|
PANORAMA 10
Vervolg van pag. 6.
Door Geertrui’s stem, die vroeg wat Mevrouw van den
groenboer noodig had, kwam ze weer tot bezinning.
,,Groente?” zei ze. ,,0, ’t kan me niet schelen. Mijnheer
eet niet thuis vandaag. En ik moet direct de stad uit.
’k Ben ook niet thuis voor den eten. Neem maar iets voor
jou alleen. — Worteltjes? Best.”
Ze liep met Geertrui mee naar beneden, gaf nog gauw haar
instructies : „Je zorgt er vooral voor, dat Baby op tijd zijn
fleschje krijgt, hè ? Nee. ik weet nog niet. wanneer ik terugkom.
Als mijnheer vanavond eerder thuis is dan ik, zeg
dan maar, dat er op Mijnheers kamer een brief ligt.” — Het
drong tot haar door. hoe vreemd het voor een ander moest
zijn, dat ze zoo opeens ook weg ging. Maar Geertrui’s domme
gezicht toonde geen verwondering. Toch zei ze nog haastiguitleggend:
„Mijn vriendin is plotseling ziek geworden,
zie je. Daar ga ik nu heen.”
Gejaagd, alsof er nü nog iets
kon komen, om haar terug te houden,
priemde ze haar hoed vast.
schoot ze in haar mantel. Dan
knikte ze tegen Geertrui, liep de
stoep af, en stond op straat. Ze
ademde diep op. Wat een heerlijke
morgen was het. O, wat zou ze
vandaag genieten, genieten . . .
Een tram kwam in de verte aan.
Ja, ze zou met de tram naar het
station gaan — ze wilde zoo gauw
mogelijk weg zijn uit de sta^l — ze
verlangde naar buiten. Maar waar
ze naar toe zou gaan, wist ze nog
niet. Ze wist alleen, dat ze naar
buiten wilde, ergens waar het stil
en kalm zou zijn. Zij stelde zich
al voor, hoe ze ’s nachts zou logeeren
in een klein, landelijk hotelletje.
Als ze ’s morgens wakker zou
worden, zou door de open ramen
de geur van frisch gras en bloemen
naar binnen waaien... Zoo droomde
ze in haar hoekje. Zoo bleef ze droomen gedurende de
treinreis. Ze had een kaartje genomen naar een klein villadorpje,
waar ze wist, dat bosschen waren en hei. Ze was
blij, dat ze alleen zat; lachend als een kind vermaakte ze
zich met de malle sprongen der koeien, die wegrenden over
de groene weiden, wanneer de trein voorbijdaverde.
Ze was nog jong, had nog zooveel jaren voor zich liggen,
die ze nu alleen zoo rijk en gelukkig mogelijk wilde maken.
Een paar dagen genieten .... en dan zou ze zich in een
stad vestigen ; met haar akten kon ze best lessen krijgen.
Als ze lessen genoeg had, zou ze baby bij zich nemen, en
samen met den jongen, heelemaal alleen met den jongen
zou ze ... .
De trein hield stil — ze sprong uit de coupé, vlug als
een kind. Toen ze eenmaal buiten was, jubelde het gevoel
van vrij zijn nog luider in haar op. Ze slingerde met haar
A. POMPER.t
Na een korte ongesteldheid is te
Amsterdam op 55-jarigen leeftijd
overleden de heer Albert Pomper,
organist der Evangelisch-Luthersche
Kerk, carillonneur van den
Zuiderkerkstoren en privaat-docent
in de wiskunde, De beer Pomper
is reeds op zesjarigen leeftijd
door een steenworp blind geworden.
Gen eraal-M aj. A. A. J- QUANJER
(links op de foto), Inspecteur van den Geneeskundigen dienst
der Landmacht, die met ingang van 1 Mei a.s. als zoodanig
pensioen heeft aangevraagd.
handschoenen, haar taschje, ze zette haar hoed af., liet de
wind spelen met heur blonde haar.
In een kleine, boersche uitspanning dronk ze koffie, aangelokt
als ze werd door den grooten tuin, die het huis geheel
omgaf. Onder een zwaren kastanje-boom werd voor haar
gedekt, heel landelijk op een groengeverfd tafeltje. Maar
het servetje was hagelwit, de honig had een bloemengeur,
het brood was bruin en knappend en de groote kan melk,
die gebracht werd, vulde roomig haar glas. Muschjes trippelden
om haar heen, ze strooide wat kruimels, gaf stukjes
brood aan den hond, die zoo goedig-smeekend naar haar
keek door de zwarte haarfranje heen, die over zijn oogen
hing. Wat geluiden van verre drongen flauw door, anders
heerschte de stilte alom. Zoo’n groote rust kwam over haar,
zoo’n heerlijke weldadige rust, dat ze graag haar hoofd op
haar armen gelegd had om te slapen daar buiten, onder
het beschermende dak van den kastanje, terwijl de geur
van rozen door den zacht-zoelen wind tot haar gevoerd werd.
Na de koffie dwaalde ze door het bosch. De warmte
van den zomermiddag maakte haar wat loom enenergie-loos.
En aangelokt door de schaduw der boomen, door de fluweeligheid
van het mos. strekte ze zich uit op een eenzaam plekje.
Haar handen streelden het zacht-groene fluweel gedachteloos.
Door de boomen heen zag ze een tipje van de blauwe
lucht. „Wat diep-blauw,” dacht ze. „Net baby’s oogen.
Wat zou hij nu doen ? Slapen zeker, of misschien speelde
Geertrui met hem. Geertrui kon van die malle keelgeluiden
maken, waar hij om lachen moest. Zoo’n eigenaardig, langzaam
lachje kwam dan over zijn gezichtje glijden.
Als Hans vanavond thuis kwam — O, hij zou vreemd
kijken, dat ze weg was. Hij zou haar brief lezen, leunend
Mr. Dr. W. F. J. FROWEIN,
een man, op wiens schouders thans een moeilijke en
zeer verantwoordelijke taak rust als directeur der
Rïjkskolendistributie.
J. P. VREEBURG,f
In den ouderdom van 68 jaar is
-te ’s-Gravenhage overleden de
heer J. P. Vreeburg, die zich veel
bewoog op het gebied der philanthropie.
Hij was o.a. lid van verschillende
weldadigheidsvereenigingen.
tegen zijn bureau, en dan zou hij hem verscheuren,
den brief, in he^l kleine stukjes. Of hij zou hem, en
dat was nog waarschijnlijker, bewaren als een aanklacht
tegen haar.
Waarom had 3e Hans toch getrouwd? Lieve vriendinnen
zouden zeggen, omdat ze getrouwd had willen zijn. En ’t
was waar. Toen Hans in haar leven kwam. had ze zoo’n
groote walging gevoeld van het dag-in dag-uit les geven,
van het eentonig, martelend inpompen van Fransch en Engelsch
in domme kinderhoofden, dat ze hem en de goede
positie, die hij haar geven kon, aangegrepen had met beide
handen. Een dom, aartsdom kind was ze geweest, een onnoozele
baby.
Nu, na drie jaar getrouwd zijn, hoopte ze er op weer
lessen te kunnen krijgen, leken die lessen haar een bevrijding.
Wat een kringloop was het leven toch.
Om negen uur zou Hans thuiskomen. Hij was voor
zaken de stad uit, daarom had ze op dezen dag als den meest
geschikten gewacht.
Die drie marteljaren met Hans waren toch haar schuld
niet geweest 1 Hij had haar van zich vervreemd door tallooze
kleinigheden, norsche uitvallen, stuursche buien,
snauwerig vitten. O, ze wist niet wat al. Zijn ongeduld,
als Baby huilde: „Kun je dat kind dan ook nog niet eens
stil houden? Ik w/Z dat gedrens niet hooren.” Hij vond
er een vreemd genot in om haar te prikkelen, tot het uiterste
te tergen. Bij het herdenken rukten haar vingers wild de
zachte mosplantjes uit.
Tot de gedachte, dat ze nü vrij was, nü los van hem stond,
haar kalmer ging stemmen. Vrij .... eindelijk —
Lang lag ze in het bosch. Een klok in de verte, die vijf
uur sloeg, deed haar opschrikken. Ze zou in het dorp zelf wat
gaan eten. Door een vriendelijke, lieve laan liep ze erheen.
In een hotel bestelde ze wat eenvoudige schotels. Ze at met
graagte, de boschlucht had haar honger gegeven. Ik ga
theedrinken waar ik vanmorgen geweest ben, dacht ze.
Het zou haar zoo goed doen, nu in dien grooten, stillen
tuin te zitten. Misschien zou ze daar ook kunnen logeeren.
Primitief zou het zijn, een ouderwetsch hoog-opgemaakt
bed natuurlijk, en een kleine waschtafel, waarop alleen
het aller-noodigste, maar morgen zou bij het wakker worden
de geur van frisch gras en bloemen door de open ramen
naar binnen waaien.
Zoo vlug-opgewekt liep ze het dorp weer door. In een
laan kwam ze een dienstmeisje tegen, dat een sportwagen
reed. Ze keek om naar het kindje, dat tegen haar lachte.
Wat ’n schat, dacht ze. Wat een heerlijke dot. Zulke lichtblauwe
sokjes had haar jongen ook, ze hingen ook altijd rimpelig
om zijn dik, blank pootje, omdat hij ze aldoor weer
wilde uittrappen. Ze bleef den wagen staan nakijken en toen
het meisje dien opeens rondwielerde, stond ze er nog. Eerst
wilde ze haastig weggaan, maar een drang om te weten,
hoe oud die baby zou zijn, deed haar blijven staan.
„Achttien maanden, mevrouw.” zei het meisje op haar
vraag—. „En zoo bijdehand, u weet het niét.”
Ze dacht dat haar kindje toch veel flinker was. En zelfs
nog vijf maanden jonger.
„Ziet u dit, mevrouw ?”zei het meisje praatgraag, wijzend
op zijn rood, ontveld armpje, „’t Is nu al véél beter. Maar
het heeft er verschrikkelijk uitgezien. Hij is zoo pardoes
uitzijn ledikantje gevallen, toen niemand bij hem was. —
Kijk, u kunt ook nog de buil op zijn voorhoofdje zien.”
„Och,” zei ze meewarig, hem in zijn blanke halsje kriebelend.
„Ja, je kunt ze eigenlijk niet meer alleen vertrouwen,
als ze zoo flink worden,” zei het meisje weer. „Hij had
wel dood kunnen vallen.”
Het meisje ging nog door met bijzonderheden van den
baby te vertellen. Hoe hij een korstje brood naar zich toe
had »gehaald. en zoo maar ingeslikt. „We wisten gewoon
geen raad.”
Maar zc luisterde nu verstrooid, en toen voor een villatje
het meisje zei : „Hier moet ik wezen,” knikte ze alleen
maar vlug, liep haastig door. „Ook een rare,” dacht het
dienstmeisje.
„Je kunt ze eigenlijk niet meer alleen vertrouwen.” Dat
was zoo. Baby trok zich ook al op aan zijn wieg. En Geertrui ?
Ze was wel goedig en lief voor Baby, maar zoo’n teut —
ajs ze met den slager of den bakker of een ander dienstmeisje
aan het praten sloeg, dan wist ze van geen tijd. Vergat ze
alles. Zou ze wel om Baby’s fleschje gedacht hebben ?
Ze zag het witte wiegje, waaraan hij zich optrok, kraaiend
van pret. Het was zoo’n hooge wieg, als hij er uitviel....
Opeens, resoluut, keerde ze zich om. En een half uur
daarna zat ze weer in den trein naar huis. Ze liep maar
onrustig in den corridor op en neer.
Wat ging die trein langzaam.
Bij het station riep ze een auto
aan — ze kon niet in een tram
gaan, die voort_ukkelde, overal
stopte. Ze keek uit in de volle straten,
die ze doorsnorden, ze wilde
opmerken, omdat ze móest ontkomen
aan haar angstgedachten. Wat
een pracht-etalage bij Van Woercom.
Morgen eens kijken. Ze moest
een nieuw wagenspreitje hebben.
En daar liep Willy Ensemeyer.
Aardigen hoed had ze op. Zwart
stond toch beeldig op rossig haar.
Willy moest haar niet zien — ze
dook wat weg.
Met een schok hield de wagen
stil. Ze betaalde, liep den tuin door
naar haar huis. De voordeur stond
wat aan. Ze duwde die open. bleef
even staan in de kleine vestibule.
Luisterde. Van boven drong kindergeschrei
tot haar door — moe,
klagend kindergeschrei. Ze rende
de trappen op naar de slaapkamer.
In zijn wiegje lag baby — het wiegekleedje hing slordig.
Zijn mollige lijfje lag blootgewoeld. En zijn gezichtje was
rood, opgezwollen van het huilen, dat nu nog alleen heeschklagend
snikken leek.
Ze nam hem uit de wieg, drukte hem tegen zich aan.
heel innig, en hem sussend met liefkoozende, bedarende
woordjes, ging ze zitten in een grooten stoel. Haar handschoenen
rukte ze uit, gooide ze ergens neer, en ze streelde zijn
natte, behuilde wangetjes met haar zachte vingers. Hoe lang
ze zoo zat, wist ze niet. Hij lachte alweer, speelde met haar
horlogeketting.
Geertrui kwam binnen. „Guns, ben u'al terug? Ik was
net even uit om melk te halen. Heeft baby gehuild ? Hij is
anders aldoor zoet geweest. Ik dacht, ik kan nou net even —
er was geen melk meer voor hem, ziet u.”
P. J. H. CUYPERS.
de bekende architect, hoopt den 16en Mei a.s. zijn 90sten
verjaardag te vieren. Op onze foto komt ook zijn zoon voor.
die eveneens een vermaard bouwmeester is.
„Ga nu maar gauw zijn fleschje klaarmaken,” zei ze
ongeduldig. En ze streelde hem weer, hem koesterend in
haar omarming. Hij zoog nu tevreden op zijn duimpje,
kirde af én toe behaaglijke keelgeluidjes.
Toen boog ze haar hoofd heel dicht over zijn blonde kopje.
„Mammy gaat nooit meer weg hoor! Mammy zal altijd
bij haar lieven, kleinen schatteman blijven. Altijd, altijd.”
„Oegoe,” brabbelde baby, grijpend' naar haar hoed,
dien ze nog ophad.
Later lag hij weer zoet in zijn wiegje, tevreden na zijn
badje,, ze had hem zelf gebaad, wilde niet, dat Geertrui
het deed.
En toen zijn oogleden moe heenvielen over de heldere
blauwe kijkers en hij insliep, liep ze naar de kamer van Hans
waar ze haar brief van dien morgen in vele, kleine stukjes
scheurde.
|