Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2971 tot 2975 van 11897
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA, 2 HET OPBLAZEN VAN Nu de dooi is ingevallen, Krijgt onze genie de taak om in samei water te herstellen door het ijsvrij maken der groote waterwegen. H< van ontploffingen. De losgesprongen schotsen worden dan door betrokken autoriteiten, genomen bij en op den Rijn, waar die b materieel geborgen is, wordt over het ijs gesleept tot midden in < het detachement om zich daaraan vast te klemmen wann Gevaarlijk werk! Het aanbrengen van het knalkwik. Slechts twee man de overigen hebben zich op bevel verwijderd. Peilingen onder leiding van den ingenieur van den Waterstaat Jhr. Laman Trip en de genie-officieren v. d. Ven en Van Os. Op sommige plaatsen wordt de dikte van het ijs geconstateerd op 5 meter 20. Hoe het ijs door de ontploffing uit elkander geslagen wordt. Een zeldzame kiek van twee ontploffing* duidelijk de stukke
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
09
Tekst
V 28 FEBRUARI 1917 O N DEN RIJN BIJ LOBITH in samenwerking met de ambtenaren van den Waterstaat te trachten het verkeer te wegen. Het is bekend dat dit geschiedt door het breken van de ijsmassa door middel an door den stroom zeewaarts gedreven. Onze foto’s zijn, met toestemming van de aar die bij Lobith in ons land komt. — Hierboven: Een boot, waarin alle benoodigd idden in de rivier. Deze boot dient in geval van nood ook voor de manschappen van nen wanneer er groote scheuren in het ijs ontstaan. (Foto's „Rembrandt”), ^u’tenant amict'Patroon. Het gereedmaken van de ontploffing, die men op de foto duidelijk ziet en Reserve-luitenant ter Zee, Baron van Haersolte, van het wachtschip te Lobith, ontsteekt de electrische ontlading. ntploffingen, die tegelijkertijd plaats hebben. Men ziet de stukken ijs omhoog vliegen. Na de ontploffing. — Het kruien van het ijs.
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 Groep van Autoriteiten, Algemeen Bestuur en genoodigden bij de officieele opening van de Eerste Nederlandsche Jaarbeurs, welke van 26 Febr. tot 10 Maart 1917 te Utrecht wordt gehouden. De Stands op het Janskerkhof. Alles en allen druk in de weer. Z ij is er! Precies op tijd gereed. Precies op tijd geopend. * * ♦ Wat wil zij en wat kan zij zijn, die E.N.J. met haar vele knusse huisjes en typische straatjes op het breede Vredenburg en het mooie Janskerkhof? Met zoo weinig uitweiding als slechts mogelijk is, zij het hier aan lezeressen en lezers van „Panorama” verteld. In ons land was tot voor den oorlog, evenals in de meeste landen, de meening gangbaar, dat men voor heel veel zaken naar het Buitenland moest gaan, om goed en goedkoop te slagen. Dat was nu niet maar zoo’n praatje waarmee prullerige fatjes elkaar verveelden als zij de zwarigheden van het aanschaffen van een das of een vest naar de laatste mode behandelden. De Hoofdingang op het Vredenburg. Deelnemers die hun kaarten halen. Helaas niet. ’t Was ook de opvatting van heel ernstige kooplui, menschen, die niet graag in éen adem zouden worden genoemd met bedoelde fatjes of drentelende dametjes, die hun zorgen over toiletaangelegenheden bezuchten met het traditioneel geworden: Ach ja, in Holland kan je nu ook niets krijgen. * * * Tot de oorlog kwam, en een retourtje naar Brussel niet meer gegeven werd, Parijs alleen via Dover-Calais bereikbaar was en Berlijn dure passen en heel veel wachten op Consulaten noodzakelijk maakte, gezwegen nog van leverings-onzekerheid, reusachtig hooge vrachten en wat er verder voor zegeningen van den oorlog bestaan. Toen bleek, dat er in Holland nog wel wat te krijgen was. dat de Hollanders geen zwaartillende suffers waren. In ons land, overal, in ’t Zuiden en in’t Noorden in ’t Oosten en in de tegenovergestelde windrichting werd een energie ontwikkeld, welke van veel grootere beteeKenis is dan alle O.W. bij elkaar. Omdat zij. mits in goede banen geleid en op de juiste wijze tot uiting gebracht, van blijvende waarde voor ons land kan zijn. Fabrieken werden uitgebreid en opgericht, werkmethodes verbeterd, nieuwe artikelen vervaardigd. Er kwam geld los voor het vaderlandsch bedrijf, net zoo goed ais het vroeger te vinden was voor Amerikaansche Spoorwegen en Kaapsche Mijnen. Er bleek toch ook geld i n de Nederlandsche industrie te zitten! En als vele dingen van goeden huize, zoekt de Zilveren Kogel bij voorkeur zijn eigen familie. Een Jaarbeursstraat. De Schoen- en Leerfabrikanten druk bezig om hun stands tijdig ingericht te krijgen. De Hollanders bemerkten nu wat er in eigen land te koop was. Dit in de minst overdrachtelijken zin bedoeld. Maar niet alleen de Hollanders moeten dit weten, ook de buitenlanders. 'En toen ging men zinnen op middelen om daartoe te geraken. Men behoefde niet lang uit te kijken. In ’t buitenland waren voorbeelden gegeven. De Leipziger ,,Messe” kreeg concurrentie in Lyon en in Londen. Alles in actie. Zwaar beladen vrachtwagens brengen de kisten en pakken. Waarom zou ze geen navolging in Utrecht vinden? Zoo dachten eenige industrieelen in die stad. En hun gedachte was goed. Voor zichzelf, voor de stad Utrecht en voor het geheele Nederland. Vereenigingen en bonden begonnen zich ervoor te interesseeren, de altijd volijverige chef van de afdeeling Handel nam de zaak ter hand en 200 ontstond in Mei 1916 de Vereeniging tot het houden van Jaarbeurzen in Nederland. De hoofdbesturen van de „Mij. van Nijverheid”, de Algemeene belangstelling, ook van het Utrechtsche publiek dat vol trots het ontstaan en den groei van de Jaarbeurs binnen zijn veste gadeslaat. Als bij de Leipziger Messe vindt men, zij het dan in bescheidener getale, ook in de Utrechtsche straten de reclame-vanen en -borden. Vereenigingen „het Nederlandsch Fabrikaat” en voor „Tentoonstellingsbelangen” zegden haar medewerking toe, de directies der Spoorweg-Maatschappijen boden de helpende handen. H.M. de Koningin met eenige harer Ministers bleven niet weg. De Eerste Nederlandsche Jaarbeurs was op komst 1 * * * Maar ze was er nog niet. September 1916 zou ze geboren worden! Zoo dacht men. Spoedig bleek dat een dusdanige voorbereiding niet voldoende kon zijn. En toen dorst het Algemeen Bestuur van de Jaarbeurs den stap te doen om de opening op 26 Februari 1917 te zetten, kort voor de Leipziger Voorjaarsmesse (een speculatietje op de komst der buitenlandsche gasten die dan toch „in de buurt” waren). De Penning welke geslagen werd voor de Jaarbeurs door de Koninklijke Utrechtsche Fabriek van C. J. Begeer. Men mag gerust van durven spreken, want er behoort een zekere moed toe, om voor een zoo nieuwe instelling de eens bekend gemaakte datum te verzetten en de critiek gelegenheid tot allerlei praat te geven. * * * De ontwikkeling van de Jaarbeurs vanaf September heb ik zoo'n beetje kunnen volgen. En dat beetje wat ik er van zag, geeft mij het recht om hier groote bewondering te uiten over het gepresteerde. Uit niets ontstond een chaos, uit een chaos een geordend iets. Er werd onverstoord gewerkt, met groot enthousiasme gewerkt. Alles moest „gemaakt” worden. Voorbeelden van vroeger waren er niet. Ja, er is in anno zoo en zooveel in Utrecht nog ereis een Jaarbeurs geweest. Maar Jaarbeurs en Jaarbeurs dat zijn er twee. Aan reclame voor deze Jaarbeurs heeft het niet ontbroken. Lion Cachet teekende er een biljet voor, dat zooveel besproken is, dat ik er hier niets meer van zeg. Met tienduizenden gingen de kaarten door het land. het rood-paars werd een ernstige concurrent van her rood-wit-en-blauw. dat gelukkig niet heel en al vergeten De Jaarbeurs geopend
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA Een goed overzicht van de wijze waarop de Jaarbeurs is opgebouwd biedt deze foto van een deel der stands op het Vredenburg. Op het Janskerkhof zijn voornamelijk de deelnemers op het gebied van voeding^ en verbruiksartiketen ondergebracht. Typisch steken de witte stands af tegen den donkeren achtergrond, dien de Kerk vormt. werd en door Nederlands Mercurius fier omhoog werd gestoken op den omslag van de brochure, welke in allerlei talen gedrukt, verspreiding vond bij de kooplui in alle landen, om hun kond te doen, dat er in Utrecht een Jaarbeurs zou worden gehouden, waarop zij welkom zouden zijn. *♦* De tijden zijn ernstig. Ook voor ons land. Moeten wij daaromversagen? Neen, neen, nog eens neen! En daarom deed het zoo goéd aan, dat alle sprekers bij de officieele opening op Zaterdag 24 Februari, hoewel zij niet verheelden, dat ook voor ons land de zwarigheden met den dag grooter worden, zich vol hoop. en goeden moed toonden. Niemand weet wat ons de toekomst brengen zal. Maar juist daarom is het de plicht van een ieder, die het hoofd niet verliezen wil, om in dezen tijd, welke koele hoofden en helder inzicht vraagt, paraat te zijn. De Staatsmijnen op de Jaarbeurs. Een zeer fraaie en keurig ingerichfe sfand is door de directie der Limburgsche Mij. tof Exploitatie van Steenkolenmijnen op hef Vredenburg ingericht. En paraat is de jaarbeurs met haar bijna 700 deelnemers. Onversaagd ook de bestuurders, aan wie hier een eeresaluut wordt gebracht, ten volle verdiend. Bij de opening werd ronduit erkend, dat Utrecht zich waardig getoond had om binnen haar oude veste -deze nieuwe Jaarmarkt te houden. En begrijpelijk was de wensch van den Utrechtschen magistraat, die het voorzitterschap waarneemt, dat nog vele malen de Nederlandsche nijveren in de oude bisschopsstad elkander zouden ontmoeten. * * ♦ Meer dan zeventigduizend personen hebben om toegang gevraagd. Dat is een respectabel getal, vooral als men weet, dat het hier niet een tentoonstelling geldt met allerhande attracties en fuifjes. De Jaarbeurs toch is een zakenbeurs. * * * Wij wenschen haar succes! L. Een opvallende straatreclame. De reuzenbrandkast welke op het Vredenburg direct de aandacht trekt. Een sierlijk tuinhuis van gemetalliseerd beton, vormt een der bezienswaardigheden van de Jaarbeurs
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
12
Tekst
No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY (4) HOOFDSTUK II. (Vervolg). g&^&sg^gget was wel iets bijzonders, dat de zoon van een dorpspredikant, met als eenige 'hulpmiddelen aangeboren flinkheid, een academische opleiding en ’n uitstekende gezondheid — drie groote factoren om te ~‘ivSv slagen, maar die vele menschen toch niet beletten om te mislukken, — zich vóór zijn zesentwintigste jaar een eerste plaats veroverd had in ’n vak als dat der literatuur. Het is dus aan te nemen dat hij een scherpe opmerkingsgave bezat. Hij kon bijvoorbeeld eerder dan de meeste menschen nagaan tot welke belangrijke dingen een klein voorval leiden zou. Natuurlijk waren zijn gevolgtrekkingen somtijds verkeerd, maar het feit alleen, dat hij steeds zijn geest in zulke dingen oefende, zegt genoeg om ’t even zeker' te maken, dat zijn oordeel soms ook juist was. Zulk een gelegenheid deed zich enkele minuten, nadat hij ’t huis van de familie Forbes verlaten had, vóór. De onderdanige Tomlinson had hem geholpen met zijn jas en zijn fooi opgestoken met een even deftig air als een beroemd dokter zijn honorarium. Een knecht riep een taxi voor hem aan, en toen Theydon het trottoir overstak, merkte hij een grijzen landaulet auto op, die onder de boomen op eenigen afstand stilstond. Het huis van Mijnheer Forbes bevond zich op een plein, en de grijze wagen, aan den stillen kant van den weg neergezet, wachtte blijkbaar op een bevel van zijn bestuurder. Grijze auto’s ziet men dikwijls genoeg in Londen, maar meestal zijn het reiswagens. Niet dikwijls ziet men een grijs-geverfde landaulet ; vandaar dat het Theydon te binnen schoot,dat hij precies zoo’n grijzen automobiel midden op ’t plein voor ’t Waterloo-Station had zien staan, toen hij daar in een taxi gestapt was. ’t Is waar, dat hij in een zenuwachtigen en opgewonden toestand was. ’t Kon moeilijk anders na dat spannende gesprek, dat hij met Forbes gehad had, en met ’t vooruitzicht dat die spanning niet zou verminderen vóór het onderhoud met de detectives voorbij was, waar hij nu nog meer tegen opzag. Maar al voelde hij zich zenuwachtig, hij wist toch bijzonder goed wat hij deed en zag. Nadat hij het plein verlaten had en terwijl zijn taxi door een deftige straat, die naar Knightsbridge leidde, ratelde, keek hij uit het kleine raampje achterin het voertuig, en zag dat de grijze wagen langzaam voortgleed op een afstand van een kleine hon PANORAMA derd meter ; hij begon toen te gelooven, dat de aanwezigheid van dat voertuig, zoowel aan ’t WaterlooStation als voor ’t huis van Mijnheer Forbes niet geheel toevallig kon zijn. Toen hij zag, dat het voortdurend achter hem aanreed door Piccadilly, begreep hij wat de bedoeling er van moest zijn. Om de Innesmore Mansions te bereiken, moest men door de drukste straten van Londen, nog drukker op dit oogenblik, door’t uitgaandertheaters;tóch volgde de grijze wagen steeds het spoor van de taxi. In ’t begin vond Theydon het nogal grappig, maar langzamerhand werd hij boos bij ’t denkbeeld van voortdurend bespionneerd te worden. Om zeker van de zaak te zijn, en bovendien den persoon te ontdekken, die hem achtervolgde, verzon hij een list. Toen hij juist de Oxfordstraat zou oversteken naar den Fottenham Courtweg, stak hij zijn hoofd uit het raampje en riep den bestuurder toe : „Sla vlug rechts de Storestraat in, en houd daar op. Ik zal je wel zeggen als je weer moet doorrijden.” De man gehoorzaamde. Theydon plaatste zich voor het raampje, en in minder dan geen tijd, kwam de vervolger in ’t zicht. De chauffeur met een onbeweeglijk gezicht bleek niet uit ’t veld geslagen te zijn, toen hij zijn prooi zoo plotseling inhaalde. Hij vloog voorbij, schijnbaar Theydon’s doordringenden blik niet ziende. Hoewel het weer zacht was, droeg hij een overjas met den kraag in de hoogte, zoodat tusschen de beschermende kleppen daarvan en een pet met breede klep zijn gezicht goed verborgen was. Toch kreeg Theydon den indruk van een eigenaardig als uit hout gesneden gelaat. De man leek wel een automaat, zóó weinig aandacht schonk hij aan de taxi en aan den nieuwsgierigen inzittenden persoon. Theydon vergat hem echter haast, toen hij tot de ontdekking kwam, dat er verder niemand in den auto zat! De beide raampjes waren open, en het schelle licht van een winkel op den hoek scheen er pal in ; maar er was niemand in te zien. De wagen ging rustig verder, en stopte toen op een afstand van ongeveer twee honderd meter. Zoover Theydon zien kon, stapte er niemand uit. Hij schreef het nummer — x y 1314 — op zijn manchet. „Heb je soms toevallig dien wagen zien staan in de buurt van ’t huis Waar ik uitkwam ?” zeide hij tegen den taxi-bestuurder, die natuurlijk veel belang in de zaak stelde. „Ja, mijnheer,” was het antwoord. „Het is geen Londensche wagen. Ik heb die letters nog nooit te voren gezien.” „Zou ’t dan een vatsch nummer kunnen zijn ?” „Waarschijnlijk wel, maar dat is erg gevaarlijk. De politie heeft zooiets gauw in de gaten.” „Wil je me helpen ? Ik wil graag weten waar die wagen naar toe gaat.” „Ik zou U niet graag voor den gek houden, mijnheer. Die wagen kan mij gauwer ontsnappen dan een renpaard een paard van een huurrijtuig inhaalt. Hebt U het gesnor van den motor niet gehoord ? ”t Is goed. Ga nu maar gauw naar de Innesmore Mansions.” Hij betaalde juist den bestuurder toen de grijze auto langzaam aan ’t eind van de straat voorbijging, en meer zag hij er niet van. „Daar gaat ie weer,” zei de man. „Ik weet wat. Geef mij Uw naam en Uw adres. Ik zal het zaakje wel eens onderzoeken, en mijn oogen goed openhouden. Als ik dan iets hoor, zal ik ’t U laten weten.” Theydon schreef het nummer van zijn étage op een visitekaartje. „Hier heb je’t ,” zei hij. „Zelfs als ik uit ben, zal 12 dezelfde ‘uniform „Rembrandf"). er van hooren Mijnheer Theydon „ÜIEWACHTAM RHEIN“! Dé oude Duitsche landstormer staat daar vlak bij de Hoilandsche grenspaal in precies 47 jaar geleden gedurende den Fransch-Duitschen oorlog van 1870—’71. (foto ik de boodschap achterlaten dat je een halve kroon moet krijgen voor je moeite. A propos, hoe heet je?” „Evans, mijnheer.” Het leed voor Theydon weinig twijfel, waarom hij achtervolgd werd. Hij brieschte van woede, toen Bates hem in de vestibule fluisterend tegemoet kwam : „Die twee zitten al op U te wachten, mijnheer.” Theydon keek op zijn horloge. Het was tien minuten over elf. „Het spijt me, dat ik te laat ben, heeren,” zei hij. toen hij de zitkamer binnentrad en de twee detectives aan de tafel zag zitten, blijkbaar hun aanteekeningen vergelijkend, want de hoofd-inspecteur sprak, terwijl de kleine Furneaux in zijn notitieboekje keek. „Wij hebben geen klagen dat we een paar minuten in zoo’n gezellige kamer moeten wachten,” zei Winter vriendelijk. „Ik geloof dat ik door den een of anderen ijverigen dienaar van U opgehouden ben,” zei Theydon, vast besloten met de deur in huis te vallen. Furneaux keek plotseling op. „Wilt U zoo goed zijn mij te zeggen wat U bedoelt, Mijnheer Theydon,” zei Winter. „Waarom ? Is ’t een nieuwtje voor U dat een grijze limousine-auto mij vanaf het Waterloo-Station naar — naar ’t huis van mijn vriend achtervolgd heeft, daar meer dan drie uur heeft gewacht, en mij nu weer zorgvuldig naar huis geëscorteerd heeft ? Ik houd niet van zooiets. Bovendien lijkt ’t me onzinnig. .Ik heb Mevrouw Lester niet vermoord. Het zal U en mij een boel tijd en last besparen, als U dit als een feit wilt aannemen.” „Wilt U niet gaan zitten ?” zei Winter bedaard. „En — mag ik rooken ? Ik wilde ’t niet aan Bates vragen tijdens Uw afwezigheid.” Theydon liet zich niet door deze koelbloedigheid uit ’t veld slaan. Hij maakte een kast in den hoek open en haalde er verschillende kistjes uit te voorschijn. „De sigaren zijn echte Havana’s,” zei hij. „Een verjaarscadeau van een ongetrouwde tante, die zoo verstandig is de hoedanigheid van tabak naar den prijs te beoordeelen. Hier zijn ook Virginische, Turksche en Egyptische sigaretten. ’ ’ Winter bekeek de sigaren met een ernstig gezicht. „Lieve hemel !” riep hij uit, terwijl zijn groote oogen in blijde verrassing uitpuilden. „De oogst van verleden jaar van de Don Juan y Guerrero-plantage. Die tante van U is een schat, mijnheer Theydon. Zij heeft haars gelijke niet.” Theydon zag dat Furneaux het voorbeeld van zijn chef niet volgde. „Rookt U niet?” zei hij. „Neen, maar als U ’t niet vreeselijk vindt zou ik graag aan een van die Turken ruiken.” „Ruiken ?” „Ja. Dat is de eenige manier om van den geur te genieten en geen nicotine-vergiftiging te krijgen. Mijn geachte chef stompt zijn gezond verstand af door zijn gewoonte om te rooken. Wat erger is, hij prikkelt er zijn zenuwgestel door, dat als regel eenigszins traag is. U bent zeker ook een verslaafd rooker, en daardoor is er tusschen U beiden al een schermutseling ontstaan.” Furneaux had een allergekst piepstemmetje, maar zijn verschrompeld gezicht was ernstig. Theydon lachte even. Hij had zich een Londenschen detective altijd heel anders voorgesteld. Het was heusch niet noodig om dit tweetal „au serieux” te nemen. Zijn sigaar opstekende, grinnikte Winter zijn collega vriendelijk toe. Furneaux hield een cigaret onder zijn neusgaten en snoof eraan. Theydon haalde zijn pijp en zijn tabakspot voor den dag en schoof zijn stoel aan „Welnu,” zei hij, „het is niet mijn zaak Uw methoden te Beoordeelen. Ik heb U heel weinig te vertellen. Ik denk wel, dat Bates —” „Het eenige van dadelijk belang is die auto, die U vanayond achtervolgd heeft,” viel Winter hem in de rede. „De bijzonderheden liggen u nog verseh in ’t geheugen. Wat was ’t voor een type van wagen ? Hebt U den bestuurder en de inzittenden gezien ? Wat was ’t nummer ?” Theydon had die vragen niet verwacht. Hij keek doodverbaasd. „Ha, ha,” lachte Furneaux. „Wat heb ik je gezegd ?” „Houd toch je mond,” bromde Winter. „ Jij snakt er immers naar om het te hooren.” „Moet ik aannemen dat de wagen mij niet op Uw instructies achtervolgd heeft ?” zei Theydon. Hij was eenigszins sceptisch geworden, maar toch scheen de hoofd-inspecteur de waarheid gesproken te hebben. „Ja,” zei Winter, den ander recht in de oogen ziende. „Wij hebben volstrekt geen reden om de waarheid te betwijfelen van iets, dat U gezegd hebt of nog zeggen zult ten opzichte van dit onderzoek. Die auto is niet van ons. Dit is de eerste keer dat wij Wij hebben U op Uw woord geloofd, dat U bij een vriend ging eten. als Misschien wilt U ons nu vertellen, hoe hij heet en waar hij woont.” Theydon aarzelde een seconde. Hij voelde dadelijk, dat hij hierdoor een fout beging, en trachtte die dus te herstellen. „Ik heb gegeten bij Mijnheer James Creighton Forbes, Fortescue Plein No. 11,” zei hij. „Misschien hebt U van hem gehoord en dan zult U begrijpen dat ingeval mijn getuigenis eenig gewicht in de schaal legt, ik den naam van mijn gastheer liever niet vermeld zou willen hebben.” „Ik zie niet in wat dat met de zaak te maken kan hebben, behalve wat betreft dien geheimzinnigen auto.” Hoewel Winter de leiding in handen nam, was Theydon zich bewust, dat Furneaux, die hem tot nog toe weinig aandacht had geschonken, hem nu strak aankeek. Hij verbeeldde zich dat het vreemde mannetje er naar snakte om iets over den automobiel te weten te komen, die zoo onverwachts iets met de zaak te maken had gekregen. „Juist,” stemde hij toe. „Ik bezocht Mijnheer Forbes vandaag voor den eersten keer. Wij stellen beiden belang in de luchtvaart. Daarom ben ik vandaag ooj^ naar Brooklands geweest, en de uitnoodiging om te komen dineeren was ’t gevolg van een aanbevelingsbrief, dien professor Scarth mij gegeven had.” Hij vond, dat hij genoeg over dit punt gezegd had en begon dus zoo goed hij kon den grijzen wagen en den chauffeur met het strakke gezicht te beschrijven. Hij vertelde ook het korte gesprek met den taxibestuurder en het resultaat ervan. „Goed,” knikte Winter. „Ik ben blij dat U dat gedaan hebt. Het kan ons van dienst zijn. Ik betwijfel of er nog inlichtingen over zullen opdagen, maar je kunt nooit weten. Dat nummer klinkt bedenkelijk. Vertelt U me nu eens van gisterenavond, en probeer zoo nauwkeurig mogelijk te zijn, wat den tijd betreft.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2971 tot 2975 van 11897