Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2966 tot 2970 van 11897
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
01
Tekst
Lees in dit nummer het met 13 foto’s geïllustreerde artikel over de Jaarbeurs te Utrecht. No. 35 (9) ABONNEMENT 28 FEBR. PER 1917 AFZONDERKWARTAAL f 1.50 LIJKE NUMMERS 12'/2 CENT S GEÏLLUSTREERD WEEKBLAD PER WEEK 12 CENT A.W. SldTHOF.F’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ LEIDEN J Opening van de Eerste Nederlandsche Jaarbeurs door Z.Exc. Minister Posthuma. De minister, die kort daarvoor met een toespraak de Eerste Nederlandsche Jaarbeurs inleidde, snijdt de lijn door, waarmee de laatste staketsels worden vastgehouden. Door deze daad is in werkelijkheid de Jaarbeurs geopend. Het gelui van den St. Salvator, hoog in den Domtoren, verkondigt deze gebeurtenis over geheel de stad.
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 GAS- EN KOLENBEZUINIGING IN MIJN HUISHOUDEN een, ik behoor niet tot diegenen, die niets doen dan klaagliederen jengelen over de dure tijden, over schandelijke prijzen, over die onzinnige en al te geringe distributie; die maar direct alle maatregelen van de overheid als nonsens of onnoodig be- en veroordeelen —• terwijl zij gretig een kopje five-o’clock tea slurpen met gebakjes en petitsfours... Ik heb Een kwart liter petroleum brandt in mijn lampje altijd maar deze ruim 7 uur. Dat is voor 31/2 cent. gedachte bij mij : dat hetgeen wij tcx nu toe meemaken, ons moeten ontzeggen, duurder moeten betalen, toch nog gering is vergeleken met den oorlog zélf en zijn gevolgen. Ik heb altijd nog vertrouwen in de maatregelen van de overheid, beseffend de ontzettende moeilijkheden. En óók het breeder inzicht, waarbij met al het persoonlijke maar geen rekening gehouden kan... Maar toch . . . ondanks dat. . . dat vertrouwen heeft even gezwegen; ’tis me even angstig geworden toen de kolennood dreigen ging. En ik ben een moment in opstand gekomen toen er zoo beslist, zoo meedoogenloos stond: gas besparen of anders afsnijden of 6-dubbel betalen! Leek het niet ondoenlijk? Wat kan een huisvrouw, die a 11 ij d zuinig is, besparen aan brandstof aangas? Vooral nu de plaatsvervangster: petroleum, ontbrak? Mon Dieu, geen pit brandt er in normale tijden langer dan noodig is; nooit gaat er een volle ketel voor thee of koffie op; mijn gasfornuisje heeft de zuinigste branders, een gasverslmdenden geiser heb ik niet... En dan toch bezuinigen, liefst 30 a 35% . . . Echter, het moest. Ik was er tenslotte van overtuigd: het moest. En waar ik niets kon afschaffen. noch nalaten (want overdadigs hadden we niet in onze gewoonten of maaltijden) moest dus in het systeem wijziging gebracht. Om te beginnen deden we de ,,kolenproef”. Want de felle kou deed den voorraad hard minderen. De „kranten-kolen” leken ons wel kwakzalverij — maar wat was er mee verloren? Ge weet uit de kranten hoe het gaat: een emmer water, een handvol zout, daarin opengevouwen, verfrommelde kranten; een nachtje laten overstaan, tot zij door en door geweekt zijn; daarvan ballen maken en goed het water eruit knijpen; ietwat laten drogen en de witte”, surrögaat-kolen zijn gereed. Het resultaat? Verrassend! Inplaats van een halve kit kolen gaan er nu ’s avonds drie of vier papier-kolen op den zacht gloeienden haard, ’s Morgens zijn zij verkoold —■ en de haard gloeit nog prachtig. De kolen die dus anders ’s nachts verbranden (de helft toch wel van die erin gaan) en dan niet dienen tot verwarming, doch tot onderhouden van het vuur, tot aanblijven, zijn uitgespaard. ’s Morgens weer het vuur wat laten aantrekken en dan bijvullen met anthraciet . . . Zeker een paar kilo kolen gespaard of wel bijna een mud in de maand l Maar nu het gas, het boven een zeker percentage zoo dure gasl M’n man heeft verzonnen, ik Het maken van ,,kranten-kolen’’. Hoe de kranten, los uitgevouwen, in het zoute water gaan. heb verzonnen, zóó dat we de bezuiniging-zelf bijna uit het oog verloren in de sensatie van nieuwe ontdekkingen. Maar nu heb ik dan toch met allerlei practische kleinigheden, die géén opofferingen zijn, het besparings-percentage bereikt. In de eerste plaats heb ik mijn haard beter geëxploiteerd. Beter, want op ’n klein treeftje werd reeds eenigermate de uitstralende warmte benut. Nu is er over de heele breedte een treeft en die kan nu twee a drie ketels water torsen, zoodat er voortdurend goed-warm water voor alles bij de hand is. Kookt dubbel zoo gauw als koud water! ’s Morgens toont de treeft een heel stilleven: de ketel met water, waarin een beker chocolademelk voor zus; twee bekers warme melk voor de boys; een bord havermout voor mezelf. En op den schoorsteen, die ook flink warm is, de theepot onder de muts. Heel dikwijls kook ik ook een kwart liter melk in het water voor de koffie, door de melk in een beker in den ketel te zetten en 't water even te laten doorkoken. Bespaart gas en voorkomt aanbranden! Maar meer nog dan voor het ontbijten voor de koffietafel bespaar ik voor het middageten. Dat dank ik, Jaat ik het direct zeggen, aan den ,,Volksbond”. Natuurlijk, ik had er wel eens van gehoord : koken in kranten en een hooikist gebruiken. Maar ’k beken het eerlijk: het eerste leek me’n fabeltje, het tweede onfrisch en ik had visioenen van ongare, lauwe kostjes. Maar nu overwon ik mezelf, toen ik in de kranten las van de practische propaganda van den Volksbond (mij reeds sympathiek van tentoonstellingen), die bij tienduizendtallen duidelijke en leerzame geschriftjes verspreidde over bezuiniging en goede voeding. Ergo schreef ik naar het Secretariaat in Utrecht. Kreeg spoedig de brochures. Had er vertrouwen in. Paste de adviezen toe. Na de „papierHet ochtend-stilleven op mijn haard. ,Kranten-kolen”. De kranten-pap wordt tot bollen geknepen, Een imitatie-stoomkoker: De pan met groenten boven de stoomende aardappelpan. Daardoor één gaspit, de rechtsche, niet in gebruik. kolen, een nieuwe verrassing! Waarlijk, ik heb nog nooit zooveel gevoeld voor de journalistiek (die immers de kranten-bron is!) dan in deze tijden. Want het ,,koken in kranten” slaagde uitstekend. Trouwens in het principe is niets hokus-pokusachtigs. Simple comme bonjour: niet alle spijzen behoeven kookpunt-temperatuur om gaar te worden; ze worden evengoed gaar bij iets lager temperatuur, die langer duurt. Die iets lagere temperatuur nu blijft lang behouden door de pan te omwikkelen met 6, 8, 10, kranten. Papier sluit de warmte uitstekend af, vooral als het er los, met lucht ertusschen, om zit. Daarom moeten de kranten niet 6- of 8-dubbel tegelijk omgewikkeld worden, doch stuk voor stuk, terwijl ze telkens dwars op elkaar liggen (zie foto’s). Onder de pan een prop, ook om de warmte tegen te houden; bovenop komen de couranten (ook dik dus), touw erom, wegzetten. Vóór de spijzen ,,ingepakt” worden moeten ze flink gekookt hebben, zoowat % van den tijd, die noodig is om ze gaar te koken. Dan snel in de klaar gelegde kranten om warmteverlies te voorkomen en circa twee maal zoo lang laten staan als de kooktijd op het gas. Besparing dus: al den tijd dat de spijzen anders zachtjes doorkoken, dus zeker % & 3/4 van de hoeveelheid gas! De hooikist doet hetzelfde. We hebben er zelf een op doodeenvoudige wijze in elkaar gezet: een zware kartonnen doos, veel hooi erin en door gegolfd karton (met lucht dus, wat ook de warmte isoleert) een opening gehouden, waarin de pan past, die op een hooiprop rust. Op de pan een kussentje met hooi, ter afsluiting. Nu de practijk. Eten we ’s middags vleesch, aardappelen, groenten en wat rijst b.v. toe, dan worden ’s middags vroeg de groenten en rijst gekookt, kort; de een in de hooikist, de andere in kranten „gaar gemaakt”, ’t Vleesch moet dan gebraden en de aardappelen gekookt. Groenten en rijst moeten dan, van lauw, heet worden gemaakt. Zonde, dacht ik op een keer, van al dien heeten ,,Kranten-kolen”. Een interessante vergelijking: 16 kranten-kolen sparen een kit anthraciet uit.
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA aardappel-stoom. Ik herinnerde me het stoomkoker-principe, drie pannen boven elkaar en kreeg een ingenieuzen inval van imitatie. De groentenpan paste niet in de aardappelpan maar met een ring van plaatijzer op de plaats van het deksel was zij wèl passend en sluitend te maken, 'tWordt prachtig heet en een gaspit behoeft niet aan! Ik zal hier niet opsommen wat alzoo voor de hooikist en voor de in-kranten-kokerij geschikt is. Wie er belang in stelt (en ik raad het ieder sterk aan er mee te beginnen: uit eigenbelang en omdat hij nu de gemeenschap er mee dient) schrijve aan den Volksbond (Secretariaat: Biitstraat, Utrecht.) —• En ook: letten op kleinigheden. Warempel, Koken in kranten: Hoe de kranten uitgelegd worden. Stuk voor stuk omvouwen. Mijn geïmproviseerde hooikist in dezen tijd is dat niet pietluttig. Is het b.v. geen zonde, dat men, zij het onwetend, 30% gas-verlies heeft door een klein pannetje op een groote vlam te zetten, zoodat deze er om heen speelt, terwijl er evenveel nuttig effect is wanneer de vlam den bodem bedekt? Zeker, het duurt iets langer met kleiner vlam, maar in die langeren tijd wordt er toch niet zooveel gas verbruik-t als in den korte ren tijd met te groote vlam! Tenslotte: als ik ’s avonds alleen ben of ook in hettheeuurtje als allen thuis zijn, gaat de petroleum-schemerlamp op. ïk zag een trekje minachtenden spot, toen een (royaalgewende) vriendin even kwam aanloopen. Ik lachte in mezelf. Gelukkig. Want zelfs dit is geen opoffering gebleken. Eerder het tegendeel! Om het vertrouwde, intieme van het zachte licht, waaraan ik juist mijn ,.rantsoen petroleum'’ {% Liter in drie dagen!) besteden kan. En., (proza en poëzie)! driemaal zoo goedkoop als mijn gaslicht voor normale prijs, tien- a twintigmaal goedkooper dan boven-de-percentage-prijs. Maar, ik verzeker u, ik kom niet boven het percentage. Hoogstens 60%! Ik heb lager gasrekening dan anders. En het zegevierend gevoel van geslaagd te zijn. . Tine V. Koken in kranten: Hoe de pan wordt weggezet. w.... (Eenige bladzijden uit het dagboek van den beeldhouwer Arend Melkander, en eenige uit dat van Clotilde. die geen Clotilde heette.) Arend’s dagboek: 1 Februari. Ik zit nu weer in mijn atelier. Tusschen mijn spulletjes. Hier is het eigenlijk nog maar het eenige hoekje in de heele wijde wereld waar ik me nu echt op mijn gemak voel. Niemand kijkt me aan; niemand neemt notitie van me ; mijn beeldjes en vormen stooten mekaar niet aan en wijzen niet naar mij of ze zeggen willen: „wat doet hij in de kou.” Trouwens dat laatste begrijp ik zelf soms niet; mèestal niet; nooit eigenlijk. Ik zóu het best doen, maar altijd hier te blijven om te werken. Maar ’n mensch wil er ook wel eens op uit. En dan . . . wat zou er van mijn levensideaal terecht komen ... Hoe zou ik ooit kunnen naderen tot de godin van mijn hart . . . Clotilde met den zwanenhals en de hertenoogen, met de schoone gebaren als van een Grieksche, en de klassieke rust van een edele Pallas... ja, maar zou zij Clotilde heeten ? — Ook Elvira is niet heelemaal onmogelijk ...... Clotilde is anders verhèvener. Ja, verhèvener.... En verheven is zij. Daar gaat niets van af. O, zooals zij vanavond in den schouwburg zat, in het parterre of eigenlijk op de klapstoelen, ernaast. O, wat was ik er zeker van, dat ik den moed zou hebben haar toe te spreken, terwijl ik haar daar in al haar schoonheid tusschen al die leelijkerds-zonder- éen-klassieke-lijn zag zitten ; maar o, wat was ik er onzeker van het te durven, toen ik haar na afloop aan den uitgang opwachtte ; en o, wat ben ik er nu zéker van, dat ik niét durfde toen zij naar buiten kwam.........Ai mij, kwam zij wel naar buiten ? Was zij het wel, de dame die ik voor haar hield, maar waarvan ik niets dan een donkeren rok en zwarte rijgschoenen zag . . . Ai, ai, ik zou mezelven wel kunnen te lijf gaan, afranselen, op wateren brood zetten of op een andere manier kastijden, zóo afschuwelijk boos ben ik op mijzelven, over mijn gebrek aan moed .... Ik ben vermoeid van het denken en van kwaadheid en van zenuwen en van alles ... Ik ga naar bed, en ik zal geen oog dicht doen, voor ik mezelven zooveel moed heb ingesproken, dat ik eindelijk eens een besluit zal durven nemen. Zóo is het leven niets; zóo is het nog minder dan niets. Oh! schoone Clotilde . . . (ja, Clotilde . . daarbij houd ik het voortaan) .... ik ben bang van je . . uit liefde. Dienzelfden avond schreef Clotilde, die heelemaal geen Clotilde heette, in haar dagboek: 1 Februari. Naar den schouwburg geweest. Een prul van een blijspelletje gezien. Mij meer dan erg verveeld. Ondanks mijn nieuwe crèpe-de-chine blouse en mijn kapsel, dat ik vanavond voor het eerst modern had. Het leven is toch niet veel zaaks. Nu Arend weer: 6 Februari. Er heeft een groote verandering in mijn leven plaats gehad. Zij heeft mij aangekeken. De schoone Clotilde heeft hare gazellenoogen op mij laten rusten. Wel niet lang, maar toch lang genoeg om mij op te merken, zij het dan ook vluchtig. En ik heb alle reden om aan te nemen, dat ze me ook werkelijk heeft opgemerkt. O, Clotilde, ge hebt mij tot den gelukkigsten der stervelingen gemaakt. Zóo is het in zijn werk gegaan. Ik liep op het Leidscheplein, in de hoop haar daar te ontmoeten. In de vaste zekerheid, kan ik wel zeggen, want zij woent in het Museumkwartier, en gaat eiken dag de stad in ; moet dus wel over het Leidscheplein. Ik was om tien uur daar aangekomen, en had vanaf de brug tot aan de Leidschestraat al maar op het plein heen en weer geloopen, en nauwkeurig alle voorbijgangsters bezien. Het was tegen drieën in den middag geworden En nog was ze niet voorbijgekomen. Mijn maag jeukte. Of liever ; Zij jeukte niet, maar zou vermoedelijk op dat uur zeer hebben gejeukt, wanneer mijn geest niet aldoor met Clotilde was bezig geweest. Ik kuierde maar aldoor heen en weer, heen en weer. Ineens bedacht ik. dat ze best met de tram naar de stad kon zijn gegaan, of nog gaan moest. En vanaf dat oogenblik verdeelde ik mijn aandacht tusschen de trams en de wandelaarsters. Het was een groote inspanning. Vooral al die menschen in de trams telkens te bekijken. Er was bijna geen bijhouden aan. Zóó was de eene tram voorbij, of de andere arriveerde weer. Ik moest daar tusschen door de voorbijgangsters nog in het oog houden ook. Ik begon van de inspanning duizelig te worden, en dacht er al over, het voor dien dag maar op te geven, toen ik . . . haar zag. Ja, haar zag. Ik schrijf dat nu op alsof het niets is, in ’n paar woorden, maar het was heel vèel, hèel veel, want mijn beenen Het Sneeuwklokje (Galanthus nivalis). Ieder jaar opnieuw zien we verlangend uit naar den zoo lang verbeiden tijd, waarin we ons weer kunnen verlustigen in het ontwaken der natuur, waarin dlles zich weer hult in een nieuw kleed èn onze gevederde zangers, die den winter in Zuidelijker streken hebben doorgebracht, langzamerhand alle weer tot ons terugkeeren. Bestaat er wel een bloempje dat zoozeer het verlangen naar dien heerlijken tijd van bloeien en groeien, van vogelzang en vogelmin in ons wakker roept, dan het Sneeuwklokje dat dikwijls reeds bloeit wanneer er nog sneeuw en ijs liggen, wanneer de barre winter ons nog gevoelig zijn heerschappij kenbaar maakt? Door het Sneeuwklokje wordt het voorjaar ingeluid. Overal, in tuinen en parken is het te vinden en in bosschen, ook wel in ons land, kan men het in het wild groeiend aantreffen. In Zwitserland wordt het ook wei Amselbloempje genoemd omdat het in bloei komt wanneer de Amsel (Merel of Zwarte Lijster) gewoon is ons met haren melodieusen voorjaarszang te boeien. Naar den duur van den bloeitijd van het Sneeuwklokje bepaalt de Zwitser den zomer. Zijn de lieve vastenavondgekjes, zooals Sneeuwklokjes ook wel genoemd worden, spoedig uitgebloeid, dan duidt dat op een korten zomer. Duurt de bloei echter lang, dan mag een lange zomer verwacht worden. (foto Tepe.) beefden alsof er rukwinden doorhenen gingen ; mijn gezicht werd groen, geloof ik. Ik bleef haar ditmaal echter aankijken. Ze nam juist een kaartje ; de conducteur tikte aan zijn pet, had zeker een fooitje gehad. En haar blik dwaalde van den conducteur over het plein, en ... ik zou erop zweren, dat ze mij gezien heeft. Ik werd door haar nu zéker opgemerkt. O, die schoone oogen op me te voelen rusten, al was het een heel eind weg, en, in de volle vaart van de tram; nog zoo kort, het is voor mij tóch onvergetelijk . ... Ik ben door haar opgemerkt, ik ben - door haar opgemerkt......... En Clotilde boekte dien avond weer: 6 Februari. Mijn nieuwe donkerblauwe tailor-made voor het eerst aangehad. Mijn petit gris bontstel wordt wat shabby. Ik neem mij nu vast voor, eiken dag net zoo lang aan ma’s hoofd te zaniken tot zè me een mof en een bont van skunks geeft. Desnoods word ik ziek. Nu Arend weer: 9 Februari. O, aangebedene. O, mijn engel. Ik zou den grond willen kussen, waarop gij wandelt, evenals Quasimodo den grond, waarop Esmeralda’s voeten gingen. O, hooge. o, onbereikbare. Ik heb vandaag in klei uw conterfeitsel gemaakt. Nu heb ik het ideaal in mijn nabijheid eiken dag. Ik zit soms uren lang ervoor, verbonken in het beschouwen van uwe schoonheid. Want uwe heele ochoonheid is daarin ; zooals zij in mijn ziel was opgenomen, zoo heb ik ze neergeschreven in dat beeld. Ama was vanmiddag bij mij. Met zijn gewone lompe onverschilligheid begon hij over het beeld, dat ik niet meer intijds had kunnen wegbrengen of bedekken. „Van wie is die portretbuste?” vroeg hij. „Van niemand,” ontweek ik. „De bouw van de jukken is niet goed.” „Zoo?” „De oogkassen zijn niet krachtig.” „Zoo?” „De kin is slap gemodeleerd.” „Zoo ?” ,,Wie is het?” „Niemand.” „De neus drukt letterlijk niets uit, flauwtjes van lijn. Wie is het ?” „Het is mijn ideaal.” „O, dan is het iets anders,” zei hij, — „idealen hebben geen jukken, geen oogkassen, geen kin, geen neus, geen niks. Dat is makkelijk. — Wie heeft er model voor gezeten? — Niemand? — Nu, dan is het nog makkelijker, of moeilijker, of niets, al naar ie het noemen wilt. In ernst: Ken je die juffrouw?” „Ja.” „Vraag of ze poseeren wil. Misschien breng je er dan iets van terecht” .... Ama is spoedig daarop weggegaan. Poseeren ? Vraag of ze poseeren wil.........Ik geloof, dat ik, als ik dat probeerde haar te vragen, op hetzelfde oogenblik dood zou blijven . . . Bah! Al dat aardsche ook. Het is meer dan verachtelijk. En ver beneden den kunstenaar ! Beneden den mensch ! Neen, hoog het ideaal! Toen Ama weg was, ben ik niet eens meer uitgegaan. Waartoe ook ? Wat was een persoonlijke ontmoeting met haar van aangezicht tot aangezicht ? Ik ontmoette, ik zag haar elk oogenblik in de ideëele gedaante op mijn atelier. En dat was een zoo groote verrukkelijkheid, dat niets dat overtreffen kon , . . En Clotilde, of hoe zij heette, schreef dien avond in haar dagboek : 9 Februari. Nog nooit zooveel op straat gewandeld als vandaag. Wat ’n boodschappen. De stad doorkruist in alle richtingen. En heerlijke petit-fours gegeten en zalige thee gedronken bij Marchant. Ik word §en echte straatmadelief, als ik zoo voort ga. Wat ’n boemelaarster .... Arend : 5 Maart. Weken lang ben ik niet uit geweest, onafgebroken was ik als verzonken in het aanschouwen van de beeltenis van Clotilde. Ik heb 7 sonnetten erop geschreven, en ze allemaal weer verscheurd. Overdag kijk ik naar niets anders, ’s nachts zie ik niets anders in mijn droom. Soms denk ik, dat het leeft als Pygmalion’s Galatea. Soms is het of de mond beweegt om wat te zeggen, vooral ’s avonds als de De onbeantwoorde Liefde
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 6 Ds. C. A. EVELEIN.t Gen.-Maj. L. VAN LIER. Prof. Mr. J. H. CARPENTIER ALTING. Prof. Mr. J. H. CARPENTIER ALTING. die benoemd is tot President van het Hooggerechtshof van Nederlandsch-Indië, treedt een dezer dagen af als hoogleeraar aan de Universiteit te Leiden. — Te De Rijp is overleden Ds. C. A. EVELEIN. Evangelisch-Luthersch predikant te De Rijp en Docent van het Luth. Studiefonds te Amsterdam. — In den ouderdom van 65 jaar is te Amsterdam overleden de gepensionneerd generaal-majoor van den geneeskundigen dienst, L. VAN LIER, oud-chef van het Militair Hospitaal. lamp brandt, en het gezellig in het atelier is. Voor ik naar bed ga, geef ik het beeld altijd een kus; ik zou anders ’s nachts geen oog kunnen dichtdoen. Laatst had ik het vergeten en ben ervoor opgestaan. De maan scheen er juist op; en ik schrok me dood........... 7 Maart. Ik kon het van geluk niet goed meer uithouden in huis. En ben er uitgeloopen. Eenmaal buiten, voelde ik,dat ik uit een sfeer van idealisme, plof. in de werkelijkheid terugviel. En nu kreeg ik een groot verlangen, om haar zelf te zien. Ik ging naar het theater, waar ik haar den laatsten keer ook gezien had. En ja, ze was er weer. Den heelen avond was ik verzonken in den aanblik van haar schoonheid, al was het een beetje ver weg. Maar het ergste komt nog. Toen ik na afloop aan den uitgang was gaan staan om haar nogeens te zien, kwam ze zoowat het laatst van allen naar buiten. Ze stond even in het lichte portaal, keek snel alle richtingen, zag mij, en . . . wenkte mij met het hoofd. Ik kan erop zweren, dat ze mij wenkte. Het sloeg mij onmiddel lijk in de beenen. ïk duizelde of ik een tik met een gummistok op mijn hoofd had gehad, een meer dan flauw gevoel kwam in mijn maag opzetten. Ik zag niets, hoorde niets, wist niets. Het was of ik in het water zakte. Toen ik weer boven kwam, was zij weg .... wèg. Ik heb nog in het portaal gezocht, en ben de straten DE VERBREEDING VAN DE VIJZELSTRAAT. Eindelijk is men dan begonnen met de verbreeding van de Vijzelstraat te Amsterdam. Jarenlang heeft men over dit plan gesproken en geschreven, totdat eindelijk het tegenwoordige gemeentebestuur het werk tot uitvoering zal brengen. en dan . . . ha, dan zal het mij niét in de beenen schieten .... (Stoffel, die ik was.) Ik zal mijn liefde en mijn kunst en mijn idealen daadwerkelijk offeren aan hare voeten; op het altaar harer voeten zal ik de offerande van mijn liefde aanbieden. De hemel gaat voor mij open... Ik heb elf nieuWe sonnetten, die ik intusschen weer gemaakt had, verscheurd. Wat sonnetten ! Wat idealen ! Wat alles wat zij zélve niet is. Ha, zij is nu de mijne, persoonlijk, persoonlijk .... En daareven heb ik het beeld op een hoop gipsafval in een hoek van mijn atelier geslingerd. Ha, zij heeft mij gewenkt. . . gewènkt, zij heeft mij lief. Ik kan niet verder schrijven ; mijn hand beeft als een juffershondje. Ik ben FRANSCHE KINDEREN IN ONS LAND. In de afgeloopen week is wederom een groot aantal Fransche kinderen uit het bezette gebied in ons land gekomen. Een gedeelte van hen is te Egmond aan Zee ondergebracht. — Hierboven: de kleintjes poseeren gedurende een wandeling voor onzen fotograaf. dronken van geluk .... Ik ben dood van geluk bijna ... . Ik moet nu uitrusten gaan . . . Clotilde, of hoe ze heette, schreef dien avond in haar dagboek : 7 Maart. Niets bijzonders vandaag. Alles nogal vervelend. Ook in den schouwburg vanavond nogal naar. Na afloop was ik mijn hoedepen kwijt, en heb met een ouvreuse gezocht tot ik ze natuurlijk niet vond, en het te laat was om een rijtuig te krijgen. Ik had zoowaar naar huis moeten loopen, maar er stond nog een kruier aan den ingang, gelukkig. Ik wenkte hem om een taxi te gaan zoeken, maar de kerel zag mij niet. Ik geloof, dat hij dronken was, en ben toen maar zelf gaan kijken. Gelukkig vond ik nog een plaatsje in de volle laatste tram. ’n Vervelende dag. Als altijd. Arend boekte verder : 10 Maart. Ik ben diep, diep ongelukkig. Erger dan ik ooit nog was. De jaloezie verscheurt mijn ziel. Ik zou liefst maar doodgaan. Wat ’n afschuwelijke narigheid .... Vandaag, de derde dag nadat zij mij 's avonds had toegelonkt, heb ik haar na eindeloos zoeken eindelijk ontmoet. Maar ik had haar liever nooit meer teruggezien dan zoo. Ai. ai, een giftige slang heeft mij gestoken .... Zij liep met een ander, een afschuwelijken confectieheer. Ik was razend, en... heb me bijna aan den kerel vergrepen. Toen'ik naderde, zijn zij wat harder doorgeloopen, om mijn wraak te ontgaan. Ik heb toen van mijn moordplannen moeten afzien, want ik werd zoo moe als een hond ... Ik ben thuisgekomen, zelf meer dood dan levend. En de geliefde schreef dien avond in : 10 Maart. Eindelijk me vandaag eens niet verveeld. Mijn broer Dick onverwacht te logeeren gehad. Gezellig samen uitgeweest. Bij Dominion gezeten, en in American Bar. Gewandeld. En om vijf uur bij Marchant samen thee en hot toast. Zalig. Een beetje akelig wés een incident op de wandeling. Een soort van krankzinnige bedelaar is naar ons toegekomen en heeft ons zoo griezelig aangekeken, en ons Prof. Dr. J. WOLFF. Jb. SCHOTS Jzr HENDRIK METSELAAR. Tot hoogleeraar in de faculteit der wis- en natuurkunde aan de Rijksuniversiteit te Groningen om onderwijs te geven in de hoogere stelkunde, differentiaal- en integraalrekening en de theorie der functies, is benoemd Dr. J. WOLFF. leeraar aan hetopenbaar gymnasium te Amsterdam. — De heer Jb. SCHOTS Jzn. te Krommenie, procuratiehouder en 1ste vertegenwoordiger bij de firma Hartevelt en Zoon, distilleerderij „De Fransche Kroon” te Leiden, hoopt den lsten Maart a.s. den dag te herdenken, waarop hij vóór 25 jaar aan genoemde firma werd verbonden. — Op 2 Maart a.s. hoopt de heer HENDRIK METSELAAR den dag te herdenken waarop hij vóór 60 jaar in dienst trad bij den heer A. v. d. Berg, schilder en behanger te Hazerswoude (Rijndijk), bij wien hij sedert onafgebroken in dienst bleef. Ondanks zijn hoogen leeftijd, vervult hij nog met lust en ijver zijn werkzaamheden. nog een eindje nageloopen ook, en er was geen enkele politieagent in de buurt. Hè, dat vieze, domme gezicht van dien man zie ik nog voor me. Het was walglijk......... Ziehier de volgende post, door Arend ingeboekt : 11 Maart. Het leven, de werkelijkheid is wel wreed. Wat doe ik in de kou .... Van de werkelijkheid . . . Oh, ik zou willen heenvluchten naar het ideaal, maar de vleugels, die mij erheen moeten opvoeren, smelten -ooals die van Ikarus in de zon van Clotilde’s werkelijkheid... Ik aarzelom verderte leven... En Clotilde dien avond: 11 Maart. Ik heb mijn haar vandaag voor het eerst bij Sam.>on eens laten wasschen. Delicieuze parfum heb ik gekocht. Chypre van Coty 1 Vandaag begonnen te gebruiken. Wel duur, maar je hebt er weinig van noodig. Arend : 20 Maart. Ik heb afgezien van de werkelijkheid ... Na tien dagen zielestriid, vasten en waken. En ik heb het schoone Ideaal weer uit den gipsafval opgegraven. De neus was eraf; de kin was beschadigd, het is heelemaal nogal uitgedroogd, en erg rul. Ik heb het bijgefatsoeneerd, en heb er een natten doek overheen gehangen. En DE BOSBOOM-HERDENKING. Ter gelegenheid van het feit. dat het op 18 Februari 1917 honderd jaar geleden was, dat de bekende kunstschilder Joh. Bosboom werd geboren, hebben verscheidene vereenigingen een aantal kransen en bloemstukken op het graf van den meester gelegd. in de buurt afgeloopen. Niets te vinden. 'Geen spoor.... Maar wat hinderde dat! Ze had mij gewenkt, gewènkt... Geen wonder nadat zij me al meermalen had opgemerkt.... Het werk der liefde had zich langzaam maar zeker voltrokken in het gemoed der geliefde vrouw. Ik ben vanavond stapelgek van geluk. Stapelgek. Ik ben de uitverkorene van haar hart. En mijn welslagen in de liefde is verzekerd. Ha. ik zal haar weer opwachten. Ze zal mij weer wenken, Zaterdag 3 en Woensdag 7 Februari heeft de Dordtsgbe Opera- en Operette-Vereeniging in „Kunstmin” met schitterend succes opgevoerd de opera „Undine”, van Alb. Lortzing. De muzikale leiding was in handen van den heer Ed. Erdelmann, regisseur was Henri Morriën. Begeleiding: het Stedelijk Orkest van ’s-Hertogenbosch. Solisten waren de dames Dooremans, Schlüter en v. Waalwijk v. Doorn en de heeren Carstens, Van de Weg, Dr. Van de Ven, Mak van Waay en Van den Beemt. Hierboven: de tweede acte met het ballet onder leiding van Jacoba van der Pas gisteravond bij het naar bed gaan heb ik het weer voor het eerst gekust. Zoo met mijn ideaal bij mij ben ik weer rustiger. De werkelijkheid met haar liefde en haar jaloezie en al wat daar nog meer aan vast zit, houd ik tóch niet uit. Mijn gestel is te delicaat. Ik ben er niet tegen opgewassen. En Clotilde : 20 Maart. Niets bijzonders vandaag. Alleen, zoo mogelijk nog iets vervelender dan ar.de:e dagen.
PDF
Nummer
1917, nr.9, 28 feb. 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA GEMEENTELIJKE MAALTIJDEN. De Gemeente Wormer heeft bet initiatief genomen eenige malen per week gezamenlijke maaltijden te bereiden, waarvan een ieder tegen zeer billijken prijs gebruik kan marken. Links: Uitdeelhr en bereiding der spijzen in de gemeenschappelijke keuken. Rechts: Vrouwen, die van deze voor Holland nieuwe instelling gebruik maken. Prof. TREUB WEDER MINISTER VAN FINANCIËN. Proi. Mr. Treub heeft voor de tweede maal de portefeuille als minister van Financiën aanvaard. Links: het portret van den minister. Rechts: het afscheidscollege van Prof. Treub als * hoogleeraar aan de Handelshoogeschool te Rotterdam. DE SCHIETSCHOUW OVER DE LEK IN GEBRUIK. Wanneer de Lek bevroren is, wordt de veerpont opgelegd en komt de ijs- of schietschcuw, een soort vlet op ijzers, die door de veerlieden met stokken wordt voortbewogen, in gebruik. BI JTVISSCH ERS. Een aantal bijtvisschers nabij Schoonhoven aan het werk: met hengel en snoer wordt door in hei ijs gehakte gaten gevischt naar vorentjes, waarvan velen een welkom zootje voor moeder de vrouw meebrengen. Rechts op de foto de interessante in Renaissance-stijl opgetrokken Veerpoort, dateerend uit 1601. EEN GOED AFGELOOPEN ONGEVAL Verleden week had te Alkmaar een ongeval plaats, dat boven verwachting goed is afgeloopen. Bij het ophijschen van een ketel boven een kolenloods brak een der touwen, waardoor het gevaarte van 17 M. lengte en 2.5 M. doorsnee door het dak viel en niet geringe verwoesting veroorzaakte. EEN LOFFELIJK VOORBEELD. (foto Jonker.) Nu de scholen door gebrek aan brandstof drie dagen per week gesloten zijn, hebben de onderwijzers van de school aan de Oude Vest te Legden (hoofd de heer W. Koops Azn.J besloten, op deze dagen met de kinderen wandelingen te houden, en hun aanschouwelijk onderwijs in natuurkennis te geven. Opdat dit voorbeeld navolging moge vinden, plaatsen wij deze foto. WIL.DE zwanen in HOLLAND. Een mooie jachtbuit van den jager. Dijs van het Domein Soestdijk: ’n tweetal wilde zwanen, ieder wegende pl.m. 22 pond.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2966 tot 2970 van 11897