|
r/AINUKAMA o
niet, dat je niet met hem geëngageerd bent ?” — „Dat
is zeker niet iets, wat jou aangaat,” zei ze met versnelde
ademhaling. „Maar omdat het mij aangaat zal ik het je
zeggen : ja, dat bedoel ik.”
„Dan moet ik je vergeving vragen,” hernam hij met verwonderlijke
kalmte. „Maar geloof me, je kunt onmogelijk
begrijpen, hoe het me spijt, dat ik je verdriet gedaan en beie?digd
heb. Je ziet,” ging hij zelf heel bleek en ernstig voort,
„ik kan het raadsel niet oplossen. Maar mag ik je een geschiedenis
vertellen? En wil je me dan niet in de rede vallen,
hoe het verloop ook is ?” - ,
„Ja,” zei ze, nog bevend.
„Ik had eens een vriend, die een allertreurigste ontdekking
deed — een ontdekking zoo noodlottig, dat ze hem met
groote droefheid en spijt vervulde. Hij was niet koel of onhartelijk,
maar ik denk dat het kwam, omdat hij zoo lang
op zichzelf had geleefd, dat hij wat nonchalant en zelfzuchtig
was geworden. De ontdekking, die mijn vriend deed, was,
dat hij zijn heele leven een meisje had liefgehad zonder dat
hij het zelf wist en er pas achter
kwam, toen ze met een ander zou
trouw» n. Hij was zooveel ouder
dan zij en had haar zooveel jaren
gekend, dat hij er eigenlijk
nooit aan gedacht had, dat zij
een vrouw was, tot iemand hem
op zekeren dag kwam vertellen,
dat hij zoo goed als verloofd
met haar was. En al was mijn
vriend geschokt te hooren, dat
zijn vriendinnetje van plan was
zich te vergooien aan een dwaas,
hij begreep den omvang nog
niet van wat het voor hemzelf
beteekende. Ja, hij kende zijn
eigen hart nog zoo slecht, dathij
toestemde een verjaardagsvers
voor het jongemensch te m’aken
om het haar te zenden met wat
rozen. Hij zat op een avond
achter haar in de komedie en
verwonderde zich hoe mooi ze
was. Misschien, als hij een
paar weken later haar niet bezocht
had, dat hij nooit zijn
eigen hart had leeren kennen.
Maar toen zij de kamer binnenkwam
en toen ze later haar
hand op zijn arm legde, toen
wist hij het. Je kunt natuurlijk
niet begrijpen, wat hij voelde.
Je kunt niet begrijpen, hoe die
vreeselijke woorden te laat, te laat hem tegengrijnsden.—-
Maar eindelijk, wat gebeurt er? Juist, toen hij alle hoop op
geluk had opgegeven, ontdekte hij, dat hij bedrogen was ;
dat alles valsch was ; dat die vernedering voor haar niet
bestemd was ; dat ze vrij was, vrij als een vogel, vrij als de
lucht. Zou je denken,” zei hij, in zijn ontroering zich vooroverbuigend
en zijn hand leggend op de leuning van haar
stoel, „dat als hij haar dat alles vertelde .... haar vertelde,
dat, ook al zou hij nooit durven hopen iets anders
dan onverschilligheid bij haar op te wekken, hij toch, waar
hij ook wezen zou en hoelang
hij ook zou leven, aan haar
denken zou en haar liefhebben
en dankbaar zijn dat hij haar
eens gekend had . . . denk je,
dat zij hem in de goedheid van
haarhartzou kunnen vergeven?”
„Ze zou niets te vergeven
hebben,” zei het meisje met
een trilling in de stem, haar
gelaat afgewend. „Het was zijn
fout niet, dat hij haar verkeerd
beoordeelde. En als hij
werkelijk van haar hield, dan
geloof ik, dat het er weinig toe
deed, toen hij zijn vergissing
had ingezien.”
„Jetty, zeg niet te veel,”
riep hij jubelend. „Ik ben de
.man, van wien ik vertelde en
het is jouw liefde, die ik begeer.
Kun je me heusch vergeven?”—Zekonhem
niet antwoorden,
maar ze hief de betraande
oogen naar hem op en
die gaven het antwoord.
W. Terstigt.
IN HET ZILTE NAT
Een badplaatsgeschiedenis door JOH. W. BROEDELET
moest ze alleen nog maar een enkel
kleedingstuk uitdoen, in ’r badpakje stappen
en ze kon de zee in.
In de benauwdheid van ’t broei-heete kamertje,
dat als ’n serre door de egaal laaiende
zon bestoofd werd, had ze ’n gevoel, alsof ze
gekookt werd, zoodat ze, niettegenstaande d’r vrees voorde
nieuwigheid, verlangde naar de frischheid van buiten. Zoodra
ze dan ook ’t water-kóstuumpje om ’r leden had bevestigd,
aarzelde ze niet langer, duwde met durf ’t deurtje
open en zette ’r voet op de eerste tree.
’n Allervreemdste gewaarwording beving ’r. Zooals ze
daar stond, vlak voor die oneindigheid van lucht en water,
welke haar als met ’n verlokkend geweld scheen te bedreigen,
kwam ’t haar ’n oogenblik voor, als moest ze ’n heldendaad
verrichten met dat gaan-in-zee. Zelfs dacht ze er ’n moment
over, terug te treden, doch, zich schamend voor ’t effect,
dat die lafhartigheid zou maken, liep ze vrij snel de paar
trapjes af — wat was dat ’n gek gevoel met je bloote voeten!
— en maar niet willende zien, dat ze, zoowel in zee als aan
’t strand, naar ’r keken, deed ze den grooten waag.
Het was de eerste maal, dat ze ’n bad nam in de zilte
wateren, Pauline. Ze had er lang naar verlangd, veel van
gehoord, dat het ’n heerlijkheid was. Nu kon ze zelf ondervinden.
Met rappe stapjes, om zoo gauw mogelijk onder te zijn,
trad ze de sterk-ruischende kabbeling tegen, maakte onder ’t
loopen, gelijk ze dikwijls had afgezien, ’r hals nat, zoover
mogelijk, en toen ze voor ’r eigen gevoel al ’n diep eind in
zee was, zette ze zich neer, er vooral op bedacht, toch minstens
’t hoofd boven te houden. Doch ze zat nog haast vlak
HANDENARBEID LEGER EN VLOOT.
In het Stedelijk Museum te Amsterdam is een tentoonstelling geopend van Handenarbeid van Leger en Vloot. De expositie
bevat een zeer bijzondere verzameling van huisvlijt, die met veel kosten, moeiten en- werk werd bijeengebracht. Onze
foto geeft een kijkje op de Tentoonstelling, (x) De heer Prince uit Driebergen, die zooveel voor de huisvlijt der militairen
heeft gedaan.
aan ’t strand, ’r Middel kwam niet eens onder en beschaamd,
dat ze zich zoo te kijk gaf aan ’t gapend publiek, duwde ze
zich langzaam naar achter, schuivend over den grond, meer
en meer de groote geheimzinnigheid tegemoet van ’t bruisende
nat, dat ergens, in onbereikbre verte, z’n wellen moest
hebben, afgrond-diep, onnaspeurbaar. Toen ze eindelijk
kon zeggen, dat ze iets van golfslag voelde, bleef ze zitten,
vol van ’n ongekend gevoel.
Het was ’n weelde, zoo’n zeebad. Ze sloegen zachtjes
tegen je aan, de groote wateren, wiegden je, koesterden je’,
HANDENARBEID LEGER EN VLOOT.
Nog een kijkje op de Tentoonstelling in het Stedelijk Museum.
streelden je. En de zee nam je op en zette je weer neer, en
er was altijd ruisching, bruising, klater-geweld. Je waagde
je wat verder en ’n breede golf sloeg tegen je rug, dat je iets
naar voren duikelde, ontzet door die reuzige kracht. En je
lachte er om en voelde je lekker en, na de groote oneindigheid
nog ’n meter of zoo tegemoet te zijn gegaan, steunde
je, ’t gezicht naar boven, op je ellebogen, hield je voeten
van den grond, zoodat je ’n gevoel had van drijven, en in
zachte schommeling door de groote baren gecajoleerd werd,
als ’t scheepje door frisschen windstoot. De onmetelijkheid
nam je op in haar moederlijke armen en je gaf je over in
groot vertrouwen.
Pauline was gelukkig. Nu had ze eindelijk eens dat weeldegevoel,
waarnaar ze altijd verlangd had. De wereld kwam
’r thans als ’n onleeg’bre gelukskelk voor, waaraan ze maar
te nippen had, om zalig te zijn.
Krachtig voelde ze ’t bloed door ’r lichaam stroomen,
’r spieren spanden zich en ’n wijde lach zonnigde ’r gelaat.
Wat was ’t leven mooi! Met ’n tragen ruk, omdat ze al
wat moe was, stond ze opeens recht op, Pauline, den blauwen
hemel boven zich, den horizont in ’t verschiet. Heerlijk
was de wereld. Toen, ’n tel, juichte ’t wild in haar, en, in
’n drang van overmoed, wierp ze zich in zee, zich, wijl ze
niet zwemmen kon, grabbel-rolleduikelend voortbewegend,
proestend en snakkend naar adem, tot ze enkel nog maar
’t hoofd en de schouders boven had. Zoo bleef ze turen naar
’t strand.
Wat was ’t ’n klein menschengewoel daar!
Ze sloot de oogen half, Pauline, en gevoelde zich ’n oogenblik
diep melancholiek, ’t Naderen van meerdere baadsters
en baders gaf ’r dan ’n afleiding, deed ’r opzien met nieuwsgierigheid.
Ze had er geen spijt van, dat ze in de bains mixtes was
gegaan. In ’t eerst had ze ’t als een heele meisjesdurf beschouwd,
’n groote brutaliteit, om zoo maar tusschen mannen
in ’t water te loopen. Doch daar ze in den trein ook nooit
dames-coupé nam, enkel omdat
ze ’t daar meest zoo criant
vervelend vond, had ze koppig
aan ’r eigen plan vastgehouden
in de gemengde baden te
gaan, óók wijl ’t haar lichtelijk
pikant, excentriek, zoo’n beetje
buitenlandsch-achtig voorkwam
Want, al viel ’t op zoo’n oogenblik
moeilijk te bekennen, ze
was heusch geen steekje m*eer
dan ’n eenvoudig, zij ’t knap,
kameniertje, buiten betrekking.
Nu echter, in die grootschheid
van lucht en water, welke je
zoo’n veel ruimer blik op de
dingen gaf dan anders, keek ze
de mannen kalm tegemoet, die,
met korte, koddige sprongetjes
of met lange sleeppasen ’r tegentraden.
Eindelijk, met iets
van spijt, besloot ze, de koestering
van ’t water weer te verlaten
voor den gewonen, beganen
grond. Met ’n lammig gevoel
in ’r leden, alsof ze met
iemand aan ’t vechten was geweest,
sjok-slenterde ze naar
de koetsjes terug, die met hun
vroolijk lichtgroen de eentonige
strandkleur wat braken, .’t
Was ’n vermoeiend werkje, dat
baden !
Vlak voor de wagentjes, had ze ’n aarzeling. Welk nummer
was ook weer ’t hare ? Daar net waren er maar twee koetsjes,
nu zes. Dat scheelde heel wat. Ze herinnerde zich ’n 1
en ’n 3, dus dat nummer 31 zou wel goed zijn. Loom vatte
ze de leuning aan, die naar ’t deurtje boven leidde, en met
’n zwaarte in ’r beenen, alsof ze gebroken waren, stapte
ze ’t broeihokje weer binnen, ’t Was er heet, om neer te
vallen. Doch zoo dadelijk voelde ze dat niet in haar eigenaardigen
toestand van zachte gebeuktheid. Zwaar ademend,
zette ze zich, even te bekomen, ’n Schok deed ’r dan weer
opstaan — ’t koetsje schudderoldeuitzee
— en als ontwaakt
wilde ze nu maar weer zoo gauw
mogelijk buiten in de zon promeneeren.
’t Kletsnatte badcostuum
klefde ze neer, en,
terwijl ze zich met zorg droogde,
deed ze opeens ’n ontdekking,
welke ’r, met den handdoek
onbeweeglijk aan ’r knie, sprakeloos
deed staan. Wier kleeren
hingen daar aan ’t beschot?
Hemel, ze moest in ’n verkeerd
koetsje gestapt zijn. Wat
nu ? Als ze nog als baadster
gekleed was . . . Doch ook dat
had niet geholpen, omdat ze
immers niet door de menschen
heen kon ! Iemand roepen, ging
evenmin. Wel tikte ze ’n oogenblik
wanhopig aan ’t deurtje, of
iemand ’r hooren zou, maar ’t
was de roepende in de woestijn.
Daarbij, wat had ’t geholpen ?
’t Was ’n rare geschiedenis.
Toen vatte Pauline ’t geval
van de komische zijde op.
’r Weeldegevoel van daarnet in
’t bad kon zich nu continueeren waar ze onverwachts over
zulk ’n uitgezóchte garderobe beschikte. Of ’t passen zou ?
Zoo op ’t oog leek alles wel voor ’r gemaakt. Zelfs de schoentjes,
die aan ’n klein voetje toebehoorden, konden voor
haar geleverd zijn. En zé begon, wijl ’t móest, zich met
’n anders veeren te tooien.
Langzaam kleedde ze zich aan, er maar niet aan denkend,
hoe dat straks afloopen moest. Ze dacht na . . . Zou ze weer
gauw ’n goeie betrekking hebben ? ’t Werd tijd, want ’r
spaarduitjes raakten op . . .
’t Scheen een rijke dame te zijn, in wier koetsje ze nu was . . .
’t Beelderige horloge, dat aan ’n gouden kettinkje hing,
frappeerde haar.’t Moest toch heerlijk wezen, rijk te zijn. Zij
had maar zoo’n zilver dingske. Ach, ach, geld was ’t groote
geluk. Maar als je ’t niet had, hoe kwam je er aan ? Daar
maar niet over tobben !
(Zie vervolg op pag. 10).
|