|
5 PANORAMA
met dat trotsche nest ingelaten. „Kom je nu hier gezellig
zitten, zeg?” vroeg ze, terwijl ze zich in een van de
lage stoeltjes neervlijde. „Dan gaan we het nieuwe serviesje
inwijden.” Hij kwam, maar nam de krant mee.
„Hé, doe nu éven die krant weg,” smeekte ze. Ik had kunnen
neerknielen voor de smeeking in haar oogen. Hij was
er ook gevoelig voor, legde de krant op tafel. „Zoo,” zei
ze, „dat is lief.” Ze hanteerde me licht, bevallig. En we
brachten een heerlijk uurtje door. Met welgevallen luisterde
ik naar haar vroolijk, luchtig gesnap, en toen we ’s avonds
onder ons waren, en zij en hij weg, zei ik tegen mijn kinderen :
„Hier kunnen jullie nog heel wat leeren. ’t Zijn gelukkig beschaafde
lui.” - Mijn nichtjes gaven me groot gelijk.
Den volgenden morgen had ik af en toe al eens naar de
klok gekeken. Het was bij negenen. De ontbijttafel stond
al lang gedekt, en het water op het gascomfoortje
kookte, naar mijn idee, reeds
veel te lang. Om kwart over negen
kwam ze binnentrippen in ’n leu -
ken, donkerblauwen kimono,
met witte, ingewe
ven chrysanten grilHij
was nog niet lang weg. of haar kopje, waarop schuin
een guitig barethoedje met een veer stond, zoodat ze er uitzag
als een oolijke, kleine page, keek om de deur. „Marie,”
hoorde ik haar in de gang roepen, „is Mijnheer nog niet
thuis ?”
Toen ze binnenkwam, zag ik aan haar gezicht, dat ze het
heel naar vond, dat hij in de stad at. Langzaam liep ze
door de kamer, legde haar hoed op een tafeltje, haar mantel
op een stoel, mof en handschoenen op de canapé. En lusteloos
zette ze zich aan tafel. Ik merkte op, dat ze heel weinig
at, en dat ze af en toe naar de klok keek. Na den eten zette
ze thee. Ze wachtte. Ik wachtte met haar. ’t Was bij tienen
toen hij thuiskwam. Ik zag in haar voorhoofd een rimpel,
en haar voetje trappelde ongeduldig op den grond.
„Goeienavond,” zei hij kalm.
Ze knikte even . .
en is het eten niet klaar. Dan ben ik toch wel verplicht om
in de stad te gaan eten.”
„Zoo,” zei ze. Ze wipte haar pantoffeltje heen en weer
op de punt van haar voet. „Zoo, vin-je dat ? als je even gewacht
had, was ik thuis geweest.”
„Maar dat kan ik toch niet vooruit weten. Je bent altijd
zoo in beslag genomen door afternoon-tea’s en boodschappen
en weet ik wat voor beuzelarijen meer, dat ik op geen stukken
na kan uitrekenen, wanneer ik jou weer thuis mag verwachten.”
Hij bleef nog kalm. Maar zijn stem klonk hard en
sarcastisch.
Ze haalde de schouders op. „Ik kan me toch niet eiken
middag hier gaan opsluiten en me doodvervelen.”
„Doodvervelen. Dat is kras. Je hebt je piano, je boeken, ik
wist niet, dat je je dan nog . . .
„Nee, jij begrijpt niets, jij weet niet, wat me toekomt. ïk
houd van uitgaan. En ik zal het je nu meteen
maar zeggen: Vandaag over een week
ga ik met Jeanne ’s avonds naar
den schouwburg. Jij houdt er
niet van. Ik wel. Je kunt
me niet kwalijk nemen,
dat ik me dan
De
Huismusch.
(Passer domestica domestica (L.)),
lig versierd. Haar halsje stak zoo
recht-poezelig omhoog uit den lagen
boord, en doordat de mouwen heel
ruim waren, zag ik dat ze meisjesachtig
slanke armen had, met bij
den elleboog een klein kuiltje. Ik
vond haar zoo in haar morgenjasje
haast nog schattiger dan in haar
bruin-fluweelen japonnetje, en ik
verlangde bepaald naar de aanraking
van haar zachte handjes.
Even na haar kwam hij binnen.
Hij zag wrevelig direct naar de
klok.
„’t Is toch schandelijk Annie, dat
je ’s ochtends zoo laat bent.”
„Och,”-zei ze, en stak een pruilend
onderlipje vooruit. „Je weet,
dat ik niet op kan staan.”
„Ja, maar dan moet je je maar
wat verzetten tegen je luiheid hoor!
Ik bedank er voor om eiken morgen
zoo laat op ’t kantoortekomen,”
,< Ik trilde in haar vingers, toen ze
zijn thee schonk, ’k Had zoo’n medelijden
met haar. Ze zei niets. En
ze aten zwijgend. Toen hij wegging,
gaf hij haar een zoen op haar voorhoofd.
„Bonjour, ’k Ben om half éen
thuis voor de koffie.”
„Dag Bert,” zei ze. ’k Verstond
het haast niet, zoo zacht klonk haar
stem. Ze bleef nog een heelen tijd
aan de onafgeruimde ontbijttafel
zitten, haar kin in haar handen gesteund
... En toen de klok half
elf sloeg, stond ze met een zucht op.
Er gingen veel dagen voorbij.
’k Hechtte me hoe langer hoe meer
aan haar. Aan hem had ik soms
een hekel, ofschoon......... Nee,
eerlijk gezegd, kon ik niet altijd
rechtvaardig oordeelen. Ze was
een pretmaakstertje, een echt luchthartig,
dartel vlindertje. En ik ge
loof best, dat het voor een man
niet gezellig is, als hij, thuis komend,
zijn vrouwtje niet vindt om hem te begroeten. Toch
kon ik het nooit uitstaan, als hij haar iets verweet.
Op een middag kwam hij laat thuis. De tafel was nog
niet gedekt — Marie is een echte uil — en zij was uit. Ik wist
dat ze met een vriendin boodschappen was gaan doen, en in
mijn hart vond ik ook, dat ze wel wat heel lang wegbleef.
Hij belde direct om Marie, die niet wist, waar Mevrouw naar
toe was.
„Is het eten klaar?” vroeg hij.
„Ja Mijnheer, dat is te zeggen de soep en.........”
„Dus niét klaar. Goed, zeg maar tegen Mevrouw, als ze
komt, dat ik in de stad ben gaan eten.”
De deur viel achter hem dicht. „O, o,” dacht
ik, „wat moet hiervan komen.”
3 hef wel noodig bij de op deze pagina gereproduceerde foto’s van
de huismusch nog een nadere beschrijving te geven? We zien ze
hier dagelijks, die gevleugelde straatjongens in hun grijze pakje. Zou er wel iemand
te vinden zijn, die ze niet kent, en die niet weet, dat musschen met zwarte befjes mannetjes, de andere
wijfjes zijn ? Toch is er van die sobere musschenkleedij nog wel meer te zeggen, dan men zoo oppervlakkig
meenen zou, en hef loont wel de moeite een muschje eens van nabij en nauwkeurig fe beschouwen.
Dan komt men alras tot de overtuiging, dat hef grijze pakje een vergelijking mef den fooi
van andere vogels best kan doorstaan. — Al woont de musch ook steeds in de nabijheid van den menseh
en al komt ze nog zoo nauw in aanraking mef hem, toch blijft ze tegenover hem zoo voorzichtig
mogelijk, want ze is in hooge mate sluw en wantrouwend. Door ondervinding is zij immers wijs geworden
en wat zij zelf niet ondervonden heeft, dat is haar als traditie door haar vele familieleden
nagelaten. Ze weef heel precies waar men haar d’r gang laat gaan en waar dat zoo is, waar ze soms
zelfs wel eens een lekker hapje ontvangt, daar is ze heelemaal niet schuw meer, daar wordt ze zelfs
vrijpostig en brutaal; maar toch blijft ze steeds voorzichtig en vertrouwt niemand. Ook weet ze zeer goed
waar men haar niet lijden mag; en ofschoon ze daar evengoed komt, verdubbelt ze er slechts haar
waakzaamheid. Daar kan men zich dan overtuigen, daf de huismusc’n een der meest intelligente en
meest listige vogels is. Haar scherpe blik bedriegt haar niet gemakkelijk. Vandaar daf het erg moeilijk
is, ze fe vangen en dat strikken, die moeten dienen om ze van haar vrijheid te berooven, goed verborgen
moeten zijn, want wanneer ze den strik ziet, en ze wanfrouwf er maar iets aan, dan neemt ze ijlings
de vlucht, al is er nog zoo’n lekker hapje in verborgen. Niettegenstaande de schade die de musch
dikwijls aanrichf in boomgaarden enz., kan ze toch een nuttigen vogel genoemd worden, daar ze vele
schadelijke insecten vernietigt- (foto's Tepe),
„Heb je nog thee?”
„O, wil je nog thee,” zei ze. „Ik dacht, dat je allang . . . .”
„Nee, ik heb nog geen thee gehad.”
Ze schonk met driftige beweginkjes, morste. Ze stampvoette.
„Dat malle, idiote trekpotje,” viel ze kwaad uit.
„Dat morst altijd. Vervelend’gezeur.” — Ik moet eerlijk
bekennen, dat ik me die woorden aantrok. Het was niet
prettig dat van haar te hooren. Maar ze was driftig, wist niet
wat ze zei. Dat heb ik later ook bedacht, en me daarmee
getroost. —-
Ze reikte hem zijn kopje over, keek hem niet aan. Het werd
heel stil in de kamer. Eindelijk zei ze: „Aardig van je om zoo
laat thuis te komen.”
„Ja, maar wat wil je dan ? Als ik thuis kóm, ben jij uit,
op eigen gelegenheid ga amuseeren.”
„Nee, maar ik kan’t je wel beletten.
Je gaat niét naar den schouwburg
met Jeanne. Ik verkies dat
uitgaan met vriendinnen niet
meer,” zei hij opstaand.
„En ik ga wél,” zei ze, óók opstaand.
— Ze stonden nu tegenover
elkaar, er was niets dan verbittering
in zijn oogen, en koppige
trots in de hare.
„Annie, je moet me niet tot het
uiterste drijven ...”
„Ik ga wél naar den schouwburg.”
— Ze legde klem op elk
woord.
Dan, met een onwillekeurige
beweging van haar elleboog stootte
ze tegen het tafeltje. Haar kopje
viel op den grond. Ik durfde haast
niet kijken. Toen ik het eindelijk
waagde, zag ik met ontzetting, dat
mijn dochtertje voor haar heele leven
verminkt was, en nooit meer
de oude zou zijn. Ze keek er even
onthutst naar. Toen zei ze : „Dat
malle serviesje,” en ging de kamer
uit.
Natuurlijk had ik hier veel verdriet
van. En daar ik en mijn nichtjes
en mijn andere»dochtertje nu
niet meer gebruikt werden, en
werkeloos beneden op de theetafel
kwamen te staan, — heel aardig,
dat moet ik zeggen, net een glazen
kamertje — had ik allen tijd om
over mijn verdriet na te denken.
Maar ik werd voortdurend afgeleid
door haar en hem. Ze spraken weinig
met elkaar, en ’s middags ging
ze nog geregeld uit. Ik zag met
angst den avond van den schouwburg
dichterbij komen. Wat zou
hij doen, als ze tóch ging. Dat
stond bij me vast. Ze was een klein
koppig doordrijfstertje maarik wist,
hoe lief ze kon zijn en hoe vroolijk
en aantrekkelijk. Ik wou, dat hij haar ook zoo goed begreep
als ik. Hij scheen veel ouder te zijn dan zij. Ze was nog
zoo jong, en dat vergat hij ... .
Den dag van den schouwburg was ik zoo nerveus dat ik
bij eiken stap, die door de kamer liep, trilde. „Je maakt
ons ook zenuwachtig,” zeiden mijn nichtjes. Och, ze waren
te onnoozel, om iets van mijn gemoedstoestand te begrijpen.
’s Middags ging ze uit. Ik telde de slagen van de klok.
Zou ze voor den eten heelemaal niet meer thuiskomen ?
Het werd vier uur, half vijf, vijf uur. Om half Les hoorde
ik haar belletje. Ik zuchtte verlicht, toen ik haar zag binnenkomen
; ze had een pakje in de hand, dat ze op de piano
legde. Later hoorde ik haar naar boven gaan, terwijl Marie
inmiddels met veel gedreun de tafel dekte. Aan tafel werd
|