|
PANORAMA 4
De klandestiene
Sandwichman
et was niet meer
te harden, Juui
had den kraag
van zijn jacquet
opgezet» en de
toegesiagen revers
met een veiligheidsspeld op
elkaar vastgemaakt, maar het
was geen dóén; de vlijmscherpe
Novemberwind doorsnéed
hem gewoon-weg. Zijn in de
broekzakken geklemde handen
tintelden; zijn lichaam hield
hij schurkend saamgekrompen
in het sjofele kamgaren prul,
en een valsche pijn scheutte
door zijn nek en schouderspieren.
Zijn tranende oogen monsterden
spijtig de voorbijgangers
die, in jassen — in serieuze
winterjassen — gehuld» zich van
den venijnigen wind niets aantrokken
en welgemoed daarhenen
flaneerden als was het
een zonnig zomerdaagje, en hij
had een gevoel als liep hij naakt
temidden zijner evennaasten
rond, — een walglijk exhibitionist
gelijk. Hij “'bibberde als
een begeesterde Quaker, en vervloekte
het lot dat hem tot een
zoo weinig kapitaalkrachtig individu
had gemaakt. O, een jas!
O, de weldaad van een jas, die als een warm gezellig vertrek
hem omgeven zou ... O, een jas, in welker wijde plooien
hij al zijn leed en al zijn kamgaren en al zijn onaanzienlijkheid
zou kunnen wegmoffelen .... Een jas, waarin zijn
poove re hongerlijdersbody zoo zalig zou kunnen
stoven als in een hooikist.
Victor Hugo vertelt ons van den zwerver
Gringoire, dat zijn blik naar de hammen in de
vleeschwinkels zoo gretig was, dat deze lekkernijen
aanstonds begonnen te smelten. Welnu,
de blik van Juui naar de jassen, die de vitrines
der confectiewinkels bevolkten, was zóó, dat
men zich verwonderde deze- kleedingstukken
niet in de naden te zien loslaten, en als hoopjes
vormelooze panden van de ledepoppen op
den vloer der uitstalkast te zien neerzinken.
Eens, voor den zooveelsten keer weer eens
voor zulk een winkelkast staand, had hij
een inval. Hij herinnerde zich, dat een vroeger
vriend van hem .daar in betrekking was,
en het leek hem niet volkomen ondoenbaar,
dezen te bepraten hem aan een jas te helpen op
crediet. ja, gemakkelijk zou het'niet gaan, maar
het was te probeeren. Twee manieren waren er ;
de eene bestond daarin dat hij op ’s mans oude
vriendschapsgevoelens werkte en zijn medelijden
trachtte op te wekken ; de andere was een hoó-
ger spel: n.1. daar quasi-toevallig binnen te loopen,
een jas te bestellen, te verzoeken die bij hem thuis te
laten bezorgen, den vriend iir het magazijn als bij toeval
tegen het lijf zien te loopen, en dezen den indruk van een
zekere welvarendheid geven. Dat zou hem het crediet
verschaffen. Hij koos de laatste manier.
Nóg aarzelde hij even. Maar «eer kort duurde de aarzeling;
hij peilde snel zijn gemoedsstaat, en het bleek dat.hij
juist in een van zijn karige perioden van doortastendheid
verkeerde. Hij nam de
veiligheidsspeld van zijn
jasrevers, sloeg den
kraag omlaag, en voor
de moedeloosheid hem
weder overvallen kon,
was hij reeds den kleerenwinkel
binnengeloopen.
De eerste levende persoon,
op wien temidden
der keurig uitgedoste
ledepoppen en wasfiguren
zijn aandacht viel,
was de oud-vriend.
„Ha, bonjour,” riep
Juui met een luidruchtige
hartelijkheid, welke
bij den man grooten -
deels op rekening van
zijn gestoorde zenuwen
gesteld worden moest.
„Bonjour, hoe gaat
het ?” mompelde de
vriend een weinig verward
door de zonderlinge
verschijning van Juui,
die met een paarsen
neus en schurkend van
de koude daar in zijn
vliesdun jacquetje vóór
hem stond, compromitDE
NIEUWE SCHUTSLUIS IN HET KANAAL. VOOR ZUID-BEVELAND TE HANSWEERT.
Het steeds toenemend verkeer tusschen Antwerpen en den Rijn, dat zelfs in den oorlogstijd nog zeer belangrijk is, werd voor de bestaande schutsluizen
te Hansweert en Wemeldinge te-machtig, en daar de geheele Scheldekwestie ons land zooveel rechten als plichten oplegt, werd eenige
jaren geleden tot den bouw van .2 nieuwe schutsluizen, een te Hansweert en een te Wemeldinge, besloten. Daar Hansweert als douane-station
urgent was. werd daar het eerst met den bouw begonnen. De oorlog bracht wel eenige stagnatie* in de uitvoering der plannen. Een der meest
interessante onderdeelen is wel de electrische installatie der bewegingswerktuigen, d.w.z. der sluisdeuren en der schuiven om het water in en uit
de sluis te laten, die alle van uit een centraal punt, het bedieningshuis, bediend worden. De sluisdeurenveriichting en telefooninstallatie werden
mede uitgevoerd door de electrotechnische bureaux en fabriek der firma Groeneveld Ruempol & Co. te Amsterdam. Maandelijks worden hier ca.
één millioen ton schepen geschut. — Hierboven: Overzicht van de nieuwe sluis van af het zuidelijk sluishoofd, op den achtergrond rechts het bedieningshuis
en de ingang naar het kanaal; links de toren van het dorp Hansweert
teerend en wel. De man kende hem als gedwee, inschikkelijk
en stumperig als geen ander, en schreef zijn nooit vertoond
aplomb aan een geestesoverspanning toe, welke hem beducht
voor mogelijke complicaties maakte.
Bedieningshuis in de binnensluisdeur. Deze deur is een roldeur in tegenstelling met de meestal toegepaste
'draaideur, tegelijk als brüg te gebruiken. In de geopende kast links tegen den muur is een telefoontoestel
dat de sluiswachters met hét bedieningshuis en alle andere voorname punten van het sluisterrein
. ' verbindt.
„Wel; wel, zoo, zoo, in jaren mekaar niet gezien; jade
tijd vliegt om,” begon Juui zeer luid, terwijl hij den ander
zoolang bij de hand hield als wilde hij die nooit méér loslaten.
Met een pijnlijken grijns loerde de employé om zich
heen haar de collega's. Dan de hand met een rukje lostrekkend
uit de wat langdurige neep der vriendschap, zei
hij eenigszins koel, (want jq kon je toch niet heelemaal weggooien
)en toch niet onvriendelijk (want je wist nooit wat
Schakeïlessenaar in het bedieningshuis van waaruit alle bewegingswerktuigen bediend worden. De apparaten in het opstaande gedeelte zijn meters om den stand
en de belasting van ieder werktuig direct te kunnen controleeren.
je met zoo’n chronischen armoedzaaier
boven het hoofd
hing); „Wat is er van je dienst.
Juui?”
„Ik kom eens een jas uitzoeken,”
antwoordde deze snel en
op een zoo gezagvollen toon
als ware hij een oorlogswinstmaker
van den eersten rang.
De vriend verschrikte nogal,
want hij herinnerde zich
Juuls wrakken financieelen toestand,
die onder de bekenden
schier spreekwoordelijk was.
„Ja .... ja aarzelde
hij.
„Er zal wei wat voor me bij
zijn,” begon Juui, terwijl hij eens
rondkeek, „voorraad genoeg.”
„Ja .... ja ” aarzelde
de vriend» „als je . . . je, ,9
maat...
„Je zult toch niet willen beweren,
dat mijn maat er niet
bij is, ” bitste Juui, „ik heb een
normaal, ik durf welzeggen, een
móói figuur.”
En zich rechter dan ooit
oprichtend wierp hij het hoofd
in den nek, zette de borst
vooruit, stak de duimen in de
broekzakken, terwijl hij de
pifiken zijwaarts uitspande, en
trad vol bevalligheid naar
een spiegel.
De vriend verschrikte nogal;
het geval bleek nog erger dan
hij daareven had gemeend.
Juui bezag zich in den spiegel, en
„Hoofdje rechtop,
Buikje vooruit,
Zoo, kleine guit.”
sprak hij zichzelven toe, terwijl hij in een bevallig op-deplaats-rust
al de voorradige gratie luchtte.
Een paar collega’s waren naderbij gekomen,
en giebelden heimelijk, terwijl zij de keurig gekapte
schedels naar elkander bogen.
„Heb ik een goed figuur of niet ?” vroeg
Juui, terwijl’hij zich vrij hardhandig op de
borst sloeg.
„Ja ... . ja.. . ” weifelde de vriend, die voor
het ergste vreesde.
Maar ineens veranderde de man van houding,
nam Juui op de meest familiare manier even
ter zijde :
„Heb je geld?” fluisterde hij hem toe.
„Neen,” fluisterde Juui terug.
„Als ik je crediet geef, kan je dan betalen?”
fluisterde de vriend.
„Wat dacht je dan?” fluisterde Juui, door
dien twijfel zóózeer verstoord als ware hij
directeur eener bankinstelling, die hare filialen
over de geheele wereld heeft.
„Zeg maar eerlijk, dat je het niét hebt. ...”
.Maar.........maar. ... ik moet een jas hebben.”
„Die zul je hebben. Ais ik maar eerst weet
dat je geen geld hebt . . . . ”
„Wèt zèg jè ?”
„Heb je geld of niet ?”
„Nou, née dan.”
„Crediet krijg je niét” ......
..Dat is gemeen, om me d’r zoo te laten inloopen.”
„De jas krijg je”.........
„Geef op dan .... of zijn er hier niet genoeg ?”.........
„Ik zal je de maat
nemen,” deed nu minder
geheimzinnig de vriend,
en hij begon langs alle
zijden Juuls miserabel
jacquet met een centimetermaatje
te beleggen,
en teekende de afmetingen
aan. Daarna
sprak hij hem aldus toe;
„Ga nu stil naar huis,
en maak geen kapsie,
vanavond heb je een
prachtjas !”
„Ja, ik heb een jès,
wat je noemt,” verweerde
Juui zich, „*n jas, of
’n strop of noppes, of hoe
het nog meer heet. . .
„Neen, neen, je zult
tevreden zijn,” bepraatte
de bediende hem, „vanavond
breng ik ’t prima
kleedingstuk persoonlijk
bij je thuis. En nu ....
afgesproken, hè ?”
Hij schudde Juui de
hand, erkentelijk als hij
was voor diens aanstalten
om werkelijk het
magazijn te verlaten, en
leidde hem naar de deur.
|