|
bokser. Zijn metgezel, wiens donkere, diepliggende
oogen ook opmerkelijk helder waren, was klein en
nietig en had eenigszins het uiterlijk van een dansmeester.
Natuurlijk dacht hij, dat het bekenden van
zijn knecht waren, die deze toevallig op het perron
van het Waterloo-station ontmoet had.
Hij was dus eenigszins verbaasd toen de twee zich,
tegelijk met Bates, naar hem toekeerden. Hun tegenwoordigheid
werd hem echter spoedig duidelijk gemaakt.
„Deze heeren, mijnheer^ zijn de Hoofd-Inspecteur
Winter en de Detective-Inspecteur Furneaux,
van „Scotland Yard,” zeide de ex-sergeant, op den
toon vol ontzag, dien sommige menschen altijd aannemen
als ze over de dienaren van het gerecht spreken.
Hoewel de zon nog niet onder was, was ’t nogal
donker in dien hoek van ’t station, en Theydon zag
nu, wat hij niet dadelijk opgemerkt had, dat de gewoonlijk
zoo statige Bates er bleek en ontdaan uitzag.
„Wel, wat is er aan de hand ?” vroeg hij, van ’t eene
onheilspellende gezicht naar het andere kijkende.
„Hebt U de avondbladen niet gelezen, mijnheer
Theydon ?” zei Winter, de reus van de twee.
„Neen. Ik ben van twee uur af in Brooklands geweest.
Maar wat is er dan toch ?”
„Weet U dan niet, dat er een moord is gepleegd
in de „Innesmore Mansions”, vannacht of vroeg in
den morgen ?”
„Groote God, neen ! Wie is er vermoord ?”
„Een zekere Mevrouw Lester, de dame. .
„Mevrouw Lester, die op No. 17 woont?” — ,,Ja ”
„Hoe ontzettend ! Eergisteren ben ik haar nog op
de trap tegengekomen.”
Dit was een banaal gezegde, en Theydon voelde ’t,
maar hij zei maar ’t eerste ’t beste wat er bij hem
opkwam om de vreeselijke gedachte te verbergen, die
zich aan hem opdrong. En toen kwam er een beeld hem
voor de oogen, niet van de mooie, elegante vrouw, die
vermoord was, maar van een meisje met een lieve
stem, die tegen een knappen man naast haar zei :
„Vader, gaat U niet met me mee naar huis ?”
Hij hoorde een verward gegons om zich heen; tusschen
de gewone geluiden van het station door de
gebiedende stem van den Hoofd-Inspecteur :
„Mijnheer Furneaux en ik hebben het onderzoek
in handen, mijnheer Theydon,” zei de detective. „Wij
zijn bij U aan huis geweest, en Bates heeft ons verteld
van de geluiden, die U beiden om omstreeks half twaalf
gisterenavond gehoord hebt. Ik vrees dat we U wat
aan ’t schrikken gemaakt hebben door hier te komen,
maar Bates kon niet zeggen, hoe laat of U thuis kwam
en dus dacht ik dat U ’t wel niet kwalijk zoudt nemen
dat wij met hem meegegaan zijn om hier met U af te
spreken wanneer ’t U schikken zou ons bij U aan huis
vanavond te ontvangen.”
„U hebt me stellig aan ’t schrikken gemaakt,”
bracht Theydon hijgend uit. „Die arme vrouw dood,
vermoord ! Het is verschrikkelijk. Hoe is ze vermoord ?
„Zij is geworgd.”
„O, hoe ontzettend ! Zal ik aan mijn gastheer telegrafeeren,
dat ik niet kan komen ?”
„Dat is niet noodig, mijnheer Theydon,” zei Winter
vriendelijk. „Het spijt me dat we ons akelig nieuws
verteld hebben. Maar U moest het weten, en het is
strikt noodzakelijk, dat wij Uw inlichtingen vanavond
nog krijgen. Kunt U om elf uur thuis zijn ?”
„Zeker, u kunt er op rekenen.”
„Dank U. We moeten in den tusschentijd nog heel
wat nasporingen doen. Goedenavond dus, tot straks.”
De twee mannen gingen heen. Winter had steeds
’t woord gevoerd, maar Theydon was te ontdaan om
op te merken dat Furneaux, na een vluggen blik,
hem als „quantité négligable” scheen te beschouwen.
Het drong tot hem door, dat de detectives blijkbaar
veronderstelden dat hij iets belangrijks te vertellen
moest hebben en hem dus wilden ondervragen, terwijl
de herinneringen aan den vorigen avond hem nog
versch in ’t geheugen lagen. En hij had zoo weinig,
en toch zoo veel te vertellen. Op zijn getuigenis alleen
zou het betrekkelijk gemakkelijk zijn om zonder
twijfel de identiteit van Mevrouw Lester’s laatsten
bezoeker vast te stellen. En wat zou het gevolg daarvan
zijn ? Hij durfde zijn eigen te levendige verbeelding
niet vertrouwen of zijn getuigenis al of niet de
politie voorthielp, het eenige onvermijdelijke gevolg
zou er van zijn, dat ergens in Londen een meisje,
Evelijn geheeten, een zekeren jongen man, genaamd
Francis Berrold Theydon, als een afschuwelijken en
verachtelijken spion zou beschouwen. Bates, eenigszins
opgelucht door het vertrek van de afgezanten van
„Scotland Yard”, riep zijn meester terug tot de
belangen van het oogenblik.
„Het is bijna zeven uur,” zei hij. „Ik heb een kleedkamer
besproken.”
„Ik weet wat, Bates,” zei Theydon afgetrokken,
„ik geloof vast, dat een glaasje brandewijn met
water ons allebei goed zou doen.”
„Dat geloof ik ook, mijnheer.”
Het plan werd ten uitvoer gebracht. Terwijl
Theydon zich kleedde, vertelde Bates hem het weinige
dat hij wist van de tragedie, die ontdekt was door de
dienstbode van Mevrouw Lester toen ze om tien uur
een kopje thee tiaar de slaapkamer van haar Mevrouw
bracht. Bates zelf was de eerste geweest tot wien de
verbijsterde vrouw zich gewend had, en hij was zoo
verstandig geweest het lijk en de omgeving onaangeroerd
te laten, totdat de dokter en de politie, door de
telefoon geroepen, gekomen waren. Van dat oogenblik
af was ’t een drukte van belang geweest, had hij zich
aan een onderzoek van de politie moeten onderwerpen
en journalisten de deur moeten wijzen. Hij had niet
ingezien, waarom de plannen van zijn heer in de war
gestuurd zouden moeten w'orden, en had dus niet
geprobeerd hem in Brooklands te bereiken.
„Die detectives waren erg zwaar op de hand, mijnheer,”
zei Bates, eenigszins verontwaardigd. „Ze
moesten bijna weten, wat we aan ’t ontbijt gegeten
hadden.”
Theydon lachte somber, en Bates’ gevoel voor humor
weerhield hem om verder te beschrijven hoe
Furneaux hem had uitgehoord. Bovendien werd ’t
al laat. Om kwart over zevenen riep Theydon een
taxi aan, die hem spoedig naar ’t huis van mijnheer
Forbes in Belgravia bracht, terwijl Bates met het
valies boven op een omnibus plaats nam. -
Door het verkleeden en door den brandewijn voelde
hij zich wel wat beter. Hoewel hij graag van het diner
af had willen zijn, was hij overtuigd dat ’t niet kwaad
was om zoo te zeggen zijn gedachten wat te onttrekken
aan de nachtmerrie van een misdaad waarin
„Evelijns” vader gewikkeld zou kunnen zijn, zelfs
al was hij onschuldig. Hij. had nu tenminste enkele
uren om zijn krachten te verzamelen voor een gesprek
met. de vertegenwoordigers van Scotland Yard.
Hij wist dat hij het moeilijke geval flink onder de
oogen moest zien. Twee wegen stonden hem open.
Hij kon óf even weinig van ’t geval weten als Bates,
niet meer en niet minder, óf zijn verdere opmerkingen
blootleggen. En waarom zou hij ’t laatste niet doen ?
Waarom zou hij iemand moeten ontzien terwille
13
De groote belangstelling waarin zich de Shakespeare-Voor stellingen verheugen.
welke dezer dagen in de verschillende steden plaats vinden, doet ons
de attentie vestigen op de serie Tooneelspelen, die door A. W. Sijthoff’s
Uitg.-Mij. te Leiden wordt uitgegeven. Elk stuk, zooals de Driekoningenavond,
Macbeth, Hamlet, enz. is tegen een zeer matigen prijs verkrijgbaar gesteld.
Wij twijfelen niet of de Schouwburgbezoekers zullen, hetzij vóór de opvoering,
hetzij daarna, de klassieke vertaling van Prof. L. A. J, Burgersdijk
ook willen lezen.
van zijn maatschappelijke positie of van zijn mooie
dochter ? Had die man misschien niet den dood veroorzaakt
van een beschaafde, deftige dame, die
daardoor voor altijd een tragischen indruk achtergelaten
had in de herinnering van hem, dit' vijf maanden
met haar onder hetzelfde dak had gewoond ?
Moest hij ’t eigenlijk voor de wet niet doen ? Het was
een moeilijk probleem, en toch was er maar één oplossing
mogelijk. Hij moest vóór alles zijn plicht doen.
Deze overtuiging nam hoe langer hoe meer de overhand
bij Theydon, terwijl zijn taxi zich over de Theems
spoedde en langs de* Birdcage Walk. Hij mocht zijn
eerste plicht als burger niet verzaken. Hij voelde zich
opgelucht, dat hij tot dit besluit was gekomen, toen
hij de taxi weggezonden had en aan de bel van het
huis van de familie Forbes trok.
Hij zei zijn naam aan den knecht, die zijn jas en
hoed aannam, en hem naar een salon op de eerste
verdieping bracht. Zelfs met een vluchtigen blik op
de gang en trap kon men al zien, dat hier blijken waren
van artistieken smaak, gepaard aan grooten rijkdom.
De meubelen, het porcelein, de schilderijen, alles
was zeldzaam en met smaak uitgezocht. Als hij in de
gelegenheid geweest was, zou hij onderweg eens zijn
blijven stilstaan om nu eens een prachtig antiek Engelsch
bureau te bewonderen, dan weer eens te genieten
van de schitterende kleur van een Japansche vaas en
dan weer de gewaagde en toch weer harmonieerende
contrasten op te merken van een kleine Meissonier,
die naast een sombere Corot hing. Maar hij moest den
knecht in zwarte livrei volgen, en werd gelaten in een
groote, hooge kamer in Louis-Quinze stijl.
„Mijnheer Theydon,” kondigde de man aan, toen
hij de deur wijd open wierp.
Een dame, die gebogen zat over wat platen v et
spreid op een tafeltje ver van de deur, wendde ziel ’-J.j
deze woorden om, en haastte zich den gast te \
groeten.
„Mijn vader verwacht U, mijnheer Theydon,” z-i
zij. „Hij is wat lang in de City opgehouden, maar hi
zal dadelijk wel komen.”
Theydon was geen zenuwachtige jongen, wiens
zenuwen dadelijk hem de baas werden juist als hi
zelfbeheersching noodig had. Toch begon de geheele
kamer, met alles Wat zij bevatte, niet ’t minst het el< -
gante meisje, dat met uitgestrekte hand op hem to
kwam, voor zijn oogen te draaien. Want dit was „Eve
lijn” en het was zoo duidelijk als iets, dat de geheimzinnige
bezoeker van Mevrouw Léster Evelijns
vader geweest moest zijn, James Creighton Forbes
HOOFDSTUK II. *)
Theydon was zóó ontsteld toen hij zich plotseling
pal tegenover de laatste persoon bevond die hij verwacht
had in die kamer te ontmoeten, dat hij over ee 11
stoeltje struikelde, waardoor dit juist tusschen hem
en zijn gastvrouw inviel. Op ieder ander oogenbli';
zou zoo’n linkschheid hem bijzonder geërgerd hebben ;
onder de tegenwoordige omstandigheden had er
niets beters kunnen gebeuren, daar Evelijn Forbes
hierdoor onbewust gelegenheid kreeg, hem te hulp
te komen.
„Ik heb wel twintig keer gezegd dat die stoel daar
ellendig staat,” riep zij uit, terwijl zij elkaar de hanc
gaven, „maar U weet hoe dom dienstboden zi n
We zitten ’s middags dikwijls juist daar, omdat vandaar
uit de Canaletto op den muur aan den overkant
het best verlicht is. Als de lampen aan zijn, hoeft dh
stoel daar heelemaal niet meer te staan en moet men
er wel over vallen. U bent lang niet de eerste, wien d c
overkomen is.”
Theydon voelde, eenigszins geërgerd, dat het meisj
zoo over het geval met dien stoel uitweidde om een
blijkbaar verlegen jongmensch op zijn gemak te
zetten. Dat een schrijver van naarn zich niet alleen
als een boerenkinkel gedroeg, maar zelfs eenige tegemoetkoming
noodig had om zich in een Londensch
salon „thuis te voélen” was zóó bespottelijk, dat het
hem een aansporing werd om zijn koelbloedigheid te
herwinnen.
„Ik heb het excuus van de Canaletto niet,” zei hij,
zich dwingende tot een glimlach, „maar mag ik iets
aanvoeren dat mij nog meer in de war gebracht heeft
Ik kwam hier met ’tidee, een bejaarden heer te vinden,
en daar sta ik plotseling tegenover een levende schilderij
van Romney, voorstellende een schoone dame.
Is het dan niet natuurlijk dat ik zoo’n nietig voorwerp
als een stoel over ’t hoofd zag ?”
Evelijn Forbes lachte, verbaasd en opgelucht.
Theydon’s manier van spreken verschilde hemelsbreed
van de uitdrukking van verbijstering, zoo niet van
schrik, die bij zijn binnenkomen op zijn gezicht verschenen
was.
„Lijk ik heusch op een Romney ? Op welke schilderij
van hem?” riep zij uit.
„Op een van zijn meesterwerken.”
„Nu ja, maar menschen die complimenten maken
verdienen gestraft te worden. Ik moet een nadere
uitlegging hebben,”
„Lady Hamilton als Jeanne d’Arc.”
Hij zei dit maar in ’t wilde weg, en ’t deed hem
genoegen te zien dat het meisje hem niet begreep.
„Ik ken die schilderij met,” zei zij, „maar ik kan me
geen model voorstellen, minder geschikt voor dat
onderwerp, dan ik.”
„Romney heeft de beste eigenschappen van beiden
onsterfelijk weergegeven,” antwoordde hij dadelijk.
„Mag ik astublieft de Canaletto zien, die mij indirect
in den weg gestaan heeft ?”
Zij keerde zich om, om naar den anderen kant van
de kamer te gaan, maar plotseling hield zij op en keek
hem weer aan, zóó plotseling, dat hij zag dat ze een
impulsief karakter moest hebben. „Nu herinner ik
me,” zei zij, „dat Vader me verteld heeft, dat U
romans geschreven hadt. Heeft U heusch ooit de
schilderij van Romney van Lady Hamilton als Jeanne
d’Arc gezien ?”
Haar mooie oogen keken zóó doordringend in de
zijne, dat hij ’t maar opgaf, haar iets wijs te maken.
„Neen,” zei hij.
„Dus heeft U de vergelijking maar genomen, als
een excuus voor Uw botsing met dien stoel ?”
„Ja ; ik hoop dat U mij vergeven zult.”
„Het was nogal slim bedacht.”
„Maar heelemaal niet Uwer waardig. Ik geef toe
dat ik straf verdiend heb. Wat zal ’t wezen ? Twintig
regels ?”
„Ja,” antwoordde zij. „Kom dadelijk hier om een
versje in mijn album te schrijven. Nu ik een beroemd
schrijver betrapt heb, eisch ik een gepaste boetedoening.”
(Wordt vervolgd).
1--------- -
*) Het eigenaardig voorspellende gesprek betreffende de voorbereiding
tot den oorlog, dat in dit hoofdstuk voorkomt, is geschreven vóórdat de
tegenwoordige wereldoorlog uitgebroken was.
PANORAMA
Bij het schilderij op pag. 9.
rans Hals, in 1580 of 1581 te Antwerpen geboren, gestorven te Haarlem
den 29en Augustus 1666, was een der beroemdste portretschilders uit de
School van Haarlem. Behalve een aantal portretten heeft Hals onderschei
den regent- en schuttersstukken in Amsterdam, Delft en Haarlem gesel il
derd. Het door ons op pag. 9 gereproduceerde schilderij bevindt zich in \e‘
Kaiser Friedrich Museum te Berlijn.
|