|
PANORAMA 12
bhl’lfiftjlÈlliliüillttlilÈ
Een Strijd tegen ’tRecht
DOOR OTTO HöOKER
(21) ZESDE HOOFDSTUK. (Slot)
3u greep 'Ethel zijn beide handen. — „Wilt
u ons de waarheid niet zeggen?” vroeg
zij zacht. „Het is onmogelijk, dat Mr.
Waldon gehandeld heeft, zooals u verteld
hebt. Dat is bewezen. Maar wanneer
u deze leugen niet herroept, en met
haar de wereld verlaat, zal geheel uw getuigenis niets
waard zijn, en onschuldigen zult gij leed doen, zeer
veel leed ! Mijzelf heeft men verdacht, den dolk tegen
Huntington gebruikt te hebben. O, zeg toch de
waarheid !”
De stroeve uitdrukking zijner trekken was weg. Met
wijd geopende oogen zag de grijze Bob op haar neer,
als begreep hij niet, dat een menschelijk wezen hem
zoo liefdevol kon aanspreken.
„U lady. . . u beschuldigde men. . . Het zijn gekken!
Maar wat zal ik dan zeggen, ik . . .”
Hij kwam niet verder, door een nieuwe zwakte
overmand. „U zult de waarheid zeggen. Niet waar,
die man ginds, Phelps, heeft u gezegd hoe u moest
spreken ?”
Ethel vroeg dit op heel zachten toon; zij handelde
als onder ingeving eener hoogere macht, die haar doen
en laten leidde.
„Het zal misschien al heel spoedig met
u gedaan zijn. Wilt u met een leugen voor
onzen Vader in den hemel verschijnen? En
uw moeder ? Zij is ongetwijfeld reeds lang
daarboven en zal zoo gelukkig zijn, u terug
te zien.”
„Moeder?”
Een gebroken kreet, vol smachtend
verlangen kwam plotseling van zijn lippen.
Toen zweeg hij weder, doch bleef in Ethels
gelaat staren. Misschien zag hij daarachter
een lief schaduwbeeld, een, dat hij reeds
lang vergeten had, en dat in de laatste ure
van zijn verloren leven de herinnering aan
zijn moeder wakker riep.
„Zij was goed, mijn moeder,” zei hij somber,
en zijn geest begon te werken.
„’t Is lang geleden . . . Als zij niet gestorven
was, misschien dat. . .”
Hij sprak niet verder uit, wat hij dacht.
Etheï boog zich diep over hem heen.
„Ons leven is slechts één dag en de
eeuwigheid oneindig. Daarboven wacht uw
moeder op u. Wilt gij u niet van alles
zuiveren in de laatste uren van dit aardsche
leven ? Wilt gij niet met een goede
daad uit dit leven heengaan ?”
De stervende werd onrustig.
„Lady, ik verklap niet gaarne iets, maar
u kan ik het niet weigeren. U ziet mij
zoo vriendelijk aan, en de . . Hij trachtte zich op te richten en naar
Phelps te wijzen, die nog altijd door de
politieagenten werd vastgehouden.
„Hallo Charlie, het gaat toch niet anders.
Het is toch al half verraden. Voor
den sterksten kerel ben ik nog niet bang
geweest, maar liegen kon ik nooit goed...
moeder zou ’t nooit gewild hebben,” voegde
hij er geheimzinnig aan toe, daarbij even tegen Ethel
lachend, alsof zich tusschen haar en hem reeds een
band gevormd had.
„Omdatik een lady niettan zien huilen, Charlie, moet
ik het zeggen. Jij zult er je wel uitwerken ... Ik heb
me ook zoo onbeholpen aangesteld, je haclt me beter
moeten onderrichten . Dus lady, u zult het weten.”
En hij keerde zich weder naar Ethel toe.
„Charlie Phelps kwam eergisteren in aller haast bij
me, het was ongeveer één uur, en ik was zeer boos op
Huntington. Hij wist ook reeds, dat deze zijn neef de
duiten wilde afhandig maken, en hij kwam juist van
zijn patroon. Deze was echter naar de gerechtszaal
en had nog veel werk, terwijl Huntington hem reeds
in den vroegen voormiddag wilde bezoeken. . . Nu,
ik was niet weinig boos op hem en toen Charlie meende,
dat wij hem zijn geld niet moesteh laten behouden,
was ik aanstonds bereid ... En toen nam hij mij mede
naar het groote huis en liet mij de trappen opklimmen
tot aan de bovenste verdieping ...”
„Leugen ! Laster !” schreeuwde Phelps er tusschen
door, toen het hem gelukt was zijn hoofd uit de handen
der politieagenten te bevrijden.
Zwak wendde de grijze Bob het hoofd naar hem toe.
„Charlie, toch is het waar ! Je bent alles bijeengenomen
toch een slechte kerel. Denk je dat ik het niet
gezien heb, hoe jij dat poeder in die whiskeyflesch
geschud hebt, gister namiddag ? ’t Was zoo’n wit poeder.
Al lag ik ook in bed en al was de kamer duister . . .
ik zag je, want oogen heb ik altijd gehad als een los!
Je meende, dat ik mijn pijnen zou trachtende verdiinken,
ik weet echter, dat je woedend was, omdat ik
me niet voor het gerecht wilde laten sleuren en
spreken, zooals jij het me hadt voorgezegd. Toen ik
later gewilliger werd, walde jij de flesch hebben, want
het was volgens jou toch maar beter voor me, dat
drinken te laten. Doch ik had ze onder de dekens
gestoken, maar zei, dat ze in den emmer moest terecht
zijn gekomen, dien de neger had weggehaald . . Toen
later echter de jonge kater met me speelde, liet ik hem
eens aan de whiskey likken . . hij viel om, strekte de
vier pooten uit en was morsdood! Toen wist ik
genoeg, jongen. Je wilde daar eens gauw je eigen huid
in veiligheid brengen ...”
„ü hebt Mr. Waldon dus niet op het kantoor gezien
?” vroeg Ethel ademloos. „Is er niets van waar;
wat u daarover gezegd hebt ?”
„’t Is alles leugen,” kermde de grijze Bob zacht.
„Het was zeker reeds half twee, toen wij in het kantoor
kwamen... en toen bracht een neger ’n klein pakket,
Charlie maakte het open, en schudde wat in de
flesch. Het was een slaapmiddel, zeide hij, en in de
groote karaf op de schrijftafel heeft hij er ook van
ingeschud, Zegellak had hij bij zich. Daarmee maakte
hij het pakket weder dicht, in het kleine kantoor,
waar ik vervolgens achter de gordijn der bibliotheek
alles stond af te zien ...”
„Maar wat walde je daar ? Werkelijk op Huntington
wachten? Ja?”—De grijze Bob knikte slechts even.
„Ik zou hem zijn geld afnemen en hem . , neerslaan,
dat was afgesproken. Wij walden nog denzelfden avond
vluchten, ver weg . . en toch niet zoo ver, lady, als
... als ik nu gaan moet ...”
In steeds grooteren doodsangst klampte hij zich
aan de hem liefdevol toegestoken hand vast.
„Lady . . . gelooft u werkelijk, dat . . mijn moeder
daarboven is en . . ik haar zal kunnen wederzien ?”
BELGISCHE OOR LOGSWEEZEN.
Van bevriende zijde ontvingen wij bovenstaande foto van eenige Belgische oorlogsweezen,
weike ondergebracht zijn in Hotel du Goif te Nieuwkerk-Goirle,
Met een laatste krachtsinspanning staarde hij haar
hoopvol aan.
„Zoo waarlijk God mij helpt, die iederen boetvaardige
genadig is ! Wanneer je de waarheid gezegd hebt,
de geheele zuivere waarheid, Bob ...”
„Ik zei... ze,” hijgde deze rochelend. „Daarop wil
ik sterven... ik, ik heb nog nooit... een lady bedregen
Hij wilde lachen, doch de smart overmande hem,
en hij verloor het bewustzijn.
Door de dicht opeengepakte, diepbewogen mannen
rondom de baar, had zich een jeugdig priester, dien
iemand had moeten roepen, een weg gebaand. De
aanwezigen in de zaal konden van geheel verschillende
religie zijn en voor een deel zich zeker slimmer
achten dan de geloovige schaapjes, maar toen de
jonge kapelaan met een liefdevollen blik zich broederlijk
neerboog over zijn stervenden evenmensch en
hem het Heilige Oliesel toediende, was er niemand die
zijn hoofd niet eerbiedig boog.
De jonge geestelijke ging naast de baar zitten, in
stil gebed verzonken.
Nog éénmaal richtte de stervende zich op en zijn
blik zocht de lichte gestalte van Ethel. Onrustig
bewogen zijn krampachtig samengetrokken vingers,
en toen Ethel, zijn verlangen radend, naast hem op
de knieën zonk, vloog een tevreden lachje over zijn
ingevallen gelaat.
„Lady,” hijgde hij, „nu weet ik, dat ik mijn moeder
zal weerzien.. . en dat dank ik u, , . aan uw goed woord.
Toen ik een kind was, zat ik bij mijn moeder, zij liet
mij bidden ... O, ik weet niet, waarom ik daaraan
wieder moet denken, wat ik reeds zoo lang vergeten
had .. . Maar in uw lief gezicht is iets ...”
Zijn stem verging als een zucht. Ontroerd boog zich
de weenende Ethel over den doode en sloot met zachte
hand zijn oogen.
Het bleef lang stil in de zaal. De mannen zagen ei
ontroerd en getroffen uit. Doch menigeen dacht bii
dit sterven aan den anderen man, die nog levend in
hun midden vertoefde, maar zich toch spoedig in
Sing-Sing’slichtloosdoodenhuis tot den gang naar den
electrischen stoel zou zien verwezen... een sterven
dat minder zalig was dan dat van den ver afgedwaalde,
die toch eindelijk den goeden weg gevonden had.
De behandeling der zaak was afgeloopen. Zooals
niet anders verwacht kon worden, verklaarde de jury
ten slotte Charles W. Phelps schuldig aan den dood
van Huntington Whistler. Zijn schuld bleek zonneklaar
~ en wat meer zegt, buiten hem was er geen
andere schuldige.
Behalve Ned en zijn verloofde was ook Ralph Walden
eervol door den Coroner in vrijheid gesteld. En
ook zijn onschuld was vastgesteld. De gedachte echter
dat hij bijna het slachtoffer van den schurk was gewerden,
dien hij voor een zeker werktuig in zijn handen
beschouwd had. had hem als het ware geheel veranderd.
Hij verliet als een ander mensch de zaal van den Coroner.
Buiten flikkerden reeds de sterren. Het was zeer
laat in den avond en bij het zwakke licht der lantaarns
waren slechts enkele menschen te zien, toen de vrijgesprokenen
door een zijpoort het in sombere schaduwden
achter hen liggende*gerechtsgebouw verlieten.
Tot aan den drempel hadden zij nog geen woord gesproken.
Ethel hield zich innig vast aan den arm
van haar verloofde.
Buiten echter trad Ralph Waldon plotseling
op hen toe.
„Wil je naar mij luisteren, Ned?” vroeg
hij zacht.
Zijn gewone koele afgemeten toon van
spreken was geheel verdwenen. Met ontbloot
hoofd stond hij vóór hen.
Daar de jonge advocaat hem slechts zwijgend
zijn toestemming toeknikte, ging
Ralph verder :
„Het betreft u ook, miss Hastirigs. Ik
had u vervloekt, en u was ook in uw
recht, toen u mij voor dubbelzinnig scholdt.
Maar ik heb u niet lief gehad. Ik koester
in mijn hart innige vriendschap . . Ja, Ned,
laat mij in de ure waarop onze wiegen zich
voor altijd scheiden moeten, je nog eens
zeggen, dat ik voor jou de trouwe vriendschap
van onze jeugd tot heden toe onverlet
bewaard heb. Hoe het met mij stond,
zag ik eerst toen jij je hart aan miss Hastings
gaf. . U haatte ik niet,” wendde hij
zich tot Ethel,, ,maar alleen de vrouw, die
mij de toegenegenheid van dien éénen man
dreigde te ontnemen, dien ik aanhing. En
die haat maakte mij ziek, hij veranderde
mijn zinnen en denken en maakte een anderen
mensch van mij. Vertoornd zei ik in
mijzelf: Hoe, zal je vriend in de valstrikken
der eerste de beste sirene terechtkomen,
die hem tot vrouwendienaar vernedert
! . . Dit kan u niet treffen, miss Hastings
want u bent ’n uitverkorene onder uw
geslacht, maar toen kende ik u nog niet.
Heden ken ik me zélf niet meer. Maar ik
was in de keuze mijner middelen onnadenkend;
het verwerpelijkste scheen mij
nog goed genoeg, om daarmede den vriend uit het
vermeende gevaar te redden. Zoo maakte ik kennis
met u, miss Hastings, in de hoop, dat mijn
millioenen u gewillig zouden maken. Ik herhaal het,
geen genegenheid dreef mij tot u, ik wilde alleen aan
Ned de wankelmoedigheid der vrouw* bewijzen. U
wees mij verachtelijk terug, u scholdt mij uit voor e^n
valschen, verraderlijken vriend, inaar ik was nog altijd
te zeer in mijn hart verstijfd, om helder te kunnen
zien. Toen kwam Huntington Whistler mij in den weg,
of liever die Phelps was het, dien ’k uit louter medelijden
mij had aangetrokken. Deze vertelde mij het eerste,
dat hij door Huntington de geheimen van uw leven
kende, miss Hastings. .
Zij waren dieper achter een vooruitspringenden,
kolossalen steenen pilaar gaan staan. Rondom hen
was het nacht en toch hield Ralph Waldon de handen
voor de oogen, om de blikken der anderen niet te
behoeven ontmoeten.
„Wat toen kwam, weet u immers. Het komt mij
begrijpelijk voor, als gij u nu vol verachting van mij
afwendt. Ik heb slecht met u, slecht ook met den
vriend gehandeld, dien ik behulpzaam wilde zijn . . ,
Hoe pijnlijk is het echter, zich vervolgd te zien.
en te weten dat men zonder bescherming en weerloos
aan anderen is overgegeven . . O, het waren verschrikkelijke
uren ! Hoe grepen die vangarmen van den
schurk mij aan, hoe verwarde dat net van leugens ook
mij, gezwegen nog van de jury, tot ik ten laatste mij
koortsachtig afvroeg, of er misschien ook iets van waar
was, wat die Phelps tegen mij inbracht, en toch waren
’t alles schurkenstreken, er was geen Woord van waar.
Ned ! . . . En toen sprong jij in de bres, Ned, en overwon
den schurk ! En ook u, miss Hastings, ook u.
maakte den armen schurk niet alleen het sterven
licht, u maakte ook zijn. tong los, dwong hem de
|