust, dat Furneaux, die hem tot nog toe
weinig aandacht had geschonken, hem nu strak aankeek.
Hij verbeeldde zich dat het vreemde mannetje
er naar snakte om iets over den automobiel te weten
te komen, die zoo onverwachts iets met de zaak
te maken had gekregen.
„Juist,” stemde hij toe. „Ik bezocht Mijnheer Forbes
vandaag voor den eersten keer. Wij stellen beiden
belang in de luchtvaart. Daarom ben ik vandaag ooj^
naar Brooklands geweest, en de uitnoodiging om te
komen dineeren was ’t gevolg van een aanbevelingsbrief,
dien professor Scarth mij gegeven had.”
Hij vond, dat hij genoeg over dit punt gezegd
had en begon dus zoo goed hij kon den grijzen wagen
en den chauffeur met het strakke gezicht te beschrijven.
Hij vertelde ook het korte gesprek met den taxibestuurder
en het resultaat ervan.
„Goed,” knikte Winter. „Ik ben blij dat U dat
gedaan hebt. Het kan ons van dienst zijn. Ik betwijfel
of er nog inlichtingen over zullen opdagen, maar je
kunt nooit weten. Dat nummer klinkt bedenkelijk.
Vertelt U me nu eens van gisterenavond, en probeer
zoo nauwkeurig mogelijk te zijn, wat den tijd betreft.
|