|
PANORAMA 10
Vervolg van pag, 6.
ongelooflijk onbeholpen gebaar, zwak en -toch
machtig tevens door de ontzaglijke inspanning,
welke eruit sprak, spreidde de zieke boer de
armen uit,stutte de bibberende handen weerszijds
op het bed. Hij deed een wilde poging om ook
het bovenlijf nu op te richten, maar faalde.
Doch gaandeweg minderde de moeheid, en
naarmate die minderde, kwam een wonderbare
geestkracht den zieke bezielen. En zie, zie, als
door een onzichtbare hand omhoog getild, rees
de machtelooze overeind. Hij handelde als in
extase, moeheid en zwakte waren henen ; iets in
hem gebood en zoo machtig, zoo machtig, datzijn
bijna vermolmde leden gehoorzaamden. Hij sloeg
het beddek weg, jen met een schier bovenmenschelijk
gebaar plaatste hij de voeten op den
grond. En het was ontzettend, dien man, die
in een jaar niet van zijn bed geweest was, daar nu waggelend en tastend,
en met een waanzinnig starren blik door het vertrek te zien schrijden.
Het geleek wel of hij op een koord liep, zoo zeer worstelden zijn armen om
evenwicht voor zijn lichaam ; hij schreed naar het venster,
naar de zon, naar het lokkende, lieve leven, en met uitgestoken
armen van verlangen viel hij op den bij het raam
staanden stoel neer.
Een wijle overmande hem nu een gevoel van flauwte,
Mr. J R. H.
VAN SCHA1K,
is gekozen tot lid der Tweede
Kamer voor het district Rheden,
vacature Jhr. Van Nispen
tot Sevenaer.
DE OOSTEN RIJ KSCH E
GEZANTEN
bij het Nederiandsche hof. Rechts: de
vertrekkende Oostenrijksche gezant
Baron Von Giskra; links de nieuwe
ambassadeur graaf L. Széchényi.
knikten, zijn armen gebaarden onbeheerscht,
hevige pijnsteken doorkorven plotseling zijn ach
terhoofd, en een gevoel van misselijkheid kwel
de hem bovenmate. Hij sukkelde weer naar binnen,
zette zich in de keuken op den eersten den
besten stoel, en daar in die dierbare omgeving, die
hem zoo gemeenzaam was, werd de lichamelijke
benauwdheid weder van hem genomen. Zijn
hooge gemoedsstaat beheerschte zijn physieke
zwakte weder gansch en al. Hij oyerpeinsde het
huiseluk geluk, dat hem nog bereid scheen hier
in deze kleine wereld van gezelligheid met zijn
goede kinderen, die sedert zijn vrouw, nu vele
jaren geleden, gestorven was, hem met hartelijke
gezelligheid omringden. Dat zij gedurende zijn
ziekte wel eens wat onverschillig hem toegesche
nen hadden, schreef hij op rekening van zijn
egoïsme ; zij waren gezond, hij ziek ; dat paste
op den duur niet bij elkaar ; in den grond waren zij wei goed voor hem geweest
. . . Hij kon zich in zijn wonderlijke gestemdheid nu nauwelijks meer
voorstellen, zoo ernstig en langdurig te zijn ziek geweest, zoo veilig, zoo
goed en gelukkig voelde hij zich nu in dit hem zoo gemeenzame
vertrek. En hij had een behoefte, zich hier weer als
vroeger te nestelen. Nauwelijks gevoelend hoe het slechts
een bedrieglijk spel was dat hij speelde, trad hij naar de
groote tafel in den uithoek, waar zij huisden, en wilde, al was
J. C. ROBERTSON ,
referendaris ter Gemeen te-secretarie,
chef van de afdeeling
militaire Zaken te 's-Graven
hage, heeft ontslag aangevraagd
uitdenGemeentedienst.
CHARLES C. KOLFF +
DE BEER. AQzN.t G.J.DEJONGH.
Een in de opera-wereld zeer bekende en gewaardeerde kunstenaar, de heer CHARLES DE
BEER, regisseur bij de Fransche Opera te ’s-Gravenhage, bereikte den óen Februari den
75-jarigen leeftijd. Te Rotterdam is overleden de heer C. KOLFF AQzn,, een in de
financi'eele wereld zeer geziene persoonlijkheid. De overledene was lange jaren lid van de Kamer
van Koophandel te R’dam en consul-generaai van Zweden. Op 31 januari overleed te
Den Haag de heer G. J. DE JONGH, oud-directeur van gemeente-werken te Rotterdam,
oud-lid der Prov. Staten, Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau, Ridder Nederl,
Leeuw en Legioen van ’Eer» enz.
toch luchtig als schuim, schitterend goüddoorschenen van
de zinkende avondzon. Hij moest bij dien aanblik een wijle
de oogen sluiten....
Eensklaps vernam hij dan zacht en vreugdevol gehinnik
als een wondere lach. Het was
Vos, die zijn grooten kop over
het weihek naar hem toestak,
en als hij naderbij gekomen
was, hem met den vochten damp
van zijn adem als met een warmen
wind omwoei, en zijn natten
snoet liefkoozend langs zijn
hand wreef. En het vroolijke
geluiden-leven van het erf begon
nu eerst recht. Bits, die in
den luwen lenteavond lui had
liggen dutten, sprong wakkergeschrikt
door het gehinnik, dol
heen en weer en rolde robbedoezend
aan zijn ketting. De
kippen kokkokkokten in den ren,
vanuit éen klonk dof geknor
van de varkens, een geitje
blaatte als een roepend kind.
Boer Andries was opgestaan.
Zijn stemming hief hem hoog
boven de werkelijkheid ; de macht van zijn lichaam was wel
bijna even groot als voor zijn ziekte, zoo leek hem. Hij wilde
het erf bij den stal oploopen om daar alles eens te gaan bekijken,
maar de hevige spanning verslapte reeds, zijn knieën
J. VAN
H ASSELT.
J. J
SLATERUS.
J. A.
P1STORIUS,
Te Heemstede is overleden de heer j. VAN HASSELT, oud-directeur van de Amsterdamsche
Waterleiding en oud-voorzitter van de Maatschappij van Nijverheid. Op 89-jarigen ieeftijd
is te ’s-Gravenhage overleden de heer J. J. SLATERUS, oud-ingenieur-verificateur van het
kadaster, officier in de orde van Oranje-Nassau. — In den ouderdom van 75 jaar is te Helmond
overleden de heer J. A. PISTORIUS, oud-lid van de Provinciale Staten voor Noord-Brabant
en oud-wethouder der gemeente Helmond.
van duizeligheid, maar dan overwon de kloppende kracht
van het geheimzinnig mechanisme in hem opnieuw, de moeheid
viel van hem als een doek ; het was als had hij in een
krachtmakend, bezielend water gebaad ; hij richtte zich op,
en keek door het venster naar de wereld. En
heete tranen zonken uit de doodsche holle
oogen door de diepe gleuven van de kaken
neerwaarts op de borst, die in het geopende
hemd niet veel meer dan armelijk gebeente
was . . . Wankelend was hij, toen hij zich wat vermand
had, op de kamerdeur toegeschreden,
de keuken door, waar alles nog was, goed
en gul van aanzicht, als in vroeger dagen.
Hij opende de plaatsdeur, en sloeg bijna
omver ; een vlaag van diepen zwaren geur —-
de geur der aarde, de geur van het leven —
sloeg hem, en schier bedwelmd zonk hij tegen
den wand; zijn lichaam hield hem niet meer;
het was de inwendige, wonderlijke macht, welke
hem voor neerstorten beveiligde. Langzaam
durfde hij de buitenlucht op te snuiven en de
zalige zegen doordrong hem als wilde wijn.
Hij kon zich niet verzadigen. Het was alsof
hij uit zijn graf herrezen was en nu plotseling
in een van de hevigst levende oorden der wereld
stond. De boomgaard bloeide, de boomgaard
bloeide; boven den groenen vloer lag
over de witgekalkte stammen, die het als zuilen
schoorden, een onafzienbaar bloesemdak, welig
wollig wit en roze, ondoordringbaar dicht en
DE LEVENSMIDDELEN- EN BRANDSTOFFÊNNOOD
IN DE HOOFDSTAD
Het gebrek aan levensmiddelen en brandstoffen in de hoofdstad heeft niet alleen aanleiding gegeven tot een
„meeningsverschii” tusschen haar burgemeester en minister Posthuma, maar is bovendien ook oorzaak van
opstootjes en relletjes, waarbij somtijds door de politie van gummistok of sabel moet worden gebruik gemaakt.
De winkels, waar nog iets te krijgen is, worden steeds door politie beschermd, daar het publiek meermalen
getoond heeft, zichzelf te willen helpen.
het slechts even, in zijn ouden rieten leunstoel gaan zitten.
Maar die was er niet... Hij begreep niet goed waarom ; zoo
oud was die stoel toch nog niet, dat men hem had moeten
wegdoen, leek hem . , . Hij keek naar de kast, waarop de
standaard met zijn pijpen altijd gestaan had.
Ook die was er niet meer. , . En hij begreep
nog niet . . . Een blik naar de latafel, waar
zijn groote koffiekop met het bonte landschap
altijd had gestaan. Maar ook die was er niet
meer, . . En nog begreep hij niet. . . Hij trad
op de schap toe, waarop zijn kleine bijbel altijd
gestaan had. Maar ook diè was er niet meer.
En nog begreep hij niet. Strompelend schoof
hij naar de hangkast, en opende die. Zijn
kleeren waren er niet meer in. Zijn schoenen
niet. Zijn hoed niet. Niets. Niets. En in de
plaats daarvan hingen de kleeren van zijn
dochter Marretje erin. Toen begreep hij. Men
had hem al afgeschreven in zijn eigen gezin.
Men leefde al zonder hem voort. Hij was dood
voor zijn kinderen. Het leven was voorde levenden;
hij had uitgediend; het zijne was voorbij...
En een woeste droefenis viel op hem. Met
de vuisten in de oogen gedrukt stortte hij op
een stoel voor de tafel neer, en snikte en snikte,
met woeste schokken, die echter al zeer
spoedig in kracht afnamen. . . .
Toen Marretje, die een loopje gemaakt had,
thuis kwam. vond ze haar vader zoo dood
over de tafel liggen.
DE LEVENSMIDDELEN- EN BRANDSTOFFÊNNOOD IN DE HOOFDSTAD.
Bereden politie beschermt de wagens met levensmiddelen of brandstoffen, die door de stad rijden.
|