|
5 PANORAMA
De eeuwige Schoolkameraad
DOOR JOB STEYNEN
e tafeltjes waren bezet in „De Gouden Bal”;
alleen tegenover een broodmager, slordig heer,
die voor een groot geopend boek en een kleine
portie eten gezeten was, kon met eenigen goeden
wil nog een stoel worden aangeschoven.
De juffrouw naderde, vroeg, voorzichtig zich
van den verleden tijd bedienend — een hebbelijkheid, waarmee
wij onze overbescheidenheid
demonstreeren, —:
. „Dokter, zou U er bezwaar
tegen hebben als ik zoo vrij
was hier nog ’n stoel bij te zetten
?”
De dokter richtte het ongeschoren
gelaat omhoog, waarbij
hij de hand onder de kin bracht,
als wilde hij zich niet geheel verlaten
op den steun van een
breeden, stijven, doch overvuilen
halsboord, en keek met een
verstrooiden blik door de brilleglazen
het meisje aan.
„Nee, tegen ’n stoel heb ik
geen bezwaar, juffrouw,” antwoordde
hij, wat verschrikt,
maar op vrindelijken toon.
Het jufje echter vreesde erin
te loopen ; geleerden namen je
altijd, je kon niet voorzichtig
genoeg met je woorden zijn.
„Dus tegen ’n stoel hebt u geen
bezwaar, dokter, maar als er
nu eens iemand op komt zitten
?”.... vroeg ze nu.
„Ook niet,” antwoordde hij
met een lachje. Met een lachje,
maar eigenlijk vond hij het toch
niet pleizierig, gestoord te worden.
Zoo was hij nu altijd, hij
met zijn zachtzinnig karakter;
hij kon den menschen als ze hem
vriendelijk iets vroegen, niet
goed weigeren. Zoo’n meisje
vond het pleizierig, dat er nog
een gast bij kon, dan kreeg zij
een fooitje meer, en vooriemand,
die hier straks hongerig aan
zou komen, was het toch ook
niet alles om wegens plaatsgebrek
te worden weggestuurd.
Nu, en als de menschen hem maar niet van zijn werk
afhielden, dan was er niets geen bezwaar, dat ieder zijn zin
kreeg.. . .
Aan een persoon, die nu al spoedig op den leegen stoel
plaats nam, werd door den dokter
niet de luttelste moeilijkheid
in den weg gelegd. Alleen
toen de man gevaarlijk met het
olie- en azijnstel tegen het geopende
boek stiet, keek de dokter
eens op, en zei : „In Godsnaam,
voorzichtig alsjeblieft
vrind.”
De vrind, een man met was
bleek gelaat en lange gladde,
als gezalfde haren, had een- gebaar
van verrassing (U weet
wel, zóó ongeveer : het hoofd
wat naar achter, de oogen wat
wijder open, dan een secondekort
fronsen van het voorhoofd).
„Ben jehetof ben jehetniet?”
vroeg hij op verheugden en tevens
verbaasden toon den dokter.
„Ja, ik bèn het,” zei deze,
de schouders even ophalend,
maar dook dan het hoofd weer
dieper over het boek.
Wat bevreemd keek de onbekende
zijn overbuurman aan,
en hernam op vroolijken toon:
„Ja, ik zie het nu duidelijk,
je bent Pont, David Pont . .”
Verbaasd zag de dokterthans
den vreemdeling aan ; voor het
eerst toonde de man nu werkelijk
eenige belangstelling.
„Ja, en wie bent U ?” vroeg
hij, op zijn gewonen zachtzinnigen toon. — „Kijk me eens
goed aan, herken je je ouden schoolkameraad Flip niet
meer, Flip Arends... Kom, denk eens even.”
Moeizaam was de gelaatsuitdrukking van den dokter,
nu hij tevergeefs poogde, zich iets van Flip te herinneren.
„Neen,” zei hij eindelijk, „ik herinner me er niets van.”
„Kom,” begon de ander, en poogde met allerlei gebeurtenissen
’s mans geheugen op te frisschen. „Weet je nog, wel
van dit, en herinner je je nog wel van dat . . . .” En na een
aantal verhalen slaagde hij er waarlijk in, door den dokter
als authentiek, onvervalscht schoolvriend te worden herkend.
Flip, verheugd om het hervinden van den ouden kameraad,
praatte honderd uit, en dokter Pont, meer dan hij zichzelven
wel bekennen wou bekoord door al die gezellige herinneringen,
luisterde, luisterde werkelijk. Hij had tot groote
verbazing der vaste bezoekers van het eethuis zijn studieboek
dichtgeslagen en zat rechtop te luisteren, oogenschijnlijk
als een gewoon mensch, die met een ander in gesprek is. Nadat
hij op aandringen van Flip had verteld, dat hij doctor
in de letteren was en aan een omvangrijk philologisch
werk arbeidde, zei deze :
„Ja, je bent altijd een razende knappe jongen geweest.
In alles nummer éen was je ; dat herinner ik me heel goed ;
behalve in gymnastiek, daar was je ellendig in . . .”
DE NOORSCHE KERK TE ROTTERDAM VOLTOOID.
Er bevindt zich te Rotterdam een ongemeen interessant en fraai kerkje, dicht bij de haven, zoodat de toren vanuit de rivier zichtbaar is. Het is
een in Oud-Noorschen stijl gebouwde kerk voor Noorsche zeelieden, welke behalve kerk, ook leeszaal met spreekkamer, keuken, aanrecht- en
jassenkamer bevat, zoomede een inrichting voor bioscoopvoorstellingen. Eveneens worden er ook muziekavonden gehouden, een en ander, —- men
begrijpt reeds het doel — om de Noorsche zeelieden (er komen jaarlijks wel een 25000 van hen in Rotterdam) uit ongewenschte omgeving te
houden. Ds. Jens Saxe, de Noorsche zeeliedenpredikant te Rotterdam, is de man die de stichting tot stand deed komen. Het pittoreske kerkje,
door de architecten Arnstein Arneberg en Magnus Poullsson ontworpen, werd in Noorwegen ineen gezet, en naar Holland overgebracht verrees
het weder zooals het in Noorwegen was gebouwd. — Hierboven: de kerk voltooid. Links de kerk met ingang; midden; lees en andere zalen;
rechts: de woning van den koster met typisch Noorsch balcon. Het voorste huisje is de ingang.
„Dat ben ik nog,” erkende de dokter gelaten, „ik heb niét
meer lichaamskracht dan een kip ...”
’ „Nou-ou-ou . . .” deed Flip ongeloovig.
„Nee. nee. eer nog minder. Ik ben blij, dat ik van huis
Het
DE NOORSCHE KERK TE ROTTERDAM VOLTOOID.
intérieur der Noorsche kerk. Het koor met een copy naar het beroemde Christusbeeld van Thorwaldsen. De geheele
kerk is inwendig versierd met de kleurige figuren, zooals men er op de foto ziet. (foto's H.I.P.B.)
hier naar toe kan loopen, en terug. Maar wat ben jij eigenlijk
geworden in de wereld ?”
„ja , . . ja,” aarzelde de kameraad wat verlegen, „ja, dat
is nèt de vraag ...”
De dokter vond dit antwoord blijkbaar vermakelijk, want
hij opende langzaam den mond, en lachte den man toe, aller-.
vriendelijkst als had deze hem met zijn antwoord een groot
genoegen gedaan.
„Nee, in ernst,” zei hij toen, en hij verbaasde zich over
zijn betrekkelijke belangstelling in iets anders dan zijn
studie.
„Nou . . ja, je begrijpt, hè,” aldus trachtte de kameraad
een antwoord op-den-man-af te ontwijken, „het is niet zoo
makkelijk, hè . . . Eigenlijk ben ik niets.”
„Dat is al heel weinig,” peinsde de dokter luidop.
„Ten minste niets, wat jij iets zal noemen. Je herinnert
je nog wel, dat ik toen voor de vijfde klas gezakt ben ? Welnu,
sedert dien tijd ben ik mijn heele leven door blijven zakken.
Intellectueel gesproken, . . . maar verder heb ik geen klagen.
Geld hoef ik niet van je te leen te hebben, bijvoorbeeld.”
Een poosje ging het luisteren naar het luchtige gepraat
over den schooltijd goed, maar dan begon het den dokter
wat te vervelen. Hij had spijt, dat hij zich zoo bloot gegeven
had, temeer daar hij wel zag, dat de hervonden schoolkameraad
opdringeriger werd en het
er voorloopig wel niet bij laten
zou, en hij, eenzelvig studiemensch,
weinig aan omgang gewend,
niet veel kans zag, zich
met goed fatsoen van den
schoolkameraad met bijbehoorende
jeugdverhalen te bevrijden.
Grieven wilde hij den
man niet; daarvoor was hij te
goedhartig. Hij zat er erg mee.
„Ik derangeer je toch niet ?”
vroeg Flip nu met een gezicht
alsof het antwoord opzijn vraag
toch zijn eene oor in en het andere
zou uitgaan.
„In de verste verte niet,”
jokte de dokter, die voor niets
ter wereld den man voor het
hoofd stooten wilde. Hij zou
graag zonder hem te kwetsen
het onderhoud afbreken, en
dus riep hij de juffrouw en betaalde.
De kameraad echter betaalde
ook.
„Ik loop zoover met je mee,
als je het goedvindt,” zei hij.
„Heel graag,” antwoordde
beleefd de ander, diê er alles
nochtans op gezet had, om nu
eindelijk den man kwijt te raken.
„Geef dat boek maar hier,
dat draag ik wel voor je. Je
was niet zoo erg gespierd, zei je
daareven toch.”
Met nam Flip het zware boek
den ander uit de hand ; deze
verzette zich een weinig, doch
liet zich ten slotte maar bedoen;
het was eigenlijk een heel
gemak, zoo’n kameraadpakjesdrager.
„Gaan we ’n potje bier drinken ?” vroeg Flip,
„Ik drink nooit bier.”
„’n Kopje koffie dan ?”
„Neen, dank je, maar ga U gerust Uw gang. Ik moet naar
huis om te werken.”
Tegelijk stak hij hem reeds
de hand ten afscheid toe, maar
dit gebaar werd staal genegeerd.
„Woon je ver weg?” vroeg
Flip.
„Ja, een heel eind,” jokte de
dokter.
„Hoe lang is het loopen?”
„Nou . . . wel . . . wel ’n uur
of twee, . . . ten minste .
„Dan nemen we de tram,”
„Nou, dat hoeft nu direct
niet ...” aarzelde de dokter,
wiens woning slechts een paar
straten ver was.
„Dan loopen we,” zei Flip,
„zooals je wilt, hoor. We hebben
vroeger ook heel wat samen
geloopen, hè? Weet je nog
van ónze wandelingen met den
leeraar ’s Woensdagmiddags . .
en dat we alleen wilden botaniseeren
als de meisjes meegingen
, . . Anders biljartten we in
„De Bel,” een partij voor vijf
cent, en een glas bier voor drie.
Weet je het nog? Je hebt Bets
Manning toch gekend, hè ? En
Truus Woud? En Greta Singels
? Die zijn alle drie getrouwd.
En goed ook . ... .”
„Zoo, zoo?” deed de dokter,
uit vriendelijkheid belangstelling
veinzend want je kon zoo’n
vent, die je daar van al die
aardige dingen van school vertellen kwam, toch niet
voor spek en boonen laten praten ; in werkelijkheid wist hij
van Truus, Bets en Greta niets, hoegenaamd niets meer ;
niet eens dat ze ooit bestaan hadden.
„Ja, het is een aardige tijd, hè, de jeugd ? Het is de mooiste
tijd van het leven, en zij komt toch maar nooit weerom,”
praatte hij in den trant van Flip. om dezen, ondanks alles,
toch nog maar een genoegen te doen.
Even wandelde de oud-kameraad nu zwijgend naast den
dokter voort, en in de ziel van den laatste ontlook de hoop,
dat de man plotseling het geheugen was kwijt geraakt; dit
|