Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2961 tot 2965 van 11897
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 Vervolg van pag. 6. Door Geertrui’s stem, die vroeg wat Mevrouw van den groenboer noodig had, kwam ze weer tot bezinning. ,,Groente?” zei ze. ,,0, ’t kan me niet schelen. Mijnheer eet niet thuis vandaag. En ik moet direct de stad uit. ’k Ben ook niet thuis voor den eten. Neem maar iets voor jou alleen. — Worteltjes? Best.” Ze liep met Geertrui mee naar beneden, gaf nog gauw haar instructies : „Je zorgt er vooral voor, dat Baby op tijd zijn fleschje krijgt, hè ? Nee. ik weet nog niet. wanneer ik terugkom. Als mijnheer vanavond eerder thuis is dan ik, zeg dan maar, dat er op Mijnheers kamer een brief ligt.” — Het drong tot haar door. hoe vreemd het voor een ander moest zijn, dat ze zoo opeens ook weg ging. Maar Geertrui’s domme gezicht toonde geen verwondering. Toch zei ze nog haastiguitleggend: „Mijn vriendin is plotseling ziek geworden, zie je. Daar ga ik nu heen.” Gejaagd, alsof er nü nog iets kon komen, om haar terug te houden, priemde ze haar hoed vast. schoot ze in haar mantel. Dan knikte ze tegen Geertrui, liep de stoep af, en stond op straat. Ze ademde diep op. Wat een heerlijke morgen was het. O, wat zou ze vandaag genieten, genieten . . . Een tram kwam in de verte aan. Ja, ze zou met de tram naar het station gaan — ze wilde zoo gauw mogelijk weg zijn uit de sta^l — ze verlangde naar buiten. Maar waar ze naar toe zou gaan, wist ze nog niet. Ze wist alleen, dat ze naar buiten wilde, ergens waar het stil en kalm zou zijn. Zij stelde zich al voor, hoe ze ’s nachts zou logeeren in een klein, landelijk hotelletje. Als ze ’s morgens wakker zou worden, zou door de open ramen de geur van frisch gras en bloemen naar binnen waaien... Zoo droomde ze in haar hoekje. Zoo bleef ze droomen gedurende de treinreis. Ze had een kaartje genomen naar een klein villadorpje, waar ze wist, dat bosschen waren en hei. Ze was blij, dat ze alleen zat; lachend als een kind vermaakte ze zich met de malle sprongen der koeien, die wegrenden over de groene weiden, wanneer de trein voorbijdaverde. Ze was nog jong, had nog zooveel jaren voor zich liggen, die ze nu alleen zoo rijk en gelukkig mogelijk wilde maken. Een paar dagen genieten .... en dan zou ze zich in een stad vestigen ; met haar akten kon ze best lessen krijgen. Als ze lessen genoeg had, zou ze baby bij zich nemen, en samen met den jongen, heelemaal alleen met den jongen zou ze ... . De trein hield stil — ze sprong uit de coupé, vlug als een kind. Toen ze eenmaal buiten was, jubelde het gevoel van vrij zijn nog luider in haar op. Ze slingerde met haar A. POMPER.t Na een korte ongesteldheid is te Amsterdam op 55-jarigen leeftijd overleden de heer Albert Pomper, organist der Evangelisch-Luthersche Kerk, carillonneur van den Zuiderkerkstoren en privaat-docent in de wiskunde, De beer Pomper is reeds op zesjarigen leeftijd door een steenworp blind geworden. Gen eraal-M aj. A. A. J- QUANJER (links op de foto), Inspecteur van den Geneeskundigen dienst der Landmacht, die met ingang van 1 Mei a.s. als zoodanig pensioen heeft aangevraagd. handschoenen, haar taschje, ze zette haar hoed af., liet de wind spelen met heur blonde haar. In een kleine, boersche uitspanning dronk ze koffie, aangelokt als ze werd door den grooten tuin, die het huis geheel omgaf. Onder een zwaren kastanje-boom werd voor haar gedekt, heel landelijk op een groengeverfd tafeltje. Maar het servetje was hagelwit, de honig had een bloemengeur, het brood was bruin en knappend en de groote kan melk, die gebracht werd, vulde roomig haar glas. Muschjes trippelden om haar heen, ze strooide wat kruimels, gaf stukjes brood aan den hond, die zoo goedig-smeekend naar haar keek door de zwarte haarfranje heen, die over zijn oogen hing. Wat geluiden van verre drongen flauw door, anders heerschte de stilte alom. Zoo’n groote rust kwam over haar, zoo’n heerlijke weldadige rust, dat ze graag haar hoofd op haar armen gelegd had om te slapen daar buiten, onder het beschermende dak van den kastanje, terwijl de geur van rozen door den zacht-zoelen wind tot haar gevoerd werd. Na de koffie dwaalde ze door het bosch. De warmte van den zomermiddag maakte haar wat loom enenergie-loos. En aangelokt door de schaduw der boomen, door de fluweeligheid van het mos. strekte ze zich uit op een eenzaam plekje. Haar handen streelden het zacht-groene fluweel gedachteloos. Door de boomen heen zag ze een tipje van de blauwe lucht. „Wat diep-blauw,” dacht ze. „Net baby’s oogen. Wat zou hij nu doen ? Slapen zeker, of misschien speelde Geertrui met hem. Geertrui kon van die malle keelgeluiden maken, waar hij om lachen moest. Zoo’n eigenaardig, langzaam lachje kwam dan over zijn gezichtje glijden. Als Hans vanavond thuis kwam — O, hij zou vreemd kijken, dat ze weg was. Hij zou haar brief lezen, leunend Mr. Dr. W. F. J. FROWEIN, een man, op wiens schouders thans een moeilijke en zeer verantwoordelijke taak rust als directeur der Rïjkskolendistributie. J. P. VREEBURG,f In den ouderdom van 68 jaar is -te ’s-Gravenhage overleden de heer J. P. Vreeburg, die zich veel bewoog op het gebied der philanthropie. Hij was o.a. lid van verschillende weldadigheidsvereenigingen. tegen zijn bureau, en dan zou hij hem verscheuren, den brief, in he^l kleine stukjes. Of hij zou hem, en dat was nog waarschijnlijker, bewaren als een aanklacht tegen haar. Waarom had 3e Hans toch getrouwd? Lieve vriendinnen zouden zeggen, omdat ze getrouwd had willen zijn. En ’t was waar. Toen Hans in haar leven kwam. had ze zoo’n groote walging gevoeld van het dag-in dag-uit les geven, van het eentonig, martelend inpompen van Fransch en Engelsch in domme kinderhoofden, dat ze hem en de goede positie, die hij haar geven kon, aangegrepen had met beide handen. Een dom, aartsdom kind was ze geweest, een onnoozele baby. Nu, na drie jaar getrouwd zijn, hoopte ze er op weer lessen te kunnen krijgen, leken die lessen haar een bevrijding. Wat een kringloop was het leven toch. Om negen uur zou Hans thuiskomen. Hij was voor zaken de stad uit, daarom had ze op dezen dag als den meest geschikten gewacht. Die drie marteljaren met Hans waren toch haar schuld niet geweest 1 Hij had haar van zich vervreemd door tallooze kleinigheden, norsche uitvallen, stuursche buien, snauwerig vitten. O, ze wist niet wat al. Zijn ongeduld, als Baby huilde: „Kun je dat kind dan ook nog niet eens stil houden? Ik w/Z dat gedrens niet hooren.” Hij vond er een vreemd genot in om haar te prikkelen, tot het uiterste te tergen. Bij het herdenken rukten haar vingers wild de zachte mosplantjes uit. Tot de gedachte, dat ze nü vrij was, nü los van hem stond, haar kalmer ging stemmen. Vrij .... eindelijk — Lang lag ze in het bosch. Een klok in de verte, die vijf uur sloeg, deed haar opschrikken. Ze zou in het dorp zelf wat gaan eten. Door een vriendelijke, lieve laan liep ze erheen. In een hotel bestelde ze wat eenvoudige schotels. Ze at met graagte, de boschlucht had haar honger gegeven. Ik ga theedrinken waar ik vanmorgen geweest ben, dacht ze. Het zou haar zoo goed doen, nu in dien grooten, stillen tuin te zitten. Misschien zou ze daar ook kunnen logeeren. Primitief zou het zijn, een ouderwetsch hoog-opgemaakt bed natuurlijk, en een kleine waschtafel, waarop alleen het aller-noodigste, maar morgen zou bij het wakker worden de geur van frisch gras en bloemen door de open ramen naar binnen waaien. Zoo vlug-opgewekt liep ze het dorp weer door. In een laan kwam ze een dienstmeisje tegen, dat een sportwagen reed. Ze keek om naar het kindje, dat tegen haar lachte. Wat ’n schat, dacht ze. Wat een heerlijke dot. Zulke lichtblauwe sokjes had haar jongen ook, ze hingen ook altijd rimpelig om zijn dik, blank pootje, omdat hij ze aldoor weer wilde uittrappen. Ze bleef den wagen staan nakijken en toen het meisje dien opeens rondwielerde, stond ze er nog. Eerst wilde ze haastig weggaan, maar een drang om te weten, hoe oud die baby zou zijn, deed haar blijven staan. „Achttien maanden, mevrouw.” zei het meisje op haar vraag—. „En zoo bijdehand, u weet het niét.” Ze dacht dat haar kindje toch veel flinker was. En zelfs nog vijf maanden jonger. „Ziet u dit, mevrouw ?”zei het meisje praatgraag, wijzend op zijn rood, ontveld armpje, „’t Is nu al véél beter. Maar het heeft er verschrikkelijk uitgezien. Hij is zoo pardoes uitzijn ledikantje gevallen, toen niemand bij hem was. — Kijk, u kunt ook nog de buil op zijn voorhoofdje zien.” „Och,” zei ze meewarig, hem in zijn blanke halsje kriebelend. „Ja, je kunt ze eigenlijk niet meer alleen vertrouwen, als ze zoo flink worden,” zei het meisje weer. „Hij had wel dood kunnen vallen.” Het meisje ging nog door met bijzonderheden van den baby te vertellen. Hoe hij een korstje brood naar zich toe had »gehaald. en zoo maar ingeslikt. „We wisten gewoon geen raad.” Maar zc luisterde nu verstrooid, en toen voor een villatje het meisje zei : „Hier moet ik wezen,” knikte ze alleen maar vlug, liep haastig door. „Ook een rare,” dacht het dienstmeisje. „Je kunt ze eigenlijk niet meer alleen vertrouwen.” Dat was zoo. Baby trok zich ook al op aan zijn wieg. En Geertrui ? Ze was wel goedig en lief voor Baby, maar zoo’n teut — ajs ze met den slager of den bakker of een ander dienstmeisje aan het praten sloeg, dan wist ze van geen tijd. Vergat ze alles. Zou ze wel om Baby’s fleschje gedacht hebben ? Ze zag het witte wiegje, waaraan hij zich optrok, kraaiend van pret. Het was zoo’n hooge wieg, als hij er uitviel.... Opeens, resoluut, keerde ze zich om. En een half uur daarna zat ze weer in den trein naar huis. Ze liep maar onrustig in den corridor op en neer. Wat ging die trein langzaam. Bij het station riep ze een auto aan — ze kon niet in een tram gaan, die voort_ukkelde, overal stopte. Ze keek uit in de volle straten, die ze doorsnorden, ze wilde opmerken, omdat ze móest ontkomen aan haar angstgedachten. Wat een pracht-etalage bij Van Woercom. Morgen eens kijken. Ze moest een nieuw wagenspreitje hebben. En daar liep Willy Ensemeyer. Aardigen hoed had ze op. Zwart stond toch beeldig op rossig haar. Willy moest haar niet zien — ze dook wat weg. Met een schok hield de wagen stil. Ze betaalde, liep den tuin door naar haar huis. De voordeur stond wat aan. Ze duwde die open. bleef even staan in de kleine vestibule. Luisterde. Van boven drong kindergeschrei tot haar door — moe, klagend kindergeschrei. Ze rende de trappen op naar de slaapkamer. In zijn wiegje lag baby — het wiegekleedje hing slordig. Zijn mollige lijfje lag blootgewoeld. En zijn gezichtje was rood, opgezwollen van het huilen, dat nu nog alleen heeschklagend snikken leek. Ze nam hem uit de wieg, drukte hem tegen zich aan. heel innig, en hem sussend met liefkoozende, bedarende woordjes, ging ze zitten in een grooten stoel. Haar handschoenen rukte ze uit, gooide ze ergens neer, en ze streelde zijn natte, behuilde wangetjes met haar zachte vingers. Hoe lang ze zoo zat, wist ze niet. Hij lachte alweer, speelde met haar horlogeketting. Geertrui kwam binnen. „Guns, ben u'al terug? Ik was net even uit om melk te halen. Heeft baby gehuild ? Hij is anders aldoor zoet geweest. Ik dacht, ik kan nou net even — er was geen melk meer voor hem, ziet u.” P. J. H. CUYPERS. de bekende architect, hoopt den 16en Mei a.s. zijn 90sten verjaardag te vieren. Op onze foto komt ook zijn zoon voor. die eveneens een vermaard bouwmeester is. „Ga nu maar gauw zijn fleschje klaarmaken,” zei ze ongeduldig. En ze streelde hem weer, hem koesterend in haar omarming. Hij zoog nu tevreden op zijn duimpje, kirde af én toe behaaglijke keelgeluidjes. Toen boog ze haar hoofd heel dicht over zijn blonde kopje. „Mammy gaat nooit meer weg hoor! Mammy zal altijd bij haar lieven, kleinen schatteman blijven. Altijd, altijd.” „Oegoe,” brabbelde baby, grijpend' naar haar hoed, dien ze nog ophad. Later lag hij weer zoet in zijn wiegje, tevreden na zijn badje,, ze had hem zelf gebaad, wilde niet, dat Geertrui het deed. En toen zijn oogleden moe heenvielen over de heldere blauwe kijkers en hij insliep, liep ze naar de kamer van Hans waar ze haar brief van dien morgen in vele, kleine stukjes scheurde.
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
11
Tekst
11 PANORAMA DE VROUWELIJKE BRANDWEER IN ENGELAND. Wij brengen hierboven een tweetal foto’s, die de negentienjarige Miss isobel Silver geven in haar debuut als brandweerman. De Engelsche vrouwen zien tegen geen lichamelijke vermoeienissen op. wanneer het er om gaat de plaatsen in te nemen van de mannen, die aan het front hun vaderland dienen, of wanneer ze zich een maatschappelijke positie .willen veroveren, waartoe in deze omstandigheden ruimschoots gelegenheid bestaat. DE CRISIS IN AMERIKA. President Wilson spreekt in het Congres over den toestand, die door het Duitsche optreden ter zee geschapen is. Op het presidents-platform staan de vice-president Marshall en de spreker Champ Clark. De opname werd kort na het begin van de rede gemaakt. HET COMPLOT TEGEN LLOYD GEORGE. De vier beklaagden in de gerechtszaal te Derby. Zij zijn beschuldigd het voornemen gehad te hebben te „dooden en te vermoorden“ den eersten minister en Mr. Arthur Henderson. Van 1. n. r.: Harriet Ann (Hetty) Wheeldon, Winnie Mason, Mrs. Alice Wheeldon en Alfred G. Mason. UIT DE BUURT VAN SALONIKI. Een dorps-huwelijk in Macedonië. De bruid is het jonge meisje in het wit met de bloemen in het haar. DE STRIJDMIDDELEN VAN AMERIKA Een Ainerikaansch afweerkanon tegen vliegmachines. — Amerika is. wat strijdmaterieel betreft, klaar voor een oorlog, en het kan bovendien, wat het nog ontbreekt, in korten tijd aanvullen door zijn groote industrieele kracht.
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
12
Tekst
PANORAMA 12 ÉllteliH' wflltÉhlilMiliÉOlhhhusilllilfetai!t!$8iih ;d$liffe=«$!#!& röfffll’«iIfebiu, h11s*l»?!5ni«rflS, ujt No. ZEVENTIEN UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY (3) HOOFDSTUK II. (Vervolg). k ben heelemaal niet beroemd,” zei hij. „Maar ik ben gaarne bereid om voor mijn zonde te boeten.” Hij boog zich over het boek, dat zij op ? ~ een met paarlemoer ingelegde schrijftafel geOpenj had, nam een penhouder en was inwendig blij, dat hij een week geleden juist zijn hersens gepijnigd had om aan de wenschen van een klein, maar aanhoudend nichtje te voldoen. Hij schreef toen : Wanneer schoone jonkvrouw, als straf gij mij vraagt Een gedicht in Uw album te schrijven, Dan moet, arme dichter, ik bevend beschroomd, Het antwoord wel schuldig U blijven. De blik van Uw oogen, de druk van Uw hand Beneev’len zoodanig mijn zinnen Dat rhythme en metrum mijn hersnen ontvliên. En mij valt geen rijmwoord te binnen. Moet dan, wat ik zelf niet stamelen kan Ik rooven uit andrer boeken? ’t Is alles vergeefs — poëzie is alleen Bij U, o volschoone, te zoeken. Hij telde de regels. „Twaalf,” zei hij. „Ik heb er twee geleerd en de overige tien gelezen, ik smeek U dus mij de rest van de straf kwijt te schelden/1 Zij boog zich voorover om te lezen wat hij geschreven had ; toen hij zijn naam er onder zette en den datum, kwamen hun hoofden opmerkelijk dicht bij elkaar, in aanmerking genomen dat ze elkaar nog geen vijf minuten kenden. Zij leunde met haar elleboog op de tafel èn liet haar kin op haar hand rusten, terwijl de andere hand* op den rug van zijn stoel lag. Hij voelde haar adem langs zijn wang gaan. en de fijne geur van heur haar bracht hem bijna buiten zichzelf; toch wist hij zeker dat zij evenmin van plan was met hem të flirten, als hij van plan was haar te vertellen, dat haar vader ieder oogenblik beschuldigd kon worden van een vreeselijke misdaad. „Is dat heusch oorspronkelijk? ” vroeg zij na ’t gelezen te hebben. „Dat heb ik U al verteld!” „Ik moet toch Uw boeken eens zien te krijgen,” zei zij naïef. Hij lachte, en hun oogen ontmoetten elkaar. „Mag ik meelachen ?” zei een stem, en Theydon wist, vóór hij zich omgedraaid had, dat de man, dien hij ’t laatst gezien had, toen hij om den hoek van de Innesmore Mansions in een regenbui verdween, in de kamer was. Het meisje pakte het album op en liep naar haar vader toe, zonder een zweem van verlegenheid. „Waarom hebt U mij verteld, dat mijnheer Theydoneen ernstig wetenschappelijk man was ?” riep zij uit. „Hij is ’t heelemaal niet. Hij kan prachtig onzin schrijven.” „Dat kunnen een massa wetenschappelijke menschen, Evelijn, Het doet mij genoegen U te zien, mijnheer Theydon. Prof. Scarth’s brief heeft den weg geplaveid voor iets meer dan een plechtig bezoek, en daarom heb ik U maar gevraagd om te komen eten. Mijn vrouw is niet in de stad. Zij lijdt aan hooikoorts en moet Londen vroeg in Mei ontvluchten. Als zij in Juni hier is, is zij wanhopend. Vanavond bent U onze eenige gast, maar mijn dochter gaat na het eten naar een muziekavondje bij Lady de Wilton, en dus kunnen U en ik ons onder ’t genot van een sigaar in de luchtvaart verdiepen.” Toen hij daar zoo stond, in die mooie ontvangkamer, verwelkomd door een man als Forbes, en na zijn gezellig gesprek met een meisje als diens dochter, trachtte Theydon zich wijs te maken dat zijn ontmoeting met die onheilspellend-uitziende detectives aan het Waterloo-station slechts in zijn verbeelding plaats gegrepen had. Hij werd echter spoedig weer tot de Werkelijkheid terug gebracht door de woorden van Evelijn Forbes. Zij had het album aan haar vader gegeven en keek toevallig net naar Theydon als zij den vorigen avoild gedaan had. U gisterenavond niet in het Dal y~ theater vroeg zij plotseling. „Bent geweest „ja.” zei hij. Toen, merkende dat hij er niet aan kon ontsnappen, ging hij voort : „U en ik hebben dezelfde ontdekking gedaan, Juffrouw Forbes. Wij drieën stonden samen aan den uitgang. Ik stond op een taxi te wachten en .zag hoe U in uw auto stapte. Nu weet U precies, waarom ik over dien stoel gevallen ben.” Forbes, die lachte om het grappige vers in het album, keek snel op. i,Zeg me niet dat Tomiinson weer vergeten heeft dien ellendigen stoei weg te zetten !” riep hij uit. „Heusch, ik moet óf hem óf de schilderij wegdoen, hoewel ik op allebei prijs stek” „Wees maar niet boos op Tomiinson, Vader,” lachte het meisje. „Als mijnheer Theydon niet op zoo’n ongewone manier was bimiengekomen, zouden we over het weer gepraat hebben, of over een dergelijk vervelend onderwerp. Ik heb hem nu om zoo te zeggen overrompeld, en vóór hij ’t zelf wist was hij aan ’t dichten.” Op dat oogenblik kwam Tomiinson zelf, dik en onverstoorbaar, zeggen dat het eten klaar was. Zij gingen de trap af, vroolijk pratende over-de operette, die zij den vorigen avond gezien hadden. Het was geen nieuws voor Theydon, dat de waarheid soms nog vreemder is dan fictie, maar hij voelde dat dit alledaagsch gezegde een andere beteekenis had gekregen. Hij geloofde, en niet zonder reden, dat niemand ooit zoo iets beleefd had. Als hij ’t huis verliet, zou hij regelrecht bij twee gerechtsdienaren komen, wier plicht het zou zijn mijnheer Forbes op te zoeken om een volledige en ware uitlegging te geven van zijn bezoek aan Mevrouw‘ Lester als hij (Theydon) tenminste Illustratie uit: „Insulinde . — Reisindrukken van Emiel Hullebroeck. ïrrip: 1. dc Minister van Koloniën opgedragen werk „insulinde”. In dit boekT heeft Hullebroeck de indrukken opgeteekend. door hem opgedaan gedurende zijn tournée door Nederlandsch-Indië, en dit wel. zooals hij zelf in zijn voorwoord zegt, zonder de fantasie een enkel woordje te laten meespreken. Direct wanneer hij iets waarnam, werd de indruk van het gehoorde of geziene en Hullebroeck heeft als kunstenaar een eigene, bijzondere gave om op te merken - neergeschreven. We meenen, dat het boek juist hieraan zijn groote frischheid en originaliteit dankt: de stijl is overal even bevallig en aangenaam; nergens wordt de schrijver zwaar op de hand of houdt hij lange vertoogen; integendeel, met een enkel — het juiste woord - wordt de ontvangen indruk weergegeven, hetgeen oorzaak is. dat dit boek zich lezen laat als een viot-geschreven, goed-ge~ componeerde roman. Het geschrevene wordt verlucht door een groot aantal goede illustraties, die deels zijn naar foto’s, door Hullebroeck zelf genomen. Het werk in zijn geheel maakt een uitnemenden indruk: goed kunstdrukpapier, een fraaie, duidelijke letter en eenvoudig, maar degelijk gebonden. Het is. om het in ’i kort te zeggen: een boek, dat we, naast andere standaardwerken over Indië, dienen te bezitten. vertelde wat hij wist. Het was alsof ’t zwaard van Damocles boven zijn hoofd hing. Aan dat gezellig middagmaal was hij aan grooter emotie ten prooi dan een Borgia, die iemand te gast had, dien hij van plan was te vergiftigen ! Uit pure zelfverdediging praatte hij zóó geanimeerd als hij maar zelden deed. Evelijn vond hem blijkbaar erg aardig, en aangevuurd door de belangstelling, die zij toonde, putte hij zich uit in fantastische paradoxen. Zijn uitbundigheid prikkelde ook Forbes, die zelf een goed „causeur” was. De tijd ging al te gauw voorbij. Het meisje stond met een zucht op. „Het is erg jammer dat ik weg moet,” zei zij. „Ik zal me vreesdijk vervelen bij Lady de Wilton. Maar ik kan er niet af, of ik moest vierkant jokken door de telefoon. Vader, den volgenden keer dat U mijnheer Theydon ten eten vraagt, moet U het mij bijtijds zeggen, en dan zult U mij zoo gauw niet meer kwijt raken.” Zij gaf Theydon de hand. Terwijl zij baar vader een afscheidskus gaf, ging de gast naar de deur en hield die voor haar open. Glimlachend keek zij hem aan en haar oogen zeiden duidelijk : „Ik vind u erg aardig. Kom maar eens gauw terug.” Toen was zij weg, en de kamer scheen iets van haar gloed en kleur verloren te hebben. „Ga niet weer zitten, Theydon,” zei Forbes ópstaande. „We kunnen de koffie wel naar mijn cel laten brengen. Van welke likeur hou je ’t meest, of zullen we Tomiinson zeggen de karaf port te geven? Het is heel goede, en nog een glas er van zal je geen kwaad doen.” Theydon had de •champagne aan tafel haast niet durven aanraken. Altijd matig, omdat hij gemerkt had. dat wijn of sterke drank hem bij zijn werk hinderde, voelde hij dat hij dien avond meer dan ooit een koel hoofd en stalen zenuwen noodig had. De raad van zijn gastheer dus volgende, koos hij ook port. „Je hebt gelijk,” zei Forbes. „Herinner je je nog het gezegde van Dr. Johnson : „Roode wijn is de drank voor jongens ; port voor mannen; maar hij, die een held wenscht te zijn, moet brandewijn drinken.”? Daar we vanavond niet van plan zijn heldhaftig te zijn, moeten wij ons aan den port houden.” „Toevallig heb ik bij mijn terugkomst uit Brooklands juist een glas brandewijn gedronken,” bekende Theydon. „Ik drink zelden of nooit iets van sterken drank voor ’t eten, maar vandaag had ik iets noodig om mij op te wekken/’ Hij hoopte vaag, dat deze opmerking tot een vraag van zijn g’astheer zou leiden en dat hij zoo, van ’t een op ’t ander, zonder te veel moeite, op dat onderwerp zou komen, waarover hij besloten was een beslissende v erklaring te krijgen van den man die er hoofdzakelijk mee te maken had, vóór hij de vertegenwoordigers van „Scotland Yard” weer zou zien. Maar Forbes, die hem een gemakkelijken stoel aanwees in een gezellig-ingerichte bibliotheek, en zelf in een anderen neerviel, lette alleen maar op dat ééne woord. — Brooklands. „Heb je gevlogen ?” vroeg hij, „Neen, ik heb me in de theorie verdiept, maar niet in de practijk.” „O, in de theorie. Het schijnt Waar te zijn dat er ergens in onze hersenen de eigenschappen van een visch en van een vogel verborgen zijn. Deze sluimerende vermogens ontwikkelen zich dagelijks. Met de onderzee-booten zijn we al een boel verder dan met de luchtvaart. Maar waarom, in naam der menschheid, moet elke ontwikkeling van het menschelijk vernuft gericht zijn op oorlogsdoeleinden. Het maakt me ellendig, als ik hoor, hoe de eerste vraag, die tegenwoordig aan een uitvinder gesteld wordt, deze is: Kunt gij ons in staat stellen meer van onze medemenschen te dooden dan wij met de bestaande middelen konden doen ? Of ’t een nieuwe machine is, een nieuw amalgama van metalen, een nieuw gebied voor electriciteit, een nieuwe ontploffingsstof, men hoort steeds denzelfden kreet: hoeveel, hoever, hoe veilig kunnen we dooden ? Ik veracht die belustheid op verwoesting. Het is een vreemd en afschuwelijk verschijnsel van den tegenwoordigen tijd. De uitvinding der boekdrukkunst, van de stoommachine of van de telegrafie werd niet op deze manier begroet. Vergeef me, mijnheer Theydon, als ik me wat laat gaan. De mannen, die de wetenschap vooruitbrengen zijn, in ’t algemeen gesproken, ('kristenen. Zij spreken ons van vrede op aarde, en toch bereiden zij zich onafgebroken voor op een wereidkrijg. Wij leeren het evangelie van Christus van den preekstoel en in de school, trachten het in onze wetten uit te drukken, gehoorzamen er aan in ons leven en in maatschappelijke Verhoudingen, en toch zijn we tot de tanden toe gewapend, en wapenen ons nog steeds, geven steeds meer sterkte aan de wanden van onze oorlogsschepen en meer afstand aan de kogels van onze kanonnen, voortdurend klinken en wellen en smeden we monsters die menschen. steden en staten moeten verbrijzelen.” Het was nu niet meer de jonge man, die het gesprek in handen had. Theydon, die het plan maar opgaf om het gesprek te leiden naar ’t raadsel, dat hem, hoe meer hij Forbes zag en hoorde, hoe langer hoe ongelooflijker werd, luisterde ingespannen naar den man, die sprak met de overtuiging en den ernst van een profeet. „Denk niet. dat ik het Christendom beschuldig,” ging Forbes driftig door. „De Bergrede wekt bij ons op al wat grootsch en edel in ons alledaagsch bestaan is, al wat eeuwig schoon is in de droomen van de toekomst. Maar waarom dat oorlogsgedruisch, die rook van arsenalen, dat marcheeren en oefenen van alle jonge mannen op de wereld? De natuurwet bestaat duidelijk uit twee eenvoudige onderdeden. Zij vertoont ons het beginsel van den strijd om het bestaan en het bewijs van het overlèven van de meestgeschikten. Lieve hemel, is dit niet genoeg, zonder dat onze ooren doofgernaakt worden door kruit en tromgeroffel ? W elke Engelschman wenscht, in ’t diepste van zijn ziel, een Duitscher te vermoorden ? Waar is de Duitscher, die ’t bloed van een Franschman verlangt te zien stroomen ? Het is krankzinnig om te denken, dat de vijftienduizend bewoners van de een of andere rustige kleine stad in Engeland vervuld zijn van een grooten, voortdurenden haat voor de vijftienduizend inwoners van een even rustige kleine
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
13
Tekst
stad in Beieren. Een opmerker, goed bekend met beide steden, zou weinig verschil vinden, maar zeer veel overeenkomst in het leven, de manieren en gedachten van de twee gemeenten. Daarom besteed ik veel tijd en niet weinig geld aan een internationalen kruistocht tegen de oorlogs-ideeën, en ik zie de reden niet in waarom er niet in dit opzicht een begin gemaakt zou kunnen worden met het luchtschip en de vliegmachine. Wij zijn te laat voor den onderzeeër, maar laten wij, voor het goede oogenblik voorbij gaat, maken dat de luchtvaart niet voor moorddadige doeleinden gebruikt wordt. Engeland en de Vereenigde Staten, Duitschland, Frankrijk, en de rest van Europa de bronnen der beschaving — kunnen het bevel uitvaardigen : Er zal geen oorlog in de lucht'gevoerd worden !” Theydon werd onwillekeurig meegesleept. „U gelooft, dat de luchtvaart zich zou kunnen ontwikkelen tot postpakket-dienst ?” vroeg hij. Forbes lachte. „Juist,” zei hij. „Ik vind dat een goede* vergelijking. Niemand heeft het denkbeeld geopperd, dat wij, Engelschen, onze gehate mededingers moesten trachten te vernietigen door bommen te verzenden met de mails; waarom moet dan, in ’s hemelsnaam, het eenige gebruik van het luchtschip juist verwoesting zijn ? Zie je niet het onmiddellijke gevolg in van die beperkende maatregelen in den oorlog, Waar ik een voorstander van ben ? Denk je eens in, dat de volkeren en heerschers verklaarden, dat soldaten en oorlogsmateriaal contrabande in de lucht waren — en stel je voor dat luchtschepen werkelijk vervoermiddelen van practisch nut werden — wat zouden alle sterke vestingen, de kanonnen, de reusachtige stalen machines, die nu bestemd zijn een soort drijvende hel te worden, dan plotseling belachelijk zijn. De menschheid heeft nog tijd om te bepalen, dat de vliegmachine even onschadelijk en nuttig zal zijn als de post. Ik geloof dat het mogelijk is. Kom, mijnheer Theydon, ik geloof dat ik U voor mijn plan gewonnen heb — wilt U helpen ?” Helpen ’ Hier was een man bezig, een nieuw evangelie te verkondigen, misschien wel fantastisch en onpractisch, maar daarom niet minder edel en Christelijk ; toch zat Theydon bij zichzelf te overwegen of hij al of niet een getuigenis af zou leggen, dat naar deze zelfde kamer eenige detectives zou voeren, wier eerste vragen het voor Forbes duidelijk zouden maken, dat hij van moord verdacht werd ! Dit was zoo’n afschuwelijk idee, dat Theydon diep zuchtte ; zijn gastheer keek natuurlijk verbaasd op. „Natuurlijk lijkt zoo’n plan U zeer eigenaardig,” begon hij, maar de jonge man maakte een gebaar, dat hem deed ophouden. Hier was een gelegenheid, die hij niet mocht laten voorbijgaan. Wat ’t ook moest kosten zelfs al moest hij Evelijn Forbes of haar vader nooit meer zien —hij moest de nachtmerrie verdrijven, die hem met zoo’n afschuwelijk voorgevoel vervulde. ,,Nu uw dochter weg is, durf ik vrijuit spreken,” zei hij. „Ik heb U verteld, dat ik vanmiddag aan het Waterloo-Station behoefte gehad heb aan een glas brandewijn met water. „Ik ben niet vóór 6 uur uit Brooklands teruggekomen, en daar de Innesmore Mansions, waar ik woon, in ’t Noorden van de stad gelegen zijn, en ik hier om half acht moest Wezen, liet ik mijn knecht aan ’t station komen met een valies, met ’t plan mij in de kleedkamer daar te verkleeden, en dan direct door hierheen te gaan. U kunt U mijn verbazing voorstellen toen ik Bates — dat is de naam van mijn factotum — vond in gezelschap van twee vreemden, die hij mij voorstelde als vertegenwoordigers van de politie.” Hij hield op. Hij had zijn stem zóó in zijn macht, dat geen trilling kon verraden, dat hij wist, welk een indruk het noemen van dat eene blok van de honderden bestaande étage-woningen op Forbes moest maken. Voor den eersten keer noemde hij de Innesmore Mansions als zijn tehuis, want de correspondentie, die tot de uitnoodiging om te komen dineeren gevoerd had, was over zijn club gegaan. Geen knippen van de oogen of trilling van de saamgeknepen lippen toonde echter dat Forbes er iets van begreep. Eerder toonde hij een welopgevoede verbazing, toen hij Theydon’s laatste woorden hoorde. „Bedoelt U detectives van Scotland Yard ?’” riep hij uit. „Ja.” Forbes glimlachte, en begon een pijpje te stoppen. „Blijkbaar hadden ze U niet noodig als een hoofdschuldige,” zei hij. f Zijn toon was vriendelijk, maar eenigszins op zijn hoede. Theydon besefte, dat het den man van groote weelde en hooge maatschappelijke positie door het hoofd moest gaan, dat hij eigenlijk héél weinig van zijn gast afwist, en dat hij misschien niet verstandig gedaan had, een vreemde bij zich aan huis uit te noodigen, zonder eerst naar hem te informeeren. Het omdraaien van de rollen was zóó’n bespottelijk idee. dat Theydon er om moest lachen. In ieder geval was hij nu besloten om zijn onaangename taal ten einde te brengen. „Neen,” zei hij langzaam. „Ik schijn alleen maar te zijn een armzalige getuige in een moordzaak, ’t Is namelijk mogelijk, dat ik gehoord heb, gezien zelfs misschien, den persoon die verdacht wordt een misdaad te hebben gepleegd, of, als dat te veel gezegd is, den persoon, van wien de politie alle reden heeft om aan te nemen, dat hij het arme slachtoffer ’t laatst en onder normale omstandigheden heeft ontmoet.” ,Lieve Hemel ! Dat klinkt belangwekkend, al heb met U te doen, Het moet vervelend zijn. om. in zoo’n zaak betrokken te worden, al is ’t dan ook indirect.” Forbes voelde precies hoe ver hij gaan kon. Hij wilde er meer van hooren, en was tegelijkertijd opgelucht toen hij merkte, dat Professor Scarth niet een beruchten boosdoener bij hem geïntroduceerd had. onder de mom van een jongen schrijver die stof zocht voor een artikel over luchtschepen ! Theydon had hardop over deze „Klucht vol vergissingen” kunnen lachen, maar het feit, dat deze elk oogenblik in een treurspel zou kunnen overgaan. maakte dat hij zich bedwong. „Ik woon Innesmore Mansions No. 18,” zei hij. „Tegenover mijn kamer, ik bedoel op dezelfde verdieping woont, of woonde, een zekere Mevrouw Lester. Ik weet niet —” ' . „U bedoelt toch niet dat Mevrouw Lester, van 13 Tk THE TIMBERTOWN DRAMATIC SOCIETY. Groep van geïnterneerde Engelsche matrozen, die opder leiding van het internationaal Concert- e Theaterbureau De Haan & Co., den Haag. met succes voorstellingen geven in ons land. {foto „Rembrandt''.) Innesmore Mansions dood is vermoord is ?” Forbes’ stem klonk hard en doordringend. Zijn gewoonlijk bleek gezicht was nog bleeker geworden, en zijn diepliggende oogen schitterden; maar behalve de verandering in zijn toon en gelaatsuitdrukking, zag Theydon geen teeken van de vrees of den angst, die een boosdoener wel zou moeten aan den dag leggen, als hij hoorde, dat de politie hem spoedig op de hielen zou zitten; maar al leek het gevaar nu nog vèr-weg, onder zijn dak bevond zich een getuige, die door de politie belangrijk werd geacht. „Ja !” stotterde Theydon, geheel uit ’t veld geslagen door de heftigheid van zijn metgezel. „Kent U — de dame ? Als dat zoo is, spijt het mij dat ik zoo onomwonden gesproken heb.” „God neen, man, maak daar geen excuses voor! Ik ben geen kind en geen zwakkeling, die in ontzetting terugdeinst voor een van de dramatische voorvallen van het leven. Maar weet je Wel zeker wat je zegt ? Mevrouw Lester vermoord ! Wanneer ?” „De dokter dacht om ongeveer twaalf uur ’s nachts. Dat heeft Bates me verteld. Het nieuws, dat.de twee detectives nog bevestigd hebben, deed me zóó ontstellen, dat ik eigenlijk weinig acht op de nadere bijzonderheden heb geslagen . . . Zij is geworgd al iets héél afzichtelijks, en dan nog wel als het een aantrekkelijke vrouw betreft. Ik heb haar nooit gesproken maar ben haar nogal eens op de trap tegengekomen. Ik ben er vreeselijk van ontdaan. Ik was zelfs op ’t punt U te telegrafeeren om mij voor vanavond te excuseeren, maar de Hoofdinspecteur Winter, heet hij geloof ik — zei dat ’t voldoende was, als ik hem om een uur of elf in mijn kamers ontving, daar hij toch nog meer inlichtingen moest inwinnen, wat hem de volgende uren bezig zou houden.” „Maar als het nieuws van die afschuwelijke misdaad U pas vanavond aan het Waterloo-Station bereikt heeft, en U Mevrouw Lester niet persoonlijk gekend hebt, wat kunt U dan voor getuigenis afleggen, die de politie van dienst kan zijn ?” „Mevrouw Lester heeft gisterenavond een bezoeker ontvangen, zoo’n ongewoon voorval, dat ik, die hem hoorde, komen, en Bates, die in mijn zitkamer was, toen wij hem beiden hoorden weggaan, er samen over gesproken hebben. Daarom willen ze mij bij de Scotland Yard ondervragen.” „U zegt, „hem”. Hoe wist U dat het een man was ; Hebt U hem gezien?” „Hm dat was onmogelijk. Wij waren in mijn kamer- achter de gesloten deur. Bates en ik meenden, dat het een man was te oordeelen naar ’t geluid van de voetstappen.” Weer stotterde Theydon bijna. De zaken begonnen een eigenaardige wending tè nemen. In plaats van zich haast als een rechter te gedragen, was hij meer een onwillige getuige in de handen van ’n knap en onmeedoogend rechter' van instructie. „Hadden de gerechtsdienaren ook eenige veronderstelling over het motief tot de misdaad ? Is die arme vrouw gedood terwille van haar sieraden?” Theydon voelde nu een soort tegenzin over zich komen. Hij, niet Forbes, moest eigenlijk onderzoekende vragen doen. „Het spijt mij dat mijn zenuwen mij niet toelieten precies naar ieder woord te luisteren aan ’t Waterloostation,” zei hij, haast stijf. „Bates had wel ’t een en ander gehoord, maar hoewel hij een oud-sergeant is was hij zóó overstuur, dat hij nauwelijks behoorlijk kon spreken. Als ik de detectives over een uur of zoo ontmoet, zal ik wel nadere bijzonderheden hooren.” Forbes legde de pijp, die hij gestopt maar niet aangestoken had, op de tafel neer. Hij schonk een glas port in en dronk dat op. „Probeer dat eens,” zei hij, terwijl hij de karaf naar Theydon toeschoof. „Ze kunnen ’t je niet erg lastig maken. Je hebt zoo weinig te vertellen.” „Dank U wel. Ik drink niets meer vanavond, vóórdat de mannen van Scotland Yard weg zijn.” Forbes stond op, terwijl hij sprak en stapte naar ’t andere eind van de kamer met ’t air van iemand die een moeilijkheid overweegt. „Mijnheer Theydon,” zei hij eindelijk, vóór den jongen man stilhoudende en hem pal in de oogen ziende, hetgeen pijnlijk was voor iemand die alle reden had hem te verdenken van iets met de misdaad te maken te hebben, „ik zou graag willen dat u mij een gunst bewees - een groote gunst. Ik was eerst van plan U te vragen mij met U mee naar de Innesmore Mansions te laten gaan en bij het onderhoud met de detectives tegenwoordig te zijn. Maar een man in mijn positie moet voorzichtig wezen. Het zou misschien niet verstandig zijn mijn belangstelling in deze zaak openlijk te toonen. Ik wil U wel in vertrouwen vertellen dat ik Mevrouw Lester al vele jaren ken. Het bericht van haar dood heeft mij diep getroffen. „Meer dan dat durf ik niet zeggen, vóórdat ik beter op de hoogte ben. Ik herinner me nu, dat ik krantenjongens iets over de misdaad heb hooren uitschreeuwen en dat ik in groote letters aangeplakt heb gezien „Moord op een dame”, maar ik heb geen oogenblik gedacht, dat het slachtoffer iemand was die iemand wier verlies ik zal betreuren . . . Hebt U een telefoon ?” „Ja,” zei Theydon, geheel uit ’t veld geslagen door ’t feit dat Forbes er over gedacht had de ongelooflijke onvoorzichtigheid te begaan om dien avond de Innesmore Mansions te bezoeken. „Bel me op als de detectives weg zijn. Ik zal Uw hulp in deze crisis als een dienst op prijs stellen.” Met geen mogelijkheid kon Theydon hier tegen protesteeren, hoewel hij voelde, dat dit zonder uitstel en zonder aarzelen gedaan moest worden. „Ja,” zei hij. „Dat zal ik doen. U kunt mij volkomen vertrouwen.” Zoodoende had hij zich tot geheimhouding verbonden. Die belofte verzegelde zijn lippen. HOOFDSTUK IJL Aan ’t werk. .Hoewel hij gezegend was met, of bezocht door, een werkzame verbeeldingskracht — zeker wel de eerste vereischte voor een romanschrijver was Theydon in ’t dagelijksch leven scherpzinnig en koelhoofdig. (Wordt vervolgd). PANORAMA Bij hef schilderij op pag. 8 en 9. H et schilderij „De Blauwpoort te Leiden bij Winter”, dat wij op pag. 8 en 9 reproduceeren, is van Abraham Beerstraten, die werkzaam was te Amsterdam en voorkwam van 1637 tot 1665. Vermoedelijk is hij een broeder van Jan Abrahamsz. Beerstraten, eveneens een verdienstelijk schilder, Van zijn leven zijn niet veel bijzonderheden bekend. Het Rijksmuseum bezit, behalve het bovengenoemde stuk van hem nog een tweetal schilderijen, voorstellende; De voormalige Regulierspoort te Amsterdam, bij winter, en; De Dam rnet het nieuwe Raadhuis in aanbouw. Dit laatste is echter door Dr. A. Bredius toegeschreven aan Anthonie van Beerstraten.
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
14
Tekst
PANORAMA 14 IN HET HART VAN BALI. Het is Dr. C. Krause mogen gelukken, tafereeltjes te fotografeeren uit het meest intieme volksleven der Baliërs, dezer zeldzame foto’s, die bestemd zijn voor het tijdschrift „Nederlandsch-Indië, Oud en Nieuw”, aan te bieden, zooals begrafenisplechtigheden, markttafereeltjes, volkstypen, enz. Met deze foto’s is door de redactie van het tijd- Hierboven, links: Een mooi hoekje der tentoonstelling die momenteel wordt gehouden in de zalen van de maat schrift „Nederlandsch-Indië, Oud en Nieuw*’ een tentoonstelling georganiseerd, die is opgeluisterd door Balineesche schappij „Arti et Amicitiae” te Amsterdam. Op de foto ziet men kunstvoorwerpen uit particulier bezit. Achteraan unstvoorwerpen uit particulier bezit. Het is aan een onzer fotografen mogen gelukken van eenige der belangrijkste tevens het begin van een der wanden der foto-tentoonstelling van Dr. Krause. Foto rechts: Begrafenisplechtigheden tpnamen de primeur te verkrijgen, zoodat wij in de gelegenheid zijn, onzen lezers op deze pagina een viertal op Bali: Het lijk wordt uit de woning gedragen en naar de kampong gebracht. IN HET HART VAN BALI. Links: In de kampong heeft de strijd om het lijk plaats. Hoe meer de doode geacht werd, hoe heftiger de strijd is. Rechts: Als de strijd geëindigd is, wordt het lijk in een drakenmuil geschoven, een ceremonie, zooals bij ons de iijkplechtigheden die plaats vinden in kapel of rouwkamer. (foto's H. I. P. B.J VASTENAVOND e Paschen valt laat van ’t jaar, (8 April) en in verband daarmee is Vastenavond pas op 20 Februari. Niet Roomsch-Katholieke lezers zullen niet allen van Vastenavond het ware weten, wel iets, zoo van hooren zeggen, maar ze kunnen hem niet ,,thuisbrengen”. wat je noemt. Voor hen het volgende: Avond beteekent dag van te voren; b.v. Sinterklaasavond wil zeggen: dag vóór Sinterklaas, enz. Zoo beteekent Vastenavond de dag vóór de groote Vasten, die veertig dagen vóór Paschen begint, tot het Paaschfeest duurt, en gedurende welken tijd de Roomsch-Katholieken zich versterven, door soberder en minder maaltijden per dag te nemen. Dit geschiedt natuurlijk naar vaste voorschriften. De laatste gewone dag vóór dien tijd van onthouding is de Vastenavond, ook wel Carnaval-dag genoemd. Naar den oorsprong van den naam Carnaval is heel wat gezocht, en hoopjes verklaringen ^werden er al zoo van gegeven De juiste lijkt ons de afleiding van „Char Naval”, d.i. wagenschip. Zoo’n schip op wielen trok, versierd en bemand met verkleede grappenmakers oudtijds door de straten; het werd ook wel ,,Narrenschip” genoemd. De oorsprong van dat schip is, volgens sommigen, zelfs terug te brengen tot den heidenschen tijd, en zou beteekenen het zonneschip, of de zonnewagen. Als vele andere heidensche gebruiken werd het door het Christendom overgenomen, al werd er dan een andere, nieuwere beteekenis aangehecht. De bedoeling van deze ais narren verkleede menschen was grootendeels, eikaars fouten en gebreken bespottelijk te maken, wat dan weer tot zelfkennis voeren moest, tegen den grooten boetetijd van de Vasten, gedurende welken de zondaars dan voor hun fouten en gebreken boete Vastenavond-gebruiken in Tirol. deden. De zotternijen, welke de gemaskerde lieden elkaar in carnavaltijd toevoegen, al spelend, mallend en fuivend, zijn dan ook steeds op eikaars gebreken gericht; beveiligd door het masker, zegt men elkander in dien tijd eens „de waarheid”, en mits men niet beleedigend of grof wordt, is het, dunkt ons, geen onaardige gewoonte. Zooals bij alles dient ook hier maat te worden gehouden. Spelende en pretmakende mekaar zelfkennis ieeren, . . . wat is er wel verstandiger en genoeglijker tegelijkertijd? Wij herinneren ons uit onze jeugd het narrenschip niet meer, maar alsof het de dag van gisteren was, zoo goed weten wij ons nog de „vastenavondzotten” te herinneren : Een kartonnen pop, een harlekijn voorstellend, dien door de eene hand met een touwtje aan den kop werd vastgehouden, terwijl de andere hand door aan een touwtje te trekken de armen en beenen op en neer slingeren deed. In sommige, kleine plaatsen van ons land is de vastenavondzot nog in eere, trekken de kinderen er nog mee langs de huizen om een paar centen in te zamelen, daarbij zingend met begeleiding van den „rommelpot”. Ja, dien rbmmelpot.... dien zie je tegenwoordig ook nauwelijks meer, hè. ? De ouderen onder u herinneren zich wellicht nog dat wonderlijk instrument, bestaande uit een gewonen bloempot, die met een varkensblaas bespannen was, en in het midden van die blaas stak een riet. Als men nu dat riet met een vochtig doekje zacht op en neer stoot, geeft de pot een zonderling brommend, dof rommelend geluid, dat meer dan erg is om naar te luisteren. Met het carnaval is het gegaan ais met veie oude gewoonten en gebruiken. Het karakteristieke ervan verdwijnt menigmaal, maar de gelegenheid om pret te maken laten de menschen niet gauw varen. Carnavai-feest en gemaskerd bal vinden hun vurige aanhangeis onder menschen van alle gezindten. En dat is maar goed ook. Want wij, aardsche stervelingen, gewoon te werken in het dagelijksch leven, grijpen elke gelegenheid aan om wat afwisseling en pleizier te hebben. ***
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2961 tot 2965 van 11897