|
Op denzelfden toon ging hij verder. Hij kende Lise,
de vrouw van Huntington; zij was een „fijn nummer”
als zakkenrolster, ze stierf echter aan de tering, het
arme wicht. Huntington had hem ingelicht, dat zijn
vrouw zich te New York altijd voor haar zuster Nellie
uitgegeven en onder dezen naam zelfs Huntington
gehuwd, alsook een lange straf uitgezeten had. Op
grond der daarvan bestaande bewijsstukken moest nu
de werkelijke Nellie Winkers, die onder een kunstnaam
ondertusschen beroemd was geworden, ongemakkelijk
worden uitgeplunderd. Om dit te kunnen bereiken,
moest Bob Walker een eed afleggen, en daar deze reeds
lang dood was, zou de grijze Bob die rol spelen.
„Een fijn heer zat er achter. Zijn naam wilde Huntington
mij niet zeggen, en hij meende zelfs, dat deze
mij niet mocht zien, ook mijn adres niet weten, want
hij zou mij met de werkelijke Nellie Winkers kunnen
samenbrengen en dan liep alles mis. Mij was ’t goed;
in mijn schuilhoek was het heel best uit te houden. . .
totdat Huntington mij voor den notaris bracht. Dat
gebeurde eergisteren. Huntington beval mij in het
hotel op hem te wachten, hij zou om twaalf uur terug
zijn en mij de greenbacks brengen. Wie niet kwam,
dat was Huntington! Dat ergerde mij, doch spoedig
wist ik, waar ik aan toe was, toen ik den waard uitvroeg
en hoorde, dat de schavuit ’s morgens reeds zijn
boeltje had laten wegbrengen. Nu, ik wist hem wel
te vinden, dat verzeker ik u. Had hij in een roes des
avonds te voren niet gezegd, dat hij bij zijn neef er
voor het laatst ook nog een paar duizend wilde uitkloppen
? Diens adres kende ik. Ik dus niet lui, en
naarden luchtkrabber. Dat was een gewaagde zaak. Die
ellendige detectives vindt men overal; ik vertrouwde
het zaakje niet, ging niet in de lift, en verliet mij op
mijn eigen beenen. Toen ik nu het kantoor binnenkwam,
was Phelps er alleen in : ik dacht dat hij me
wilde dood slaan, toen hij mij zag. Hij wilde mij eruit
smijten, doch daarvoor zijn er twee noodig. Hola,
mijn jongen, zoo hebben wij niet afgesproken, zei ik.
Komt Huntington niet, dan komt toch zijn neef ;
een van beiden moet ik spreken. Ik ben toch geen uilskuiken
! Toen bracht hij mij in de andere kamer en ik
moest daar op een stoel gaan zitten als een zoet kind.
Goed, ik wachtte. Op eens hoor ik stemmen ...”
„Was dat Huntington Whistler?” kon de detectivesergeant
Keane niet nalaten er tusschen te roepen.
Bob zag verwonderd en schijnbaar verbluft op ;
toen voelde hij weder zijn pijn.
„Neen, dat was hij niet. Plotseling zonk mij het hart
in de schoenen, ik plaatste mij achter het gordijn en
wist zelf nauwelijks, hoe het toeging ; maar ik dacht
toch, een slechte schuilhoek is beter dan een veilige
cel. . .”
Ralph Waldon was het geweest, die op het kantoor
gekomen was. Door het gordijn heen had hij, die er
achter verborgen stond, de geheele kamer kunnen
overzien, zonder zelf gezien te worden. De boeken
hadden meegegeven en zoo had hij zich gemakkelijker
kunnen verbergen.
Zeer uitvoerig schilderde de grijze Bob nu, wak
Phelps reeds had meegedeeld. Hij had duidelijk gezien,
hoe Waldon iets in de flesch geschud had, die op de
schrijftafel stond. . . .
Toen hij zoover gekomen was, werd RalphWaldon
voor den eersten keer zeer onrustig. Hij sprong op en
zou, zich met gebalde vuist op den getuige geworpen
hebben, indien meerdere agenten hem niet met geweld
hadden teruggehouden en naar zijn plaats gebracht.
„Dat zou jij gezien hebben ?! ... Je liegt, schurk !
Je liegt!” schreeuwde hij woester, en plechtig voegde
hij er aan toe : „Bij den almachtigen God, die in het
verborgene ons ziet : het is alles leugen, verzinsel,
om mij in het verderf te storten !”
Hij viel gebroken op zijn stoel terug en sloeg de beide
handen voor het gelaat. Heftig snikken deed zijn gestalte
beven. Toen, plotseling weder opspringend,
naderde hij , met tranen in de oogen en gevouwen handen,
zijn vroegeren vriend.
„Ned !” kwam het gebroken over zijn lippen. „Kan
ook jij gelooven, dat ik je moordenaar heb willen
zijn ?”
Zijn woorden troffen Ned diep in het hart.
Ook hem stonden de tranen in de oogen. En — hij
kon niet anders : vergeten waren alle slechte gedachten,
die hij tegen Ralph gekoesterd had, en hij zag in hem
weer alleen den trouwen vriend van vroeger, die zooveel
geluk en jeugdgenoegens trouw met hem gedeeld
had. En hij voelde een innerlijken aandrang wijd de
armen uit te breiden en den sidderenden vriend, die
nauwelijks kon blijven staan, aan het hart te drukken.
„Zoo helpe ook God mij,” riep de advocaat luide,
zoodat iedereen in de zaal het kon hooren, met bevende
lippen. „Ralph, er mag tusschen ons zijn wat wil,
maar dat geloof ik niet . . dat niet! Jij bent niet in
staat om koelbloedig een moord te bedrijven !”
Voor hij het kon verhinderen, had Ralph zijn hand
gegrepen.
„Ned, ik dank je,” sprak hij zacht. „Je woord
geeft mij het geloof in de menschen terug, nu mag komen
wat wil! Ik zou het niet kunnen verdragen, zoo
ik door jou veroordeeld werd !”
Het gebeurde tusschen de twee mannen had niet
nagelaten diepen indruk te maken. De Coroner was
oogenschijnlijk geroerd en ook Mr. Murray, de aanklager,
zag er meer bewogen uit dan anders.
„Ter zake !” riep hij echter na een oogenblik. „De
getuige is aan ’t woord, wij moeten hem verder hooren.’'
PANORAMA
„Nu, ik kan het niet anders zeggen,” knorde grijze
Bob. Doch ook Ned Whistler was reeds naar voren
getreden. Door een hoofdknik gaf de Coroner hem
toestemming.
..Je hebt de hoofdzaak vergeten, man! Daar was
nog een tweede flesch op mijn schrijfbureau . . . en
daar schudde Phelps van het vergif in.”
„’t Is niet waar! Laat je niets wijs maken!”
schreeuwde Phelps nu en sprong met woeste gebaren
van zijn stoel op.
Doch de sterk gebouwde Ned was reeds, vóór hem
iemand verhinderen kon, dicht bij hem.
„Geen woord meer ? Waag het niet, ook nog slechts
door een blik je helper te beïnvloeden, of ik wurg je
met eigen hand !”
Daarop stelde hij den sidderenden booswicht in
handen van twee agenten, die hem, terwijl hij te vergeefs
tegenspartelde, op zijn stoel neerdrukten en
hem den mond toehielden, terwijl zij tegelijkertijd zich
zóó plaatsten, dat de beide kameraden elkander niet
konden zien.
Nu wendde zich Ned Whistler andermaal tot den
grijzen Bob.
„Spreek op ! Hoe staat het met dat tweede fleschje ?
Als je het eene gezien hebt, kan je ook het andere zeker
niet ontgaan zijn, want hierbij moest toch eerst voorzichtig
een pakket geopend, een flesch er uit gehaald,
het gif daarin geschud en vervolgens het pakket weder
gesloten worden. . . Nu jij, booswicht, wat heb je
gezien ? Wie van beiden heeft het vergif in de tweede
flesch geschud : Mr. Waldon of die Phelps daar?”
„Mr. Waldon,” antwoordde Bob. zonder zich te
bedenken.
13
Theo Mamm-Bouwmeester
naar een portret door Antoon van Welie.
Q ij de uitgevers Van Holkema en Warendorf te Amsterdam verscheen,
overvloedig geïllustreerd, een merkwaardig en onderhoudend boekje:
Mijn Jeugd- en Tooneelherinneringen, door Theo Mann-Bouwmeester. De
notities voor deze herinneringen werden gemaakt door mejuffrouw Anna
E. Zuikerberg, en uit die samenwerking ontstond een zeer lezenswaardig
geheel, dat alle bewonderaars der groote tooneelspeelster zich behooren
aan te schaffen.
„En hoe laat gebeurde dat ? Spreek op,” voegde hij
er dreigend aan toe, toen de ander aarzelde.
„Weet ik niet. Ik draag geen horloge. Maar het was
onmiddellijk voor Huntington kwam ; geen vijf minuten
vroeger was het. Ik dacht nog, Phelps moet hem
onderweg zijn tegengekomen ... ik wil zeggen Waldon
! . . . Of neen, toch Phelps ; zij gingen samen
zoowat tegelijk weg.”
„Er is geconstateerd, dat Huntington Whistler
eerst kort vóór drie, ’s namiddags, mijn kantoor is
binnengekomen,” verklaarde Ned, zich nu tot den
Coroner wendend, met verheffing van stem. „Doch er
is tevens geconstateerd, dat Mr. Waldon kort na één
uur in den namiddag in de Lotosclub geweest is en
deze eerst verlaten heeft even voor vijven, in gezelschap
van mij. Ik denk dat dit wel genoeg zal zijn om
in deze te kunnen oordeelen.”
Phelps weerde zich met de kracht der vertwijfeling
tegen zijn bewakers. Hij wilde zich losrukken, om
slechts één Woord te kunnen spreken — misschien een
beslissend, redding-brengend woord. Doch met ijzeren
vuisten hielden de agenten hem op zijn stoel.
Ned Whistler haalde diep adem en ging naar Ralph
toe, die, zonder een woord te zeggen, op hem aanwankelde.
Zij drukten elkaar de hand en zagen elkaar
innig aan. Niemand der ernstige mannen rondom hen
waagde de heilige stilte van dit oogenblik te verbreken,
dat over leven en dood beslist had.
„Ter zake!” vermaande de ontnuchterende stem
van den openbaren aanklager weder.
„ U was in het kantoor, getuige, toen Huntington
Whistler binnenkwam. Wat gebeurde er toen verder
De grijze Bob voelde weder zijn groote pijn. Hij
richtte zich op de baar op en keek met beschaamde
oogen in de zaal. Hij scheen de geweldige opwinding
der menschen niet te begrijpen en evenmin begreep hij
het te keer gaan van zijn makker, die een aanval van
razernij scheen gekregen te hebben. Op het voortdurend
aandringen des aanklagers schilderde de grijze
Bob nu, hoe Huntington in het kantoor was gekomen
en zeer verschrok toen hij Bob zoo onverwacht
daar aantrof. Zij waren aanstonds aan het twisten
geraakt en zouden handgemeen zijn geworden, als
zij niet eensklaps de buitendeur van het kantoor hadden
hooren opengaan. Bob had juist nog tijd gehad,
zich achter het gordijn te verbergen, terwijl Huntington
op zijn gemak in den bureaustoel van zijn neef was
gaan zitten. Daar verscheen op den drempel van het
privaatkantoor Ethel Hastings. Ook zij verbaasde
zich over de aanwezigheid van Huntington en liet
zien, dat zij verschrokken was, doch trad toen onder
een vloed van tranen en in groote opgewondenheid
naderbij.
„Ik ben ongetwijfeld een spitsboef,” bromde Bob
met afnemende stem, „maar het gekerm van die vrouw
trof mij toch... Zie, daar staat zij! O, u behoeft voor
mij niet bang te zijn, u doe ik niets, en u mag het wel
weten, u bent er schuld van dat de woede mij overmeesterde
. . Ja, zoo is het ! Toen ik Huntington hoorde
. . alle duivels, hij had een hart van steen ! Met
niemand heb ik ooit medelijden gehad, maar zóó’n
meisje te hooren klagen, en te zien, dat zij voor zoo’n
kerel op de knieën valt, dat kon ik niet verdragen. En
toen zij hem dan haar dolk liet zien en dreigde, zich
zelf eerder te zullen dooden, dan die schande te zullen
dragen, wilde ik haar toeschreeuwden, dat zij den vlegel
het mes toch in zijn valsch hart zou stooten. . .
Doch daaraan dacht zij niet ; maar opeens vliegt zij,
als van haar zinnen beroofd, weg en terwijl ik nog nauwelijks
van woede’en toorn kon ademhalen en mij het
schreien nader stond dan het lachen, hoor ik iets rinkelen
en Huntington lachen. Ik schoof het gordijn terug
en daar werpt de kerel juist een pakpapier weg, heeft
een flesch in de hand en schudt een wit poeder in een
glas. Het schuimt en hij drinkt er van . . . „Dat is
goed voor de ontroering door die vrpuw teweeggebracht,”
hoor ik hem spotten. „Zoo’n domme meid!
Nu zal zij eerst goed moeten bloeden en Ned, de schijnheilige
er bij ... en die schurk krijgt geen cent!”
Dat zei hij zacht, doch ik hoor scherp en hij bedoelde
mij daarmee, dat wist ik wel. En toen ik hem zag
drinken werd het mij groen voor de oogen en op den
grond zie ik iets blinken; dat was de dolk van die dame.
< . . . Hij was zeker losgerukt, toen zij zoo heftig van
de tafel opgesprongen en weggeloopen was... Pats,
daar valt een glas, Huntington doet, alsof hij wil slapen,
juist als om mij voor den gek te houden. Toen
werd ik woedend. . . „Jij schurk !” roep ik. Een of
twee seconden blijf ik nog staan, luister, of hij mij niets
wil zeggen, doch neen, alles blijft stil. Ik ben je zeker
geen antwoord meer waard, booswicht, denk ik . . en
daar kreeg ik het al! Ik kon niet anders, ik moest naar
den dolk toe en toen was ik met één sprong bij hem,
den schurk, die mij wilde bedriegen en mij ook nog
durfde bespotten ... en daar zit de dolk hem reeds
in de borst . . . Toen was die bloedige wraakzucht
voorbij. Huntington stiet geen kreet uit, doch zakt
in elkaar en valt met het voorhoofd op den rand van
het schrijfbureau. Ik schrok doch wilde den kerel eerst
nog van zijn geld berooven . . . daar ben ik ook al aan
de deur, grendel ze dicht... maar ik had den moed niet:
ik ijl door de middendeur naar buiten en draai den
sleutel om, opdat hij mij niet zal vervolgen en vastgrijpen.
Later vond ik den sleutel in mijn zak terug
en heb hem weggeworpen. Buiten op de gang verdrongen
zichde menschen ennamen mij mee in de lift...
en beneden was ik weer vrij, nog voor ik het wist !”
Bob had met immer zwakker wordende stem gesproken.
Nu weigerde deze hem plotseling allen dienst.
Er kwam schuim op zijn lippen en krampachtig trokken
zich zijn ledematen samen.
De doktoren van den Coroner omringen hem en
trachten door kamfer-inspuitingen de snel afnemende
levensgeesten nogmaals op te wekken.
„Gaat het naar het einde ?” steunde de zieke, toen
hij weder bijkwam. Zijn oogen begonnen te knippen,
toen hij onverwacht Ethels gelaat aanschouwde.
Deze was door een innerlijken aandrang plotseling
naar de baar gedreven. Zij knielde daar nu bij neder
^n zag onder een vloed van tranen naar den stervende
op, nog onmachtig om een woord over haar lippen te
brengen.
Hij poogde tegen haar te lachen.
„Wat... scheelt u ?” vroeg hij stotterend. „U behoeft
niet bang te zijn ... de grijze Bob was altijd een gentleman
tegenover de ladies . . en zij is een opperbeste
lady . . en Huntington, de valsche hond . . .”
Wederstokte zijn stem, en als in koorts begon hij met
de tanden te klapperen.
„Het zal spoedig met hem gedaan zijn. Het vervoer
en de inspanning om te spreken hebben het proces
verhaast ; bij den val van de trap heeft hij daarenboven
de wervelkolom gebroken,” fluisterde de Coroner.
Hoe zacht hij ook gesproken had den stervende
waren zijn woorden niet ontgaan, en eensklaps lag
op zijn ingevallen gelaatstrekken een groote vrees voor
den dood te lezen, waarom hij nog kort te voren gelachen
had. (Slot volgt.)
|