|
PANORAMA 10
Vervolg van pag. 6.
niets meer van,’’ zuchtte de dokter, waarlijk beschaamd,
dat hij zoo weinig in al die dingen van vroeger komen kon.
Flip haalde de schouders eens op ; hij vond David een
onovertrefbaren sukkel. Geduld maar, dacht hij, hij komt er
wel in. Als ik zijn hersens maar wat opfrisch. En hij stak nu
eerst recht van wal.
„Ik heb altijd om zoo te zeggen in het verleden geleefd,”
begon hij, „mijn schooltijd heeft zooveel indruk op me gemaakt,
dat ik alleen maar belang stel in wat daarmee verband
houdt. Ik heb bijna alle oude schoolvrinden gevolgd
in hun levensloop; ik weet precies wie er
dood zijn en wie er mislukt zijn. Ik loop dat
na. Later heb ik met niemand meer kennis
gemaakt dan hoognoodig; ik had van school
vrinden genoeg overgehouden voor mijn heele
leven. Als ik een naam in de krant lees, die
me bekend voorkomt, ga ik erop af, al is het
in nog zoo’n afgelegen plaatsje, en blijkt het,
dat ik een schoolvrind ontdekt heb, dan moet
ik er het mijne van hebben, dan laat ik hem
niet los. (Hier liet de dokter een zucht van
schrik ontglippen). Dan geniet ik met hem
samen van de oude herinneringen. Ik houd er
ook boek van. Van alle jongens van alle klassen
van de burgerschool heb ik indertijd de namen
opgeschreven ; en nu teeken ik daarachter aan
wat ik in den loop van mijn leven van hen te
weten kom. Het is een soort van klapper op
mijn jeugd. De rangschikking is alphabetisch ;
de gegevens zijn keurig regelmatig in volgorde.
Ik leef daarvoor, je vroeg me daareven
wat ik was. Welnu, je weet het nu. Ik ben de
speurder naar het verleden, maar niet naar
het doode verleden van cultuur en wetenschap
van volkeren, die ik nooit gekend heb,
(—het was meer geluk, dan wijsheid, dat hij
hier de woorden „zooals jij” niet mlaschte, —)
maar van vrinden, die ik in mijn eigen levende,
heerlijke verleden van mijn schooltijd heb liefgehad.
Daarvoor leef ik. Mijn notities aan te vullen is het
doel van mijn bestaan.”
„’n Wonderlijke liefhebberij,” bromde dokter David.
Heel wel bij het hoofd leek de bezoeker hem niet. En toch,
gek is hij ook niet, overwoog hij, terwijl hij een blik op ’s mans
gelaat wierp — was hij maar goed gek ; dan wist ik waar ik
me aan te houen had . . .
Intusschen ging Flip ononderbroken voort.
„Dick Verhagen heb je toch ook gekend,
hè? Natuurlijk. Nu, dien heb ik hier. Hij moest
van de tweede naar de derde herexamen in wiskunde
doen, maar hij is nu toch maar met een
rijke vrouw getrouwd te Arnhem, heeft vier
kinderen. Nou, en Mien Molenaars, die knappe
Mien, die voor alle vakken altijd negens
had, verhuurt nu kamers in Utrecht, is met
een sjap van ’n vent getrouwd geweest, die alles
erdoor bracht . . . alles wat er was dan, wel
te verstaan . . hoewel, neen, ook wat er niet
was, want schuld . . . nou, geen beetje. Maar
enfin, zij verhuurt kamers. Wat heb je nou
aan al je negens, als je het niet verder dan
tot een sjofele hospita brengt . . . Dan heb
ik nog liever allemaal onvoldoendes, en trouw
later met een rijken tandarts, zooals Annie
Langerdijk.
Maar David zei niets ; hij keek zwijgend den
armen eeuwigen schoolkameraad aan. en schudde
het hoofd eens bedenkelijk. Dit leek den ander maar
matig te bevallen ; hij vroeg hem althans wat hij ermee
bedoelde, waarop David gaapte, en zei, dat Flip, zijn goede
beste schoolvrind Flip hem tengoede moest houden, maar
dat het zoo ongemerkt tien uur
geworden was.
„Ja, wat vliegt de tijd om,”
zei de bezoeker wijsgeerig,
„wat vliegt hij om, hè. En hoe
ouder of je wordt hoe erger of
hij vliegt. Ja, ja, wat is die tijd
van ons leven omgevlogen; het
is of ik nog op de schoolbanken
zit, met aan een kant J aap
Wend, die tusschen haakjes
in Haarlem woont, verleden
jaar failliet gegaan is en een
accoord van veertig procent
heeft aangeboden, dat door de
schuldeischers aangenomen is,.,
je moet maar boffen ... en aan
den anderen kant Koos Verstaden,
die in een dorp in Gelderland
veearts is, eigendommen
heeft, ongehuwd is, en als hij
morgen aan den dag wil, met
werken kan uitscheiden . . .
Flip was weer op zijn geliefd
onderwerp geraakt.
Met behulp van zijn boekje
ging hij alle schoolvrinden en
-vrindinnen na en lichtte hun doopceel op de meest complete
en opzienbarende wijze.
David de dokter was ten einde raad. Inwendig vervloekte
hij zijn zachtzinnigheid, die hem dien vervelenden paskwil
van ’n kerel had doen meenemen naar zijn woning ; luisteren
deed hij al lang niet meer, al in geen paar uur. Hij gebruikte
al zijn slimheid om middelen te bedenken en toe te passen,
welke den gast tot afscheidnemen nopen konden, zonder dat
hij, David, daarbij onbeleefd of kwetsend zou behoeven op
te treden. Zoo had hij daareven zijn laarzen met een vertoon
van groote vermoeidheid uitgetrokken, hij gaapte voortdurend,
verwijderde zich herhaaldelijk om in het belendende
slaapvertrek wat te verademen, had een benauwdheid gesimuleerd.
had een oogenblik, waarop Flip in het vuur der
scholierengeestdrift was opgerezen, benut om hem vriendschappelijk
bij den arm te nemen en naar de gangdeur te
voeren, doch alles vergeefsch. Thans was hij op het denkbeeld
gekomen, zich van zijn jas, vest, boord en das te ontdoen,
en liep hij in zijn overhemd in de slaapkamer heen en weer
DE BEGRAFENIS VAN Mr. H. GOEMAN BORGESIUS.
Onder buitengewoon betoon van deelneming had Maandag 22 Januari op Oud Eik en Duinen de teraardebestelling
plaats van het stoffelijk overschot van den Tweede-Kamervoorzitter Mr. Dr. H. Goeman Borgesius.
Onze foto geeft de lijkkoets bij het verlaten van het sterfhuis,
om op de meest luidruchtige manier zijn waschstel te vullen.
Flip praatte voortdurend verder ; had hij eerst slechts den
levensloop van die jongens verteld, waarvan hij meende dat
David hen kennen zou, thans ging hij meer stelselmatig te
werk,’ las rubrieken a, b, c. enzoovoorts in volgorde voor;
de rubriek-indeeling was gemaakt naar leeftijd, knapheid,
J. G. JANSSONIUS. Ds I. G. KNOTTNERUS.
+
Op 66-jarigen leeftijd is te Leiden overleden de heer D. J. M. DE HONDT, hoofd eener school 2e klasse,
directeur der handelsinrichting „Kennis is Macht”. — Tot lid van de Gedeputeerde Staten van Friesland is
benoemd de heer j. G. JANSSONIUS. -- Te Keerde overleed in den ouderdom van 76 jaar Ds. I. G. KNOTTNERUS,
predikant der Ned. Herv, Gemeente.
som der cijfers van de rapporten?en zoo meer ; daar had je
b. v. in rubriek b, die en die ; hij is gehuwd, maar kinderloos,
inspecteur van een levensverzekering, maar zou zelf
wel dood willen, zoo ongelukkig voelde hij zich ; daar was
EEN 5O-JARIG JUBILEUM.
De Christelijke Jongelingsvereeniging Rom. 1: 16a. te Oosterbeek herdacht in de afgeloopen week het feit van haar 50-jarig bestaan met een
feestelijke bijeenkomst, waarvoor zeer veel belangstelling was.
zus en zoo ... die dit en dat... en wel wel, en hoe is ’t mogelijk,
en wie had dat ooit gedacht, toen we elkaar met proppen
papier, in den inktpot gedoopt, bestookten.
David had nu het lijdelijk verzet zoover gedreven, dat hij
den bezoeker midden in het gezicht een „aangename nachtrust”
had toegewenscht, wat dezen tot de wanstaltige brutaliteit
gevoerd had, met een verwonderd gezicht te vragen,
of hij „soms derangeerde”, waarop David niet meer bij
machte was iets te antwoorden. Als hij iets geantwoord had.
was het een vloek of een verwensching geweest, en dat was
hij, de zachtzinnige, vrindelijke man. niet gewend. Zijn
zwijgen werd door den verschrikkelijken gast vertolkt als
..geen tijding, goede tijding,” en de man begon dus weer aan
een nieuwe rubriek. De dokter had zich nu van alle verdere
dagkleeding ontdaan, en verscheen in zijn nachthemd en
blootsvoets in het studeervertrek, welke aanblik den bezoeker
wel eenigszins uit den koers wierp, maar nog niet dermate,
of hij wilde den man zij het dan in dit diepste négligé nog tot
luisteren nopen. „Neen, nou moet je nog even luisteren.”
begon hij, maar de dokter bleek nu, zoo vrindelijk
weg, toch eindelijk onverbiddelijk ; uit
een hoek nam hij een lange zinken pijp met
haaksch topstuk, zette die aan den mond, en
liep op de lamp toe om haar uit te blazen. Nu
wist de bezoeker geen uitweg meer ; een laatste
poging nog : „als je vermoeid ben, David.
wil ik wel aan je bed komen zitten,” zei hij,
maar David, met den grooten uitblazer in
den mond naderde onheilspellend. Reeds zette
hij den top boven het lampeglas : een
luchtstootje, en een voorwereldlijke duisternis
zou .... Maar nu gaf de oud-kameraad zich
over.
„Hoe laat is het ?” zei hij kalm.
„Een uur,” antwoordde David op nog steeds
vriendelijken toon.
„Dan heb ik je wel een beetje opgehouden,
misschien ...” huichelde de bezoeker.
„O, dat is niet erg, spreek daar niet van....”
zei de goedmoedige dokter.
„Dus ik heb je niet opgehouden?” vroeg
de gast, „je bedoelt . . . dat ik nog wat blijven
mag?” En hoopvol keek hij den gastheer
aan, terwijl hij een gebaar maakte, als wilde hij
weer plaats nemen.
„Dat ... nu . . direct niet, . . .” zei David.
Flip besloot nu definitief. Hij drukte David
hartelijk de hand. „Nou, beste kerel, het was
me aangenaam je terug te vinden na zooveel jaren. We
(hij zei : we) hebben prettig gepraat ... Ik kom weer eens
gauw aan . . . Als je het goedvindt ...”
„Natuurlijk, natuurlijk, ik vind het allerprettigst.” antwoordde
David, die nu hij van den man zoo goed als af was,
weer onweerstaanbaar beminnelijk werd, „heel graag. En
dan moet je eens ’n heelen dag komen, ’n
Avondje is zoo gauw om.”
„Graag, graag. . . ik dacht eerlijk gezegd
dat ik je wat . . wat stoorde, zie je . . .”
„Ben je mal ? Jij mij storen ? In de verste
verte niet. Hoe kom je eraan ? je komt
maar ’ns. Alleen, schrijf me een briefkaartje
van tevoren. Nu, adieu, en wel te rusten.”
„Wel te rusten. En tot spoedig,”
Toen de bezoeker weg was, blies de dokter
een ellenlangen zucht van opluchting door de
nachtelijke stilte van het vertrek.
.,Ik geef niet thuis, als hij ooit het hart in
zijn lijf heeft om mij weer op mijn dak te komen,
de ellendeling. Desnoods ga ik op reis,
of ik verhuis. Of ik ... ik sla de hand aan mezelNa
deze sombere alleenspraak opende hij
zijn studieboek-, en vervolgde de lezing op de
bladzijde, waar hij dien middag door den
oud-schoolkameraad onderbroken was.
6en geheime Cervantes.
Onlangs deelde de Journal des Débats mede, dat een zeer
bekend Spaansch schrijver, Rivero,
ontdekt zou hebben, dat
alle werken van den beroemden
schrijver Cervantes, uitgezonderd
zijn Galatea, geheimschriften
zijn, waarvan elke bladzijde,
wanneer men haar op
zekere wijze leest, de meest curieuze
gegevens bevat over
Cervantes en zijn tijdgenooten.
Rivero heeft den sleutel echter
nog niet willen geven en de
bewonderaars van Cervantes
aarzelen om hem te gelooven.
Hetgeen wel te begrijpen is,
daar de mededeeling zeer
tendentieus klinkt
Hem, die het vermogen niet
heeft, dat bij hem past, zal
het, als een schoen den voet,
waarvoor hij te groot of te
klein is. doen struikelen of
knellen. H o r a t i u s.
Mr. D. FOCK.
D
oorH. M. de Koningin is benoemd tot president der Tweede Kamer ter
vervanging van Mr. Dr. H. Goem-an Borgesius, Mr. D. FOCK. In 1858
te Wijk bij Duurstede geboren, promoveerde hij in 1880 aan de Leidsche
Universiteit en vertrok toen naar Indië, waar hij in Semarang en Batavia
als advocaat optrad. Sinds zijn terugkeer in Nederland was hij achtereenvolgens
Jid van de Prov. Staten van Zuid-Holland voor R’dam III, gemeenteraadslid
van R’dam, lid van Gedeputeerde Staten, lid van de Tweede
Kamer voor R’dam I, Minister van Koloniën, gouverneur van Suriname.
Thans heeft hij in de Tweede Kamer zitting voor Haarlem
O. J. M. DE HONDT. +
|