|
keek hij Phelps vragend aan ; dan, toen deze hem strak
aanstaarde en vertrouwelijk knikte, zagen zijn oogen
verder rond en bleven op Ethel rusten. Hoogrood
kleurden zijn tot dusverre bleeke wangen, toen de
kunstenares zich vol verachting van hem afwendde.
Een onheilspellende uitdrukking kwam over zijn
trekken.
„U doet onrecht mij te tergen, want ik denk, dat
het in mijn macht is, u onaangenaamheden te bereiden/’
bracht hij tusschen zijn tanden uit.
„Doch ik versmaad zulke wraak . . . .”
Hij wendde zich tot den naast den stoel staanden
Phelps: ,,U moet u vergissen. Ik herinner mij zeer
zeker, u voor verscheidene weken een preparaat
voor miss Hastings te hebben medegegeven.....
Jawel, miss Hastings,” herhaalde hij met verheffing
van stem, toen de kunstenaresheftig het hoofd schudde,
„herinner u maar eens. U vereerde mij toen nog niet
met uw vijandschap. U zoudt de Brünhilde zingen en
toen dacht u bij wijze van samenspraak, dat het
Walkurendom ook uiterlijk aan het publiek zou kenbaar
te maken zijn door een bijzonderen glans, die
van uw gelaat uitging
Zacht boog zich Ned naar zijn verloofde over.
„Ik geloof dat ik het mij herinner,” zei hij halfluid.
„Wij zaten in de restauratie van het hotel „Gerard”
met Mr. Waldon. Ik was het zelfs, die hem schertsend
vroeg, of zijn bekwaamheid als chemicus daa^ niet een
middeltje op kon verzinnen . . .
„Juist zoo, dat was ik heelemaal reeds weer
vergeten. Nu herinner ik mij pok, dat uw boekhouder
mij namens Mr. Waldon werkelijk eens
zulk een preparaat bracht. Maar ik wilde er
niets van weten en wierp de flesch weg.”
Zij had zacht gesproken, doch men had haar
woorden toch verstaan. „Hm, dat komt echter
niet overeen met uw opgaaf, Mr. Phelps,”
wendde de aanklager zich tot den vorigen
getuige.
Deze werd toornig.
„Maar als ’t u blieft, mijne heeren ! Ik
weet zeer goed wat ik zeg P’ Hij wendde zich met levendige gebaren tot
Ralph.
„U hebt wellicht zulk een middel willen
sturen, maar u misschien bij de keuze der
flesschen vergist! Ik stond er bij, toen u den
flacon inpakte ; ik weet zeker, dat er „nummer
5, Locusta” op stond.
Waldon dacht na.
„Wanneer Mr. Phelps zóó zeker van zijn
zaak is, zal het wel zoo zijn. Ik kan anders
moeilijk aannemen, dat ik me aan zulk een
lichtzinnigheid zou hebben schuldig gemaakt..,.
Zoo ik me niet vergis, schreef ik op het etiket:
Locusta’s Feuerzauber .... Ik meen bijna,”
voegde hij er nu stelliger aan toe, „dat ik
me toch niet vergissen kon.”
Vragend gleed zijn blik naar de kunstenares,
en wederom kleurde een donker rood
zijn trekken, toen hij haar minachtende houding
waarnam.
„Ik weet het niet,” antwoordde Ethel nu
op een vraag van den Coroner. „Vermoedelijk
heb ik de flesch niet eens uitgepakt, maar
haar, gelijk ze mij gebracht werd, weggeworpen”.
„Aangenomen dat er hier een verwisseling
in ’t spel is, Mr. Waldon : hadt u die in ai
die weken later niet moeten ontdekken ?”
Dit gaf de gevraagde toe. En hij voegde er
bij, dat hij zich met den inhoud der vergiftkast,
welke hij uit liefhebberij verzamelde en
die een waarde van duizenden dollars vertegenwoordigde,
gewoonlijk iederen dag bezighield.
„Natuurlijk vergist gij u, Mr. Phelps,”
voegde hij nu, warmer wordend, er aan toe.
„De etiketten hebt u nauwelijks vier weken
geleden voor mij geschreven. . Jawel,” bevestigde
hij, toen de andere met een gemaakt
lachje ontkende. „Dat kan ik overigens aanstonds
zien, in geldzaken ben ik zeer stipt.”
„Overtuig u: gisteren was het juist vier
weken geleden; daar staan tien dollars aan
Phelps voor giftkastetiketten genoteerd. Ik
herinner mij nu ook zeer juist, dat ik de kast eerst
voor enkele dagen aan een vriend heb laten zien.
Dan had ik ook aanstonds moeten bemerken dat
er een kolf ontbrak, en zeker nummer vijf, dat als
de grootste zeldzaamheid te beschouwen is. Als
ik zoo juist den flacon niet vóór me gezien had, zou
ik zelfs aan een dwaling gelooven.
Ik zou er op gezworen hebben, dat zij vandaag nog
in de kast was .... Hoe dwaas, Mr. Crout, dat ik van
te voren den sleutel verlegd had, anders hadden wij
ons aanstonds kunnen overtuigen.”
„Nu, dat is niet erg,” meende Murray droogjes.
Sergeant Keane was reeds eenigen tijd in de zaal
verschenen en had zich op fluisterenden toon met den
openbaren aanklager onderhouden. Op een handgebaarAan
den laatste verschenen in de zaal twee stevige
politieagenten, die een meubelstuk medesleepten en op
de tafel van den Coroner plaatsten. Tot zijn groote bevreemding
moest Ralph in het nieuwe bewijsstuk
zijn eigen muurkast herkennen.
Op al zijn protesten trok de districtsadvocaat minachtend
met de schouders, — „Gij kunt u beklagen,
als deze beschikking u niet gelegen komt,” zeide hij
droogjes en sneed de toornige onderbreking van
Waldon af met het bevel, dat de getuige de kast
zou openen.
Met onheilspellend bleek gelaat voerde Ralph het
ruwe bevel uit, zijn sleutelring was ook aanwezig en
het duurde slechts enkele oogenblikken om het kunstig
slot te openen. Zijn woede maakte echter plaats
voor groote verbazing, toen hij den inhoud, die door
het transporteeren tamelijk dooreen gerammeld was,
weer geordend had en hij nu moest bekennen, dat het
zeldzame vergif, dat met een vijf genummerd was,
ontbrak.
„Verklare, wie het kan, ik kan het niet !”
Eensklaps schoot hem iets te binnen en hij wendde
zich driftig tot Phelps.
„U hebt vóór drie dagen, toen u mij de voor Brown
Mc. Eean en Co. bestemde pakketadressen hebt afgeleverd,
waarschijnlijk mijn sleutelring mede in uw
aktentasch gestoken en bent toen in mijn woning
teruggekeerd. In mijn afwezigheid heeft de kamerbediende
u binnengelaten, zonder zich verder om u te
bekommeren, daar u reeds zoo dikwijls aan mijn schrijfbureau
zat te werken. U hebt mij dan ook in de Lotosclub
opgezocht en mij medegedeeld dat u de sleutels
hadt teruggebracht.”
De getuige kon het zich niet herinneren en wilde
13
RH
EEN GEHEEL JAAR
IN DEN TUIN
DOOR E. Th. WITTE
8en geheei jaar in den Tuin.
Onder de nieuwe uitgaven van den laatster» tijd trok onze bijzondere aandacht het keurig uitgevoerde
boek „Een geheel jaar in den Tui n”, vrij bewerkt door E, Th. Witte, naar de
Engelsche uitgave van H. H. Thomas. (Leiden, A. W. Sijthoff’s Uitgevers Maatschappij.) Wij
wisten dat boeken op het gebied van Bloemen, Planten en Groententeelt, door den Leidschen
Hortulanus bewerkt, een buitengewone aantrekkelijkheid bezitten, zoodat wij al spoedig aan het
doorbladeren gingen. Ons trof daarbij het groot aantal illustraties, waaronder eenige in . de natuurlijke
kleuren, en alle met afbeeldingen van bloemen, heesters, grassen, tuininrichtingen,
muurversieringen, parkaanleg, enz. De groote waarde van het boek bestaat evenwel in de juiste
aanwijzing van de tijdstippen van het jaar, waarop alles moet gezaaid, geplant, in één woord
verzorgd worden. De tuinier, zoowel als de tuinliefhebber, heeft hier een richtsnoer voor wat hem
in elke maand te doen staat, en al lezend voelt men de liefhebberij in zich opkomen naar de
aanwijzingen van deze uitgebreide handleiding zijn tuin te gaan verzorgen. Het boek bevat
332 bladzijden met ongeveer 70 illustraties buiten d*en tekst en is var, een uitgebreiden alphabetischen
inhoud en dito register voorzien, waarvan de lezing reeds een goed begrip van de belangrijkheid
van het werk geeft. In langen tijd zagen wij geen aantrekkelijker en .practiseher boek
op Tuinbouwgebied.
verder uitwijden, doch werd door Ralph opgewonden
onderbroken
„Verschuil u maar niet ! U bent zeker van plan mij
er hier in te laten loopen, niet ? U hebt het mij medegedeeld
in bijzijn van misschien wel duizend personen,
allen medeleden der club. Ik werd later nog over mijn
vergeetachtigheid onder handen genomen !”
Phelps staarde hem met plotseling groot geworden
oogen aan.
„Maar nu moet ik u toch eens wat zeggen !”
Zijn piepende stern sloeg om.
„Het komt mij voor, dat u mijzelf in het ongeluk
wilt storten, Mr. Waldon ! Dat zou me erg spijten, want
ik heb u altijd voor een gentleman aangezien . ..”
„Och wat, ik maal om uw meening,” onderbrak
hem Ralph in klimmenden toorn,
„Er ontbreekt nog maar aan, dat u beweert, dat
er een afspraakje tusschen ons bestond omtrent het
verliezen en terugbezorgen der sleutels.”
De getuige hapte als ’t ware naar lucht.
„Mr. Waldon schreeuwde hij
„Wat wil dat zeggen ? Wilt u dat misschien tegenspreken
? Jawel het is zoo, mijne heeren,” wendde hij
zich vol vuur tot de rechters, „Mr. Waldon zei mij, dat
hij een kennis wachtte, dien hij beloofd had zijn vergiftkast
te laten zien, de kerel maakte het hem echter
lastig en om dien nu kwijt te worden, zou ik, als hij
toeval, zijn sleutelring meenemen en hem later terugbrengen
... Op mijn eerewoord, dat is zoo zeker
waar . . . Met één sprong was Ralph vlak bij hem en hield den
bos met sleutels dreigend voor zijn gezicht.
„Moge je dan voor deze leugen sterven, mensch !
Ik u deze sleutels toevertrouwen. , . . deze sleutels ?”
verhaalde hij schreeuwend, „waaronder zich ook de
sleutel van mijn vergifkast bevindt ? ? Dat zou je
misschien wel te pas zijn gekomen ! Maar er zal wel
geen mensch, die zijn vijf zinnen bijeen heeft, zóó’n
stommiteit gelooven !”
„Help me !” krijschte Phelps’ stem en zijn gelaatskleur
werd groen. Toen hij echter bemerkte, dat alles
doodstil bleef in de zaal en ook de leiders van het verhoor
in groote spanning bleven afwachten, wendde hij
zich met wilde armbewegingen tot Waldon :
„Neem u in acht, man, of ik klap uit de school !
Ik kan goed zwijgen en ben gaarne accuraat, doch ik
laat mij niets aanwrijven, neen, dat doe ik niet !”
Ralph Waldon was ondertusschen weder kalm
geworden. „Op de bedreigingen van dezen kerel te
antwoorden, acht ik beneden rnijn waardigheid/’
uitte hij zich tot den Coroner wendend.
„Het is de oude historie: wie ongelijk
heeft, maakt zich schuldig. Deze man, die eerst
voor kort, slechts hierom de welverdiende
tuchthuisstraf ontkwam, wijl de jury het
niet eens kon worden, die slechts door mijn
bemiddeling voor honger en nog erger gespaard
bleef, overlaadt nu mij, zijn weldoener,
met zulk een ondank . .
„Wat de man zich braaf voordoet ?”
schreeuwde Phelps er tusschen. Hij scheen
geheel veranderd en had zijn totdusverre
opgeschroefde manier van spreken laten
varen.
„Doch die heeren zullen
steren ' Ik neem nu niets
king .... niets !”
Wilde vastberadenheid sprak uit zijn
woedende trekken,
„Spreek !” gebood nu de openbare aanklager.
„Niemand mag u in de rede vallen, ook u
niet, Mr. Waldon.”
„Het komt niet bij me op !”
Hij wenkte slechts minachtend met de
hand.
„De man mag praten, wat en zooveel hij
maar wil.”
Daarmede zette hij zich op een stoel in
de rij der getuigen, sloeg het eene been over
liet andere en zijn trekken hadden weldra de
gewone, ondoorgrondelijke, koele uitdrukking
terug.
Phelps had zich ondertusschen in postuur
gezet.
„Welnu, die man daar” — hij wees met de
hand naar Waldon „kwam de tweede maai
eergisteren op het kantoor, toen juist het
pakket met het nieuwe bruispoeder was
afgegeven. Hij was er aanstonds mede bezig.
Hij zat in het privékantoor achter het
schrijfbureau, terwijl ik voor mijn lessenaar
bleef. Ik kon duidelijk zien, wat hij met het
pakket deed, doch had geen kwaad vermoeden.
Eens stak hij ook een lucifer aan. Toen
rook het naar verbrand zegellak. Ik riep nog,
of hij iets v erzegelde, doch hij beweerde dat
zijn sigaar slecht brandde en verkoolde, en
dat zij nu juist weer wilde aangaan. Toen
ging hij weg. Spoedig daarop ging ook ik
heen en in mijn haast om maar spoedig weg
te zijn, vergat ik geheel de verbindingsdeur af
te sluiten. Wanneer er nu echter vergif in het
bruispoeder gevonden is, kan Mr. Waldon er
dit slechts ingedaan hebben. Dat is het,
wat ik te zeggen heb !”
„En wat antwoordt u daarop, Mr. Waldon?”
„Ik ?” Ralph bleef kalm zitten.
„Wat zal ik zeggen ? Niets ! Die man is gek of een
boosdoener, wellicht alle twee.”
„Stil nu !” gebood de aanklager, daar Phelps weder
heftig wilde uitvaren. Murray ging naar Waldon toe en
hield hem het anonieme schrijven voor oogen.
„Weet u van dezen brief iets af?”
Ralph las het kleine briefje oplettend door en meende
toen :
„Ik zou mij nu kunnen wreken en met eenig recht
mogen beweren daar ik mij veel met vergelijkende
schriftstudie heb bezig gehouden dat dit duidelijk
verdraaid handschrift mij zeer sterk herinnert aan
dat van dien achtenswaardigen Mr. Phelps. Maar ik
laat het en verklaar slechts, niets van deze mededeeling
te weten. Natuurlijk heb ik er ook niets mede
uitstaan, noch middellijk noch onmiddellijk.”
Detective Eustis vroeg het woord.
„Ik heb de gelegenheid te baat genomen, de in
de zaal der getuigen zich bevindende kamenier van
miss Hastings uit te hooren,” (Wordt vervolgd./
PANORAMA
naar mij luimeer
in aanmer-
|