|
12
j Een Strijd tegen ’tRecht |
PANORAMA
DOOR OTTO HöCKER
.................'"W
(19) VIJFDE HOOFDSTUK. (Vervolg)
zegt, dat Mr. Phelps gisteravond in de
woning van miss Hastings geweest is,
toen de lady nog in Boston was.”
De Coroner beval de getuige voor te
brengen.
Het schuchtere meisje bevestigde de
verklaring van den detective en bekende in ’n kruisverhoor
verder, dat Phelps zich ’n tijdlang in de woning had
opgehouden en door haar ook op een glas wijn onthaald
werd. Zij had den wijn uit de keuken moeten
halen.
Ned was opgestaan, nadat hij een tijd lang in druk
gesprek was geweest met zijn verloofde.
„Ik wil slechts vaststellen, dat
de getuige Phelps in de eètkamer
gebracht heeft. Vlak daarnaast
ligt de kleedkamer van miss Hastings.
Het was dus al heel gemakkelijk
voor Phelps, onbemerkt in
het zijvertrek te komen en de giftflesch
op de toilettafel te plaatsen,
voor het meisje met den wijn terugkwam
.. .”
„Dat laat ik me niet welgevallen
! Dat is . . .”
„Stil, Phelps !” gebood de openbare
aanklager streng, toen hij
weer wilde beginnen te schreeuwen.
„De zaak ziet er zeer bedenkelijk
voor u uit, man. Leugens
helpen u niet. Het is in uw welbegrepen
eigenbelang, nu de volle
waarheid te zeggen/'
Een koud angstzweet stond in
dikke druppels op het voorhoofd
van den in het nauw gedreven
Phelps. Zenuwachtig gleden zijn
onophoudelijk in beweging zijnde
handen telkens van de stoelleuning
af.
„Nu goed!” riep hij eindelijk
met een zucht, „ik zal de waarheid
zeggen. Ik geef toe, voorheen
gelogen te hebben... doch slechts,
wijl ik dwaas genoeg was, anderen
nog te willen sparen. Misschien
ook, wijl ik vreesde, mijzelf in een
valsch daglicht te plaatsen, maar
ik beloof het u, het is de zuivere
waarheid, wat ik nu zal zeggen.”
Onder een doodsche stilte van
alle aanwezigen vertelde hij alles
weder wijd en breed uitpluizend
—dat Ralph Waldon om nader te
noemen redenen, die haar oorzaak
in zijn vroegere levensomstandighe
den vonden, een grooten invloed
op hem uitoefende en daar herhaaldelijk
misbruik van maakte.
„Hij maakte een spion van me.
Ikmoesthem nauwkeurig inlichten
over het doen en laten van Mr.
Whistler, en toen deze zich met
miss Hastings verloofd had, moest
ik mij ook in haar woning bekend
maken en haar meteen bespieden.
Hij beloonde mij uitstekend, dat is
waar, doch de achting voor mijzelf
had hij mij ontnomen. Wat ik
straks van die sleutels vertelde, is
de zuivere waarheid. Toen nu eergisteren
Mr. Waldon voor den
tweeden keer op het kantoor
kwam, liet hij mij gindschen flacon
zien. Hij deed in mijn tegenwoordigheid er iets
uit in het proeffleschje en zei mij, dat het een
slaapmiddeltje was en dat het een onschuldige grap
gold. Hij had nl. met Mr. Whistler gewed, dat het
nieuwe preparaat zoo krachtig was, dat het aanstonds
alle hoofdpijn kon» doen verdwijnen.
Ezel die ik was, geloofde ik dat en sloeg hem
zelfs voor, van het slaappoeder ook wat in de
broomkaliflesch te doen omdat Mr. Whistler gewoonlijk
dagelijks daar wat uit gebruikte. Nadat Mr.
Waldon het pakket weder zorgvuldig gesloten had,
gaf hij den flacon aan mij en beval mij, wanneer ik
’s avonds naar huis zou gaan. hem in de Hudson te
werpen. Dat durfde ik niet doen. Waarom, weet ik
niet, doch kortom, ik kon de gedachte niet van mij
afzetten, aan iets slechts te hebben medegewerkt.
Toen ik den volgenden dag naar hef kantoor wilde ...”
„Ik dacht, dat u uw betrekking hadt laten varen,”
onderbrak hem de openbare aanklager. „Daarom
toch hebt u tegen uw plicht het kantoor open laten
staan, of was het zoo niet ?”
„Zeer juist. . . dat wil zeggen” — Mr. Phelps kromp
als een vertrapte worm ineen — „ik wil toch even
opmerken, dat ik daarstraks ook omtrent dit punt
van de waarheid ben afgeweken. Nauwelijks toch
had Mr. Waldon het kantoor verlaten of mijn geweten
klaagde mij zelf aan. Ik kreeg grooten angst . . .”
„En toen hebt gij u op mijn kosten van het noodige
reisgeld voorzien en maakte u zoo snel mogelijk uit
de voeten !” viel Ned, die dicht achter den getuige
was gaan staan, hem in de rede.
Terwijl Phelps het niet opgemerkt had, was er
van te voren in de zaal iets anders afgespeeld. De
bode, die door den Coroner naar de Corn Exchange
Bank was gezonden, was teruggekeerd en had een brief
voor Ned Whistler medegebracht en met toestemming
van den Coroner aan den geadresseerde afgegeven.
Deze had met zichtbare verwondering van den inhoud
kennis genomen en was met den brief in de hand
aanstonds achter den getuigestoel gaan staan, om den
spreker in de rede te vallen.
Nu wendde hij zich tot den Coroner : „Excuseer
mij, Coroner, dat ik in de rede val, doch ik wenschte
tot opheldering der zaak hier dezen brief voor te lezen!’ ’
Afzender
B R I E F K A AR T
H
et is wel interessant eens een kijkje te kunnen nemen in het correspondent’e-archief van iemand, die, zooals de Minister van
Landbouw, Handel en Nijverheid, is blootgesteld aan de critiek, en we zouden haast zeggen aan de raadgevingen en infor
maties van iedereen, die zich gerechtigd voelt in moeilijke zaken een opinie te hebben? Dat er heel wat van zulke personen zijn
wie zou het betwijfelen, die ook maar een weinig menschenkennis bezit? Dat er ook velen zijn, die in een opwelling van naï
veteit handelen, daarvan zijn het. bewijs de reproducties van een briefkaart, dien minister Posthuma eenige dagen geleden ontving
en dien Z. Exc. zoo welwillend was ons ter opname af te staan. De briefkaart werd gezonden door een vrouw, die in Winterswijk
een winkeltje drijft. In het Nederlandsch vertaald, luidt hij: „Meneer, Mef zout kan ik niet meer uit voor vijf cent. Breng
het a. u.b. op 6 cent.” — ,De minister heeft zich gehaast aan dezen wensch gevolg te geven,’’ merkte onze correspondent bij
dit geval — wel wat ironisch — op.
En toen las hij met luider stem :
„Waarde Vriend !
Naar onze boeken uitwijzen, is uw tegoed bij ons
nihil, nadat eergisteren namiddag, om drie uur ongeveer,
uw boekhouder op uw chèque de som van 10.000
dollar afgehaald heeft. Wij hadden er te minder bezwaar
in, de gewenschte som uit te betalen, wijl Mr.
Phelps immers altijd namens u bedragen kwam innen.
Mocht er iets niet in orde zijn, zend mij dan aanstonds
bericht, dan kunnen wij verder zien. Na kantoortijd
stel ik mij gaarne te uwen dienste,” enz.
Hij reikte den brief aan den Coroner over en ging
met verheffing van stem verder :
„De bank bezat mijn geheele persoonlijke vermogen,
ten bedrage van ongeveer 20.000 dollars. Ik verklaar,
dat ik daarvan geen cent heb aangetast. Ik heb zelfs
het inkomen van mijn beroep daar uitgezet, wijl
dit meer bedroeg dan ik noodig had. Gemakshalve
droeg ik verder herhaaldelijk aan de bank sommen
over, w'elke mij tot uitbetaling aan cliënten werden
toevertrouwd. Daar ik volle vertrouwen in Mr. Phelps
had, zag ik er nooit bezwaar in, hem met een chèque
naar de bank te zenden, wanneer zulke bedragen
moesten uitbetaald worden. Ik kan het ook begrijpen,
daar de bank den man ook vertrouwde.”
„Als ik u goed versta,” ondervroeg Murray, „hebt
u de laatste dagen in ’t geheel geen chèque uitgegeven,
laat staan een van 10.000 dollars ?”
„Neen, zulk een chèque moet valsch zijn. Ik geloof
alles nu duidelijk in te zien,” ging Ned opgewonden
door. „Mijn boekhouder heeft mij volgens zijn zeggen
sinds geruimen tijd nagegaan. Hij zal nu de ontdekking
zijner misdaad gevreesd hebben en daarom op
de vlucht bedacht zijn geweest. Een gelukkig toeval
speelde hem de proefflesch van Brown, Mc. Lean en Co.
in handen. Hij kende mijn voorliefde voor zulke
kalmeerende middeltjes en kon er zeker van zijn,
dat ik den inhoud dier zending spoedig zou proeven.
Toen moet het bij hem opgekomen zijn, mij uit den
weg te ruimen, van deze stelling uitgaande, dat een
doode aanklager de minst gevaarlijke is. Hij maakte
het pakket open, vermengde den inhoud van den flacon
met het gif en sloot het pakketje weer zorgvuldig.
Ik zou er nooit achter gekomen
zijn, dat het pakketje door onbevoegde
handen reeds was open
gemaakt, daar ik niet wantrouwend
van aard ben. Het is mij echter
wel onbegrijpelijk, waarom hij op
zoo’n ongewoon uur mijn kantoer
verlaten heeft, daar hij moest
weten, dat ik weldra zou kunnen
komen om de zaak te sluiten. Misschien
heeft het slechte geweten
hem voortgedreven, misschien ook
de hoop, dat daardoor de verdenking
op andere personen zou kunnen
vallen.”
„Voor uwe lezing valt veel te
zeggen, Mr. Whistler, ze komt de
waarheid misschien het dichtst
nabij,” meende de Coroner nadenkend.
Hij wendde zich tot Phelps, die
tevergeefs Ned telkens weer in
de rede had willen vallen.
„U hebt gehoord wat uw vroegere
patroon gezegd heeft. Wat
hebt u daarop te antwoorden ?”
„Dat het leugens zijn !”
Plechtig klopte Phelps met de
linkerhand op de borst.
„Ik ben een eenvoudig mensch,
die niets verzwijgt of vervalscht,
maar wanneer men mij niet laat
uitspreken ...”
„Spreek dan eens vrij op; daarstraks
werd u in de rede gevallen.
Wat hebt u met het giftfleschje
dat Mr. Waldon u gegeven heeft,
gedaan ?”
„Ik zeide reeds, dat een inwendige
stem mij afried, het in de
Hudson te werpen. Toen ik nu gisteravond
in de courant las, dat de
ongelukkige Huntington aan vergif
gestorven was, had ik spoedig den
geheelen samenhang bijeen. Ik wist
nu, dat ik door dien man daar”
—• hij wees met veel gewichtigheid
op Ralph Waldon — „op de allerschandelijkste
manier misbruikt
was. Nu kreeg ik grooten angst.
Het aangeven durfde ik niet, doch
toen kwam ik gelukkig op een
goede gedachte. Ik begaf mij naar
het hotel Gerard, naar de woning
van miss Hastings, en plaatste het
giftfleschje op haar toilettafel...”
„U zoudt waarlijk beter doen,
het geduld der jury niet op de proef
te stellen !” onderbrak hem de Coroner
nu vertoornd. „Elk woord
dat u er uitbrengt, is een leugen!”
„Maar mijnheer, ik moet u wel
verzoeken ...”
, „Een leugen ! U b$nt een domoor, Mr. Phelps,
dat zeg ik u in ’t gezicht. Waar hebt u gisteravond
dan gelezen, dat Huntington Whistler aan vergif
stierf ? Dit heb ik met mijn staf eerst zeer laat in den
avond kunnen vaststellen en wij gingen met gesloten
deuren te werk. Zelfs de bij de zaak betrokken detectives
wisten vóór gisteravond niets van den keer
dien de loop der zaak genomen had .., Behalve wij
kan het dus alléén de man weten, die het vergif onder
het onschuldig geneesmiddel gemengd had, en die
man zijt gij, Phelps ! Gij hebt u zelf verraden !”
Met starren blik en lijkwit gelaat, waarover het
koude angstzweet liep, bevend over al zijn ledematen,
zat de getuige verpletterd door de laatste met donderende
stem uitgesproken woorden van den Coroner
in den getuigenstoel. De ontdekking, dat hij in zijn
opwinding zichzelf verraden had, werkte vernietigend
op hem. Wel trachtte hij nog een poos met driest
voorhoofd te ontkennen, hij kwam met allerlei
bedenkelijke uitvluchten voor den dag, waarvan de
eene al meer verdacht en ongeloofwaardig scheen dan
de andere — toen hij echter inzag, dat hij zichzelf
immer hopeloozer aanklaagde. geraakte hij geheel in
de war.
|