Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2956 tot 2960 van 11897
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
05
Tekst
ondergebracht in een gewoon heerenhuis. Een vertimmerd heerenhuis dan. De suite is laboratorium, in de serre zijn zuurkasten en centrifuges. Met de ruimte heeft men moeten woekeren, zoodat de wanden en tafels over-bezet zijn met toestellen. De zware expeditie-kisten hebben heel op den zolder hun plaats. De kast van onderzochte monsters in het spreekkamertje is meer dan vol. Aan de voortvarendheid waarmee de zaken behartigd en de onderzoekingen verricht worden, doet dit gelukkig geen afbreuk. Doch er is een ruimte-grens en die wordt bijna bereikt, zoo niet overschreden. Wij voor ons hebben den indruk, dat een zoo belangrijke instelling als het Rijksbureau, waarvan we dank zij de medewerking van den directeur Dr. Voerman wat kunnen vertellen en in beeld brengen, moderner en ruimer gehuisvest diende te zijn. Vr. De verloren Zoon DOOR JOB STEYNEN : |ngedurig, met nauwelijks nog een schijn van aandacht zelfs voor den leeraar, zaten de jongens van de hoogste klas op hun banken heen en weer te schuiven, want elk oogenblik kon de eerste siag verwacht worden van de twaalf, die hen voor dien heelen middag bevrijden zouden. Het leek wel of de leeraar zelf, in het blijde vooruitzicht van een vrijen middag, zoowaar min of meer de hand ermee lichtte* want zonder ook maar een zweempje van ontroering las hij een vers van een der meest befaamde, en gehate, klassieken voor......... Bing . . . daar klonk de eerste slag, oen siddering ging door de jongens, en ik ben er niet zoo heel zeker van dat ook de leeraar niet even contact kreeg. De jongens borgen fluks hun boeken in de kastjes, draaiden die op slot, en stortten zich in een tempo als zat de duivel hen op de hielen haar de gangdeur. Een clubje van vijf jongens maakte echter door hun gedragswijze een uitzondering op de anderen; bij hèn geen zweem van luidruchtigheid, van blijdschap om de ophanden vrijheid zelfs ; koel en keurig wandelden zij naar den uitgang, en zochten hun gezamenlijke slaapkamer op. Daar begonnen zij met een hoogst belangrijke bezigheid : ze gingen zich kleeden om uit te gaan, om te lunchen in de stad, wat hun op hun verzoek door den directeur op vrije middagen veroorloofd was. De andere jongens van hunne en lagere klassen deden op die vrije middagen allerlei spelen in de open lucht, roeiden, zwommen, oefenden hun spierkracht en energie in wedstrijden, of dartelden als jonge honden rond. Maar zoo iets was ver beneden de waardigheid der vijf vrienden; die schepten geen behagen meer in dat kinderachtig geravot, zooals ze het noemden , zij bezochten de café’s waar ze de kellners bij den naam noemden, en hooghartige standjes uitreikten als er iets aan de bediening haperde ; zij keken de vrouwen en meisjes onder den hoed, en spraken over alle levensverschijnselen op den geblaseerden toon van grijsaards die gedurende hun leven den vreugdebeker tot den bodem hebben leeggepijpt. De zorg voor hun kleeding was bij hen tot een gewetensvolle dagtaak, ja, tot een soort van afgodendienst geworden. Een overhemd, een das, de stof voor een nieuw costuum, een paar handschoenen uit te kiezen was voor deze knapen reeds een fijn pleiziertje, Ze waren om door een ringetje te halen als hun voordien, leeftijd zeer omvangrijk en tijdroovend toilet voltooid was, en ze keken vanuit de hoogte, ais vanuit de Zeppelin hunner hoovaardij, op een ieder neer, die nu Ja eens een vlekje op zijn boord had, of wiens hakken eenigszins waren scheefgeloopen. Men moest ze daar nu weer zien rondspankeren in de ruimten naast, hun ledikanten, en met noesten ijver doend om zich te borstelen, te kappen, te poetsen en te polijsten. „Geef mij je nagelvijltje eens, Jaap,” vroeg Karei, een nuffig knaapje met bleeken neus en over» ernstige gelaatstrekken. „Eerst zelf gebruiken, jongen,” antwoordde Jaap, een blozend* blank miniatuur-fatje met haren glanzend van de brillantine. Karei begon zich nu eerst maar te pommadeeren en trok daarbij in zijn spiegel tegen zijn eigen persoonlijkheid een gezicht vol appreciatie. Jan en Ot waren aan het ruilen van dassen. „Die blauwe met witte moesjes neem ik voor deze,” stelde Ot, een lange,, fijngebouwde, ietwat teere knaap aan zijn robusteren, gezonder-uitzienden vrind Jan voor, terwijl hij,hem een roodbruin satijnen strikje onder den neus hield. „Dank je, jongen, geef jij die maar aan den vrijer van een van jullie dienstmeiden,” smaalde Jan. „Dienstmeiden ... dienstmeiden, , kwam Frits, een ongedwongen, leutige knaap tusschenbeiden, „dienstmeiden, Een respectabele collectie van „soda”-soorten, die alle ondeugdelijk bleken . . . zeker die twee daghitten, die zijn moeder tegen etenstijd naar huis toe stuurt........ „Ma stuurt niemand naar huis toe, behalve jou misschien als je je onbeschaafde gezicht vertoonen zou,” bitste Ot, die altijd zeer prikkelbaar werd, wanneer iemand met een woord over de betrekkelijke hardheid van zijn ouders repte, „wij zijn geen heereboeren, jongen, wat denk je?” „Heeren niet, maar boeren des te secuurder,” hoonde Jan. terwijl hij glimlachend de schouders eens ophaalde. „Proleet,” bromde Ot, die bang voor Jans lichaamskracht was, binnensmonds. De overzichtelijke „reizende tentoonstelling” van het Rijksbureau, waarin de meest voorkomende vervalschingen treffend zijn gedemonstreerd. Frits, bezig met zijn halsboord, trok een gezicht alsof die hem erg benauwde ; waardoor hij dan zijn plotselinge roode kleur bedoelde te motiveeren. Dit „heereboeren” sloeg op hem, zijn vader was een schatrijke boer, die op een groote hoeve bij de stad woonde en hem, zijn eenigen jongen, dien hij verafgoodde, op het dure jongeheeren-internaat van Wenda had gedaan omdat hij van den jongen „iets beters” maken wilde. Frits, die zich tegenover de jonge pretentieuze dandy’s wel een beetje voor zijn familie geneerde, sprak nooit over zijn huiselijke omstandigheden, werd steeds verlegen als ze hem het een of ander met betrekking tot zijn ouders vroegen, maar omdat hij voor zijn leeftijd steeds enorm veel zakgeld had, wilden de anderen hem gaarne te vrind houden, en veinsden maar zijn geheimzinnigheid omtrent thuis niet te zien. En Frits was daar recht dankbaar voor, uitte zijn erkentelijkheid door de kameraden te fuiven. „Ik betaal straks bet koffiedrinken,” zei hij joviaal. - „Hulde, Frits is een „homme du monde”,” prees Jaap. en gaf een knipoogje van verstandhouding aan Karei, terwijl hij dezen zijn nagelvijl toereikte. „Hij is een gentleman, die Frits,” roemde Ot, terwijl hij de vouwen van zijn pantalon, die hij daar juist uit den rekker genomen had, aan Jaap toonde. „Hè, je kunt ermee in je vingers snijden,” prees deze uitbundig, en toch leek er ook wel ijverzucht in zijn spreekOmslagen van oÉiigdeSji bevonden Soda-Surrogaten en Zeeppoeders. toon. „Dat is iets, dat ons nog ontbreekt, Frits,” wendde hij zich tot dezen, „het zou jou verduiveld sjiek staan bij die lakschoenen"met die breede veters, jongen...” „Ja, dat ontbreekt me nog, . . . zooals je zegt,” aarzelde Frits, die niet gaarne bekennen wou, dat hij eigenlijk nog maar een beginner was in de kunst der elegantie. „Het gaat zeker a la carte straks, hè?” vroeg Jaap meteen zacht peutje naar den gullen gastheer ter hoogte van diens middenrif. „Ja, ja, natuurlijk,” zei Karei, en terwijl hij den bleeken neus eenige millimeters optrok, voegde hij erbij : „Die déjeuners teg^n een vasten prijs zijn gewoonlijk niet veel zaaks.” „Neen, dat is zoo.” viel Jan hem bij, „het moet a la carte zijn, . . . dat is voornamer en smaakt lekkerder, ómdat het voornamer èn omdat het beter is. . . „Maar het is vèèl, vèèl duurder...” weerstreefde nog zwakjes Frits, die soms wel eens een gevoel had dat de vrinden hem exploiteerden. „Juffert niet, geld is bijzaak.” meende Ot, die natuurlijk makkelijk praten had. „Over geld praten is eigenlijk ook niet gentlemanlike,” zei Karei nogal gewaagd ; maar Frits werd over zulke terecht wijzingen niet spoedig kwaad ; voelend, dat hij van deze beschaafde jongelieden nog heel wat leeren kon, zag hij nogal ééns wat van hen door de vingers. Bovendien, hij tracteerde graag; vanmorgen had hij van zijn vader trouwens nog een briefje met geld gestuurd gekregen ; dat had hij ervoor bestemd, „’t Was maar gekheid. ' zeide hij, „het kan me niet schelen wat het kost.” En erg luidruchtig deed hij eensklaps. ,,Hoera ! Hoera !” riepen de deftige jongeheeren. die voor zooveel gulheid hun geblaseerden levensstijl wel even terzijde konden zetten. En Frits, aangehitst door hun toejuichingen, zei, dat het er bij dit en bij dat op paar pop niet aankwam. Ze waren nu gereed voor den uittocht. Hu aanblik was waarlijk schitterend, het giebelen en den verbeten hoon der jongens, die zij ir. de gang ontmoetten, ten spijt. Onberispelijk zaten de pakken. Fleurige, keurige hoeden, dassen, lichte handschoenen, piekfijne schoenen, zijden sokken in de kleur der dassen, en wandelstokken naar de laatste mode voltooiden hen tot voor hun leeftijd ware chicards. Even moesten zij nog bij den directeur van hun vertrek kennis geven, en deze, een goedmoedig man, die de zon heel wel in het water kon zien schijnen, zei : „Vermaak je zoo goed je kunt, heeren (hij zei „heeren”,) maar zorg ervoor op tijd voor het middagmaal terug te wezen. ’ ’ De jongelieden dopten stijf en correct, waarbij zij den wandelstok een weinig van den grond lichtten en dien dan een wijle tegen de heup geklemd hielden, en vertrokken dan ernstig en koel als diplomaten, die zoo juist een gewichtige politieke zending hebben volvoerd. Buiten gekomen, herhaalde Karei: „Zorg ervoor op tijd terug te wezen”........wat ’n toon, zoo’n vent . . .” .„Nou,” beaamde Jaap, „dan moet je hem zien met zijn glimmend jacquet en zijn liggende burgermansboordje . „Zijn vader was ’n gewone onderwijzer . . . wat verbeeldt zoo’n man zich wel . . .” mopperde Ot. „Als hij ons erg verveelt, dan staken we, dan kan hij zijn keel wel aan den kapstok hangen . opperde Jan. ..Ejassus, staken . . . staken . . als dat maar ordinair genoeg is,” viel Karei uit, en trok een meer dan vies gezicht. „Nou,” zei Frits die zich in zijn betrekkelijke onbedreven, heid nog maar het liefst bij Karei, den sjieken Karelhield, „nou, of het ordinair is. Hij bedoelt misschien boycotten.” „Die vent zelf is ook ordinair . zoo verdedigde Jan zijn voorstel. „Een Lebemann is hij zeker niet,” hoonde Ot. Ze wandelden pratend voort. Een jongen van de vijfde klas, een robbedoes met gebruinde wangen en verwarde haren in een oude sporttrui en flanellen kniebroek, kwam hen juist tegemoet. Brutaal bekeek hij ze van het hoofd tot de voeten, en lachte zoo luid hij kon : „Haha, de uitstalkast van den modewinkel is leeggeloopen.” „Smeerpoets,” beet Ot hem toe. In de eerste de beste winkelstraat werden sigaretten ingeslagen. Frits betaalde maar vast voor Ot en Karei, die allebei zeiden, geen geld bij zich te hebben. Koutend en dampend ging het gezelschap verder in de richting der middenstad, waar de goede restaurants waren. Tok den levensstijl dezer jongelieden scheen ook te behooren het afgeven op alle voorbijgangers, die zij om de een of andere uiterlijkheid, kleeding, gang, doenwijze, beneden zich achtten, en wien deden zij dit niet ? „Je komt hier weinig nette lui tegen,” meende Ot, terwijl hij met een bevriezenden blik de voorbijgangers monsterde, „het is allemaal nogal gewoon volkje ...” ,,Ja, het is een schrikkelijk burgerlijke geschiedenis hier,” viel Karei hem bij, „trouwens de winkels in deze straat zijn op end’op ordinair, dus wat wou je voor passage? Wij zijn de eenige nette lui hier ...” „Nou - ou -ou . . aldus trachtte Frits dezen aanval van hoogmoedswaanzin te keer te gaan. „Nou . . nou . . . nou . .” „Jij . . Jij ? maar jij voelt je zóó gauw ergens thuis . . .,” hernam Karei smalend. Dan plotseling op vriendelijken toon tot Frits vervolgend, voegde hij erbij : „Zonde en jammer, een kerel van jouw uiterlijk en manieren ; iemand van jouw . . . van jouw . . . financieele draagkracht moest zich hooger stellen ...” Frits zweeg. „Ja, ja,” mijmerde hij, „als hij het zegt, zal PANORAMA
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
06
Tekst
6 het wel zoo wezen.” En toen ook de anderen Karei bijvielen, was hij volledig van zijn eigen superioriteit, en daarmede van de noodzakelijkheid van een gepasten trots, ten volle overtuigd. 1 „Wat ’n knul/* zei hij minachtend van een voorbijganger, die een hoed van wat oudmodischen vorm droeg. „Die wil ook meedoen,” heette het van een jonkman, die op zeer stijve manier met een wandelstok en een paar lichte handschoenen te werk ging. „Bespottelijk,” klonk het smalend ten laste van een met hoogen hoed en gekleede jas als heer vermomden man uit het volk, „bespottelijk, die lui zien er het netste uit in een frisch boezeroen en hun manchester werkbroek.” Van de meisjes en vrouwen zagen deze koele critici een weinig meer door de vingers. Een aardig gezichtje maakte ook in hun, hoe jeugdige oogen ook, hoed of japon, die armoedig of lang uit den smaak was, wel goed. Eigenlijk hielden die vijf jongelieden zich of het voor hun oververfijnde geblaseerde zielen een helsche marteling was om zich temidden van de gewone aardsche menschheid te bewegen. Geen evennaaste, die ook maar een klein beetje opvallend of smakeloos eruit zag, of deze modeheertjes spraken er met minachting, weerzin, ja met een vertoon van werkelijke walging over, of wel ze bespotten hen op wat zij meenden fijn-wreede, meedoogenlooze manier. „Neen maar, lui, kijk me daar eens ’n gebak zitten,” riep Jan gillend van de pret, en hij wees naar een onverschillig uitzienden, zwaarlijvigen boerenman, die met een hooge zijden pet op het hoofd en een roodgeblokten zakdoek om den hals., met een helblauwen veekooperskiel aan, en hooggele met koperen spijkers beslagen klompen op het terras van een volkscafeetje zat, en met wellust de wangen bol uitrondend, zat te blazen op zijn koffie, die hij uit het kopje op het schoteltje gegoten had. Alle jongelui hadden hem in de gaten gekregen, en gichelden bij den aanblik van dien zonderlingen, ouderwetschen, echt boerschen boer als van een oud prentje, en spaarden hem hunne spottende of grappig meelijdende opmerkingen niet. Alleen Frits deed niet mee. Die lachte niet, keek niet, sprak niet.... Bloedrood was hij plotseling geworden, dan werd hij bleek. Het leek daar eensklaps of hij iets zeggen wou, iets roepen wou, luid, luid roepen, zoo bewoog hij den mond, en toch kwam er geen geluid uit. . . Zijn oogen hadden een schuwen schrik, hij sloot ze een wijle als overmand. Gedurende een ondeelbaar oogenblik was het of zijn tred aarzelde . . . Want die boer, die bespottelijke, ouderwetsche, ongemanierde boer was zijn vader. Zijn eigen vader, dien hij liefhad, waarachtig liefhad. in die secondekorte aarzeling had zijn ziel een geweldigen tweestrijd gevoerd, en. . .hij, Frits, had den strijd verloren . . . Zie, zie, hij liep reeds weder verder met de verdwaasde jongelieden, gereed tot het bespotten, het minachten weer van andere, onbekende menschen, die zich zouden opdoen. Hij liep reeds weer voort naast die vrienden, die . . zijn vader bespot hadden, zijn lieven, goeien vader, die hem, zijn oogappel, niets ter wereld zou weigeren ; zijn vader, zijn ontzaglijk goeden vader, die misschien één gebrek had, zijn grenzenlooze liefde voor hem, zijn zoon, dien hij verafgoodde, en wien hij, Frits, in zijn verdwazing onhartelijk bejegende, hij, die nauwelijks het ouderlijk huis meer bezocht dan om er geld te halen. In een plotselingen schok ziet hij alles helder in. Hij was bang, bang voor die onbeduidende dwaze jongens, die zijn vader bespotten........... En er gebeurt iets geweldigs in het gemoed van den knaap. Ineens, inééns hervindt hij zijn goede zelf. Hij stelt zich vastberaden vóór de beschaafde jongelieden, en schreeuwt ze in het gelaat: „Die boer daar, die boer, dien jelui uitlacht, is mijn vader, is mijn goeie, lieve, beste vader.” En dan rent hij van de jongens, die hem verschrikt aanstaren weg. Zijn voet is licht, zijn ziel jubelt. Een zalig geluk doorstroomt hem ; hij heeft nu een goede daad gedaan, voor het eerst in zijn leven een goede daad. Als in extase ijlt hij terug naar het volkskroegje, waar de bespottelijke ouderwetsche boer op zoo onbeschaafde manier zijn koffie gedronken had, en hij stort zich op hem en omhelst hem als in een wanhoop van verbijsterende liefde. „Vader, vader,” snikt hij, „vader, vergeef me, dat ik PANORAMA den laatsten tijd zoo slecht voor u geweest ben, zoo ...” „Maar, jongen, wat scheelt je, wat is er gebeurd ? Vertel het me, ...” doet de vader, een weinig verschrikt door het zoo plotselinge weerzien en den wonderlijken gemoedsstaat van den jongen. DE WIERINGER ROST OVER HET IJS. De post op een kipkar wordt langs den zeedijk vervoerd. DE WIERINGER ROST OVER HET IJS. De al meer dan 25 jaar dienstdoende postschipper joh. Buis, van Wieringen, heeft het nu door het ijs zwaar te verantwoorden. In at die jaren heeft hij nog nooit één reis verzuimd, noch voor storm, noch voor ijs, maar nu moest hij het toch, na vergeefsche pogingen, een paar maal opgeven. Gelukkig weet de schipper nu weer dagelijks verbinding met den vasten wal te krijgen met behulp van een 6 of 7 kloeke zeelieden. Natuurlijk gaat een en ander met groote moeilijkheden gepaard. Nadat de postzakken op v. Ewijcksluis zijn aangekomen, moeten ze per schipper verder; in gewonen tijd duurt de overtocht een uur, nu echter 5 of 6 uur, terwijl men er eens zelfs een geheelen nacht over gedaan heeft. Zoodra de schipper met zijn ijsvlet in zicht komt, wordt de post bij hem gehaald met een door een paard getrokken kipkar, die dan langs den zeer moeilijk begaanbaren zeedijk van v. Ewijcksluis getrokken moet worden naar het punt waar de schipper het best kan landen, een afstand van pl.m. 5 K. M. Men ziet het en onze foto’s toonen het nog weer eens zooveel te duidelijker, dat er heel wat voor noodig is om den Wieringers hun post te bezorgen. Hierboven: De postzakken worden in den kipkar geladen, waartoe zij uit de schuit, over den gladden dijk gesjord moeten worden. DE WIERINGER ROST OVER HET lj£. Het laden der postzakken in de ijsvlet. En Frits vertelt hem wat er geschied is, en spaart daarbij zichzelven allerminst. „Ik heb het niet eens gemerkt, dat de jongeheeren hier voorbijgekomen zijn,” doet de vader goedmoedig. „Ach, jij met je goedheid voelt niet eens, hoe slecht ik ben,” praat hartstochtelijk Frits, die zichzelven in volle boetvaardigheid vernederen wil, „ik schaamde . . . me . . voor . . . je ... . Begrijp je dat ?” „Begrijpe ? Misschien wel.... zoo’n jongeheer als jij ... ” „Maar het is vreeselijk, u, die zoo goed voor me bent, zoo te behandelen,” snikt Frits. „Ja, ja, maar. . .,” en met een blik, als verwezen van matelooze goedheid op den knaap gericht, praat hij als aarzelend, tastend : „Maar misschien moét dat wel, kan je daar niet van buiten, als je hooger op wilt in de wereld.” Met zijn groven, verweerden kop blijft hij langzaam en beteekenisvol van „ja” knikken, als vond hij bij het overpeinzen ervan zijn nieuw verworven levenswijsheid bevestigd. En Frits, de luchtig levende, zorgelooze knaap, voelt voor het eerst het ontzagwekkende van een liefde ais die waartoe het hart van dezen ouderwetschèn, ongemanierden boer in staat bleek. En hij zweert zichzelf alles te doen om dien -schat niet te verbeuren. 8^ DE BAND DOOR ClSSY VAN MARXVELDT ger uit hier. oor haar schrijftafeltje zat ze. De zomermorgenzon dartelde naar binnen, een lichtvlekje danste over het witte papier, waarop ze staarde. Ze streek er een paar maal over heen. Toen begon ze te schrijven : „Hans, ik ga weg. Ik houd het niet lant Is me soms, alsof de muren op me neer sullen komen om me te verpletteren. Dat begrijp je natuurlijk niet. Je hebt nooit getracht iets van me te begrijpen. Als ie daar maar één« moeite voor gedaan had, zou het zoover niet gekomen zijn, maar nu is het te laat. Ik snak er naar om vrij te zijn. En dus ga ik mezelf vrij maken. „Baby — ze aarzelde even voor ze verder schreef, vlug. vlug, haar pen krassend over het papier — blijft bij jou zoolang, tot ik hem bij ïnij kan hebben. Jij kunt nu beter voor hem zorgen, dan ik het zou kunnen. O, ik weet wel, dat jij me een ontaarde moeder zult vinden, en ik zie den sneer op je gezicht, als je dit leest, maar dat laat me koud. De tijd is voorbij, toen ik nog huilde om een hard woord van jou.” Ze keek even nadenkend naar de prulletjes op haar schrijftafel, het aardige inktpotje, de sierlijke presse-papier, wat bibelots, een foto. Toen schreef ze onder den briefmet haar groote letters: „Alice.” En het was haar, alsof ze hiermee een gedeelte van haar leven afsloot. Ze lakte den brief, ging er mee naar zijn kamer, legde hem op zijn bureau, zóó, direct opviel. Niets kon haar nu (foto's Jonker.) dat hij meer terughouden. Lang zocht ze in haar kleerkast naar de meest geschikte blouse, ze koos ten slotte een eenvoudige wit batisten. Terwijl ze zich kleedde, staande voor den hoogen spiegel, zong in haar bewondering voor zichzelf, bewondering omdat ze eindelijk den moed gevonden had zich los te maken van alles. Ze voelde zich als een schoolkind met vacantie. Rtts — de boeken in een hoek, de schooltasch er boven op, potlooden, pennen, liniaal over de tafel — zoo was ze als H.B.S.-kind de vacantie ingedold. Neuriënd een oud. half-vergeten schoolliedje liep ze de gang over. Even bij Baby kijken. Ze wilde niet sentimenteel en theatraal gaan doen, ze wilde niet als apo* théose een huilbui bij Baby’s wiegje. Ze had alles voldoende overdacht. Maar toch — ze zou hem misschien ineen langenlijd niet weerzien — ze moest nog even zijn ronde bolletje zoenen. Voorzichtig schoof ze de kanten gordijntjes op zij. De jongen sliep. Een klein, dik duimpje stak in zijn mondje. Hij had zi£h wat losgewoeld en zijn eene voetje kwam mollig onder de kant van het wiegekleedje uitkijken. Ze kuste het voetje lang, voor ze het weer wegstopte. Toen streek ze een blond haarlokje, dat over zijn voorhoofd viel, zacht weg. Hij kreunde even in zijn slaap, begon dan hard op zijn duim, zijn heele knuistje te zuigen, zijn oogleden knipperden, alsof hij wakker zou worden. Ze stond maar bij het wiegje en keek naar hem. Hij bleef doorslapen. . (Zie vervolg op pag. 10).
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
07
Tekst
7 PANORAMA HET IJS OP ONZE GROOTE RIVIEREN. Door de enorme ijsmassa's bieden onze groote rivieren thans een fantastischen aanblik. Op onze foto ziet men het kruien der reusachtige ijsblokken nabij Baardwijk. Op den achtergrond de schipbrug. EEN IJSBREKER AAN HET WERK. Verleden week is een ijsbreker aan het werk geweest in een der Amsterdamsche grachten. Het ijs was echter nog sterk genoeg om flink weerstand te kunnen bieden. Met belangstelling volgt het publiek het zware werk van de boot. HET VERTREK VAN GERARD. De Amerikaansche Gezant te Berlijn, Gerard, is verleden week via Zwitserland naar New-York vertrokken. Bij het vertrek viel aan de leden der ambassade een hartelijk afscheid ten deel. EEN MOTOR-ARRESLEE snorde lustig tusschen de schaatsenrijders met een groote snelheid (50 K.M. per uur) over de Bergsche plassen, soms met ’n belasting van 6 personen. Natuurlijk had dit veel bekijs! DE VERVOER-JAMMER EN Door gebrek aan wagons, die op ’t oogenblik naar Duitschland zijn om steenkolen te halen, moeten de wagens uren en uren wachten eer ze hun bagage kunnen lossen. TENTOONSTELLING MODERNE KUNST. De regelings-commissie van de Tentoonstelling van Moderne Kunst, die in verband met de jaarbeurs gehouden zal worden, kwam in de afgeloopen week in het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen te Amsterdam bijeen. De tentoonstelling belooft een attractie te meer voor de Jaarbeurs te worden. Jhr. E. J. K. VAN LIDTH oe JEUDE, directeur van ’t Postkantoor te ’s-Gravenhage, heeft als EEN SCHITTEREND STAALTJE VAN ÉTALEERKUNST. De best-geslaagde winkelétaiage van de Witte Week te Rotterdam. De prachtige zware bogen worden door Corinthische zuilen gedragen, waarboven weer in den zelfden stijl een galerij gevormd wordt. Op den achtergrond verheft zich een tempel. Het geheeie intérieur is wit met goud gemonteerd en met rosé rozen en groene plantjes versierd. Het geheel is ontworpen op eigen initiatief van den étaleur J. Karte bij Vroom en Dreesman, v. d. Takstraat. Mr. W. F. DE VOGEL., t Te Haarlem is overleden mr. W. F. de Vogel, in leven oud-lid van den Raad van Justitie te Semarang. Verzoeke dit even te lezen! j0e laatste dagen bereikten ons van enkele abonné’s klachten over niet op tijd ontvangen van „Panorama”. Enkelen veronderstelden, dat er iets aan onze expeditie haperde. Dit is echter niet zoo: de verzending heeft bij ons op de normale, vlugge wijze plaats. De pakjes blijven echter dikwijls 'bij de spoorwegen liggen, daar deze ten gevolge van de vorst en de distributiemaatregelen met goederen övervoerd zijn. Wanneer de vaart weer vrij wordt en de spoorwegen maatregelen hebben getroffen voor de grootere verzendingen, zullen onze abonné’s „Panorama” weer op tijd ontvangen, want — nog eens — aan ons ligt het niet. Dit bewijst ook de foto op deze pagina van de „Vervoer-jammeren”. EERSTE R K -STUDENTENDAG. Te Delft had op 17 Febr. de eerste R.K,-Studentendag plaats, uitgeschreven door het bestuur van de Unie van R.K.-Studenvereen. Hierboven het bestuur dezer Unie. BONS VOOR LEVENSMIDDELEN TE AMSTERDAM. Het uitreiken der distributie-bons voor levensmiddelen, dat verleden week plaats had, liep niet altijd even vlot van stapel en herhaaldelijk hadden voor de bureaux oploopjes plaats en stonden er groote menschenmassa’s te wachten.
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
08
Tekst
8 PANORAMA, 21 (Collectie Riiksmuseum.} A. Beerstraaten de Blauwe
PDF
Nummer
1917, nr.8, 21 feb. 1917
Blad
09
Tekst
Blauwepoort te Leiden bij Winter (Zie he t bijschrift op pag. 13).
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2956 tot 2960 van 11897